« October 2003 | Main | December 2003 »

November 30, 2003

X-box?

Vandaag is niet mijn beste dag. Ach, als je dat maar niet elke dag hoeft op te schrijven... Ik ben moe, heb een beetje pijn in mijn heup, mijn rechterschouder is al een maand ietwat verrekt en terwijl ik zit te schrijven prikken de muggen mijn enkels lek.

Tot overmaat van ramp heeft Feyenoord met 2-0 van Ajax verloren. Die ellende viel nog wel te pruimen, aangezien het niet echt verrassend was. Ja, zo erg is het al!

Gisteren gingen we met het hele gezin namens Sinterklaas op pad. Eigenlijk wilden we een X-box, Gamecube of Playstation kopen voor Luchiano. Jezus, wat zijn die dingen duur!

Ik heb er ook helemaal geen verstand van. We besloten voor/namens Sint andere kado's te kopen. Een set met spelletjes (schaken, dammen, domino etc.) en een installatie voor autootjes, met loopings en dergelijke.

Toch moet er op korte termijn zo'n spelletjescomputer komen, volgens mij vind ik dat zelf namelijk ook leuk! Wilt u ons helpen? Welke moeten we kopen, waar moeten we op letten en hoeveel gaat het globaal kosten?

Tot nu toe geef ik deze dag op de schaal van 0 tot 10 een 4-, wellicht kan dit magere cijfer door uw reacties iets opgekrikt worden. En anders moeten strand & Happy Hour daar voor zorgen.

Last Minute Update: ik hoor net van Lucy dat we niet naar het strand gaan! Het dreigt namelijk te gaan regenen. Tja, als het tegenzit...

November 28, 2003

Ik weet het niet

Volgens de Chinese horoscoop ben ik een Varken. Gelukkig woon ik niet in China en daarom trek ik mij van hun horoscoop niets aan. Ik val onder de normale horoscoop en volgens deze ben ik een Stier. Hetgeen stukken beter is!

Wat irriteert een stier? Waar wordt een stier nou echt woest van? Die vraag is eenvoudig te beantwoorden: een Rode Lap. Ieder levend wezen kent zijn of haar Rode Lap, wat is de uwe?

Toen ik Luchiano vanmorgen naar school bracht, veranderde hij ineens in een Rode Lap. Ik vroeg hem wat voor datum het was. "Ik weet het niet", zei Luchiano. Het is (mij) duidelijk dat hier enige informatie ontbreekt, om de link te leggen tussen het zojuist gegeven antwoord en de Rode Lap.

Ten eerste weet Luchiano heel goed wat voor datum het is. Zeker als hij even nadenkt. Ten tweede is Ik weet het niet op dit moment zijn standaard-antwoord op alles wat ik hem vraag. Lekker makkelijk voor hem, hoogst irritant voor mij!

Herhaling is erg belangrijk in relatie tot het Rode Lap proces. Gelooft u mij maar, al die zogenaamde relatiedeskundigen die boeken schrijven als Mannen komen van Mars en Vrouwen kopen schoenen, ze doen slechts aan symptoombestrijding. Basis van alle ellende in relaties is Herhaling, ten onrechte vaak Sleur genoemd.

Als uw vrouw iedere dag acht keer de afstandsbediening laat vallen, kan dit op zich onschuldige verschijnsel na 17 jaar huwelijk tot een enorme uitbarsting leiden. Een buitenstaander zal al snel denken: "Nou, nou, de afstandsbediening is een keertje gevallen, big deal!". Neen, de oorzaak was, zoals zo vaak, Herhaling.

In de auto heb ik Luchiano duidelijk gemaakt dat ik zijn standaard Ik weet het niet antwoord niet meer wens te horen. Hij moet maar eens afwisselen.

Een stier heeft in principe helemaal niets tegen een Rode Lap. Als een opgedirkt mannetje echter de hele dag zo'n stuk stof voor je snuit houdt en je daarna ook nog eens met een speer prikt, ja dan is het logisch dat je een hekel aan een Rode Lap krijgt.

Typisch geval van Herhaling!

Geen geduld

Het klinkt wellicht vreemd, maar dat is het niet. Ondanks de tropische hitte op Curacao heb ik het vaak koud. Dat komt omdat het hier gewoonte is om op alle werkplekken de airco ontzettend hoog te zetten. Op mijn stoel hangt daarom altijd een trui, voor als het ŕl te koud wordt.

Om enigszins op temperatuur te komen ga ik regelmatig met Cubaanse collega Reynaldo buiten een kopje warme chocolademelk drinken. Na vijf ŕ tien minuten in het zonnetje te hebben gestaan, zijn we blij dat we de koelte weer op kunnen zoeken.

Reynaldo en ik hebben altijd genoeg zaken te bespreken, maar soms komt er iemand anders bij staan. Dat is goed voor de afwisseling. Nu was mijn collega Pauline aan de beurt. Zij beklaagde zich over het feit dat ze afgelopen nacht niet zo goed geslapen had.

"Ja, we hebben namelijk een puppy en die jankt nogal", was Pauline's verklaring.
CasaSpider: "Dan moet je die puppy dresseren, dat hij niet meer jankt".
Pauline: "Mwoah, daar heb ik eigenlijk geen geduld voor. Nee, de puppy gaat weer weg".
CasaSpider: "Zo, en hoe lang hebben jullie die puppy dan al?".
Pauline: "Oh, sinds gisteren".

Tja, in dit geval kan men met recht spreken over geen geduld!

November 27, 2003

Stennis in het laboratorium

Lucy en ik hadden een leuk uitstapje, we gingen naar het Landslaboratorium aan de Perseusweg. Bloed prikken. Terwijl Lucy leeggezogen werd, zat ik te wachten onder het genot van een Story en een Weekend.

Een man van een jaar of zestig kwam binnen. Hij gebaarde geagiteerd naar een van de dienstdoende laborantes. Deze was aan het telefoneren en had dus even geen tijd. Toen ze klaar was riep de oude man haar bij zich. Hij stak van wal.
"Dit, dit hier, dit is nooit aangekomen! Ik wil mijn geld terug. Nu!". Het betrof de resultaten van een onderzoek die doorgezonden hadden moeten worden naar ADC, een laboratorium dat verwikkeld is in een grote fraudezaak.

Inmiddels bogen maarliefst vier laborantes zich over het papier. Het was niet helemaal duidelijk bij wie de fout lag. Daar had de oude man maling aan. "Ik wil mijn geld nu! Ik heb het nu nodig! Het is niet voor mij, maar ik heb het nodig. Nu!". Hij beende weg richting koffie-automaat. Onderweg riep hij nog wat: "Ik wil het nu en als ik het nu niet krijg, verbouw ik de tent!".

Jammer genoeg kwam Lucy de wachtruimte inlopen, ze was klaar. Bij het naar buiten gaan vertelde ik haar over de oude man. "Aaahh, die man die daar zat. Maar die kennen wij, die hebben we al een keer gezien bij Kranshi (Burgerlijke Stand), daar maakte hij ook al zoveel stampij".

Kennelijk is de man ietwat gefrustreerd geraakt door allerlei tegenslag met betrekking tot papierwerk. Ik kan me daar iets bij voorstellen. Cubaanse collega Reynaldo zei het echter treffend: "Wat je nooit moet doen is vechten tegen het systeem. Dat win je nooit!".

En zo is het maar net.

November 26, 2003

Beide benen op de grond

Na het lezen van mijn log was voor collega Ino een mysterie opgelost. Nu wist hij waarom ik gisterenavond langs café De Tropen reed, ik was op weg naar de Marnix Basisschool. Ja, lees het CasaLog voor de broodnodige informatie!

CasaSpider: "Zo! Dat heb je dan wel vroeg gelezen!".
Ino: "Ja, ik lees jouw log altijd 's morgens, als ik mijn muesli eet".
CasaSpider, verheugd: "Aha! Laten we een kleine enquete doen. Het lezen van het CasaLog tijdens het ontbijt brengt je in een betere stemming (antwoord A), bederft je ontbijt (antwoord B), of doet er niet toe (antwoord C).
Ino: "C. Het maakt me niks uit wat ik lees. Toen we een tijdje geen internetverbinding hadden, pakte ik de krant. Dat was ook goed".

CasaSpider staat weer met beide benen op de grond.

Niet assertief

Vandaag waren zowel La Chica Merengue als CasaSpider niet erg assertief. Gelukkig had het verder geen nare gevolgen, luister maar.

Het was een drukke dag, veel te doen op het werk. 's Avonds moest er nog wat onderhoud plaatsvinden aan een server. Om tien over vijf begon ik daarmee, racete vervolgens naar huis om Lucy naar haar Nederlandse les te brengen, deed een boodschap en ging naar Luchiano's school waar voor mij tien minuten waren ingeruimd om met zijn juffrouw over het rapport te praten. Van 18:20 tot 18:30.

Vanwege dit drukke schema ging Luchiano zelf met Lucy mee, naar de Nederlandse les. Ik was om 18:09 aanwezig op de Marnix Basisschool en nam plaats op het bankje voor de klas van juffrouw J. Voor iedere ouder waren tien minuten gereserveerd en ik moest uiterlijk om 18:40 weg om Lucy en Luchiano op te halen.

Tot mijn verbazing bleef juffrouw J. maar kletsen met een moeder. Om half zeven gaf ik eigenlijk de hoop al op om nog aan de beurt te komen. Mijn woede-peil steeg en ik was benieuwd wanneer juf J. dacht tijd voor mij vrij te maken. Ik heb het uitgehouden tot 18:41 en ben toen kwaad weggebeend. Toen ik even later, nog steeds woedend, aan Lucy vertelde wat mij overkomen was, vond zij dat ik op de deur had moeten kloppen.

Dat vond ik niet. Voornamelijk omdat ik op dat moment al zo kwaad was dat het wellicht beter was dat ik weg ging. Maar goed, we reden richting ons huis en stopten bij Robby's Lottery. Lucy wilde een aantal nummers spelen voor Wega di Number. Luchiano en ik wachtten op haar in de auto.

Toen Lucy in de auto stapte was zij verontwaardigd. "Sjonge, er zat een nieuwe medewerkster. Die zat maar pinda's te kauwen en ik moest haar alles drie keer zeggen. En toen ik 1313 wilde spelen, zei zij dat dat niet meer kon, dat hadden al teveel mensen gespeeld'.

Mijn inmiddels iets gezakte woede ten aanzien van juf J. steeg onmiddellijk weer. "Snotverdomme, dan had je meteen het klachtennummer van Robby's moeten bellen! Dat mens moet op staande voet ontslagen worden!". Thuisgekomen waren wij ietwat bevreesd voor een complot van Robby's Lottery, een complot dat inhield dat de organisatie al lang van tevoren wist welke nummers gingen winnen.

Tegen negen uur, de tijd dat de nummers van Wega di Number getrokken worden, switchte ik van de herhaling van het Sinterklaasfeest heen en weer naar kanaal 8, Tele Curacao. Bij het Sinterklaasfeest was ik regelmatig op irritante wijze in beeld, dat deed mijn humeur goed. Nog beter werd mijn stemming toen achteraf bleek dat 1313 geen winnende combinatie was. Jammer was dat de combinaties die Lucy wčl had gespeeld ook niet winnend bleken.

Neen, het was niet het assertiefste dagje in ons leven...

November 25, 2003

Referendum Revocatorio (1)

Van vrijdag 28 november tot en met maandag 1 december heeft het Venezolaanse volk de gelegenheid om zich tegen de huidige President Hugo Chávez) uit te spreken. Gedurende deze dagen worden handtekeningen verzameld om tot een Referendum Revocatorio te komen. Hiervoor zijn ruim twee miljoen handtekeningen nodig. Indien er voldoende handtekeningen zijn ingezameld vindt in januari of februari van het jaar 2004 het Referendum Revocatorio plaats.

Als bij het Referendum Revocatorio wederom tegen de President wordt gestemd, worden nieuwe verkiezingen uitgeschreven.

Mijn drie mannelijke Venezolaanse collega's zijn fel tegen Chávez. Op dit moment zakt de economie van Venezuela in en dat betekent dat de prijzen stijgen. Dat vindt niemand leuk en Chávez krijgt daar de schuld van. Of dat helemaal terecht is, dat weet ik niet. Hugo Chávez is een president voor de armen, tenminste zo profileert hij zich. En het moet gezegd, het blijft niet alleen bij woorden.

De ellende begon voor Chávez toen hij zijn grondherverdelingsprogramma daadwerkelijk ten uitvoer bracht. Land dat niet bewerkt werd kon weggegeven worden aan mensen die wčl bereid waren er iets mee te doen. Dat viel niet overal in goede aarde.

Twee speerpunten van socialistische/communistische ideologieën zijn Onderwijs en Gezondheidszorg. Van de zittende medici hoefde Chávez geen steun te verwachten, deze probeerden hem juist te boycotten. De President, die vriendschappelijke banden onderhoudt met Fidel Castro, vloog vervolgens tientallen hooggekwalificeerde Cubaanse medici in. Deze werken nu in medische centra in de arme wijken. Deze zorg is gratis voor de bevolking! Ook op Onderwijsgebied hebben verbeteringen plaatsgevonden ten gunste van de armen.

Tegenstanders van Chávez vinden deze acties louter propaganda. De armen en de militairen zijn de enige twee groepen die Chávez steunen. Beide groepen worden dientengevolge zoveel mogelijk in de watten gelegd. Wie ook in de watten worden gelegd, dat zijn de leden van de Movimiento Quinta República (MVR), de Partij. Volgens de Venezolaanse collega's is die Partij een Nido de ladrones, een Boevennest dus.

Ook voor zichzelf zorgt Chávez goed. Opschudding ontstond door de aankoop van een superluxe Presidentieel vliegtuig van 80 miljoen dollar. Het kledingbudget van de president bedraagt jaarlijks meer dan 1 miljoen dollar. Een interessante vraag is deze: "Wat is beter, een President die ervoor uitkomt dat zoveel mogelijk geld verdienen goed is en vervolgens vele miljoenen op zijn rekeningen in het buitenland laat bijschrijven of een zogenaamde (?) idealist, die daadwerkelijk iets voor de arme bevolking doet, maar eveneens zichzelf onbehoorlijk verrijkt".

Ik denk al heel lang na over Chávez, maar ben er nog steeds niet uit. Het grootste minpunt van de man is naar mijn mening dat hij verzot is op macht. Hij is bijna niet weg te krijgen en mag daardoor als dictator bestempeld worden. Ook nu weet de oppositie dat zelfs als zij een ruime meerderheid behaalt, het nog minstens anderhalf jaar duurt voordat Chávez daadwerkelijk plaatsmaakt. Als het al gebeurt...

(Wordt vervolgd)

November 24, 2003

De Wortel

Achteraf sluit ik me aan bij de opmerking van Verbal Jam: niet wij waren asociaal, maar de bobo's die niet wilden begrijpen dat het Sinterklaasfeest voor kinderen is en niet voor hun. Inmiddels voel ik mij meer een Robin Hood dan een asociaal. Zo ziet men maar weer dat ook begrippen als Goed en Kwaad relatief zijn.

Luba had een interessante vraag. Of er op Curacao ooit een Sinterklaasfeest met witte Pieten en een zwarte Sint had plaatsgevonden. Ik heb het aan een van mijn oudere collega's gevraagd en deze wist zich, na enig nadenken, dit feit inderdaad te herinneren. Het speelde eind zestiger jaren. Een groep radicale Antilliaanse studenten was net teruggekeerd uit Nederland en vond het Sinterklaasfeest niet meer van deze (die?) tijd. Zij wilden dat het verboden werd. Toen dit niet lukte, hebben de ex-studenten de rollen omgedraaid: een zwarte Sint en witte Pieten. Stanley Brown, een van de drie leiders van de opstand van 30 mei 1969 en nog steeds politiek actief, was een van de deelnemers.

Inmiddels is Zwart-Wit met betrekking tot Sint en Piet geen issue meer op Curacao. In Suriname is dat wel het geval. Daar vindt men Zwarte Piet nog steeds een uiting van de vroegere verhoudingen in de slaventijd. De drang naar onafhankelijkheid van de kolonisator was in Suriname veel groter dan op Curacao. Niet zelden hoort men van Surinamers dat zij Curacaoenaars verwijten te meegaand te zijn ten opzichte van Nederland.

Dit stukje heet echter De Wortel. Zondagmorgen vond Luchiano (6) een kado in zijn schoen. Lucy was al blij dat haar schoentje er nog stond en zelf had ik niet eens de moeite genomen om er een te zetten. Hoe werkt dat bij kinderen? Als ze iets krijgen, dan willen ze meer!

Toen we zondagavond vermoeid terugkwamen van het Happy Hour, wilde Luchiano zijn schoen weer zetten. "Nee, nee", zei ik, "Sint komt op zijn vroegst pas op woensdag weer".
"Toch zet ik mijn schoen!", antwoordde Luchiano. Hij voegde de daad bij het woord en stopte er een wortel in.

Na een half uurtje haalde Lucy de wortel uit de schoen. Toen Luchiano dat ontdekte was hij boos. "Waar is die wortel!", riep hij verontwaardigd. "Ik denk dat Sint al is geweest en de wortel heeft meegenomen", legde ik uit. Luchiano liep naar de koelkast, pakte een nieuwe wortel en deed hem in zijn schoen.

"Als Sinterklaas mij geen kadootje wil geven, moet hij de wortel in mijn schoen laten zitten!", sprak Luchiano. Hierna ging hij slapen. Lucy en ik schreven een brief namens Sint, waarin hij Luchiano bedankt voor de wortel en hem woensdag een nieuw kadootje belooft.

Vanmorgen las Luchiano de brief en hij was er tevreden mee.

November 23, 2003

Patty Brard

Het leukste gedeelte van Kopspijkers vind ik het laatste stuk, waarin drie imitatie-gasten aan tafel aanschuiven. Grappig zijn Anton Geesink, Gerrit Zalm, Jan Peter Balkenende en vele anderen. Uiteraard is het parodie (satire?), maar de personen zijn uitstekend te herkennen.

Patty Brard ken ik al sinds haar ontdekking. Zij stond in de Panorama, ik meen met een foto in een sportauto, en werd een tijdje later gevraagd voor Luv. Het was de tijd van Waldolala en ik was verliefd op alle drie Luv-dames.

De kracht van de groep was dat de drie zangeressen gelijkwaardig waren, er stak er niet één bovenuit. Nou ja, alleen José Wijdeven (volgens mij heette die toen nog gewoon Hoebee), kon schijnbaar echt zingen, maar dat maakte mij persoonlijk geen fluit uit. De ene keer viel ik wat meer op blond, dan op de brunette en dan weer op donkere Patty.

Later presenteerde Patty Brard het programma Banana Split en dat deed zij goed. Ik vond haar nog steeds een aangename verschijning. Sindsdien ben ik Patty uit het oog verloren.

Tot gisteren dus. Patty Brard werd geďmiteerd in Kopspijkers. Ik moest wel lachen om het typetje, een volslagen doorgedraaide hysterische vrouw, licht alcoholistisch en geheel de weg kwijt als het om relaties gaat.

Nu zit ik echter met een grote vraag: is dit nu echt Patty Brard? Of is ze gewoon slecht nagedaan? Er was ook niets over van de elegante dame die Patty eigenlijk is. Of in ieder geval ooit was.

Als de satire in dit geval in de buurt komt van de realiteit, vind ik het enigszins bedenkelijk wat Kopspijkers gedaan heeft. In tegenstelling tot het Koningshuis kan een patient zich namelijk echt niet verdedigen!

November 22, 2003

Sinterklaas op Curacao

Vanmorgen, zo'n twee uur geleden, is Sint Nikolaas op Curacao aangekomen. Hier heet hij trouwens Sanikolas. De aankomstlocatie was ditmaal het Waaigat in Punda. Het was er een drukte van belang. Antillianen zijn dol op Sinterklaas en hebben gelukkig geen complexen ten opzichte van een Witte Sint en zijn Zwarte Pieten.

Mirna Godett bij Sint Nikolaas!Het was daarom veel drukker bij het Waaigat dan tijdens de Amstel Bright Race van drie weken geleden. Het viel niet mee om een goed plekje te bemachtigen, eigenlijk lukte dat helemaal niet. Op een bepaald moment ergerde ik me aan een vrouw die met twee kinderen flink aan het voordringen was.

Intermezzo
Wat is asociaal? Wel, mijn definitie van asociaal is de volgende: "Als men een actie uitvoert, die als iedereen die actie ook zou uitvoeren, tot een chaos leidt, dan is er sprake van een asociale actie". (C)opyrights (C)asaSpider. Ik nodig u bij deze uit om deze stelling aan te scherpen, dan wel lek te schieten. (Einde Intermezzo)

Lucy vond het maar niks dat wij de intocht van de Sint niet zo goed konden zien en begon voor te dringen tot zij bij het voor speciale genodigden gereserveerde gedeelte stond. 's Morgens had zij nog aan mij gevraagd of dat bloesje wel kon, het was nogal open. Nu kwam dat van pas, want Lucy praatte even met de bewaker en zij mocht met Luchiano doorlopen. Even later volgde ik.

CasaSpider verprutst foto van Lucy met Mirna Godett!Luchiano en ik hadden nu vrije doortocht naar het schip van Sinterklaas en stonden midden tussen organisatoren en televisie-mensen. Lucy werd in de gaten gehouden door de bewaker. Zij had namelijk beloofd om snel weer terug naar het gewone volk te gaan. Toen de man zijn ogen even van haar afhield, ontsnapte zij en voegde zich bij ons.

Toen de Goedheiligman van de loopplank afkwam, tilde ik Luchiano op. Sint gaf hem een hand en aaide hem over zijn wangen. Dat maakte wel indruk op Luchiano! Juffrouw Monique Felida was er ook, zij hield gesprekken met deze en gene. Ook met Sinterklaas uiteraard. Verder waren er veel politici: Gedeputeerde van Cultuur Eduardo Cova, Gezaghebber Lisa Richards-Dindial en onze Minister President Mirna Godett.

Mirna hield een toespraak en ik moet zeggen, dat deed zij erg goed. Later wilde Lucy persé met Mirna op de foto. Uiteraard lukte haar dat, maar helaas... net die foto heb ik verprutst! De hoofden staan er niet op! Wat een afgang! Het zal de opwinding wel geweest zijn.

Wat gebeurde er verder nog? Wel, plotseling was er consternatie bij het paard van Sinterklaas, deze liet zijn urine de vrije loop. Er werd gezongen, gedanst en acrobatiek uitgevoerd door de Zwarte Pieten. Sint is op Curacao en de ouders mogen vanaf vandaag weer voor gevulde schoenen zorgen.

Wij aten bij Ortega's in Punda nog een lekkere hotdog en gingen naar huis. Ik vroeg mij af of wij asociaal waren geweest.

November 21, 2003

Monique Felida

Curacao is een groot dorp. Een van de gevolgen daarvan is dat men veel sneller beroemdheden tegen het lijf loopt dan in een groot land als Nederland. Ministers, TV-presentatoren en musici moeten tenslotte ook boodschappen doen.

Monique Felida is de juf van klas 1A op de Marnix Basisschool. Buiten dat presenteert zij een aantal televisie-programma's bij Tele Curacao. Zo leest zij regelmatig het nieuws voor, staat bij de lottoballen van Wega di Number en heeft een eigen programma Glamur over schoonheid en verzorging.

Miss Marnix Basis: Monique Felida!Mensen komen niet zomaar op televisie, tenminste niet als presentator. Daar moet men enige uitstraling voor bezitten. Zo heb ik lang geleden Tineke Verburg eens ontmoet. Zij deed iets van teambuilding bij de Detam, waar ik toen werkte. Geloof het of niet, maar zij is een vrouw die indruk maakt.

Zo ook Monique Felida. Ook al is zij niet de jongste meer, zij is typisch een vrouw die haar aantrekkelijkheid blijft behouden. Ik vroeg aan Luchiano of hij nog wat bijzonderheden over haar wist. "Als je jarig bent geeft ze altijd een Spiderman-gum en een sticker", wist hij me te vertellen. Kijk, dat is nou eens informatie waar men iets aan heeft!

Zelf zit Luchiano in klas 1B, bij juffrouw James. Met juffrouw James is helemaal niets mis hoor, ze is aardig, streng op een goede manier en bekwaam. Toch vind ik het wel eens jammer dat hij niet in klas 1A zit.

Bij juffrouw Monique...

Hé, wat ben jij daar...

Bij Centrum Supermarkt stonden Luchiano (6) en ik bij de bananen. Ik bij de plátanos, dat zijn groene bakbananen, Luchiano bij de guineos, de gewone zeg maar Chiquita's. "Ik wil banaan", schreeuwde Luchiano. In de supermarkt praat hij altijd nogal hard.

"Ok, pak maar een beetje groene tros", zei ik. Luchiano pakte een tros bananen en ik zocht drie mooie, grote, groene plátanos uit. "Hé, wat ben jij daar niks aan het doen?", hoorde ik Luchiano op luide toon zeggen. Eerst dacht ik dat hij het tegen mij had, maar zijn woorden waren gericht tot een wat oudere Centrum Supermarkt medewerker. De man leunde op een karretje dat gevuld was met bananen. Kennelijk moesten die trossen uit het karretje in de bak met bananen gelegd worden.

Volgens Luchiano moest die man dat meteen doen. "Ja zeg, dat mag hij toch zelf weten hoe en wanneer hij dat doet", probeerde ik de man te helpen. Deze zei niets, maar stond ietwat verbaasd te glimlachen. Luchiano ging onverdroten door: "Kijk, hier is nog plaats en hier en hier en daar!". Hij wees de plaatsen aan waar de medewerker de bananen neer diende te leggen.

Ik heb Luchiano maar snel meegenomen naar de vleesafdeling.

November 20, 2003

Paul's Holland House

Sjonge, sjonge, dat was me het middagje wel! Om drie uur arriveerden Lucy, Luchiano en ik bij Paul's Holland House. Het bier stond al koud en op ESPN zagen we een stuk van Noorwegen-Spanje. Het intellect van SQL Integrator kwam binnendruppelen, alsmede enige vrienden. De tribune bestaande uit plastic stoeltjes (waarover later meer) was goed gevuld.

Om half vier begon de wedstrijd. Het commentaar op kanaal 8 (Tele Curacao) was Engels. Snel moesten we besluiten: Engels commentaar of Jack van Gelder en Ron de Rijk. De laatsten hadden onze voorkeur, maar het is echt bijzonder irritant als het radio-commentaar voorloopt op de wedstrijd! Dan weet je al dat de bal er naast gaat. Andersom is het nog wel te doen. Nu luisterden we naar het Engelse commentaar, wat ook iets sympathieker was jegens onze Engelse gastheer Paul.

Ongelofelijk! Nederland verslaat Schotland met 6-0!U treft hier geen verslag van de wedstrijd aan, daar kunnen we kort over zijn: geweldig! Jammer dat ik Advocaat op scherp heb moeten zetten met mijn voorspelling van 1-1, maar hij had het nodig. Evenals het besef dat Wesley Sneijder in Oranje een basisplaats verdient.

Na de 1-0 zakten we, de voetballers wel te verstaan, iets in. Collega Krijn vroeg mij om de chips door te geven. Aangezien hij achter mij zat, draaide ik mij een kwartslag om en voelde de poten van het plastic stoeltje onder mij wegzakken. Seconden later lag ik in weinig elegante positie op de grond en het stoeltje aan diggelen. Kort nadat ik overeind geholpen was en mijn bril weer rechtgebogen had, scoorde Ooijer de 2-0. Het kwam goed uit dat we bij iedere goal een biertje moesten pakken.

In de tweede helft ging het feest door en we wonnen zoals bekend met 6-0. Toch een puntje van kritiek jegens Advocaat. Waarom mochten F. de Boer, Seedorf en Kluivert in de tweede helft opdraven? In plaats van bijvoorbeeld Robben? Er zijn twee mogelijke verklaringen: ňf Advocaat ziet deze mannen toch als wezenlijk onderdeel van het team, ook straks in Portugal, ňf hij gunde ze een mooi afscheid in een kolkende Arena. Ik hoop op het laatste, maar vrees voor het eerste.

Na afloop namen we de wedstrijd nog eens door en maakten alvast het Plan van Aanpak voor het EK in de zomer. Allereerst werd besloten om Paul's Holland House aan te wijzen als de plek waar we alle wedstrijden gaan volgen. Het is jaren geleden dat Nederland zo goed speelde, dus dat lag aan de locatie waar wij keken. Iets minder is dat tevens is besloten dat ik iedere wedstrijd door mijn stoel moet zakken, maar voor de goede zaak heb ik dat wel over. Mocht Nederland tegen Engeland aan moeten treden, dan is dat wel sneu voor Paul, maar ons Plan gaat door.

In een uitstekende stemming sloten we de avond af met kip, shoarma, frikandel en patat. Holland! Holland! Alleen Luchiano was voor Schopland...

Oh ja, bijna vergeten. De complimenten aan de supporters van beide teams! Men schijnt zich uitstekend gedragen te hebben. Een woordvoerder zei daarover: "Misschien helpt het als mannen een rok aandoen". Misschien iets voor Edgar Davids?

November 19, 2003

Aperitiefje

Nog enkele uren scheiden ons van de misschien wel laatste wedstrijd van het Nederlands Elftal in deze constellatie. De wedstrijd begint hier om half vier 's middags en ik heb er speciaal vrij voor genomen. Dames en Brillie, u kunt vandaag beter een ander log bezoeken of anders even terugbladeren naar Salsa Man!, voor de rest is het namelijk voetbal wat de klok slaat.

Als Nederland-Schotland de hoofdschotel is, dan heb ik gisterenavond al een aperitiefje genuttigd. La Vinotinto (Rode Wijn) ofwel het Venezolaanse nationale elftal trad thuis in het Estadio Pachencho Romero van Maracaibo aan tegen Bolivia. Het betrof een kwalificatiewedstrijd voor het WK 2006 in Duitsland.

Venezuela is het lachertje van Zuid-Amerika qua voetbal, een soort Liechtenstein. Afgelopen zaterdag heeft La Vinotinto echter een historische overwinning behaald. Uit tegen Colombia werd het 0-1 en daarmee waren de eerste drie punten in de kwalificatie veiliggesteld.

De eerste helft heb ik aan mij voorbij laten gaan. In de tweede helft scoorde Bolivia 0-1. Kijken zonder analyseren kan ik niet en al rap kwam ik tot de conclusie dat het Venezolaanse elftal wat kwaliteit en vooral structuur mist. Het lijkt ietwat op pupillenvoetbal: met z'n allen achter de bal aan rennen. Het gebrek aan kwaliteit werd gisteren ruimschoots gecompenseerd door bezieling en beleving. Iedereen deed mee, het elftal, het publiek, de commentatoren en ik.

Venezuela verslaat Bolivia met 2-1!In de 85e minuut scoorde Venezuela de gelijkmaker. Helaas werd de treffer (terecht) afgekeurd wegens buitenspel. Dit was het einde, of... In de 90e minuut kreeg La Vinotinto een indirecte vrije trap in het strafschopgebied. Gezien de schutterscapaciteiten zag ik de bal al hoog overgaan of in de muur stranden. De commentator sprak echter gedecideerd: "Dit wordt de gelijkmaker!".

Jose Manuel Rey schoot de bal dwars door de muur in de linkerhoek: 1-1! Het stadion kolkte, de commentatoren schreeuwden het uit en ik deed mee. Bolivia was lamgeslagen en iedere bal was nu voor La Vinotinto. Met name sterspeler Juan Arango was niet meer te houden. En het was diezelfde Juan Arango die het stadion in de 93e minuut deed exploderen van vreugde door een schitterende goal. Venezuela versloeg Bolivia met 2-1.

's Avonds waren de straten van Maracaibo en Caracas gevuld met uitzinnige supporters. De volgende tegenstander is Uruguay en die willen ze nu ook pakken. Zelfs droomt men al van het WK, nou ja, dat lijkt me nog ietwat overdreven. Toch ben ik nu fan van Venezuela en het beangstigende is dat La Vinotinto in veel opzichten lijkt op Schotland, behalve dan dat hun shirtjes rood zijn...

Mijn voorspelling: Nederland-Schotland 1-1.

Zojuist kwam mijn Venezolaanse collega William (niet de Salsa Man!) binnen. Ik feliciteerde hem met de overwinning. William vertelde dat het een heel speciale dag was voor Maracaibo, omdat men precies gisteren het feest van La Chinita de Maracaibo ofwel de Maagd van Maracaibo vierde. Dit feest gecombineerd met de overwinning van La Vinotinto zorgde voor Una Noche de Oro, een Nacht van Goud, in Maracaibo...

November 18, 2003

Salsa Man!

Zondag lagen we lekker te badderen in zee bij Mambo Beach. Lucy, Luchiano, Cubaanse collega Reynaldo en ikzelf. We kletsten wat over en weer en ondertussen speurden we naar potentiele Chica's.

De laatste weken heeft een nieuw idee post gevat bij Lucy. Ze wil de dames ook iets bieden in de vorm van appetijtelijke mannen. Chico Merengue klinkt wat verwijfd, daarom stonden we koortsachtig na te denken in het toch al warme water.

The first Salsa Man: William!Uiteindelijk kwam Reynaldo met de beste naam op de proppen: Salsa Man!. De naam was er, nu de man nog. Laat in de middag zag Lucy een leuk meisje en ze vroeg haar als Chica de la Semana. "Alleen als mijn vriend het goed vindt", zei de Venezolaanse schone.

Haar vriend heet William en is afkomstig van de Dominicaanse Republiek. Hij vond het goed, wilde ook participeren in de Pareja de la Semana en stelde zichzelf uiteindelijk als model ter beschikking. Lucy greep de gelegenheid met beide handen aan.

Eindelijk kunnen ook de vrouwelijke lezers van dit log genieten, speciaal voor u is hier....... Salsa Man! Reynaldo vindt het overigens maar niks. "Porque?", riep hij vertwijfeld uit.

Lucy is nog wat huiverig om mannen als model aan te spreken. Ze is bang dat de betreffende man onmiddellijk denkt dat zij verliefd op hem is. Ja, zo zijn mannen wel, dat is waar. De eerste Salsa Man is te vinden op www.lachicamerengue.com!

Salsa Man, tsja..............

November 17, 2003

Dumped

Dear Friso,

Writing this letter is painful, but necessary. By now, you might have noticed that I don't like you very much. Life's funny that way. Don't feel responsible. I just always liked Klaas more. Besides, my busy career prevents me from committing to a serious relationship and you deserve better.

You deserve someone who appreciates all of your special qualities, especially the cute way you talked about physics at intimate moments. Even though we're no longer together, we'll always have our memories. I'll never forget the time you wore my underwear on accident... and you didn't notice. Odd. But anyway...

They say that time heals all wounds, and I hope that soon, you will be able to say my name without sobbing. When this time comes, I hope you will be old, gray, and wrinkly.

Fondly,
Mabel W. Smit

This letter has been generated, the idea has been stolen from poor Puck.

November 16, 2003

Paul's Tea Party

Paul, Janet en hun dochtertje Faith komen uit Engeland. Paul is als DBA (Database Administrator) naar Curacao gekomen. Ondanks het feit dat het gezin geen Nederlands, laat staan Papiamentu spreekt, hebben ze zich heel snel aangepast aan het leven op Curacao.

House Warming bij Paul & Janet!Na een tijdje in een huurhuis aan het Spaanse Water te hebben gewoond, hebben ze kort geleden een mooi huis in Emmastad gekocht. Gisteren werd het nieuwe huis ingewijd met een House Warming Party. Aangezien het Engelsen betreft werden we vergast op een heuse Tea Party.

's Morgens had het Nederlands Elftal nog verloren van Schotland. Wat mij altijd weer opvalt is dat de bewoners van vrijwel alle landen ter wereld ontzettend trots zijn op hun land, behalve Nederlanders dus.

Zo hing het hele huis, binnen en buiten, vol met Union Jack's, de Engelse vlag. Wel, ik zou me geen Nederlander voor de geest kunnen halen die zijn huis volstopt met onze nationale driekleur.

Tegen vijf uur werd de thee geserveerd, Engelse thee. Met melk dus. Lucy keek heel vies en zei dat ze dat nooit zou drinken. Gelukkig hadden we al een paar Polartjes op en ik moet zeggen dat de smaak van de thee me niet tegenviel. Normaliter drink ik alleen thee als ik ziek ben.

Lucy test de bank.De (vele) kinderen vermaakten zich ondertussen met diverse badjes en speelapparaten. Sebastian (van Karin) wilde de hele middag schaken. Ik vroeg hem hoe lang hij dat al deed, schaken. "Uhm, ongeveer sinds vanmorgen", was zijn antwoord.

Om ongeveer zeven uur vond er een grote wissel plaats. Voornamelijk de Engelse gasten met kinderen verlieten de Party en de collega's van SQL Integrator kwamen opzetten. Ik denk dat ze wat huiverig waren voor de thee. Of voor de kinderen.

Om tien uur hielden wij het voor gezien. Het was met afstand de beste Tea Party die ik op Curacao heb meegemaakt. Jammer was alleen dat Paul ondanks diverse beloftes Boney M niet heeft opgezet. Dat voorrecht hou ik nog even tegoed.

Klik op de link indien u nieuwsgierig bent geworden naar meer foto's van deze Tea Party.

November 15, 2003

Schotland - Nederland (2)

In de eerste minuut van de tweede helft kopte Van Nistelrooy knap in. Toen de Schotse keeper de bal pakte, zag ik iets veelbetekenends... Ja, want in Nederland zijn er twee grote voetbalkenners: Johan Cruyff en CasaSpider! Na die mislukte kans kregen we Dick Advocaat in beeld. Je zag de teleurstelling ervan afdruipen en dat al in de eerste minuut van de tweede helft. Daaraan ziet een kenner dat hij er eigenlijk al niet meer in gelooft.

Ik hou van Nederland, maar dit is niet mijn team. Grote genade, Advocaat, zet Van der Vaart en Van Hooijdonk er nou eens in! Maar de semi-kale dikkop luistert niet naar slimmeriken, dat is wel duidelijk. Tot overmaat van ramp heeft hij nu Seedorf gebracht.

Hmmm, vreemd. Liep de radio-verbinding via Internet 1 minuut achter, die van Radio Hoyer (Langs de Lijn, integraal) loopt een minuut voor. Is weer wat anders.

"Ik kan er niet helemaal meer bij", aldus Van Gelder, nu uitgerekend Davids vervangen wordt door Rafael van der Vaart. Cocu of Kluivert waren logischer geweest, maar "dit kan er allemaal nog wel bij". Ja, ik zit meer op een lijn met Jack van Gelder dan met onze bondscoach.

71e minuut. Waar blijft Van Hooijdonk? Kluivert heeft nog geen bal goed geraakt. Zal je net zien dat hij zometeen gaat scoren, maar dat is alleen maar mooi meegenomen.

He, he, Advocaat haalt Kluivert eruit. Beetje laat in de 76e minuut, maar beter laat dan nooit. Jammer genoeg geen Van Hooijdonk, maar Makaai (hoe schrijf je dat in vredesnaam?). CasaSpider gaat er eens voor zitten!

Ron de Rijk is wel grappig. Van Gelder vroeg zich af of "wij er wel bijhoren", gezien het povere spel van Oranje. De Rijk: "Nou, misschien horen wij er wel bij, maar zij niet".

Enigszins aandoenlijk is het optimisme dat de commentatoren uitstralen, zeker als de TV-beelden een minuut achterlopen en de door de commentatoren als "enorm spannend" beschreven situatie feitelijk niets voorstelt.

"Van der Vaaaaaaart!!! Wat een geweeeeeeldig schot", maar ook die zat er helaas niet in.

Lucy en Luchiano staan al op mij te wachten, we moeten naar Punda. Kleren kopen voor Lucy, want vanmiddag gaan we naar een heuse Engelse Tea-Party. Daarover morgen meer.

Eindstand Schotland-Nederland: 1-0.

Schotland - Nederland (1)

Wij schrijven zaterdagochtend kwart over elf. Schotland-Nederland is een kwartier bezig. De televisie staat afgestemd op ESPN. Helaas is het geluid daar zo slecht dat ik besloten heb om via de computer parallel naar Langs de Lijn te luisteren.

Het duurde even alvorens ik erachter kwam dat het radio-commentaar ongeveer een minuut achterloopt bij de televisie-beelden. Ik geloof niet dat ik dat lang vol ga houden.

Zo, het is inmiddels 1-0. "We hadden op veel dingen gerekend, maar niet hierop", zegt Jack van Gelder. Nou sorry hoor, maar ik dus wel. Wat een kinderlijk eenvoudige goal voor de Schotten, volgens mij slalom zelfs ik nog door de Nederlandse defensie. En echt goed ben ik niet in skiën. Dat was de 21e minuut.

"Ik denk dat Schotland smijt met krachten", volgens Van Gelder in de 32e minuut. Vergeet het maar, die Schotten hčbben gewoon tweemaal zoveel energie als de Oranje mannen, dat ziet een kind!

Inmiddels is een kopbal van Frank de Boer door een Schotse verdediger van de lijn gehaald, we zitten in de 39e minuut. Wie is eigenlijk die andere commentator, is het Toine van Peperstraten? Die schijnt nogal ijdel te zijn.

Het is rust. Als positief feit valt te vermelden dat Nederland de laatste tien minuten enigszins heeft aangezet. Ik ga een glas orange-juice halen...

De co-commentator is overigens niet Toine van Peperstraten, maar wel Ron de Rijk.

November 14, 2003

Het Varken

'Als er nu plotseling iets zou worden uitgevonden, waardoor je ineens weer normaal werd, zou je dat dan willen?'. Iets dergelijks vroeg Sonja Barend jaren geleden aan een patient die een ernstige spierziekte had. Hij zat in een met electronische apparatuur volgepakte rolstoel. Met behulp van de electronica kon hij zich uitdrukken en behelpen.

Tot veler verbazing zei de jongeman dat hij geen behoefte aan een dergelijke uitvinding had. Zijn handicap was deel geworden van hemzelf, als dat wegviel had hij het idee daarmee zijn persoonlijkheid te verliezen.

Ik denk dat de meeste mensen geen probleem zouden hebben met uitvindingen die hun handicap opheffen. Kijk bijvoorbeeld naar Carin, die dankzij de techniek kan horen. Zelf heb ik Min-6, aan beide ogen. Het is dat ik fobisch ben ten opzichte van ziekenhuizen en dat de lange-termijn gevolgen van een laserbehandeling nog niet bekend zijn, maar anders...

Voor de rest ben ik tevreden met mijzelf. 'Niets meer aan doen!', zo spreek ik mijzelf iedere morgen toe. Om het gras voor eventuele grappenmakers weg te maaien: nee, ik ben niet het woordje te vergeten tussen aan en doen.

Mocht ik nogmaals ter wereld komen, dan wil ik één klein dingetje veranderen. Het is maar een heel klein dingetje, maar toch niet onbelangrijk voor mij en het betreft de Chinese Horoscoop. Van alle Chinese Dierenriemtekens heb ik namelijk precies de ellendigste: het Varken!

Een rat of een geit vind ik ook niet geweldig, maar het altijd nog beter dan het Varken. Het liefst zou ik een tijger of een draak zijn, maar een aap, een haan of een slang is ook goed. En anders een os, een konijn of een hond. Maar alstublieft niet nog een keer een Varken!

Ik vond een website met informatie over de Chinese Dierenriem. Lees de volgende zinnen over het Varken maar eens, qua spelfouten had het door Adam Curry geschreven kunnen zijn:

Ik ben een Varken!De varken is een geweldige metgezel. Als je een heel goede varken vriend heb dan is daarmee nog niet alles gezegd. Varkens zijn trouw en geeft makkelijk maar alleen als zij jou mogen. Dus om je goede vriend voor altijd te behouden moet je niet proberen hem jou opinies op te dringen. Een varken vraagt zelden om hulp en als hij het echt nodig heeft dan wil hij het nog niet.

Als je voor de eerste keer een varken tegenkomt dan lijkt het te mooi om waar te zijn. Ze zijn zorgvuldig, zorgzaam en ridderlijk. Vertrouw hem en hij zal je nooit teleurstellen of enigszins proberen. De varken wil gewoon alles goed doen.

De varken zegt niet veel maar als hij eenmaal begint dan is hij niet meer te houden totdat hij geen onderwerpen meer heeft om over te praten. De varken is net als de aap een intellectueel en verlangt altijd naar nieuwe kennis.

In relatie zijn varkens gevoelig, lief maar naďef en zorgzaam. Ze zijn romantisch en zeker een huwelijktype. Maar ze kunnen ook bezitterig en jaloers zijn op dit gebied.

Daar kan ik het mee doen.

Knor, knor...

November 13, 2003

Guantanameras

We moesten een boek lezen als huiswerk voor de Spaanse les: Guantanameras van Dolores Soler-Espiauba. Het is een verhaal over Cuba. Nu wil het toeval (...) dat ik tot voor kort twee Cubaanse collega's had. Jammer genoeg is Yohanna afgelopen maandag naar Cuba teruggegaan, maar Reynaldo is nog steeds hier.

Het leek mij een leuk idee om Reynaldo mee te nemen naar de Spaanse les. Cuba, en dan met name het dagelijkse leven in Cuba, is niet echt bekend bij de meeste mensen en daardoor bestaan er nogal wat misverstanden. Bijvoorbeeld dat men er absoluut geen kritiek mag leveren op Fidel Castro. Paloma mailde me enthousiast terug dat ze het goed vond. Ze vroeg of we alles aan Reynaldo mochten vragen, ook over zijn Exilio ofwel Ballingschap. Reynaldo schoot in de lach toen hij dat las.

Cubaan Reynaldo te gast bij de Spaanse les!Om half acht was ik aanwezig bij Instituut Unamuno. Paloma begroette me. Ze zag er mooi uit in een lange zwarte jurk en met een zwoele lok over haar gezicht. Helemaal voorbereid op de Cubaanse gast! Nerveus vroeg ze of Reynaldo echt wel zou komen en of hij op tijd zou zijn, je wist het immers maar nooit met die Latino's.

Iets na acht uur kwam Reynaldo binnen. Na een korte voorstelronde nam hij plaats aan het hoofd van de tafel. Paloma stelde een paar vragen en Reynaldo stak van wal. In een moordend tempo kwamen de woorden uit zijn mond en Paloma hing aan zijn lippen. Ik maakte me ietwat bezorgd of de andere cursisten het wel konden volgen, maar ach, eigenlijk ging het erom om iemand uit een ander Spaans taalgebied live te horen praten.

Als welkomstmuziek had Paloma een CD van de Buena Vista Social Club opgezet. Net toen Reynaldo binnenkwam klonk Chan Chan, een nummer van de onlangs overleden Compay Segundo. Het nummer begint aldus:

De Alto Cedro voy para Marcané
Luego a Cueto voy para Mayari

'Hé, dat is mijn geboortegrond!', riep Reynaldo. Deze plaatsen waren hem zeer bekend. Cuba is een arm land, voornamelijk door de Amerikaanse boycot. Armoede is echter relatief. Computers, DVD-spelers en pretparken zijn schaars in Cuba. Van de andere kant zijn er geen bedelaars, geen drugs en nauwelijks criminaliteit.

Gezondheidszorg en Onderwijs zijn volkomen gratis. Zelfs in de dunbevolkte bergen wordt onderwijs op hetzelfde nivo verzorgd als in de stad, ondanks dat een docent er misschien slechts drie of vier leerlingen heeft. In Cuba wordt onderwijs beschouwd als dé basis van de maatschappij. Hoe waar dit is ziet men bij ons op Curacao...

We hadden het over het boek Guantanameras. De naam Guantanamera, voornamelijk bekend van het lied, komt van Guantánamo, de streek met de Amerikaanse legerbasis en de Afghaanse krijgsgevangenen. De zin Guantanamera, guajiro guantanamera duidt op een boer uit Guantánamo. Guajiro is Cubaans voor het Spaanse woord campesino dat in het Nederlands boer betekent.

Vele onderwerpen kwamen aan de orde en Reynaldo bleef maar praten. Na afloop van de les gingen we met zijn drieën nog even door, buiten op het terras met een glaasje bier. Op een bepaald moment hield ik het voor gezien, het thuisfront stond al klaar met de deegroller. Reynaldo en Paloma delen een gemeenschappelijke interesse: lezen. In Cuba wordt heel veel gelezen en ook Paloma verslindt boeken. Over boeken lezen kan men lang praten!

Wel, zometeen komt mijn collega goedenmorgen zeggen. Dan hoor ik meer...

November 12, 2003

Animal Combat

Luchiano en ik moesten even op Lucy wachten. Haar les was nog niet afgelopen. Luchiano had twee pluchen beesten meegenomen, een pinguin en een slang. Om de tijd te doden stelde hij voor om een gevecht te houden met deze dieren.

Ik kreeg de pinguin, Luchiano de slang. Meteen zette ik de aanval in en begon met de snavel van de pinguin op Luchiano en de slang in te pikken. Dat was echter niet de bedoeling.

Gevechtstechnieken uit de prehistorie zijn inmiddels vervangen door High-Tech Combat Styles. Luchiano legde me uit dat de ogen van de pinguin laserguns waren en dat zijn vleugels beschouwd dienden te worden als freeze-rays, waarmee alles wat je raakt onmiddellijk bevriest.

Modern als ik ben begon ik meteen met de nieuwe wapens op de slang te schieten. Tot mijn verbazing zag ik Luchiano als een dolle stier met zijn slang in de rondte draaien. Het leek wel een ventilator. 'Je kunt mij niet raken, want ik heb de Save aangezet', riep Luchiano. De Save is een soort Protection Shield dat u misschien nog kent van Startrek en dat alle incoming attacks tegenhoudt.

Overigens beschikte ook de pinguin over een Save. Deze bevindt zich op zijn borst, ongeveer 5 centimeter onder zijn hals. Toen Luchiano de aanval inzette moest ik als een gek op dat plekje drukken, wat ik natuurlijk ook heb gedaan.

Het was een enigszins absurd gevecht daar in dat schoolgebouw.

November 11, 2003

Satire

De komkommertijd qua nieuws is definitief voorbij, zo lijkt het. De Utrechtse Majella Mavo die Turks als verplicht vak voor het eerste jaar wilde invoeren, is op dit besluit teruggekomen. Dat is verstandig, ik bedoel waarom nu uitgerekend Turks? Uitgaand van een steeds kleiner wordende wereld pleit ik voor drie vreemde talen: Engels, Spaans en Chinees. Frans en Duits dienen keuzevak te worden.

Volgende onderwerp. Het Koninklijk Huis wordt teveel en te grof op de hak genomen volgens Balkenende en Donner. Het is mij nog niet duidelijk of het werkelijk Beatrix is geweest die dit heeft aangekaart. Weet iemand dit? Zelf ken ik alleen de persiflages van Kopspijkers. De ene keer vind ik die leuker dan de andere keer, maar dat ze verboden zouden moeten worden is nooit in mij opgekomen.

Chicas de la Semana: Zayenne en vriendin!Weet u wat het is met satire? Het komt en het gaat vanzelf, zie Spitting Image in Engeland. Ik moet altijd denken aan grappen van onze top-cabaretiers als Kan, Gaaikema, Van het Hek en anderen.

Ooit is er een begonnen (dat moet haast Wim Kan wel zijn geweest) met het maken van grappen over dikke vrouwelijke ministers. Met name wijlen Ien Dales en nu Erica Terpstra waren de slachtoffers.

De eerste keer dat je zo'n grap hoort is het leuk, vooral vanwege het shock-effect. Inmiddels denk ik als ik de zoveelste Terpstra-grap hoor: 'Totaal gebrek aan inspiratie en originaliteit'.

Zo zal het ook met de grappen over ons Koninklijk Huis gaan. Vooropgesteld dat de Blauwbloedigen niet hetzelfde hoge tempo aanhouden met het doen van minder verstandige dingen. Het motto Als je geschoren wordt moet je stil zitten is op hen zeker van toepassing.

Dames die absoluut geen satire nodig hebben, maar die ik best graag Turks zou willen leren, zijn Zayenne en haar vriendin. Zij zijn beiden als Chica de la Semana verkozen. Jammer genoeg verlieten zij het strand alvorens het papier met informatie aan Lucy te geven. Gelukkig was Zayenne al eens Pareja de la Semana geweest, op die manier konden we nog een aantal gegevens achterhalen. Het Paar van de Week vormen deze keer Mark en Danielle, die hier op vakantie zijn.

November 10, 2003

Trouw (2)

Helaas is het er gisteren niet meer van gekomen, van het doorfilosoferen over het thema Trouw. Het begon te regenen op het Happy Hour en toen zijn we naar huis gegaan. Afgelopen nacht in bed ben ik daarom in mijn eentje aan het denken geslagen en vanmorgen is dat proces onder de douche nog even voortgezet.

Een onderwerp dat niet aan de orde is gekomen met betrekking tot Trouw is muziek. Muziek hoort er zeker bij in de ranglijst van Trouw-objecten. Laat mij u even terugvoeren naar mijn jeugd, brood meenemen dus. Daarin maakte ik op zeker moment kennis met de popgroep Emerson, Lake & Palmer. Met name Keith Emerson was mijn grote held. Hij was de eerste muzikant die gebruik maakte van de Moog Synthesizer.

Een vriend van mij was helemaal gek van Deep Purple. Tegen elkaar schepten we op hoe duur de apparatuur van onze band was. Op een bepaald moment ging het over de keyboards. De vriend had net zijn statement gemaakt. Ik antwoordde hem, deels door verhalen die ik had gehoord, deels door fantasie, dat Keith Emerson een zaal vol met synthesizers had. Hij liep door een gang met aan weerskanten keyboards, sloeg wat toetsen aan, liep door en na een minuut of wat begon de muziek te klinken. Het was ongelofelijk!

Mijn vriend was volslagen verbluft en ik eigenlijk ook een beetje. In die tijd bevonden bandjes zich in mijn belevingswereld bijna op het nivo van voetbalclubs. Langzaam is Muziek gezakt in de hierarchie. Als ik nu een nieuwe band hoor en het klinkt goed, dan beschouw ik dat zeker niet als verraad ten opzichte van bands die ik al goed vond.

Wel is het zo dat als een favoriete band een nieuwe CD uitbrengt, men geneigd is om deze goed te vinden. De band heeft Credits. Een nieuwe band moet zich nog waarmaken bij de luisteraar. Het woord Credits is nauw verbonden met Trouw. Het is de mate waarin men dingen door de vingers ziet.

Binnenkort volgt de Top-10 van Trouw-objecten.

November 9, 2003

Trouw

Zo, de twee cursussen SQL Server zitten erop. Het is best vermoeiend om zeven dagen achter elkaar cursus te hebben en vooral het thuisfront is niet razend enthousiast dat ook het weekend hieraan is besteed. Maar goed, zometeen gaan we naar het strand, nog even relaxen...

Sommige mensen (Henk, Ronald) waren enigszins verbaasd dat een echte Oracle-man cursus ging volgen bij aartsvijand Microsoft. Dat zette mij aan het denken over Trouw in het algemeen. Here are the Results!

Het hoogste nivo van Trouw vindt men op terreinen die met het Ontstaan te maken hebben, het ontstaan van een occurrence van de mens. Zoals bijvoorbeeld het Vaderland. Ieder normaal mens is apetrots op zijn vaderland. Misschien is Nederland niet het allerbeste voorbeeld, dat land hangt nu eenmaal van relativeren aan elkaar. Maar normale mensen zijn van nature nationalistisch.

Ook voetbalclubs vallen hieronder. Het gebeurt hoogst zelden dat iemand switched van favoriete voetbalclub. Ik ben fan van Feyenoord en zal dat tot aan mijn dood blijven, ook al belanden ze wellicht nog eens in de Eerste Divisie. De favoriete voetbalclub is vergroeid met een occurrence van de mens. Veranderen staat gelijk aan zelfverloochening.

Hierna volgen huwelijkspartner en familie. Switchen van familie is weliswaar nauwelijks mogelijk, bij huwelijkspartners is het geen onbekend verschijnsel. Familiebanden kunnen losser of zelfs helemaal verbroken worden.

Inmiddels zijn we aanbeland bij de Auto. Ook een auto vertegenwoordigt emotionele waarde. De BMW-rijder heeft een ander karakter dan de Mercedes-rijder. Om nog maar te zwijgen van mensen die zweren bij een Engelse auto, ook al is Rolls Royce tegenwoordig van BMW en Bentley van Volkswagen...
Veel (vooral mannelijke) kopers zijn merkentrouw.

Afdalend in de hierarchie stuiten we op puur technische zaken als Operating Systems en Database Management systemen. Dat is tenminste mijn opvatting. Ik weet dat er legio mensen zijn die of voor Microsoft of voor Linux zijn. Of voor Oracle.

Ik hoor daar niet bij. Neen, mijn standpunt is dat het allemaal boeven zijn, er is geen sprake van de Goeden en de Kwaden. En dus kijk ik puur naar wat er geboden wordt, zonder enige emotionele waarde.

Ik heb het gevoel dat deze theorie nog flink uitgediept kan worden, het lijkt me een prima onderwerp voor bij het Happy Hour. Als daar iets geniaals uitkomt bent u de eerste die het leest!

November 7, 2003

Grabbelton

Veel Nederlanders doen enigszins geringschattend over de taalcapaciteiten van Curacaoenaars. Hun Nederlands is vaak niet perfect en daardoor komen ze meteen dommer over.

Ik durf uw hoofd ervoor in het vuur te steken dat de gemiddelde Curacaoenaar die vijf jaar of langer in Nederland woont, beter Nederlands spreekt dan de gemiddelde Nederlander die vijf jaar of langer op Curacao verblijft Papiamentu.

En niet alleen dat. Weinig mensen switchen zo gemakkelijk tussen talen als Curacaoenaars. Niet zelden wordt tijdens één vergadering moeiteloos overgeschakeld tussen Papiamentu, Nederlands, Engels en Spaans.

Van oudsher is de Curacaoenaar erg sterk in het vinden of verzinnen van dubbelzinnige woorden. Vandaag schoot ik in de lach bij een artikel in de Vigilante, alhoewel de aanleiding helemaal niet grappig was.

Veel mensen die in de Bon Futuro gevangenis verblijven, ook wel Hotel Mirashelu (Hotel Hemelzicht) genaamd, zitten daar wegens drugs. Ook in de gevangenis wordt veel gebruikt. Die drugs moeten (uiteraard) van buiten naar binnen komen.

Niet zelden gebeurt dit door vrouwen die wat marihuana of cocaine in hun vagina verstoppen. Tegenwoordig worden bezoekers inniger gescreened dan voorheen en zo zijn er al heel wat dames gepakt.

Vandaag stond echter zelfs de Vigilante versteld. Bij een dame werden zoveel attributen in haar vagina aangetroffen dat de krant sprak van een grabbelton. In de grabbelton van de vrouw werden onder anderen aangetroffen een zak marihuana, een zak cocaine, een headset voor een telefoon en nog een groot aantal andere dingen.

Ik heb de foto gezien en was onder de indruk!

November 6, 2003

Dag weekend

Het is nu donderdagavond 22:44 en het bed lonkt. Normaliter is vrijdag mijn favoriete dag, het begin van het weekend.

De cursus die ik deze week volg gaat om een of andere onverklaarbare reden in het weekend gewoon door. Op zaterdag en op zondag!

Had ik eerst nog de hoop dat we door een hoger tempo eerder klaar konden zijn, wel die hoop is al in een vroeg stadium de bodem ingeslagen. Wegens allerlei tegenslag lopen we eerder achter op het schema dan voor.

De docent (uit Trinidad) ziet dat van de positieve kant. 'Straks krijgen we het hoofdstuk Troubleshooting en jullie zijn al heel veel problemen tegengekomen. Da's een voordeel!'.

Dat wordt dus nablijven. Voor straks wens ik u alvast een prettig weekend...

November 5, 2003

Spin in het Web

Dit zou een stukje over mijzelf kunnen zijn, CasaSpider de Spin in het Web. Laatst noemde iemand van Netpro, waar ik deze week cursus heb, mij Spider. 'Sjonge, ik word bekend', was mijn eerste gedachte. De Netpro-medewerker had de naam echter gewoon van het display van mijn telefoon gelezen. Het valt dus wel mee met mijn bekendheid.

Neen, de Spin in het Web die ik bedoel is Nelson Monte. Hij is de grote man achter de schermen bij Frente Obrero (FOL). Op dit moment vindt een groot proces plaats tegen een aantal FOL-kopstukken. De bekendste zijn Anthony Godett en Nelson Monte.

De Vigilante staat nu vol met artikelen over (mogelijke) fraude-zaken van met name Nelson Monte en, wat interessanter is, getuigenissen van diverse betrokkenen die op een of andere wijze door Monte onder druk zijn gezet om hun medewerking te verlenen aan diverse oplichtingspraktijken. Bij alle zaken is Nelson Monte de Spin in het Web.

Iemand is pas schuldig als de beschuldigingen wettelijk bewezen zijn en zover is het nog niet. Binnen de FOL is enige verdeeldheid ontstaan. Minister van Justitie Ben Komproe heeft het aan de stok gekregen met Anthony Godett. Godett is kwaad op Komproe omdat deze geen onderzoek door de Landsrecherche in wilde laten stellen naar de leden van het Openbaar Ministerie.

'Ta ku nan bo ta!', voegde Godett Komproe toe, wat zoveel zeggen wil als 'Jij staat aan hun kant!'. De verdediging van Nelson Monte wil dat deze voorlopig in vrijheid wordt gesteld wegens gezondheidsproblemen. Monte heeft een operatie aan zijn hart nodig en dat dient in het buitenland te geschieden. Komproe heeft het Openbaar Ministerie in de ogen van Godett te weinig onder druk gezet.

Op dit moment verblijft Monte in het St. Elizabeth ziekenhuis. Aangezien hij daar de gehele dag bezoek ontvangt om zaken te doen, twijfelt het Openbaar Ministerie aan de ernst van Monte's hartkwaal.

Mocht een aantal prominente FOL-leden daadwerkelijk veroordeeld worden is het zeer interessant hoe de FOL hierop gaat reageren. Men ziet het Openbaar Ministerie namelijk als een verlengstuk van Nederland, niet bepaald de beste vriend...

November 4, 2003

Taal on the move

Gewoontegetrouw hadden Luchiano en ik Lucy opgehaald van haar Nederlandse les en we reden richting ons huis. Het liep tegen zevenen en het was al donker, zo gaat dat in de Tropen.

Ik draaide een straat in en zag daar een gestalte midden op de weg lopen. Op Curacao ben je als voetganger, geit of fietser feitelijk vogelvrij, het is daarom helemaal niet vreemd dat ik mij al ietwat begon op te winden over zoveel vrijpostigheid.

'Que estamos haciendo?' (Wat zijn wij aan het doen?), vroeg ik mij hardop af. Lucy hoorde dat aan en corrigeerde mij onmiddellijk. 'Hmm, dat zeg jij heel vaak, que estamos haciendo, maar je moet vragen wat die vrouw daar op straat doet en niet wat wij aan het doen zijn.

Ik vertelde haar dat in Nederland regelmatig de spot met deze taalconstructie wordt gedreven, met name indien gebruikt door verplegend personeel of politie-agenten. In het Spaans kent men dit verschijnsel echter niet. Nog niet, moet ik erbij zeggen, want taal is levend.

Lucy gebruikt al een andere uitdrukking van mij die eigenlijk (nog) niet bestaat: 'No me importa ningun centavo!' ofwel 'Dat kan me geen cent schelen!'.

Geen Spaanstalige die het verstaat, tot op heden. Wacht maar af...

November 3, 2003

Trinidad Tobago

Zaterdag bij de Amstel Bright Curacao Race vergiste de speaker zich steeds als hij het moederland van een van de renners noemde. 'Daar gaat hij weer, de man uit Trinidad Toboga!', schalde het over het terrein.

Na zo'n 23 keer en nog precies voor het einde van de wedstrijd corrigeerde de beste man zich: 'O nee, het is Trinidad Tobago'. Nou ja, net op tijd zullen we maar zeggen.

Vandaag ben ik aan een cursus begonnen. De docent moest worden ingevlogen. Driemaal raden waar hij vandaan kwam, juist uit Trinidad Tobago. De cursus zit nog in zijn gemakkelijke fase, daarom kan ik nog niet over de kwaliteiten van Pramraj ('Just call me Prem') oordelen.

Wel over zijn stem c.q. tongval. Trinidadiaans Engels klinkt heel zangerig, dat komt waarschijnlijk door hun Carnaval en Calypso muziek. Voor mij klinkt het als Mr. Humphries van Are you being served? die een botje heeft ingeslikt. Van de ene kant is dat komisch, van de andere kant moet je wel verdomd goed opletten om te verstaan wat hij zegt.

Het gekke is dat ik een paar jaar geleden in Trinidad op vakantie ben geweest. Toen vond ik de tongval juist heel charmant. Vooral van de dames trouwens.

De volgende cursus moet dientengevolge maar in Trinidad zelf plaatsvinden...

November 2, 2003

Amstel Bright Race 2003

Voor het tweede jaar werd de Amstel Bright Race Curacao gereden. Vorig jaar won Michael Boogerd deze wedstrijd, die als afsluiting dient van de Wereldbeker competitie. 's Avonds wordt de Wereldbeker uitgereikt tijdens een feestelijke bijeenkomst. Alhoewel, ik heb Bettini niet gezien dit jaar...

Dit jaar vonden start en finish plaats op het Waaigat, vlakbij Punda. Met name voor touristen een stuk beter bereikbaar dan Jan Thiel, waar de renners de vorige keer finishten. Na de start leidde de route via geaccidenteerd terrein naar Band'abou.

Op de terugweg was er een heuse Bergprijs, gesponsord door SQL Integrator. Deze prijs werd gewonnen door degene die als eerste bovenop de Julianabrug arriveerde.

Wij stonden op een oplegger bij het Waaigat. Het was (uiteraard) prachtig weer. Het evenement werd georganiseerd door Amstel, ik geloof dat ik de enige was die Polar dronk. Lucy vond dat niet netjes en zij dronk keurig Amstel.

Winnaar Amstel Curacao Race 2003: Peter van Petegem!Bij de start was er een klein incident. De wedstrijdauto, een witte Peugeot 206 (Ibrahim?), wilde niet starten en kwam geduwd door drie mannen langs. Even later zagen we de auto aan de kant staan met enige hoofden onder de motorkap. Toch was het een zwarte Opel Corsa die de honneurs even later waar moest nemen. Een Toyota Corolla had het ook goed gedaan, leest u mee heren van Autoweek?

Tijdens het wachten op de profs werden we vermaakt met een wedstrijd van lokale amateurs. Gert van de Spaanse les eindigde als vierde, mijn complimenten! Lerares Paloma was ook aanwezig, maar deed helaas niet mee.

Nog beter deed Noelle het. Deze dame doet vaak mee aan loterijen en wint regelmatig. Zo heeft zij al eens een retour Curacao - Amsterdam gewonnen, met het vliegtuig wel te verstaan. Ook nu had zij beet, we zagen haar met een mooie mountain-bike vertrekken.

Een prominente gast was Eddie Merckx. Toen ik Lucy vertelde dat Eddie Merckx als de beste renner aller tijden wordt beschouwd en De Kannibaal genoemd werd omdat hij alles wilde winnen, keek zij eens naar Eddie's forse buik en zei dat dat dan wel heel lang geleden moest zijn.

Om iets na half zes finishten de profs. Peter van Petegem was veruit de sterkste in de eindsprint van de kopgroep van drie. Alejandro Valverde werd tweede en Michael Boogerd derde. Het was niet enorm druk en zo kon ik gemakkelijk vooraan staan bij de huldiging. Lucy liet zich vastleggen met Van Petegem en Boogerd.

Een uitstekend georganiseerde wedstrijd en een leuke middag. Ik geloof dat het feest 's avonds op Mambo Beach iets minder was, gezien het enorme onweer dat tegen middernacht uitbarstte...

Klik hier voor een foto-impressie van de Amstel Bright Curacao Race 2003!

November 1, 2003

Radio Hoyer 2

Dé Nederlandse radiozender op Curacao is Radio Hoyer, opgericht in 1954 door Horacio Hoyer. Mijn favoriet is Hoyer 2 op FM 105.1. Men biedt het lokale Curacaose nieuws en overzichten uit de ochtendbladen, maar ook Nederlands en Internationaal nieuws. Langs de Lijn wordt integraal uitgezonden.

Naar mijn smaak worden top-DJ's schromelijk overgewaardeerd. Ach, de DJ's zitten op een tijdelijke golf net als de top-modellen een aantal jaren geleden. Ik vind het best een koddig gezicht hoor, daar niet van, zo'n DJ die als een soort Hogepriester achter zijn draaitafels staat, terwijl duizenden mensen hun blikken op de Verlosser hebben gericht. Neen, geef mij maar een ouderwetse band als de Jimi Hendrix Experience: drums, bas, gitaar & zang. Eventueel aangevuld met keyboards en zweet.

Toch is Disc Jockey een echt vak. Jaren geleden draaide ik wel eens een paar uurtjes in studentencafé De Shelter op het Van Lieflandlaan-complex te Utrecht. In die tijd hoefde een DJ alleen maar plaatjes te draaien, scratchen was er nog niet bij. Zonde van de platen!

Uit de beschikbare platen maakte ik een in mijn ogen best aardige mix. Mijn probleem was alleen dat ik altijd min of meer dezelfde platen draaide. Een goede DJ varieert op subtiele wijze en dat deed ik niet.

Radio Hoyer 2 associeer ik nog steeds met Guus Meeuwis. Wat een nacht en Kedeng kedeng zijn nergens ter wereld zo vaak gedraaid als op Curacao, met dank aan Radio Hoyer 2. In die tijd presenteerde ene Maya (Van der Werven?) veel programma's en zij was helemaal leip van Guus Meeuwis.

Dat was het probleem van Radio Hoyer 2, steeds kwam dezelfde muziek weer langs. Vergelijk het met jaar in jaar uit dezelfde drie afleveringen van Arbeidsvitaminen aan te moeten horen.

Ik weet niet precies wat er veranderd is bij Radio Hoyer 2. Is Maya weg of is ze verliefd geworden? Geen idee, maar tegenwoordig klinkt er andere muziek: Bachata! 's Morgens om half zeven worden we al vergast op Joe Veras (bekend van El Hombre de tu Vida...) met Intentalo tu, een hele vooruitgang.

Dat hou ik zonder problemen een aantal jaren vol!