CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Gisteren is La Chica Merengue ge-update met een nieuwe Chica de la Semana. Ditmaal is Lisbeth Desiree de gelukkige. Maar evengoed kan men stellen dat wij de gelukkigen zijn.

Lucy vraagt de Chica's altijd naar een message. Wel, de message van Lisbeth Desiree luidt: 'Zeg NEE tegen drugs en geniet van je jeugd', wijze woorden.

Minister Ben Komproe van Justitie wil de bodyscan terugsturen naar Nederland. Zijn motivatie is dat hij het niet fair vindt dat zo'n apparaat alleen op Curacao staat. De reactie van zijn collega-minister Donner in Nederland was verrassend mild. Zou hij dan toch geleerd hebben van zijn onhandige opmerking met betrekking tot het verbieden van vliegverbindingen?

Op Curacao heerst verdeeldheid aangaande dit onderwerp. Ik heb het al eerder gezegd, de Bandbreedte is wat betreft integratie van de drugswereld in het dagelijks leven reeds lang overschreden. Gewone maatregelen werken niet meer. Vanmorgen las ik dat vier mannen die vorige week gepakt zijn met 2500 kilo cocaine alweer op vrije voeten staan.

Het douane-personeel op Hato International Airport wordt stelselmatig bedreigd door drugscriminelen. Curacao is een groot dorp, het is niet moeilijk voor kwaadwillenden om achter de namen en adressen van de douaniers te komen. Bedreiging van familie en kinderen heeft een enorme impact, dat mag duidelijk zijn. De douane-vakbond wil dat Nederlandse douaniers het vuile werk komen opknappen. Immers, de gebruikers van de cocaine wonen in Nederland.

Ik weet niet of dat een oplossing is. Volgens mij worden Nederlandse douaniers nog eerder geïntimideerd en al spoedig zal er niet een meer beschikbaar zijn. De vraag is wat men dan wèl kan doen.

Als iedereen nu eens net zo over drugs denkt als Lisbeth Desiree en er ook nog eens net zo goed uitziet, dan geloof ik dat het wel goed komt met Curacao!

Posted by CasaSpider at 6:35 AM | Permalink | Comments (5)

Het heeft even geduurd, maar nu kunt u, nou ja voornamelijk medewerkers van SQL Integrator, naar de foto's kijken van ons bedrijfsuitje op zaterdag 25 oktober.

Klik http://www.nijhuis.net/casapictures/SQL_11jaar and...

Enjoy!

Posted by CasaSpider at 9:25 PM | Permalink | Comments (2) | TrackBacks (1)

De Spaanse les was leuk gisteren, maar dat is eigenlijk altijd zo. We kregen drie straatinterviews op DVD te zien, waarin de ondervraagde persoon over zijn of haar leven vertelde. Aan ons de taak om er een uit te kiezen en dat verhaal daarna zo goed mogelijk na te vertellen.

Ik koos voor Rosibel, een aantrekkelijke dame uit Honduras. In haar jeugd zat Rosibel op een nonnenschool en wilde toen zelf ook non worden. Dat vonden haar ouders niet zo'n goed idee en zij verhuisden haar naar een gemengde school.

Al spoedig kreeg Rosibel vriendjes. Op zeker moment verzeilde zij in een drie jaar durende verkering, maar kwam erachter dat haar verloofde haar bedroog. In het Spaans noemt men dit poner cuernos (horentjes opzetten) of iets meer van de straat pegar cuernos.

Ontrouw is een leuk thema en leidt tot leuke discussies. Het begrip horentjes opzetten was onbekend bij de andere cursisten. Ik kende het wel en dacht zelfs dat het in het Nederlands ook bestond. In het Duits in ieder geval wel.

In een bepaalde stad in de Dominicaanse Republiek heeft men een feest verbonden aan het pegar cuernos. Eenmaal per jaar wordt de man uitgekozen die de grootste horentjes opgezet heeft gekregen. Met andere woorden: de man die het vaakst door zijn vrouw bedrogen is.

U begrijpt dat het niet echt een prijs is waar iemand op zit te wachten. Een hele stoet trekt naar het huis van de armzalige man om hem de prijs te overhandigen. Niet zelden leidt dit tot heftige ruzies en vechtpartijen. De burgemeester tracht het feest al tijden te verbieden.

Jammer genoeg is mijn geheugen niet geweldig en ben ik de volgende zaken vergeten:

• Hoe heet de stad waar dit feest plaatsvindt?
  
• Op welke datum wordt het feest gehouden?
  
• Wat is de prijs voor de winnaar?

Ik maak er meteen een Quiz van! De eenvoudigste manier voor mij om aan de antwoorden te komen. Anders moet ik het Dominicaanse sensatieblad Sucesos (Gebeurtenissen) weer gaan lezen, daar wordt altijd uitgebreid verslag van het festijn gedaan.

Posted by CasaSpider at 6:03 AM | Permalink | Comments (1)

Het zijn drukke tijden hier. Tussen de problemen uitdagingen op het werk door moet ik mijn nieuwe laptop installeren. Dat gaat natuurlijk niet van een leien dakje. Natuurlijk niet.

Over een half uur begint op het werk een borrel, de hele parkeerplaats is reeds volgebouwd met standjes. Dat belooft gezellig te worden. Jammer genoeg zal het voor mij niet lang duren, de woensdagavond is gereserveerd voor Paloma en haar Spaanse lessen. Daar kan ik niet half aangeschoten verschijnen.

Nog meer beslommeringen? Ja, eentje nog. Ik heb last van de wintertijd in Nederland! Alle tv-programma's van BVN (Beste Van Nederland) beginnen nu een uur later. Zo zat ik gisteren na elven naar Raymann is laat te kijken. Programma's als Studio Sport moet ik zelfs al opnemen.

Daar heeft weer geen ene Nederlander bij stilgestaan!

Posted by CasaSpider at 3:50 PM | Permalink | Comments (5)

Op haar weblog had ze het al aangekondigd. Samen met vriendin IIsabel kwam Isabel van Isabel vertelt vakantie vieren op Curacao. Zelden heb ik zoveel Isabel in één zin gebruikt en het leuke is dat geen van de Isabellen echt Isabel heet.

Door middel van de comments op haar log hebben we een afspraakje gemaakt voor zondag 26 oktober op het Happy Hour van Wet&Wild. Bezorgd vroeg ik nog hoe ik haar kon herkennen, maar Isabel verzekerde mij dat ze ons heus wel zou vinden. 'Ja, ja', dacht ik, 'dat zei Pablow ook, maar die hebben we nooit gezien'. Het Happy Hour trekt namelijk best veel mensen.

Om kwart over zes stond ik met een Polar in mijn hand met iemand te praten. Lucy was zich nog aan het omkleden. Plotseling tikte Alexander P. mij op de schouder. Dat ik wel moest luisteren als de DJ mijn naam noemde. Nu heb ik niet zo beste oren, maar Alexander P. gelukkig wel: 'Hij zei dat ene Isabel op CasaSpider stond te wachten'.

Snel liep ik naar de DJ, die mij heel exact kon beschrijven hoe Isabel eruit zag, ze was ook pas een paar minuten eerder bij hem geweest. Nu mocht de DJ Isabel omroepen. Gelukkig heeft ook zij betere oren dan ik en even later kwam ze eraan, wat resulteerde in een enthousiaste begroeting. Grappig is dat, als je elkaars log leest heb je op een of andere manier toch direct een band.

Ook maakte ik kennis met vriendin IIsabel. Benno & Noelle kwamen erbij staan, aanvankelijk hadden de Isabel's bij hun een appartement willen huren, maar helaas waren ze allebei reeds bezet.

Het was een kort maar leuk uurtje. Leuk was het feit dat we allebei gebruik maken van een pseudoniem. Zo'n tweede naam gaat een eigen leven leiden, je gaat er zelfs naar luisteren! Nu is dat in het geval van CasaSpider nog niet zo vreemd, de kans dat er nog iemand met die naam rondloopt is vrij klein. Isabellen daarentegen zijn er veel meer, dus zij zal wel vaker opkijken.

Ook was het ons opgevallen dat de meeste vrienden en collega's hoegenaamd geen interesse hebben voor wat wij op ons log schrijven. Maar ja, de een houdt van voetbal en de ander van zuurkool. Het voordeel is dat je nog wel iets met je vrienden te bespreken hebt, in plaats van naar je log te verwijzen.

Niet zo leuk voor de dames was dat ze afgelopen donderdag van achteren zijn aangereden. Ik vroeg aan Isabel of ze daardoor het Sehos ziekenhuis nog van binnen had gezien, daar heeft ze immers jaren geleden stage gelopen. Maar neen, hen was aangeraden om naar het Advents ziekenhuis te gaan om zich even te laten nakijken.

Om kwart over zeven was het voor ons tijd om te gaan, Luchiano moet toch op tijd naar bed. Het was een leuke ontmoeting met een bijzondere logster. CasaSpider wenst de Isabellen nog vijf fijne vakantiedagen toe. Wel jammer dat IIsabel mijn (gouden) tip om de Christoffelberg te beklimmen absoluut niet zag zitten...

Aantal woorden met Isabel of afgeleide: 18!

Posted by CasaSpider at 6:03 AM | Permalink | Comments (8)

Het was een week van verjaardagen. Behalve Luchiano was ook mijn bedrijf SQL Integrator jarig. Op 23 oktober werden wij met zijn allen elf jaar.

Normaliter wordt ter gelegenheid hiervan een groot feest georganiseerd, ditmaal hadden de geleerden iets anders bedacht. Alle werknemers werden gisteren tussen vijf en zes bij het bedrijfspand verwacht.

Iedereen had een lange broek aan en een zaklamp bij zich. Zelf had ik me nog beter voorbereid. Mijn survival-pakket was aangevuld met een flesje water, een rol toiletpapier en uiteraard mijn camera.

Met een bus gingen we naar San Juan. Volgens goed gebruik vertrokken we een half uur te laat. De vertraging liep nog iets op omdat de chauffeur de bus tien minuten stil zette om loten te kopen bij een nummerkantoor. Op een terrein waar normaliter niemand komt waren twee tracks met opdrachten uitgezet door Dutch Dream Curacao (Tel. 8890279). We gingen teambuilden.

Toen we de weg naar San Juan indraaiden, werden we achtervolgd én aangehouden door een politie-jeep met zwaailicht. Regelmatig proberen snelle speedboten drugs en/of illegalen aan strandjes als San Juan af te zetten. Een politiepatrouille is dus niets vreemds.

De vrouwen mochten in de bus blijven zitten, de mannen (ook de pòlsjes) moesten eruit en werden gefouilleerd. Dat was het begin van een lange avond, waarin wij werden verdeeld in twee groepen om twee opdrachten uit te voeren. Onder anderen het redden van de ontvoerde Myrna Godett. Zij heeft de reddingsactie, afgesloten met een paintball-gevecht, in beide gevallen niet overleefd.

De activiteiten bestonden onder anderen uit abseilen in een put, een labyrint, geblindoekt in een rij de weg zien te vinden, met een bootje een meer oversteken, onderhandelen met een drugscrimineel, beschoten worden met vuurwerk, black-jack spelen, een paintball-gevecht... teveel om op te noemen.

Het was warm en inspannend om in het donker door de bush-bush te lopen en je moest nog goed uitkijken om geen cactus in je oog te krijgen. Om kwart over elf waren we klaar met onze tweede opdracht en liepen we een paar kilometer (!) naar een afgelegen strand om te gaan eten.

Een uitstekend verzorgd buffet met lomitu, spare-ribs, garnalen en nog veel meer stond op ons te wachten. Het klinkt calvinistisch, maar zo'n maaltijd smaakt echt beter als je er hard voor gewerkt hebt!

Om kwart over twee werd het tijd om de buschauffeur weer wakker te maken en de terugreis te aanvaarden. Iets na drieën waren we terug en stapte iedereen toch ietwat vermoeid in de auto.

Posted by CasaSpider at 10:16 AM | Permalink | Comments (3)

Luchiano heeft een nieuwe mijlpaal bereikt. Vandaag is hij zes jaar geworden! Het is leuk om te zien wat een op zich abstract gegeven als verjaardag met een kind kan doen. Gisteren was hij al helemaal opgewonden: "Ik kan niet wachten tot het morgen is!", riep hij.

Nou ja, zo moeilijk is de blijdschap om iets abstracts nu ook weer niet te verklaren, als er maar iets concreets tegenover staat, bijvoorbeeld een kado. Wat Luchiano volgens mij net zo leuk vindt als kadootjes is het feit dat het echt zijn dag is. Volgens hem moet iedereen, vooral Lucy en ik, de hele dag doen wat hij zegt. Ik denk dat ik vandaag maar wat langer op mijn werk blijf.

Neen, dat laatste was een grapje (ha, ha), vanmiddag ben ik vrij. We gaan eerst naar de film A Bug's Life en daarna samen een mooi kado uitzoeken.

Gisteren waren we ook al op pad. We moesten spullen uitzoeken voor de tractatie van vandaag. Bij Satex op Muizenberg hebben we een berg snoep, koekjes en sap gekocht, bij een andere zaak vrolijk gekleurde plastic zakjes en linten. 's Avonds hebben Lucy en ik de zakjes gevuld, het waren er maarliefst 48 en dat terwijl er slechts 32 kinderen in de klas zitten.

Het is echter gebruikelijk dat alle docenten van de eerste drie klassen (dat zijn er al negen) plus de handwerkjuf plus twee stagiaires plus de directrice ook getracteerd worden. Bij een populatie van zo'n 500 kinderen betekent dit dat de directrice ongeveer twee tractaties per dag in ontvangst mag nemen. Doe mij zo'n baan! Ze is overigens nog best slank.

Zes jaar. Ik heb mijn uiterste best gedaan, maar ik kan me mijn eigen zesde verjaardag niet meer herinneren...

Posted by CasaSpider at 6:16 AM | Permalink | Comments (16)

Regelmatige lezers van het CasaLog weten wellicht dat Balans een van mijn key-words is. Het woord Balans vormt een krachtige combinatie met het woord Bandbreedte.

Neem nu de bolletjesslikkers. Op iedere vlucht van (onder anderen) Curacao naar Amsterdam wordt een aantal bolita's getransporteerd, ondanks de steeds strengere controles. Door de overheid is hier vanaf het begin zeer slap op gereageerd. Zolang de slikkers geen overlast veroorzaakten werd het fenomeen min of meer getolereerd.

De tijden zijn aan het veranderen. Het aantal bolletjesslikkers is flink toegenomen. De oorzaken daarvan zijn niet moeilijk te raden. De belangrijkste is de armoede op Curacao. Mensen die geen geld hebben om eten te kopen worden geholpen door familieleden, vrienden of kennissen met meer geld. Niet zelden wordt voor die hulp later een tegenprestatie gevraagd. Deze tegenprestatie kan het vervoeren van wat cocaine-bolletjes naar Nederland zijn.

Inmiddels is de drugswereld enorm geïnfiltreerd in de Curacaose samenleving. Ingrijpen met normale middelen zoals daar zijn gevangenisstraf kan eigenlijk al niet meer, de bandbreedte voor die oplossing is reeds lang en breed overschreden. De gevangenissen zitten domweg vol en er zijn te weinig cipiers.

In de Vigilante (Papiamentstalige ochtendkrant) wordt regelmatig verslag gedaan van processen tegen bolletjesslikkers. Laatst ging het over een vrouw die op Hato International Airport gepakt was met iets minder dan een kilo cocaine. Zij werd met een dagvaarding heengezonden. Drie maanden later stond zij eindelijk voor de rechter. Het opmerkelijke is dat zij in de tussenliggende periode nóg tweemaal op Hato is gepakt met eenzelfde hoeveelheid cocaine! Deze vrouw is geen uitzondering.

Het is niet eenvoudig om een goede en vooral ook snelle oplossing te vinden voor dit probleem. Gelukkig wordt een land bestuurd door een regering. Daarin zitten een aantal knappe koppen die de hele dag de tijd hebben om over dit soort problemen na te denken.

Hein Donner (1927-1988) was één van Nederlands beste schakers aller tijden. Om het tot schaakgrootmeester te schoppen moet men toch over wat hersens beschikken. Daarom kan CDA-minister van justitie Piet Hein Donner volgens mij nooit familie van de intelligente schaker zijn.

De oplossing die hij op zijn minst niet uitsluit is het verbieden van de (vlieg-)verbinding Curacao - Amsterdam! Laffer kan het natuurlijk niet! Een en ander is kennelijk ingegeven door de onvrede die Duitsland heeft met betrekking tot het Nederlandse drugsbeleid. In relatie tot de totale hoeveelheid drugs die in Nederland vrijelijk verkrijgbaar is, stelt de hoeveelheid die per vliegtuig wordt binnengebracht natuurlijk helemaal niets voor.

Wellicht past Donner's oplossing in de lijn van beleid uitstippelen door middel van proefballonnen. Laten we hopen dat deze snel wordt doorgeprikt!

Posted by CasaSpider at 6:47 AM | Permalink | Comments (13)

Waarom gaan mensen massaal benzine tanken, als bekend wordt dat de volgende dag de prijs per liter met twee centen stijgt?

Indien men gemiddeld 20 liter bij moet vullen, levert dit een besparing op van 40 cent. Niet echt de moeite waard om voor naar de pomp te rijden en daar in de file te gaan staan.

Posted by CasaSpider at 6:54 AM | Permalink | Comments (4)

In de auto, vlak voor zes uur 's avonds. Luchiano kijkt op zijn horloge en zegt: 'Papa, het is bijna zes uur!'. Ik denk bij mezelf: 'Ha, het nieuws' en zet de radio aan.

Even later klinkt het tijdsein van zes uur. De nieuwslezeres zegt het ook nog eens: 'Het is nu zes uur'.

Van achteruit de auto hoor ik Luchiano terugroepen: 'Nee, het is al zes uur geweest!'.
'Nou, nou', zeg ik tegen hem, 'de mevrouw van de radio zegt anders dat het nu zes uur is'.

Luchiano heeft het laatste woord: 'Dat zegt zij wel, maar zij heeft het fout'.

Posted by CasaSpider at 6:26 AM | Permalink | Comments (4)

Vandaag 21 oktober is het Antillendag, net als vorig jaar trouwens. Het levert een vrije dag op, maar verder maakt het weinig emoties los. De Antillen zijn in de harten van veel Antillianen ondertussen zo goed als dood.

De meeste Curacaoenaars schaffen deze feestdag met plezier af, als er maar wel een andere voor in de plaats komt. Een vrije dag is immers een vrije dag.

Gisteren zat ik op MSN met Luchiano. We speelden Checkers, daar is hij dol op. Tussendoor stuurt hij mij wat berichtjes. Ruim twee maanden lees- en schrijfles beginnen hun vruchten af te werpen. Roos, maan, vis leest en schrijft Luchiano zonder problemen. Nu is hij zover dat hij zelf probeert andere woorden fonetisch te schrijven.

Wat denkt u van een Antillendag Quiz? Wat probeert Luchiano aan mij te schrijven? Het voordeel is dat de oplossing van deze quiz (nog) niet via Google te vinden is! Om u een beetje te helpen heeft Luchiano symbolen toegevoegd om de tekst te verduidelijken.

On your marks...

Opmerking: Luchiano was ingelogd als Lucy. Bonusvraag: wie heeft het potje Checkers gewonnen?

Posted by CasaSpider at 9:45 AM | Permalink | Comments (7)

Om kwart over vijf vertrokken Luchiano en ik om boodschappen te gaan doen. Een kort verslag.

Eerste Stop. De dierenarts, waar we twee ampullen Frontline kochten voor onze honden en tegen hun karpatten.

Op weg naar Tweede Stop supermarkt Mangusa te Rio Canario zagen we bij kruispunt Biesheuvel twee brandweerauto's met zwaailicht stilstaan. Er stonden een paar mannen wat te wijzen. Ondanks dat ik met lage snelheid, zoals het een ramptourist betaamt, voorbijreed kon ik geen chocola maken van deze situatie.

Bij Mangusa kon ik alles kopen wat op mijn lijstje stond, behalve een bezem. Die hadden ze niet. Dus reden we naar de Derde Stop, supermarkt Vreugdenhil. Toen we daar de parkeerplaats op wilden draaien werd ons de weg versperd door twee grote kranen. Hmmm? Wat bleek, een aanhangwagen was gekanteld. Ik parkeerde de auto een stukje verderop.

We kochten de bezem en aangezien we toch bij Vreugdenhil waren maakten we van de gelegenheid gebruik om ook nog wat Westmalle Dubbel en Duvel in te slaan. Toen we de supermarkt verlieten waren de kranen bijna met hun takelwerk begonnen. Luchiano wees me op drie auto's die half onder de aanhangwagen geplet lagen. Wat een sensatie op de maandagavond!

Nu moesten we nog naar de Vierde Stop, Kentucky Fried Chicken te Salinja. Toen ik vanaf de Dr. Maalweg links afsloeg naar de Caracasbaaiweg, zag ik dat aan de andere kant zojuist een botsing had plaatsgevonden. Dat was goed om te weten, want nu kon ik een andere weg naar huis nemen en de file vermijden.

De cola en de sprite van KFC stonden op de stoel naast mij. Luchiano had de zak met patat en kip op zijn schoot. Toen ik onze straat inreed, zei ik tegen hem: 'He, he, we zijn bijna thuis', waarop Luchiano antwoordde: 'Dat is goed, want mijn pikkie wordt al heet!'.

Om kwart voor zeven waren we thuis.

Posted by CasaSpider at 7:16 PM | Permalink | Comments (4)

Gisteren mocht u stemmen waar wij heen zouden gaan, naar de Curacao Triathlon of naar Mambo Beach. Er zijn maarliefst één stemmen uitgebracht (Piet, bedankt) en deze waren allemaal voor de Triathlon.

Wij zijn dus naar Mambo geweest. Tja, zelfs in de politiek beslist de meerderheid lang niet altijd, laat staan op dit log. Even lekker zwemmen en zonnen heeft mij goed gedaan. De twee Happy Hours ook, ondanks dat de hele groep zich op Porto Marie bevond.

Lucy en ik stonden gezellig ons biertje te drinken bij Wet&Wild, kijkend naar de mensen en luisterend naar de muziek. Lucy had het goed naar haar zin, het type muziek beviel haar wel. Kent u Papi Chulo van La Factoria? Valt allemaal enigszins in de stijl van dameskonten, grote limousines en veel goud als u begrijpt wat ik bedoel.

'Ja, dit is muziek voor jonge mensen', zei Lucy al dansende tegen mij. 'Ach, het is mij al een tikkeltje te ouderwets', antwoordde ik haar. Nu vind ik Papi Chulo en ook Todavia best leuke nummers, zo oud ben ik niet!

Even later zag ik in de verte mijn Canadese collega Luc aankomen, samen met zijn vriendin Stéphanie. Ik had Stéphanie nog nooit gezien en was enigszins nieuwsgierig. Al enige weken probeerde ik Luc ertoe te bewegen eens met haar naar het Happy Hour op Wet&Wild te komen. Het viel niks tegen.

Luc en Stéphanie gingen even naar de bar om iets te drinken te halen. We hebben ze niet meer teruggezien. Vanmorgen vertelde Luc me dat hij maarliefst 15 minuten bij de bar had gestaan, maar dat hij niet geholpen werd. Hij was pissed off en ze besloten weg te gaan.

Ook beklaagde Luc, die slechts iets ouder is dan ik, zich over de muziek, die hij als te hard en f*cking sh*t bestempelde. Ik stelde hem voor om de DJ's bij zijn volgende bezoek alleen Pink Floyd en soortgelijke muziek te laten draaien. Dan zou het meteen een stuk rustiger aan de bar zijn!

Posted by CasaSpider at 6:31 AM | Permalink | Comments (6)

Bij het bedrijf waar ik gedetacheerd ben, hebben we dit weekend de belangrijkste computer vervangen. Ander Operating System, nieuwe Oracle installatie, noem maar op. Gisteren was ik er tien uur, vandaag nog maar twee. Er zit dus vooruitgang in!

Met een beetje geluk is alles nu in orde en heb ik in ieder geval de middag vrij. Vandaag is er de Curacao Triathlon op Porto Marie, een eindje rijden maar wel erg leuk. Van de andere kant ben ik een beetje moe en vind het gebruikelijke middagje Mambo met een paar biertjes erna ook wel leuk.

Met andere woorden: wij staan in dubio! Over twee uur vertrekken we, maar waar gaan we heen? Lucy vindt vandaag alles goed wat ik doe, dus voor deze ene keer mag u het zeggen!

Posted by CasaSpider at 1:00 PM | Permalink | Comments (4)

Een vreemd begrip is dat, voorkeuren en het is ook een breed begrip. Oktober is sportmaand op het CasaLog, zoals u heeft kunnen merken. Vandaar dat voorkeuren nu gelinked wordt aan sport.

Als ik een sportevenement bekijk, heb ik vrijwel onmiddellijk een voorkeur. Als twee volledig onbekende voetbalteams uit Afrika (bestaan die nog?) tegen elkaar spelen, ben ik na een paar minuten al voor het ene team en tegen het andere. Gisteren ontdekte ik echter dat mijn voorkeur kan wisselen!

Het was Game 7 van de ALCS, ofwel het Americal League Championship, tussen de New York Yankees en de Boston Red Sox. De winnaar mag in de World Series aantreden tegen de Florida Marlins. Op baseball-gebied ben ik fan van de Atlanta Braves. Na het wegvallen van de Braves, schakelde ik over naar de Chicago Cubs. Als het gaat om de Yankees of de Red Sox, kies ik voor de Yankees.

Game 7 vond plaats in New York. De Yankees deden het niet best en stonden met 4-0 en 5-2 achter. Toen kwam de achtste inning. In het stadion was de spanning te snijden, veel New Yorkers zagen er bedrukt uit. Velen waren aan het bidden! Een beetje macabere sfeer en ik had met de Yankees te doen. In die achtste inning brandden de Yankees los en scoorden drie maal, waardoor het 5-5 werd.

Nu gebeurde er iets geks. Ik zag dat er iets brak in de Red Sox spelers. Zij waren zo dicht bij de World Series, drie punten voorsprong in de achtste inning is meestal ruim voldoende. Ik gunde het de Red Sox eigenlijk ook. Na negen innings was het nog steeds 5-5 en moest er verlengd worden. Het duel verdiende twee winnaars, maar in de elfde inning beslisten de Yankees de strijd in hun voordeel.

Mijn innerlijke verscheurdheid werd veroorzaakt doordat er twee magnifieke teams aan het spelen waren. Als één team onsportief gedrag vertoont, kies ik automatisch voor het andere. Dat was hier niet zo en in dat geval gaat mijn voorkeur bijna altijd uit naar het team dat onder ligt.

Dat heb ik zelfs in de dierentuin! Zo woont er in de Curacaose dierentuin een kleine bavianen-kolonie. Wij geven die apen altijd wat brood. Het dominante mannetje vindt dat hij recht heeft op al het brood dat wij naar hun toe gooien. Twee baviaantjes hebben ook honger, maar durven het brood niet goed te pakken. Ik haal dan allerlei trucs uit, om de bavianenbaas te misleiden. Dat weet die aap! Hij mag mij helemaal niet.

Een van de trucs is dat Lucy een stuk brood vlak voor de baas zijn neus houdt, terwijl ik een meter of tien naar rechts loop. Een van de andere baviaantjes loopt met mij mee. Als hij/zij geluk heeft, ziet de baas het te laat en krijgt dat aapje ook brood. Op het moment dat de apenbaas dit ontdekt wordt hij ontzettend boos op mij. Daar heb ik volledig maling aan, maar dat komt ook door het stevige hek dat tussen ons in staat.

Bij de World Series is het niet moeilijk om te kiezen, immers de Florida Marlins hebben mijn Chicago Cubs van een finaleplaats afgehouden. Alleen daarvoor moeten ze al gestraft worden. CasaSpider is nu voor de New York Yankees!

Posted by CasaSpider at 6:51 AM | Permalink | Comments (6)

Gelukkig was de Spaanse les gisteren op tijd afgelopen. Zo kon ik nog mooi (!) zien hoe mijn geliefde Chicago Cubs met 9-6 werden verslagen door de vermaledijde Florida Marlins. In 1997 hebben die Marlins nota bene de World Series al eens gewonnen en de franchise bestaat pas sinds 1992! Dat is niet echt fair ten opzichte van de Cubs, die al bijna een eeuw wachten op nieuw succes. Het schijnt allemaal te maken te hebben met de vloek van een geitenbezitter...

Vandaag gaat het echter niet over sport, ik moet tenslotte ook de dames tevreden houden. Dit stukje gaat dus over vrouwen, vrouwen en telefoons. Op mijn werk moet ik regelmatig naar de kamer van mijn lieftallige Cubaanse collega Yohanna lopen, om met haar iets te bespreken.

Dat is nog niet zo gemakkelijk! Yohanna's linker oor is namelijk zowat vergroeid met de telefoon. Persoonlijk vind ik dat heel irritant, als ik speciaal naar iemand toe ga en 30 seconden later sta ik er voor Jan Doedel bij, omdat mevrouw gebeld wordt door een andere vrouw en er geen einde aan het gesprek lijkt te komen.

Daarom ben ik eens op het belgedrag van vrouwen in het algemeen gaan letten. Uit mijn onderzoeken blijkt dat vrouwen niet vaker bellen of gebeld worden dan mannen, maar wel significant langer aan de telefoon hangen!

Op het Internet is mijn theorie nog geen gemeengoed, maar dat zie ik wel vaker gebeuren. In het artikel De telefoon is geen meneer van Valerie Frissen staan een paar interessante uitspraken aangaande deze materie. Bijvoorbeeld deze:

"De manier waarop vrouwen de telefoon gebruiken is veel meer relationeel dan instrumenteel. En als een gesprek een instrumenteel karakter heeft dan dient dat in het geval van vrouwen meestal het belang van het hele huishouden, terwijl vergelijkbare telefoontjes van mannen vaker een persoonlijk belang dienen."

Na een tijdje ben ik echter de draad kwijt in het artikel. Wat te denken van de volgende zin:

"De manier waarop mensen met de telefoon omgaan kunnen we zien als een spiegel van sociale arrangementen ­ waarvan de verhouding tussen de seksen er één is. Dit komt ook tot uitdrukking in de culturele noties en praktijken waarmee deze arrangementen verder worden ingevuld."

Als Valerie haar theorieën telefonisch aan een vriendin vertelt, wordt daarmee automatisch mijn stelling bewezen. Ze is wel een beetje breedsprakig!

Ik niet zo.
Tuut-tuut-tuut.

Posted by CasaSpider at 1:31 PM | Permalink | Comments (2)

De Chicago Cubs lijden aan een soort van trauma. De laatste keer dat zij de World Series mochten spelen was in 1945, de laatste keer dat ze hem wonnen is bijna een eeuw geleden. Tot gisteren stonden de Cubs met 3-2 voor tegen de Florida Marlins. Game 6 vond plaats in Chicago op Wrigley Field. Slechts één overwinning scheidde de Cubs van de felbegeerde finaleplaats.

De wedstrijd verliep geheel volgens plan. Al in de eerste inning werd het 1-0 voor Chicago, met dank aan Sammy Sosa. De voorsprong werd uitgebreid tot 3-0 en het publiek werd steeds uitzinniger. Kent u de Chaos-Theorie? In een notedop: de beweging van een vlinder in China kan op termijn een orkaan in de Verenigde Staten veroorzaken.

De achtste inning op Wrigley Field werd niet door een vlinder, maar door een eigen Cubs-fan op zijn kop gezet. De Marlins waren aan slag en hadden honk twee bezet. Er was één man uit en voor de Marlins was Luis Castillo aan slag. Hij sloeg een verre bal, die echter uit ging. Bij een dergelijke foul ball luidt de regel dat als deze bal gevangen wordt, de slagman direct uit is.

De bal zeilde richting tribune. Cubs verre-velder Moises Alou hield zijn ogen op de bal gericht en rende richting de muur. De bal ging daar net overheen, maar Alou sprong op en reikte naar de bal. Juist voordat hij de bal in zijn handschoen dacht te zien verdwijnen, voelde hij echter een hand onder zijn handschoen en een hand onder de bal. De fans op de tribune zijn dol op het vangen van ballen. Een van deze souvenirjagers griste de bal net voor Moises Alou zijn neus weg! De Cubs werden zwaar benadeeld door nota bene een eigen supporter! Uiteindelijk kwam Castillo op het eerste honk terecht en de andere loper op honk drie, met slechts één man uit, in plaats van één man op het tweede honk en twee man uit.

De Cubs waren dermate van slag door het incident dat hierna een foutenfestival plaatsvond dat zijn weerga niet kent. Binnen een mum van tijd stond het 8-3 voor de Florida Marlins. Dit was tevens de eindstand. Vandaag moet het allemaal gaan gebeuren in de alles beslissende Game 7. Hopelijk hebben de Cubs zich dan hersteld van de vreselijke gebeurtenissen in de achtste inning.

Jammer genoeg heb ik geen foto van de betreffende fan gevonden. Maar sjonge, wat keek die man sip. Hij zat volledig verslagen op zijn bankje. Het gezegde hij kon wel door de grond gaan was volledig op hem van toepassing. Direct werden diverse security-officers naar hem toe gedirigeerd, om te voorkomen dat de ongelukkige fan gemolesteerd zou worden. Een belager moest uit het stadion verwijderd worden.

De commentatoren hadden medelijden met de man. Een van hen vertelde over zijn vader, die vroeger tegen hem zei: 'Scheidsrechters kunnen je soms helpen, maar ze kunnen er niet voor zorgen dat je verliest. Na een verkeerde beslissing zijn er altijd kansen om toch nog te winnen'. En dat gold ook min of meer voor de fan, aldus de commentator: 'De fan heeft de Cubs niet geholpen, maar hij heeft ze ook niet verslagen'. Met andere woorden, dat hebben ze toch echt aan zichzelf te danken.

Update 15.10.2003 / 13:30

Met dank aan Ruben staat er nu toch een foto van de armzalige Cubs-fan, thanx!

In de comments stelde dezelfde Ruben (baseball-kenner) een interessante vraag: "Waarom was de zogenaamde Fan Interference Call niet van toepassing?" Het antwoord (via de officiële Cubs website):

"Several Cubs called for fan interference, but after the game, Rich Rieker, the umpire supervisor, explained the fan did not interfere with the play because the ball was technically in the stands.

'The fielder goes in at his own risk', Rieker said. 'In this case, the fan did not reach out'."

Posted by CasaSpider at 6:55 AM | Permalink | Comments (11)

Mijn verontschuldigingen, maar gisterenavond heb ik wéér Baseball gekeken. Ditmaal naar Game 4 in de American League finale tussen de Boston Red Sox en de New York Yankees. En wéér was het genieten.

Een mooi moment uit de wedstrijd was het volgende. De Red Sox hadden de honken één en twee bezet. De slagman sloeg de bal heel ver het achterveld in. De vraag was of het een homerun zou worden. De achtervanger van de Yankees, een Japanner met de naam Matsui, moest proberen de Red Sox van scoren af te houden. Onder normale omstandigheden kan de man op het tweede honk bij een dergelijke verre bal de thuisplaat halen.

Matsui bleef echter naar de bal kijken en deed net of hij hem wellicht kon vangen. De man op het tweede honk twijfelde. Als hij alvast zou gaan lopen en de bal werd gevangen, dan was hij meteen uit. De regel bij vangballen luidt immers dat men pas het honk mag verlaten nadat de bal gevangen is.

De bal ging over Matsui heen en stuiterde tegen de achterwand. Nu pas draaide de Japanner zich bliksemsnel om, lokaliseerde de bal en gooide hem perfect richting catcher. De Red Sox tweede honk-man was inmiddels wel doorgelopen naar het derde honk, maar kon de thuisplaat niet meer halen.

Genoeg over de wedstrijd, die overigens met 3-2 werd gewonnen door Boston. De stand in deze finale is nu 2-2. Neen, waar ik het eigenlijk over wilde hebben is de theorie achter het Baseball. Kijk, veel mensen (vooral Europeanen) vinden Amerikanen maar oppervlakkig. Het argument dat in deze het meest wordt genoemd is dat iedere Amerikaan die een service verleent altijd vriendelijk is en zogenaamd geïnteresseerd. Het zal wel.

Als men echter kijkt naar wat er over Baseball wordt gezegd en geschreven, dan blijkt dat Amerikanen heel wat dieper op de materie ingaan dan wij Europeanen bij onze volkssport voetbal. Een blad als Voetbal International verhoudt zich tot een gemiddeld Amerikaans Baseball-blad als de Okki ten opzichte van het NRC Handelsblad. Lees als voorbeeld dit stukje over de Designated Hitter maar eens. Het is het eerste artikel dat ik via Google heb gevonden.

Dat brengt mij op de volgende gedachte. In Nederland hebben we eigenlijk maar één echte grootheid in de Sportwereld. Een man, dat kan niet anders, die zowel actief als passief op eenzame hoogte staat. Dat kan er maar één zijn: Johan Cruyff. Maar wat is het eigenlijk toch ontzettend jammer dat Cruyff voetballer is geworden en geen honkballer! Op voetbalgebied is hij dé autoriteit, maar ja Professor in Maatschappijleer is toch wat anders dan Professor in Astronomie.

Serieus, ik ben van mening dat Cruyff met zijn befaamde uitspraken een belangrijke bijdrage aan de Baseball-theorie had kunnen leveren. Zelf zou hij er ook (nog) meer van gegroeid zijn, aangezien er in de States nog veel meer professoren op dat gebied rondlopen.

Vanavond (vanacht in Nederland) kijken naar Game 6: Chicago Cubs - Florida Marlins?

Posted by CasaSpider at 6:19 AM | Permalink | Comments (5)

Kritisch CasaLog-watcher Henk Rook stuurde mij een mail waarin hij melding maakte van het feit dat de edele Baseball-sport de laatste tijd te weinig aandacht krijgt. Daar heeft Henk volledig gelijk in!

Hoe komt het eigenlijk? Wel, daar zijn twee redenen voor. Ten eerste ga ik tegenwoordig vroeger naar bed, aangezien ik 's morgens om kwart over zes op moet staan. Ten tweede begint om tien uur 's avonds een novela ofwel soap waar Lucy verslaafd aan is. De novela heet Amor Real. Veel novela's vind ik wel te pruimen, met name door de aanwezigheid van vrouwelijk schoon. Amor Real speelt echter in de 17e of 18e eeuw. Mode-technisch gezien niet de meest interessante periode.

Baseball. Zowat alle Curacaoenaars zijn fan van de Atlanta Braves. Dit komt doordat onze volksheld Andruw Jones daar één van de toppers is. De Braves zijn al twaalf jaar achter elkaar eerste in hun divisie geworden. In de eerste ronde van de play-offs werden ze echter verslagen door de Chicago Cubs.

Het toeval wil dat Lucy fan is van de Cubs, en ik ook een beetje. Bij de Cubs speelt namelijk Sammy Sosa, dè sportheld van de Dominicaanse Republiek. In een ver verleden was hij limpiabota (schoenenpoetser op straat) in Santo Domingo, nu multi-miljonair in de States.

Het leuke is dat sinds dit seizoen ook bij de Cubs een Curacaoenaar speelt. Het betreft Randall Simon, die eigenlijk meer bekendheid heeft gekregen door het Bratwurst-incident dan door zijn sportieve prestaties. Randall stond achter een hek te kijken, toen twee mensen verkleed als Bratwurst en Hot Dog langs kwamen lopen. Randall vond het leuk om met zijn baseball-bat een tikje uit te delen. De Bratwurst ging onderuit, men sprak er schande van en Randall was in een klap beroemd.

Heel toevallig keek ik vrijdagavond naar Game 3 in de finale van de National League: Florida Marlins - Chicago Cubs. Bij de stand 3-2 voor de Marlins, sloeg Randall Simon een home-run, met één man op de honken. Daarmee werd het 4-3 voor de Cubs. Het was een ontzettend spannende partij. Florida maakte 4-4 gelijk en had het betere van het spel. Regelmatig stonden de honken vol en wist de Chicago pitcher de zaak maar ternauwernood te redden. Uiteindelijk produceerden de Cubs in de elfde inning het winnende punt: 5-4.

In de National League finale staat het nu 3-2 voor de Chicago Cubs. De finale van de American League is ook spannend. Deze gaat tussen de New York Yankees en de Boston Red Sox. De stand is daar 2-1 voor de Yankees. De winnaars van beide finales ontmoeten elkaar uiteindelijk in de World Series.

Als u enigszins in Baseball bent geïnteresseerd zijn de diverse websites van de deelnemende teams een aanrader. Ze geven zeer veel informatie, video-fragmenten en de wedstrijden kunnen er live op gevolgd worden. De startpagina is www.mlb.com.

Posted by CasaSpider at 6:47 AM | Permalink | Comments (3)

«Das Oktoberfest ist unser Exportschlager Nummer 1 - neben dem FC Bayern», berichtet Münchens Wiesn-Chefin Gabriele Weishäupl. «Bisher sind uns etwa 2000 Oktoberfeste auf allen Kontinenten bekannt geworden.» Tendenz steigend: Jedes Jahr feiert irgendwo in der Welt ein neues Oktoberfest seine Premiere.

Afgelopen weekend vond voor de tweede opeenvolgende maal het Curacaose Oktoberfest plaats. Ik weet dat vorig jaar ex-medelogger Guillermo als enige dit feest bezocht heeft en er weinig aan vond.

Wij kozen voor Pleincafé Wilhelmina. Vorige week was ons gezegd dat je daar een eerste pul bier voor ANG 6,50 (3 dollar) kon kopen en daarna een refill voor slechts ANG 3,50. Jammer genoeg waren er geen pullen en moesten we het doen met redelijk gewone glazen. Wel met handgreep, maar thuis drink ik uit grotere.

Tijdens het bierdrinken gingen we eerst dominoën. Luchiano won de match, hij is best goed in dominoën (heeft hij van zijn moeder), maar jammer genoeg kan hij heel slecht tegen zijn verlies (heeft hij van zijn vader).

Inmiddels werd het podium geprepareerd, later op de avond stonden twee bands geprogrammeerd. Normaal vertrekken wij om een uur of acht, nu bleven we lekker zitten. De eerste (cover-)band was erg leuk, bovendien werd een gastoptreden verzorgd door twee deelneemsters aan Curacao Talents, zeg maar Idols.

Het Oktoberfest-gevoel moest komen van het bedienend personeel, dat keurig in Lederhosen en Dirndl was gestoken. Voordat de band van start ging, werden we vermaakt met Duitstalige muziek. Lucy vond het gezellige muziek en dan hebben we het over Blau, blau, blau ist der Enzian van (inmiddels) cult-zanger Heino en andere diamantjes.

Het was erg jammer van het ontbreken van de juiste pullen. Dat is toch wat de meesten bijblijft van de Oktoberfeste, die serveersters met een stuk of 20 grote pullen aan hun gespierde armen. Eigenlijk was het nog ontluisterender, de glazen bier die nu werden ingezet moesten op de kassa worden aangeslagen als Potje Thee.

Om half elf waren we thuis. Vanmorgen bij het wakker worden realiseerde ik me voor het eerst dat men van ettelijke Potjes Thee een flinke kater kan krijgen!

Posted by CasaSpider at 2:23 PM | Permalink | Comments (5)

Dit is het vervolg op de post Autoweek schiet mis. De hele week maakte mijn Toyota-dealer Garage Cordia reclame voor de presentatie van de Toyota Corolla 2004. Vandaag was het zover, de Open Dag.

Krakend en bevend overlegde het hoogbejaarde CasaSpider gezin of zij een dergelijk uitje nog wel aan konden. Bij het ontbijt zei Lucy met trillende en breekbare stem: 'Ach Casa, dan zijn we er weer eens uit hè...'. Maar het vermoeide hoofd van de CasaSpider was alweer knikkebollend in zijn bord pap gevallen.

Nadat het verplegend personeel van de Serviceflat ons had gewassen en aangekleed (Luchiano kon het nog net zelf), vertrokken we. Uiteraard met de Toyota Corolla.

In plaats van een groot feest was het echter angstwekkend leeg bij Garage Cordia. De zaak was potdicht. Waarschijnlijk was de Open Dag gisteren. Tja, al die moeilijke datums, dat is ook haast niet meer bij te houden voor een bejaarde.

Door de ruiten van de showroom keken de CasaSpidertjes ademloos naar de nieuwe Toyota modellen. Bij elke presentatie van een nieuw model was er weer die opluchting. Lucy en de Spider keken elkaar dan tevreden aan: 'We hebben het weer gehaald, het nieuwste model Corolla...'.

Net voor hij weer aan het indommelen was, daar bij die showroom, mijmerde de CasaSpider even over zijn band, de Corollators. Drie oude mannen, met wat speed-pillen op de been gehouden op het podium. De (zittende) ovaties van het overwegend vrouwelijke publiek... En dan snel de gitaren, looprekjes en wandelstokken weer inladen in die ouwe, trouwe Toyota Corolla Sedan. Sjonge, wat kan daar toch veel in.

Inmiddels stonden er toch heel wat mensen bij de dichte showroom. Wij hadden het wel gezien en togen naar Otrabanda, alwaar Luchiano zijn haar liet knippen. Hij nog wel, de Spider streek met zijn hand door zijn elf haren. En zuchtte eens diep...

Posted by CasaSpider at 1:38 PM | Permalink | Comments (4) | TrackBacks (1)

Prostitutie komt overal ter wereld voor. Op sommige plaatsen (Nederland) gebeurt dat openlijk, op andere plaatsen moeten er wat contacten worden gelegd, maar het is er altijd.

Op Curacao zijn we een beetje dubbel. Van de ene kant kan er veel niet. Zo is een Escort-Agency hier vooralsnog ondenkbaar. Ook bestaat er geen enkele sex-shop. Van de andere kant zijn er diverse gelegenheden waar mannen een biertje kunnen drinken en vermaakt worden door dames, een soort clubs.

Die dames komen uit Zuid-Amerika, met name Colombia en de Dominicaanse Republiek. Opvallend is dat er nooit een Curacaose tussen zit. Eigenlijk is dat ook wel logisch, Curacao is net een groot dorp. Een potentiele prostituee uit een Nederlands dorp biedt haar diensten waarschijnlijk ook liever niet in haar eigen woonplaats aan.

En dan is er Campo Alegre, een compound niet ver gelegen van Hato Airport, waar tientallen voornamelijk Colombiaanse prostituees in een soort van reservaat zitten. Tot een jaar of vier, vijf geleden was dat een vrij armoedige bedoening. Toch was het er gezellig. Er waait een lekker windje bij de bar, er klinkt leuke Bachata-muziek, het bier is goedkoper dan bij café De Tropen en men kan er goed zijn Spaans oefenen. De dames krijgen een visum voor drie maanden, worden medisch gekeurd (AIDS) en zijn verplicht zich vanaf zes uur 's avonds op het terrein te bevinden. Op woensdag- en zaterdagavond is er om twaalf uur een Show.

Ongeveer vijf jaar geleden werd Campo Alegre drastisch verbouwd. Het lijkt nu meer een vakantiepark, keurige appartementen, leuke straatjes met palmbomen, pool-tafels, kapsalon, alles is er. Algemeen bekend was dat eigenaar Giovanni van Ierland dit project gebruikte om geld wit te wassen. Geld dat hij verdiende met omvangrijke drugstransporten naar Nederland. Dat was nog in de tijd dat de Grote Jongens zich onaantastbaar voelden. Inmiddels zit Giovanni van Ierland in de Bon Futuro gevangenis, hij is veroordeeld tot twaalf jaar gevangenisstraf. Zijn advocaat Lesley Franklin kreeg 7,5 jaar.

Een ijzeren regel op Campo Alegre, overigens ook Hotel Mirage of C&A genoemd, is dat er alleen mannelijke bezoekers worden toegelaten. Dat heeft twee voordelen redenen: ten eerste weet men dat iedere vrouw daar dus een prostituee is en ten tweede loopt men niet het risico een buurvrouw of vrouwelijke kennis tegen te komen. Het tegenkomen van mannelijke kennissen wordt overigens totaal niet als een probleem gezien. Anders zou men de tent ook wel kunnen sluiten.

Wat las ik echter vanmorgen in de Vigilante? Vanaf december 2003 gaat Campo Alegre vrouwelijke bezoekers toelaten! Ik dacht eerst dat dit in het kader van Gelijke Behandeling of iets dergelijks gebeurde, maar wat blijkt: de lesbische gemeenschap op Curacao heeft hier behoefte aan. Ik heb het artikel slechts vluchtig gelezen. Er stond iets in over een Membership Card, die de vrouwelijke bezoekers moeten hebben. Ook worden ze gescreend, al zou ik niet weten waarop en hoe.

Als het allemaal doorgaat kan dit in 2004 nog tot hilarische taferelen leiden...

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (9)

Hier volgt een gedeelte van de brief die ik zojuist aan Autoweek heb geschreven. Lekker makkelijk voor mij! Het gaat overigens om nummer 41 van de 14e jaargang.

Ik ben een over het algemeen rustig mens. Dat moet ook wel als je op Curacao woont. Autoweek lees ik al sinds een jaar of tien. Na zoveel tijd leert men een blad wel kennen. Ik maak er een sport van om vóór het lezen van een test de uitslag te voorspellen. Wel, Autoweek is erg voorspelbaar, want ik zit er vrijwel nooit naast.

Dat is ook niet zo moeilijk. Peugeot en Renault zijn de favorieten, zeker in de middenklasse. Volkswagen is altijd wel goed, maar ook saai (zwart!) en Seat biedt meer waar voor zijn geld. Italiaans is meestal wel opwindend, maar scoort toch niet zo. En Japan, tja Japan is er ook nog maar behoudens een Honda NSX is daar nog nooit iets fatsoenlijks gemaakt.

Nu bezit ik sinds een jaar een hele mooie Toyota Corolla in die mooie blauwe kleur. Ik heb hem besteld met schuifdak, lichtmetaal en een uitgebreid dashboard, echt een leuke wagen. En hij rijdt als een trein. Maar is wel altijd op tijd.

'Leuk! Autoweek gaat de Corolla testen!', dacht ik vorige week nog. Uiteraard had ik al in mijn hoofd dat de auto ongetwijfeld als saai zou worden bestempeld. Het is geen rijdersauto die met onderstuur een klaverblad rondgeragd wordt. Dat is namelijk de hobby van zo'n beetje elke Autoweek-tester, zo lijkt het.

Tijdens het lezen van de test begon mijn bloeddruk echter al ras te stijgen. Auteur Steffert Stienstra is kennelijk nieuw, ik had nog niet eerder van hem gehoord. Wat deze man ervan bakt is wel het ergste wat ik tot op heden in Autoweek heb mogen lezen. De Toyota Corolla wordt ongegeneerd gepositioneerd als een auto voor bejaarden!

Eerst lijkt het nog de goede kant op te gaan: motor, besturing en wegligging van de Toyota worden geroemd, bijna zou er GTI achterop mogen staan. Dan begint het, de motor van de Corolla is wat rumoerig...

'Bovendien kunnen we ons voorstellen dat de doorsneekoper van de Corolla Sedan een broertje dood heeft aan een ruig klinkende motor bij stevig optrekken', aldus Steffert.

Maar dan. In de kantlijn mag De Doelgroep zijn mening geven. En wie is De Doelgroep? Serviceflat De Oldenborgh in Zeist! Achtereenvolgens komen aan het woord mevrouw Bruinvis (80), mevrouw Boogaard (80), meneer Veenhuizen (78, 'De meeste mensen die hier met een rollator lopen, rijden ook nog auto') en mevrouw Anink (87).

Ik zou Autoweek toch dringend willen aanraden om iets objectiever naar de auto's te kijken. Neem nu bijvoorbeeld de achterkant, de Toyota heeft een achterkant waar je (natuurlijk) snel op bent uitgekeken. Wel, als ik op pagina 22 van hetzelfde exemplaar de achterkant van de Audi S4 bekijk word ik daar niet méér opgewonden van. Maar dat is een Audi en nog wel een S4.

Gelukkig wordt dit soort magnifieke auto's standaard getest door Sandor van Es of Arie Blokland. Hopelijk duurt het nog ettelijke tientallen jaren voordat Steffert Stienstra plaats mag nemen in zo'n bolide en dat meen ik uit de grond van mijn hart.

Tot zover mijn brief. De CasaSpider is ietwat gepikeerd, dat moge duidelijk zijn!

Posted by CasaSpider at 6:45 AM | Permalink | Comments (16) | TrackBacks (1)

In het begin van de negentiger jaren groeide het aanbod van buitenlandse TV-zenders snel. Ik woonde toen in Utrecht en op een goede dag zette Casema de Italiaanse zender RAI Uno op de kabel. De meeste programma's vond ik saai, voornamelijk omdat ik geen Italiaans spreek.

Als ik op zondagmiddag thuis was, luisterde ik naar Langs de Lijn en keek naar het programma Domenica In, uitgezonden door RAI Uno. Volgens mij betekent Domenica In zoiets als Op zondag, maar ik kan daar zomaar naast zitten. Eigenlijk is Domenica In een sportprogramma, de tussenstanden van de Italiaanse Serie-A scrollen regelmatig over het scherm. De sportinformatie valt echter in het niet bij het aanbod van spelletjes, interviews en muziek.

Een aantrekkelijk aspect van het programma waren de presentatrices, zonder uitzondering dames die hun sporen in de showwereld hadden verdiend. Mijn favoriete was Alba Parietti, maar ook Valeria Marini mocht er zijn. En dan waren daar de talrijke regazzi, leuk geklede meisjes, om de boel op te fleuren.

Een luchtig programma dus. Toch levert dit programma zo nu en dan een controverse op. Men had een nieuw spelletje bedacht. Kijkers konden opbellen en zeggen waar zij hun buik van vol hadden, Basta! in het Italiaans. De bedenkers dachten dat het verkeer, de criminaliteit of de belastingen bovenaan zouden eindigen. Tot hun onthutsing bleken de kijkers afgelopen zondag massaal genoeg te hebben van hun premier, Basta Berlusconi!

Dat was niet de bedoeling. RAI Uno is een pro-Berlusconi kanaal. Men probeerde de uitslag van het TV-referendum weg te moffelen, hetgeen mislukte omdat teveel mensen inmiddels op de hoogte waren. De tweede plaats op de Basta!-ranglijst was voor De vernietiging van onze planeet en ook mannen als Bin Laden en Saddam Hussein bleven ver achter bij Berlusconi. RAI Uno verklaarde dat het spelletje slechts als grap bedoeld was en niets met een peiling te maken heeft.

In 1997 was er ook al een schandaal. Bij een telefoonspelletje, geleid door presentatrice Mara Venier, was veel geld te verdienen. Ondanks dat de vragen pittig waren, bleken de prijzen vlotjes gewonnen te worden. Men vermoedde fraude en legde een valstrik: op het allerlaatste moment werd de vraag gewijzigd.

Toen Venier vroeg wat de nieuwste plaat was van de zanger Franco Califano, een gast in haar programma, antwoordde Marco uit Ostia: 'Juliette Mayniel'. Maar dat was het goede antwoord op de vraag die kort daarvoor nog gold, namelijk wie de moeder is van de acteur Alessandro Gassman!

Ik zie nog het verbouwereerde gezicht van Mara Venier, die onmiddellijk de uitzending staakte. Een agent van de financiële politie werd de hoofdverdachte.

Nog even over het Basta!-Format, dat moet toch heel goed te verkopen zijn aan de Anti-Chavez zenders, en dat zijn ze bijna allemaal, in Venezuela! Het Referendo Revocatorio is zondag 5 oktober niet doorgegaan.

Posted by CasaSpider at 6:52 AM | Permalink | Comments (8)

Op de moedersite van dit log, lachicamerengue.com, was het stil de laatste tijd. Lucy had niet bepaald geluk bij haar zoektocht naar nieuwe meisjes.

Sommigen zeiden dat ze exclusief waren, voor een of ander buro, anderen mochten niet van hun echtgenoot. Ik meen hier toch een tendens te bespeuren dat we met zijn allen teruggaan naar de NCRV van de vijftiger jaren! Leest u even mee, trendwatchers?

La Chica de la Semana van deze week is Lisbeth uit Venezuela, die ik helaas niet persoonlijk heb gezien. Lucy spotte haar op Kontiki Beach, nog best een eindje lopen vanaf Mambo Beach waar wij ons bevinden. Ach, zelf zit ik tegenwoordig eigenlijk de hele middag in zee. Spelen met Luchiano en andere kinderen.

Cubaan Reynaldo kwam niet opdagen bij het Happy Hour, hij had iets beters te doen. Nou, dat moet wat geweest zijn! Wij hebben een biertje gedronken met Govert, de vader van Luchiano's speelkameraad Vincent. Dat was ook niet verkeerd.

Qua chica's geloof ik dat wij toch te lijden hebben onder de nog niet zo heel lang ingevoerde visumplicht voor Colombianen. Venezolanen hebben weliswaar geen visum nodig, maar mogen slechts twee weken blijven. Tegenwoordig kan die periode niet meer verlengd worden. Het wordt ons niet gemakkelijk gemaakt...

Posted by CasaSpider at 6:56 AM | Permalink | Comments (6)

Schoenen moeten zwart zijn. Sinds het begin der tijden zweer ik bij zwarte schoenen. Zwarte schoenen, blauwe jeans en een wit T-shirt, zeg maar het The Fonz uniform, is jarenlang mijn favoriete kleding geweest. Het witte T-shirt wordt tegenwoordig regelmatig ingewisseld voor een overhemd, maar de rest blijft. Tenminste in mijn vrije tijd.

Heel vreemd, maar volgens mij vinden vrouwen bruin leuker dan zwart, zeker als het gaat over schoenen en riemen. Aan de kleur schoenen en riemen kan men enigszins aflezen wie er de baas is in huis. Ik heb inmiddels drie paar bruine schoenen en meer bruine riemen dan zwarte.

Het laatste paar schoenen hebben we gekocht in Santo Domingo en het zijn bruine. Maar sjonge-jonge, wat zitten die lekker! Op dit moment heb ik zwarte aan, van beduidend mindere kwaliteit. Laatst liet een complete zool los, ik leek wel een zojuist beslagen paard als ik door de gang liep! Lucy heeft de zool vakkundig gelijmd, maar ik ben het vertrouwen in die schoen kwijt.

Op een der beste muziekalbums aller tijden Absolutely Free! (1967) van Frank Zappa staat een geweldig nummer: Brown shoes don't make it. Deze song gaat over het establishment in de USA, dat gewoontegetrouw bruine schoenen draagt. Kritische, zelfdenkende mensen dragen zwarte schoenen, de rest is vegetables in de ogen van Zappa.

In de song wordt een gezapige man (burgemeester!) belicht die zijn avonden voor de TV doorbrengt. Terwijl zijn vrouw een orchidee-show bijwoont, fantaseert de man over seks met een 13-jarig meisje. Op de vraag wat hij zou doen als het zijn eigen dochter betrof, antwoordt de man na enig aarzelen dat hij haar zou overgieten met chocoladesaus.

De tekst van het nummer laat ik hier achterwege. Ten eerste omdat ik een fanatiek tegenstander ben van het posten van songteksten en ten tweede omdat Brown shoes don't make it in dit Dutroux-tijdperk eigenlijk wel een heavy tekst is. Tja, in de jaren zestig kon er op sommige gebieden meer dan in de 21e eeuw.

Grappig in deze context is dat het Spaanse woord voor schoen zapato is. Zoeken in Google naar Brown shoes don't make it geeft de schoenen-site Zappos.com als eerste resultaat.

Posted by CasaSpider at 12:35 PM | Permalink | Comments (4)

Eigenlijk heb ik er helemaal niet zo'n hekel aan, aan de afwas. Weinig huishoudelijk werk is zo bevredigend als afwassen. Een ongeorganiseerd aanrecht vol vuile vaat in ongeveer een half uurtje wegwerken. Terwijl men bezig is, ziet men de keuken opknappen.

Nu was ik niet zo vaak af. Daarom doe ik het extra goed. In plaats van de vaat in het afdruiprek te laten staan, ruim ik alles netjes op. Ook het aanrecht ruim ik op en schrob ik schoon. Ja, ik ben me daar een huismannetje!

Maar daar gaat het niet over. Er zijn mannen die na hun inspanning van een half uurtje (het gaat nog steeds over afwassen) min of meer verwachten dat hun vrouw op haar knieën haar dankbaarheid toont. Zo ben ik niet.

Maar ook daar gaat het niet over. Neen, als ik weer een fraai staaltje afwassen heb afgeleverd, zegt Lucy vaak tegen mij: 'Goh, wat kun jij dat goed, dus dan moet jij het voortaan altijd doen!'.

Daar zit natuurlijk iets in, mensen moeten doen wat ze goed kunnen. Toch heb ik het gevoel dat in het geval van afwassen mij een loer wordt gedraaid...

Posted by CasaSpider at 9:32 AM | Permalink | Comments (5)

Ik hou niet van zo van Westerns ofwel Cowboyfilms, dat is niet echt mijn genre. Once upon a time in the West vind ik echter een geweldige film. En zo zijn er meer.

Qua dames val ik op Morena's en niet zo op Rubia's. CasaSpider prefers brown, not blond. De soep wordt echter niet zo heet gegeten, want voor mij zijn heel wat meer blondines aantrekkelijk dan pak hem beet Westerns.

Neem nu het Koninklijk Huis. Daar zitten er al (bijna) twee: Maxima en Mabel Wisse Smit. Echte vrouwen! Vooral van Mabel Wisse Smit vind ik dat knap, want zij komt uit Nederland.

De kwestie Mabel Wisse Smit is genoegzaam bekend. In 1989 trok zij gedurende een tijd op met wijlen Klaas Bruinsma, een drugscrimineel die in 1991 werd vermoord. De vraag is nu of Prins Friso toestemming van de Regering krijgt om met Mabel Wisse Smit te trouwen en tegelijkertijd zijn aanspraak op Troonopvolging te behouden.

Een mogelijk aanstaande Koningin kan zich niet hetzelfde permitteren als het gewone volk. Ervan uitgaande dat Mabel niet daadwerkelijk betrokken was bij Bruinsma's criminele praktijken, dient bezien te worden of louter het hebben van een relatie met deze man wèl door de beugel kan.

Het feit op zich is vergefelijk. Mabel had de relatie echter vanaf het begin moeten toegeven. Zij had de affaire met Bruinsma kunnen afdoen als een jeugdzonde in haar wilde jaren. Dan waren er openingen geweest.

Haar aanvankelijke ontkenningen dreigen nu tegen haar te gaan werken. Ex-lijfwacht van Bruinsma, de Chileen Charlie da Silva, weet het zeker: Zij was die vriendin van De Lange. Inmiddels heeft Mabel toegegeven enkele malen de nacht te hebben doorgebracht op de Neeltje Jacoba, volgens haar zeggen zonder sex dus.

Dat begint toch een beetje te lijken op Clinton, die probeerde uit te leggen dat hij geen sex had gehad met Monica Lewinsky. In de Verenigde Staten is hij daar op het nippertje mee weggekomen, in Nederland wordt daar glashard doorheen geprikt. En een leugenachtige aanstaande Koningin, ik denk niet dat Balkenende daar zijn vingers aan wil branden...

Wat voor gevolgen zal deze kwestie hebben voor de relatie tussen Friso en Mabel?

Posted by CasaSpider at 10:15 AM | Permalink | Comments (12)

Ik kan het niet laten, zo vlak voor het weekend. Reeksen zijn leuk. Neem bijvoorbeeld: 1, 2, 4, 8, 16, ?
Bijna iedereen kan bedenken dat het volgende getal 32 moet zijn.

Vandaag stuitte ik op anderssoortige reeksen. Ik zal het eerlijk toegeven, ik kwam er niet uit. De reeksen zijn erg bedacht, maar kloppen wel.

Wilt u een poging doen?

Reeks #1: N, E, T, D, V, V, Z, Z, A, N, ...
Reeks #2: G, G, G, G, G, G, ...

Degene die reeks #2 zelfstandig oplost heet van achteren Einstein.

Update 03.10.2003 / 13:30

Als Einstein in zijn tijd toch eens over Google had kunnen beschikken... De oplossing schijnt gemakkelijker op het Internet te vinden te zijn dan door er zelf over na te denken!

Reeks #1 bevat de eerste letters van de cijfers nul tot en met negen en dient derhalve aangevuld te worden met de 'T' van Tien.

Reeks #2 bevat de laatste letter (G) van de dagen van de week in het Duits, te beginnen bij Donnerstag. Na Freitag, Sammstag, Sonntag, Montag, Dienstag belanden wij uiteindelijk bij de 'H' van Mittwoch.

Kom er maar eens op, zonder Google! Carin was de beste of in ieder geval de snelste Google-aar.

De reeksen komen overigens (evenals de Möbius-band) van de leuke site Creative Puzzles en zijn te vinden met de volgende zoekstring.

Posted by CasaSpider at 8:52 AM | Permalink | Comments (15)

Luchiano is een kind dat nadenkt over de dingen. Toen ik vijf jaar oud was deed ik dat niet, tenminste, daar heb ik nooit over nagedacht.

Vandaag zei hij ineens tegen mij: 'Ik praat niet meer met meisjes'. Lucy en ik proberen juist te stimuleren dat hij wat meer aandacht aan de meisjes besteedt. Zijn nieuwe opstelling ondersteunde niet bepaald onze strategie.

'Ik praat ook niet meer met mijn buurvrouw', vervolgde Luchiano. Zijn buurvrouw op school is ene Kendrenali. Als ik de naam tenminste goed heb onthouden.

De waarom-vraag hing in de lucht en ik stelde hem.

CasaSpider: 'Waarom praat je niet meer met Kendrenali?'.
Luchiano: 'Ach, zij praat maar en zij praat maar'.
CasaSpider: 'Hmm, wat zegt zij dan bijvoorbeeld?'
Luchiano: 'Hoe gaat het en hoe moet ik dit doen...'.
CasaSpider: 'Maar dat is toch gezellig?'.
Luchiano: 'Ja, maar als zij praat kan ik de juffrouw niet horen en dan weet ik ook niet hoe ik het moet doen!'.

Het was even stil.

CasaSpider: 'En buiten, als jullie pauze hebben, praat je dan wel met meisjes?'.
Luchiano: 'Nee, ook niet'.
CasaSpider: 'En waarom daar dan niet?'.
Luchiano: 'Ach, als we in de rij staan dan praten de meisjes en dan kan ik weer de juffrouw niet horen'.
CasaSpider: 'Dat is toch niet zo erg?'.
Luchiano: 'Jawel, want als de juffrouw zegt De jongens gaan door dan blijf ik staan, want ik heb het niet gehoord'.

Wederom was het stil, wat moest ik nog zeggen?

CasaSpider: 'Maar jongens praten toch ook?'.
Luchiano: 'Ja, maar jongens praten als ze moeten praten. Meisjes praten als ze moeten niet praten!'.

Tja, jong geleerd is oud gedaan...

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (8)

Woensdagavond had ik alweer mijn vierde Spaanse les. Ik weet niet meer van de hoeveelste cursus, in de loop der jaren ben ik de tel kwijtgeraakt. Al mijn cursussen volg ik bij Paloma van Instituut Unamuno.

De vierde les was een leuke les! Niet dat lessen één tot en met drie niet leuk waren, integendeel. Maar les vier kenmerkte zich door een hoog interactie-gehalte. Zo deden we enige rollenspelen. Ik werd opgebeld door mijn vriendin met wie ik over een maand ging trouwen. Zij was de avond ervoor uitgeweest en was verliefd geworden op een ander. Nu is dat in mijn geval bijzonder onwaarschijnlijk (ahum), maar daarom was het ook een rollenspel.

Het lesmateriaal stond in het teken van een standpunt innemen in een discussie. Ik ben het helemaal (niet) eens met..., Dat zie ik heel anders, Wat vind jij daarvan..., al dat soort zinnen die daarbij van pas komen. We kregen een A4-tje met afbeeldingen van dingen die nu nog volop gebruikt worden, maar in de nabije toekomst misschien niet meer (of wel?) bestaan. Zoals een VHS-video, een diskette en een vulpen.

Ook stond er een krant bij. Hoe ziet de toekomst van de krant eruit? Eerlijk gezegd heb ik geen idee! Hoe zien de kranten dat eigenlijk zelf? Trendsetters als Xiffy graaien hun informatie nu al door middel van newsfeeds bij elkaar. Zou hij nog wel een echte krant lezen? Zelf heb ik met name behoefte aan een krant van vlees en bloed als ik op het toilet zit, maar een Panorama of Nieuwe Revu doet het daar ook goed.

Vanmorgen kon ik mijn nieuw opgedane kennis meteen in de praktijk brengen. Met mijn Cubaanse collega Reynaldo had ik een lange discussie over Voetbal en dan met name over aanpassing van de regels. Een niet gering aantal wedstrijden wordt beslist door beslissingen van de scheidsrechter. Aanpassingen van de regels dienen in mijn ogen de invloed van de scheidsrechter op de uitslag te verkleinen. Maar welke aanpassingen? Een interessante discussie.

We waren het er over eens dat in ieder geval het Buitenspel niet mag worden afgeschaft, al was het maar om het Laatste Mysterie van de Man te redden!

Posted by CasaSpider at 10:00 AM | Permalink | Comments (3)

Een van de gevolgen van Globalisering is het verdwijnen van heel veel nationale ondernemingen. Met name in de automobiel-industrie is dit goed te zien. Ik ben al lang het overzicht kwijt, maar vrijwel alle automerken bevinden zich op een of andere wijze in een groter verband.

Jaren geleden speelden wij thuis het Beursspel. In dit spel werden de koersen van een aantal Nederlandse bedrijven bepaald door het uitspelen van kaarten. Uiteraard betrof het de top van de Nederlandse ondernemingen: DAF, KLM, Hoogovens, de AMRO-bank, Philips. Van dit rijtje bestaan op dit moment alleen KLM en Philips nog als zelfstandig bedrijf.

Met de overname van KLM door Air France verdwijnt er wederom een boegbeeld. Ik heb er geen verstand van, maar uit wat ik lees is inmiddels wel duidelijk dat KLM moest fuseren. De onderneming is te klein om in deze moeilijke tijden zelfstandig te overleven. Ook lijkt het het beste om door Air France overgenomen te worden. Dat vindt namelijk KLM-partner Northwest ook. Heeft allemaal met landingsrechten te maken.

Gevoelsmatig heb ik het echter niet zo op de Fransen. Goed, men kan beter opgekocht worden door Fransen dan door Italianen, dan weet men zeker dat al het geld in de Po verdwijnt. Maar de Fransen? Veel mensen vallen in katzwijm van wijn, knapperig stokbrood met Franse kaas of slakken in knoflooksaus. Bedenk echter dat voordat de Rijn bij Lobith Nederland binnenkomt hij al lang door de Fransen bij Moulouse is volgestort met kali-zout. Zo zijn de Fransen!

De Engelsen zijn even nationalistisch als de Fransen, laat die ook maar zitten. Neen, wat ik mij afvraag is waarom er nooit een poging is gedaan om overgenomen te worden door Lufthansa. Daar zal vast een heel goede reden voor zijn, maar ik ken hem niet.

Het is dus Air France geworden. Ik ben benieuwd hoeveel een retourtje CUR-AMS-CUR gaat kosten, de kwaliteit van de maaltijden zal ongetwijfeld verbeteren.

Posted by CasaSpider at 9:41 AM | Permalink | Comments (7)