CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Het was een week van verjaardagen. Behalve Luchiano was ook mijn bedrijf SQL Integrator jarig. Op 23 oktober werden wij met zijn allen elf jaar.

Normaliter wordt ter gelegenheid hiervan een groot feest georganiseerd, ditmaal hadden de geleerden iets anders bedacht. Alle werknemers werden gisteren tussen vijf en zes bij het bedrijfspand verwacht.

Iedereen had een lange broek aan en een zaklamp bij zich. Zelf had ik me nog beter voorbereid. Mijn survival-pakket was aangevuld met een flesje water, een rol toiletpapier en uiteraard mijn camera.

Met een bus gingen we naar San Juan. Volgens goed gebruik vertrokken we een half uur te laat. De vertraging liep nog iets op omdat de chauffeur de bus tien minuten stil zette om loten te kopen bij een nummerkantoor. Op een terrein waar normaliter niemand komt waren twee tracks met opdrachten uitgezet door Dutch Dream Curacao (Tel. 8890279). We gingen teambuilden.

Toen we de weg naar San Juan indraaiden, werden we achtervolgd én aangehouden door een politie-jeep met zwaailicht. Regelmatig proberen snelle speedboten drugs en/of illegalen aan strandjes als San Juan af te zetten. Een politiepatrouille is dus niets vreemds.

De vrouwen mochten in de bus blijven zitten, de mannen (ook de pòlsjes) moesten eruit en werden gefouilleerd. Dat was het begin van een lange avond, waarin wij werden verdeeld in twee groepen om twee opdrachten uit te voeren. Onder anderen het redden van de ontvoerde Myrna Godett. Zij heeft de reddingsactie, afgesloten met een paintball-gevecht, in beide gevallen niet overleefd.

De activiteiten bestonden onder anderen uit abseilen in een put, een labyrint, geblindoekt in een rij de weg zien te vinden, met een bootje een meer oversteken, onderhandelen met een drugscrimineel, beschoten worden met vuurwerk, black-jack spelen, een paintball-gevecht... teveel om op te noemen.

Het was warm en inspannend om in het donker door de bush-bush te lopen en je moest nog goed uitkijken om geen cactus in je oog te krijgen. Om kwart over elf waren we klaar met onze tweede opdracht en liepen we een paar kilometer (!) naar een afgelegen strand om te gaan eten.

Een uitstekend verzorgd buffet met lomitu, spare-ribs, garnalen en nog veel meer stond op ons te wachten. Het klinkt calvinistisch, maar zo'n maaltijd smaakt echt beter als je er hard voor gewerkt hebt!

Om kwart over twee werd het tijd om de buschauffeur weer wakker te maken en de terugreis te aanvaarden. Iets na drieën waren we terug en stapte iedereen toch ietwat vermoeid in de auto.