CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

31 December, de laatste dag van het jaar. Ik ben een van de zeer weinigen die nog aan het werk is. Vandaag maar tot 11 uur gelukkig. Op Curacao is het traditie dat bedrijven vanaf een uur of 12 een zogenaamde Pagara afsteken. Een Pagara is een lange mat met zwaar knalmateriaal. De lengte van de mat varieert van één tot enkele honderden meters. Lange Pagara's bestaan uit miljoenen kanonslagen.

Ik ben niet zo goed in terugkijken, zeker niet over een periode van een jaar. De best beschreven terugblik vind u bij Planeet Vandenb. Ik kijk liever vooruit. Ook niet te ver, tot de Pagara is voor nu al genoeg. Het afsteken van een Pagara gebeurt om kwade geesten te verjagen. Het is gebruik dat er lekker bij gegeten en gedronken wordt. Na ruim negen jaar Curacao geniet ik er nog steeds enorm van om buiten in het zonnetje te staan met een flesje bier of een glas whiskey.

Whiskey. Sinds gisteren besef ik dat dit een van de vreemdste woorden is die ik ken, want ik heb geen flauw idee hoe het geschreven wordt. Is het nu whisky of whiskey? In zo'n geval doe ik een GoogleFight. Het werd een nipte overwinning voor whiskey met 1.270.000 tegen 1.220.000.

Thuis ging ik eens kijken naar onze whiskey-fles. Daar stond whisky op. Na enig speurwerk heb ik bedacht dat men met name in Schotland whisky schrijft en in bijvoorbeeld Ierland whiskey. Kan iemand deze theorie bevestigen, weerleggen dan wel completeren?

Na de Pagara van SQL Integrator zijn er nog vele andere Pagara's te bezichtigen en vooral ook te beluisteren. De beste herinneringen heb ik aan die van café De Tropen op oudjaarsdag 1999. Het was er een drukte van belang en iedereen stond gezellig mee te deinen met een drumband. De Pagara was ietwat verlaat, het effect des te groter. Onverlaten hadden de enkele honderden meters lange mat precies voor het café met benzine overgoten. Toen het vuur daar aanbelandde ontstond er een metershoge steekvlam. De mensen die vooraan stonden, deinsden verschrikt achteruit en hielden er geschroeide haren aan over. Ja, dat waren nog eens tijden!

CasaSpider wenst iedereen alvast een HEEL GELUKKIG NIEUWJAAR!

Posted by CasaSpider at 6:41 AM | Permalink | Comments (17)

Zoals maandag gemeld heb ik het boek over Ergilio -Orilio- Hato gekocht en inmiddels ook gelezen. Dat was een tijd geleden, dat ik een boek heb gekocht! Gelukkig is het een zeer leesbaar boek. Niet te dik, veel foto's en bovendien zowel Nederlands- als Papiamentstalig. Dat scheelt dus de helft bij het doorlezen.

Het is een inspirerend boek, met vele verhalen. Uiteraard over Ergilio als sportman, maar het geeft ook inzicht in de Curacaose maatschappij van destijds. Ik kom daar zeker nog op terug, maar voor nu een kleine anekdote.

Ergilio Hato is geboren op 7 november 1926. In 1945 was hij dus 19 jaar oud en moest in militaire dienst. De CVB (Curacaose Voetbalbond) organiseerde een groot internationaal tournooi met als deelnemers Curacao, Colombia, Aruba, Suriname en Feyenoord. Het Curacao Dreamteam won al haar wedstrijden.

Feyenoord werd tweede in dat tournooi, een teleurstelling. Daarom organiseerden de Nederlanders in 1946 een rematch. In juli 1946 ging het Curacao Dreamteam met Ergilio Hato aan boord van het stoomschip Boissevain. De reis naar Nederland duurde drie weken en de Curacaoenaars zouden drie maanden in Nederland verblijven.

De eerste wedstrijden tegen de Volewijckers, Feyenoord, NEC en de Limburgse Mijnwerkerscombinatie gingen verloren. Men moest nog wat wennen. Hierna werden overwinningen geboekt op achtereenvolgens LONGA, Groningen, Vught en Blauw Wit.

De volgende passage kan ik echt niet leuker opschrijven, vandaar het volgende citaat:

"De Curacaoenaars hadden het enorm naar hun zin in Nederland. In zijn boek Geen woorden maar daden schrijft Phida Wolff jr., voormalig administrateur van Feyenoord:

Het grootste probleem was om het gezelschap weer naar Curacao terug te krijgen. Iedereen slaakte een zucht van verlichting toen dat gelukt was."

Tot zover het citaat. Met het stoomschip Stuyvesant van de KNSM keerden de helden terug naar Curacao.

Het boek is een aanrader voor eenieder die van sport en/of van Curacao houdt.

Valdemar Marcha / Nancy van der Wal: Ergilio Hato: simpel, sierlijk, sensationeel.
ISBN 90 6665 546 1 / NUR 523
Uitgeverij SWP Amsterdam

Posted by CasaSpider at 1:57 PM | Permalink | Comments (7)

Als het Kerstmis is denken alle mensen die werken aan kerstpakketten. Van tevoren is het altijd een verrassing wat er nu weer allemaal ingestopt is, achteraf valt dat eigenlijk meestal tegen. De fles whiskey weet ik nog wel te waarderen, de rest bestaat meestal toch uit prullaria die ergens in juni van het volgende jaar worden weggegooid.

Wij van SQL Integrator kregen dit jaar geen kerstpakket. In plaats daarvan werd aan medewerkers en hun partner een diner aangeboden bij Bistro Le Clochard op het Riffort. Hun website is overigens een bezoek waard!

Het oude Riffort, op de punt van Otrabanda, is geheel gerenoveerd en heet nu Riffort Village. Het ziet er goed uit, jammer is alleen dat veel winkels leeg staan. Qua horeca is Le Clochard van oudsher de kern van het Riffort en tevens een van de beste restaurants die Curacao rijk is.

Van acht tot negen werd er geborreld, daarna werden we naar het buitenterras van Le Clochard gedirigeerd. De menu's hadden we ruim van tevoren al mogen uitzoeken. Alles verliep derhalve vlekkeloos en snel.

Om half een ging iedereen voldaan naar huis met een soort van kerstbrood (?), een CD van Doble-R en een fles champagne. Leek het toch nog een beetje op een kerstpakket!

Wilt u ook zien hoe SQL-Integrator werknemers dineren? Ga da naar de SQL dineert in Le Clochard fotoserie!

Posted by CasaSpider at 6:45 AM | Permalink | Comments (3)

Op donderdag 18 december is de Curacaose voetballegende Ergilio Hato overleden. Uit wat ik over hem heb gelezen kan ik opmaken dat het hier een bijzondere man betreft. Frappant is dat er op het www bijna niets over Ergilio Hato te vinden is! In een Googlefight tegen CasaSpider gaat hij hard (en onverdiend) onderuit.

Ergilio Hato werd in 1926 in de Hoogstraat in Otrabanda geboren. De achternaam van zijn moeder was Hatot, maar die naam was de ambtenaar van de Burgerlijke Stand onbekend, vandaar dat hij ingeschreven werd als Hato.

In Ergilio's jeugd werd veel gevoetbald. Dat kwam door de fraters, die zelfs schoolpleinen als voetbalveld inrichtten. Voordat de school begon, tijdens de pauzes en na school werd er gevoetbald.

Toen Hato internationaal bekend begon te worden als keeper, waren er mogelijkheden om hier financieel munt uit te slaan. Ergilio Hato bleef Curacao echter altijd trouw en zag niets in de combinatie sport en geld. Hij was ervan overtuigd dat de normen en waarden (ja, toen al!) die destijds binnen de sport golden, verloren gingen toen het betaalde voetbal zijn intrede deed. Op Curacao kwam hij uit voor het team van Jong Holland.

Dit jaar is er een boek over Ergilio, die overigens ook Orilio genoemd wordt, verschenen. De auteurs zijn dr. Valdemar Marcha en Nancy van der Wal. Maandag ga ik het boek kopen. Het heeft wel een lange titel: "Simpel, sierlijk, sensationeel: de hoge vlucht van een voetballegende".

In de jaren vijftig schijnt Hato voor het Nederlands Elftal uitgekomen te zijn. Ik weet niet of dit waar is en kan er weer eens niets over vinden. Frustrerend!

Wel las ik ergens dat de Surinamer Humphrey Mijnals in het voorjaar van 1960 als eerste overzeese Nederlander in Oranje debuteerde. Aldus de Volkskrant van maandag 4 april 1960. De vader van Mijnals, zijn medespelers van het Utrechtse Elinkwijk en tientallen Surinamers, onder wie sommigen met vochtige ogen, zaten op de tribune van het Olympisch Stadion in Amsterdam als getuigen van dit voetbalhistorisch moment. Later heb ik Humphrey Mijnals nog wel eens gezien, toen hij net als ik bij de Detam in Utrecht werkte.

Nergens wordt gerept over Ergilio Hato, die bijnamen had als Pantera Negra (Zwarte Panter), de Vliegende Vogel en de Man van Elastiek, in relatie tot het Nederlands Elftal.

Ergilio -Orilio- Hato is op 77-jarige leeftijd overleden in zijn woonplaats Boca St. Michiel.

Posted by CasaSpider at 8:18 AM | Permalink | Comments (10)

Op tweede Kerstdag wordt door de Chinese importeur Moo ieder jaar een grandioos vuurwerk afgestoken. Tenminste, dat had ik van horen zeggen, want ik was nog er nooit gaan kijken. Colleaga Ino wel en hij wist mij te vertellen dat je op tijd aanwezig moet zijn, want het vuurwerk begint stipt om acht uur.

Het is zeer ongebruikelijk dat op Curacao iets stipt op tijd begint, maar Moo's Vuurwerkshow dus wel. Behalve vorig jaar dan, toen de show pas om negen uur begon wegens technische problemen.

Om kwart over zeven begon ik als een ware herder mijn twee schapen bijelkaar te drijven en tot spoed aan te manen. Lucy heeft het nooit zo op mijn gehaast. Doordat ik een tijdmens ben, wil ik altijd stipt op tijd komen. Hier resulteert dat er vaak in dat wij na een hoop gehaast de eersten zijn. Wat mij (terecht) wat kwade blikken van Lucy oplevert. Maar ja, Moo's Vuurwerkshow begint stipt om acht uur, dus nu moest ik er toch echt even aan trekken.

Op de Caracasbaaiweg was het al erg druk. "Wat druk", zei Lucy, "zou dat restaurant hier een feestje hebben?". Gelukkig voor mij kon ik antwoorden dat al die mensen voor Moo's Vuurwerkshow kwamen, omdat die nu eenmaal stipt om acht uur begint.

Met wat geluk kregen we een goede parkeerplek, op een minuut of vijf lopen van een goede staanplaats. Om het wachten wat te veraangenamen had ik een six-pack Polar meegenomen. Mijn secondenwijzer wees 30 seconden over acht aan en ik keek al wat nerveus naar Lucy. Daar gingen de eerste pijlen echter al de lucht in. Ja, Moo's Vuurwerkshow begint echt stipt om acht uur!

Wat zich in de volgende 20 minuten afspeelde was indrukwekkend. Ik had uitzicht op de lanceerinrichting en daar werden de pijlen en bommen met een duizelingwekkende snelheid de lucht ingejaagd. Zet die inrichting horizontaal en Willemstad zou vanaf de Caracasbaaiweg tot aan Otrabanda weggeblazen zijn.

Lucy stond met Luchiano tussen twee auto's, voor het geval dat. Luchiano hield zijn vingers stijf in de oren, hij heeft het niet zo op dat geknal begrepen. Maar dat had ik vroeger ook niet.

Na afloop baanden wij ons een weg naar de auto. We hadden wederom geluk (geen file) en waren om 20:40 alweer thuis. Een bijzondere ervaring. Niet alleen het vuurwerk, maar ook de enorme mensenmassa die hiervoor op de been kwam.

En bijna allemaal nog stipt op tijd ook!

Posted by CasaSpider at 8:32 AM | Permalink | Comments (8)

Op Eerste Kerstdag is het traditie het Kerstdiner bij Roland & Barbara te genieten. Er was wat onduidelijkheid of dit traditionele diner nu voor de tiende of de elfde keer plaatsvond, voor mij was het de negende keer.

We zijn altijd met een groep van een man of 28, die in vier groepen worden ingedeeld onder leiding van een heuse teamleader. De groepen verzorgen diverse tapas. We zijn overgeschakeld op tapas, omdat anders de neiging bestond om veel te veel klaar te maken. Sommige tapas bleken echter ook tot flinke proporties te zijn uitgegroeid.

Zoals gebruikelijk verzorgde Roland, verkleed als Kerstman, de openingsspeech. Hij had verrassend nieuws, Barbara is namelijk drie maanden zwanger! Toen kon Krijn ook wel uit de kast komen en melden dat zijn Gerbys ook drie maanden zwanger is.

Even later knalden de champagnekurken. Nog even later kwam het eerste gerecht door, een Thaise soep. Zelf hadden Lucy en ik, nou ja Lucy dan, lasagna klaargemaakt. Deze was erg goed gelukt, al was het nog even improviseren toen we onze grote bak in de iets te kleine oven van Roland wilden stoppen. We sneden de aluminium bak in tweeën, alsmede de reserve bak die we hadden meegenomen en fabriceerden hier twee kleinere bakken van. Die pasten keurig boven elkaar in de oven.

Voor het eerst had iedereen een kerstmuts op. De meesten waren in het wit, dat verzoek had ons niet op tijd bereikt. Daarom was ik zelf in het bruin. Dat Lucy wel in het wit was, valt onder de noemer Toeval te scharen.

Koortsachtig pijnigde ik mijn hersens of er nog iets bijzonders gebeurde. Voor ons toch wel een beetje. Luchiano (6) hield het voor het eerst in zijn carriere de hele avond vol, hij wilde niet slapen. En niet alleen dat, hij verzorgde vier optredens met Kerstliederen. Staand op een stoel kwamen Midden in de Winternacht, Komt allen tezamen en De herdertjes lagen bij nachte voorbij.

Bij dat laatste lied weigerde Luchiano hardnekkig en terecht om na Daar hoorden zij d'engelen zingen, "AJAX!, AJAX!" te brullen.

Het eten was lekker, de drank vloeide en het was gezellig. Wat wil men nog meer op het Elfde Kerstdiner?

Een foto-impressie van het Kerstdiner op Santa Rosa staat inmiddels online.

Posted by CasaSpider at 9:23 AM | Permalink | Comments (9)

Ik zag Luchiano (6) in kleermakerszit op tafel zitten en zei dat hij wel een Boeddha leek. Ietwat gepikeerd keek hij me aan en vroeg wat ik daarmee bedoelde.

CasaSpider: "Boeddha is een dikke man die ook altijd zo zit".
Luchiano: "Zo, met gekruiste benen?".
CasaSpider: "Ja, hoe ken jij dat woord, gekruiste benen?".
Luchiano: "O, dat zegt de juffrouw altijd, dat wij zo moeten zitten".
CasaSpider: "En hoe heet dat nog meer, je zit dan in... in de...?".
Luchiano: "In de knoop".

Posted by CasaSpider at 12:21 PM | Permalink | Comments (7)

Luchiano zit nu al voor de zesde keer naar het filmpje over Gablerstapler Klaus te kijken. Een instructiefilm voor vorkheftruckchauffeurs. Op Klaus' eerste werkdag gaat van alles mis. Dat levert bloederige toestanden op.

Ik zet hem in mijn Top-5 van leuke woorden in het Nederlands, Duits en Spaans:

Nederlands: Vorkheftruck
Duits: Gablerstapler
Spaans: Carretilla elevadora de horquilla

Mijn voorkeur gaat overigens uit naar het Duitse woord. Het Spaanse woord voor vorkheftruck zou de naam van de volgende dochter van onze kroonprins kunnen zijn.

Posted by CasaSpider at 8:47 AM | Permalink | Comments (1)

Het team Sero Toleransha heeft stof doen opwaaien. Regelmatig wordt er geklaagd over het harde optreden van deze mannen. Maar ach, waar gehakt wordt vallen spaanders, nietwaar, en het betrof wel criminelen.

Dat was ook de opvatting van onze Minister-President Mirna Godett. Opvallend trouwens dat Papiamentstalige kranten consequent Myrna schrijven en de Nederlandstalige pers het bij Mirna houdt. Ik zal het haar eens persoonlijk vragen.

We dwalen af. Gisteren werd Johnny Louisa Jr., zoon van Mirna Louisa-Godett, in de Chevrolet Blazer van zijn moeder aangehouden. Samen met zijn vriendin. Sero Toleransha wilde onderzoeken of er drugs en/of wapens in de auto aanwezig waren.

Volgens Johnny begonnen de problemen doordat Sero Toleransha hem als een hond behandelde, manera kachó in zijn eigen woorden. Vervolgens werd hij geduwd en werd hem te verstaan gegeven dat hij zijn smoel moest houden. "Smoel!" zeggen tegen iemand is hier een van de ergste beledigingen.

Johnny pikte de behandeling niet en hij gaf een van de agenten een stomp in zijn gezicht. Hij beoefent Oosterse vechtsporten en wist dus wel waar hij moest raken. Hierna was het hek van de dam. De overige agenten beukten op Johnny in. Ook Johnny's vriendin mocht zich er niet mee bemoeien en moest haar smoel houden.

Op het politieburo Rio Canario aangekomen werd Johnny geboeid op een stoel gezet. Drie agenten kwamen binnen, deden de deur dicht en gingen nog even tekeer. Aldus Johnny.

Zowel vader Johnny Sr. als moeder Mirna nemen de zaak hoog op en willen dat een en ander tot op de bodem wordt uitgezocht. Terecht, al blijft het triest dat dat pas gebeurt als het een VIP overkomt.

En dat allemaal zo kort voor Kerst!

Posted by CasaSpider at 12:53 PM | Permalink | Comments (2)

Op zaterdagmiddag gaan wij vaak een Duveltje drinken bij Pleincafé Wilhelmina. Bijna altijd wordt daar een tafel bezet door een grote groep doven. Volgens Lucy zijn ze behalve doof ook stom. Het Spaanse woord voor doofstom is sordomudo, wat veel beter klinkt. Maar ja, dat horen die doven weer niet.

Het is een gezellig groepje, dat altijd druk in de weer is met gebarentaal. Soms, als het heel gezellig is, worden er ook wat klanken uitgestoten. Ze horen er helemaal bij, daar bij Pleincafé Wilhelmina.

Zondag was Lucy voor haar Chica Merengue website zoals gebruikelijk op zoek naar een Chica de la Semana, een Pareja de la Semana en last but not least een Salsa Man!

Het zoeken verliep wat stroef, tot zij plotseling bij de douche een groep bekenden zag: de sordomudos van Pleincafé Wilhelmina! Even was Lucy benauwd hoe ze met hun moest communiceren, maar dat ging gemakkelijker dan verwacht. Bovendien hadden er twee meteen zin om als Pareja de la Semana te fungeren.

Martina (de man) en Windster (de vrouw) zijn ongeveer van gelijke grootte en omvang. Een derde sordomudo was aanmerkelijk groter en forser. Hij wilde ook op de foto. Toen zij klaar was met de foto's beklaagde Lucy zich daarover enigszins bij mij. "Steeds wilde die dikke man op de foto!". Wel, ik vind juist de foto met deze man in een woord geweldig. Als een Boeddha torent hij uit boven de anderen. Nou ja, dat hij op een balkje staat, helpt daar ook een beetje bij.

Het is een leuke serie geworden en even later vond Lucy nog twee Salsa Mannen ook, klik maar eens op Ivan. Jammer genoeg geen Chica deze week. Hmm, volgens mij is er iets fout aan het gaan met de site.

Posted by CasaSpider at 6:24 AM | Permalink | Comments (3)

Het is niet mijn gewoonte, maar even een technisch handigheidje ertussendoor. Laatst ben ik van laptop geswitched. Op mijn laptop log ik zeker onder drie verschillende gebruikers in. Daardoor werd ik weer eens geconfronteerd met het feit dat mijn Favorites helemaal opnieuw opgebouwd en onderhouden dienen te worden.

Nu was ik het zat en zocht even op hoe ik mijn Favorites centraal kan managen. Als u ook wilt weten hoe dat moet, lees dan geduldig verder.

• Verplaats uw huidige Favorites, welke te vinden zijn in Documents and Settings, naar de gewenste directory.
• Open regedit en edit de volgende key: [HKEY_CURRENT_USER\Software\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Explorer\ User Shell Folders]. Wijzig het pad van Favorites in het nieuwe pad.

Deze actie dient u te herhalen voor iedere user, waarmee u uw Favorites wilt delen. In diezelfde registry-tak staan overigens nog andere interessante paden die voor verplaatsing in aanmerking komen!

Uiteraard maakt u regelmatig een backup van uw persoonlijke directories, waaronder nu ook de Favorites vallen.

Uiteraard.

Posted by CasaSpider at 2:31 PM | Permalink | Comments (10)

Gisteren is door rechter Foppen uitspraak gedaan in diverse Curacaose fraudezaken.

De straffen:

• Anthony Godett (FOL) 12 maanden, waarvan 3 voorwaardelijk
• Nelson Monte (FOL) 3.5 jaar, onvoorwaardelijk
• Hendriks Abraham (PNP) 15 maanden, waarvan 5 voorwaardelijk
• Chris Winkel 15 maanden, waarvan 3 voorwaardelijk
• Johnny Winkel 15 maanden, waarvan 3 voorwaardelijk
• Cees Lutgendorff (Bouwbedrijf De Antillen) 15 maanden, waarvan 5 voorwaardelijk
• Rob Salas 12 maanden, waarvan 3 voorwaardelijk

De overige verdachten kwamen er met voorwaardelijke straffen of vrijspraak (David Dick) vanaf.

In ieder geval Anthony Godett en Nelson Monte gaan in beroep tegen de uitspraak. Godett's commentaar: "Het is een politiek proces, ik ben onschuldig. Dit sterkt mij om door te gaan. Ik zal de grootste leider zijn tot 2012".

De vraag is òf het een politiek proces is geweest. Deze vraag is voor mij zeer moeilijk te beantwoorden. Voor zover ik op de hoogte ben is alleen het geval Nelson Monte duidelijk. Deze man zat midden in alle fraudezaken en schroomde niet om diverse mensen eufemistisch gezegd onder druk te zetten. Er waren vele getuigenissen tegen Monte, alhoewel er enkele later min of meer werden ingetrokken, toen betrokkenen tot hun ontzetting merkten dat zij met naam en toenaam genoemd werden in de rechtszaal.

Het geval Anthony Godett ligt gecompliceerder. Concreet wordt hij beschuldigd van twee dingen: meewerken aan het oplichten van Post NV voor 106.000 Antilliaanse guldens en het aannemen van 50.000 gulden aan steekpenningen van Chris en Johnny Winkel. Die 106.000 gulden zijn gebruikt voor de aankoop van grond voor zijn partij, Frente Obrero (FOL). Zijn advocaat stelt dat zelfs àls Godett schuldig zou zijn aan bovengenoemde zaken, dat het lange voorarrest, de behandeling en uiteindelijk de uitspraak in geen verhouding staan tot deze delicten.

Rechter Willem Foppen laakte de houding van Anthony Godett, die zich op zijn zwijgrecht beriep. Als hij werkelijk onschuldig was had hij voldoende redenen om een toelichting te geven. Bovendien gaat het om een politicus. Als deze het volk besteelt waarvoor hij zegt op te komen, weegt dat extra zwaar.

Ramon Chong van de PNP kreeg uiteindelijk 2 maanden voorwaardelijk. In zijn geval oordeelde rechter Foppen dat het onderzoek zo uitgebreid was, dat Chong zijn portie wel gehad had. Nu kan dat best zo zijn, maar datzelfde geldt natuurlijk ook voor Godett en Monte.

Anthony Godett werd na de uitspraak omringd door vele FOL-aanhangers, die hem onvoorwaardelijk steunen. Sommige mensen vragen zich af hoe dat toch mogelijk is: achter iemand staan die eerst beschuldigd en nu veroordeeld is wegens corruptie. Volgens mij is dat alleen te verklaren doordat een deel van de Curacaoenaars de invloed van Nederland nog steeds als een soort bezetting ziet. In tijden van bezetting is meer geoorloofd en zeker als het tegen de bezetter gericht is.

Dit klinkt misschien wat pathetisch, maar denkt u zich eens in dat Duitsland tot pakweg 1980 de dienst uit had gemaakt in Nederland. En dat ook nu nog zaken als Justitie door Duitsland worden geregeld. En dat de hele economie beheerst wordt door Duitsers. Als een Duits-georiënteerd Openbaar Ministerie zich vervolgens stort op leden van de enige partij die voor volledige onafhankelijkheid van Nederland is, wie heeft dan uw sympathie?

Het is een bijzonder moeilijke vraag. Dat blijkt ook wel, want Thom de Graaf hult zich (wederom) in stilzwijgen.

Posted by CasaSpider at 6:14 AM | Permalink | Comments (9)

De titelbegrippen zijn voor automatiseerders gesneden koek. Weest u echter niet bang voor een technische verhandeling. Neen, in het echte leven worden Functies en Parameters aan de lopende band gebruikt, ook door niet-automatiseerders.

Net als Statistiek worden Functies en Parameters regelmatig bewust dan wel onbewust verkeerd toegepast. Luchiano (6) gaf laatst een leuk voorbeeld van onbewust verkeerd gebruik van functies en parameters, ook al voelde hij dat zelf niet zo. Hij was de kaart van Europa aan het bestuderen en vond dat Nederland maar een klein land was, vergeleken met Frankrijk en Spanje. Ietwat in mijn trots gekrenkt, vertelde ik hem dat Belgie toch echt kleiner is dan Nederland en Luxemburg helemáál.

Luchiano ging op zoek naar Luxemburg. Toen hij het gevonden had, schoot hij in de lach en zei: "Wie in Luxemburg woont, die hebt weinig plaats!".

Typisch een geval van een vergeten parameter, te weten het aantal inwoners.

Voor politici is het belangrijker dat zij hun begroting sluitend krijgen, dan dat er aan lange-termijn planning wordt gedaan. Een nieuwe parameter als de medicijnknaak is hier een voorbeeld van. Men gaat uit van het huidige aantal recepten, vermenigvuldigt dit met de medicijnknaak en schrijft de winst bij in de boeken. Dat de winst uiteindelijk veel lager uitvalt, doordat mensen van nature zo weinig mogelijk willen betalen, dat is zorg voor later.

Bij het verhogen van een parameter als Prijs van een treinkaartje kan parameter Aantal verkochte treinkaartjes per jaar lager uitvallen en daarmee ook het resultaat van de functie Jaaromzet.

In het spel Simcity, een simulatieprogramma van De Maatschappij, kan men oefenen met functies en parameters. Nog een jaar of tien en dan worden regeringsplannen niet meer doorgerekend door het Centraal Planbureau, dat er vooral vanuit boekhoudkundig perspectief naar kijkt, maar door computermodellen als Simcity.

Toekomstmuziek? Begin jaren 90 hoorde ik Hans Böhm zeggen dat een computerprogramma nooit, maar dan ook nooit de wereldkampioen schaken kan verslaan. Daarom zeg ik altijd zeg nooit nooit!

Posted by CasaSpider at 6:29 AM | Permalink | Comments (9)

Het was al weer een tijdje geleden dat er een Pool Party gehouden werd. Voor de duidelijkheid, dit heeft niets met biljarten te maken. Neen, Noelle (van Benno) wordt over een paar dagen 30 en dat moet gevierd worden.

Benno & Noelle hebben een mooi huis met een groot en ontzettend diep zwembad. Als je het zwembad zo ziet dan denk je: "wel een aardig zwembad". Er gaat echter maarliefst 120 kubieke meter water in dat zwembad en dat is veel! Bij het laatste onderhoud van het zwembad, ruim een week voor de geplande poolparty, kreeg Benno te horen dat de waterkwaliteit niet meer optimaal was. Met andere woorden: het water moest vervangen worden.

Voordat er nieuw water in een zwembad kan, moet het oude eruit. "Begin daar maar 's nachts om 12 uur mee", had de onderhoudsmonteur Benno aangeraden, "dan valt het niet zo op". De volgende morgen bleek de kruising bij Biesheuvel (de grootste kruising van Curacao) echter helemaal ondergelopen te zijn en het zwembad was nog geeneens leeg. Inmiddels hadden diverse mensen Aqualectra gebeld dat er ergens in de buurt een leiding gesprongen moest zijn.

Toen de Aqualectra-man bij Benno & Noelle aankwam, vermoedde hij waarschijnlijk wel iets, maar ach het zwembad was nu bijna leeg. En dus kon het vullen beginnen. Dat is ook nog een hele klus. Gisteren lag de Pool er echter stralend en olympisch bij en we zijn de party dan ook begonnen met zwemmen.

Een relaxte middag/avond, beetje zwemmen, wat Polar-tjes en daarna de barbecue. Roland had voor zijn traditionele pindasaus gezorgd, maar ook de knoflooksaus mocht er zijn!

Noelle vond het een leuk idee om 30 kado's te krijgen, ja dat zou ik ook wel een leuk idee vinden. Zoveel kado's heb ik van mijn leven nog niet gehad! Maar goed, voor Noelle hebben we dat geregeld. Een grote zak, het leek wel Sinteklaas, was gevuld met kadootjes. Noelle is er zeker een half uur mee in de weer geweest. Aan het eind moest ze alle kado's nog wel even opnoemen, naar het idee van Een van de Acht, maar ook dat leverde geen probleem voor haar op.

We hadden de domino-stenen meegenomen, maar helaas zijn we niet meer aan het dominoën toegekomen. Wat mij betreft laat de volgende Pool Party niet lang op zich wachten.

Foto's? Klik op Pool Party Noelle 30!

Posted by CasaSpider at 10:13 AM | Permalink | Comments (5)

Kerstmis nadert met rasse schreden. Dat is algemeen bekend. Op de Protestants-Christelijke Marnix-school wordt veel aandacht aan dit feest besteed. Een onderdeel is het leren van zoveel mogelijk Kerstliederen in zo kort mogelijke tijd. De kinderen hebben een A4-tje meegekregen met de songteksten. De lettertjes zijn erg klein, ik moet mijn bril afzetten om ze te kunnen lezen! Luchiano ploetert zich er echter goed doorheen.

Ik sta echt versteld hoe snel zo'n kind kan leren lezen. En Kerstliederen hebben niet de eenvoudigste teksten. Neem bijvoorbeeld het tweede couplet van Komt allen tezamen:

De hemelse englen
Riepen eens de herders
Weg van de kudde naar 't schamel dak
Spoeden ook wij ons met eerbiedge schreden!

Een pittige tekst voor een zesjarige. Ik moest Luchiano uitleggen wat een kudde is en ook bij 't schamel dak vroeg hij om nadere toelichting. Even later schalden de Kerstliederen weer door het huis. Dat is nog tot daar aan toe. Maar 't Is geboren het Goddlijk kind op vol volume in de supermarkt, mwoah... Nou ja, beter je kind dan je vrouw zullen we maar zeggen.

"Weet je wat ik het mooiste lied vind?", vroeg Luchiano mij met een stralend gezicht en hij gaf gemakshalve meteen maar het antwoord: "Laat de bel, bim-bam, laat de trom, rom-rom, kere-om, kere-om, laat de beltrom horen, Christus is geboren!". Vooral dat bim-bam, rom-rom en kere-om maakt diepe indruk op hem. Deze woorden dienen dan ook jubelend gezongen te worden.

Vandaag is de Kerstvakantie begonnen. Alle kinderen kregen een soort van Kerstkrant mee. Tijdens het middageten zat Luchiano daar druk in te neuzen. Ik moest hem helpen met een kruiswoordraadsel. Twee horizontaal: "Waar werd Jezus in gelegd?". Dat is niet zo moeilijk, in een kribbe natuurlijk.

Luchiano wist dat echter niet en zei aarzelend: "In een stal?".
CasaSpider: "Neen, niet in een stal".
Luchiano: "In 't schamel dak?".

Het was leuk verzonnen, maar ik kon het desondanks niet goedrekenen.

Posted by CasaSpider at 12:34 PM | Permalink | Comments (7)

Donderdag 18 december was een drukke dag. Dat zul je altijd zien, zo is er in geen tijden iets te beleven, zo heb je twee feestjes op één dag.

Vreemd, maar de hele week heb ik het gevoel dat het vrijdag is. Nu ben ik dol op vrijdagen, behalve dan dat bij UTS, waar ik gedetacheerd ben, altijd precies op vrijdag problemen ontstaan.

Aangezien ik gisteren dacht dat het vrijdag was, dook er een vervelende foutmelding op in de logfiles van de database. ORA-600 is niet leuk! Als IT-professional kan men dan nog maar één ding doen: heel hard denken dat het donderdag is. En zowaar, het hielp.

's Morgens werden er op het nieuwe parkeerterrein tentjes opgebouwd. "Ha, feest!", zeiden Reynaldo en ik tegen elkaar. Voor de middag stond er een borrel gepland vanwege het feit dat de internet-infrastructuur hevig ge-upgrade was. Dat moest gevierd worden.

Na wat hapjes, biertjes en toespraken was er een presentatie. Deze vond plaats in onze computerroom, niet de beste locatie voor een presentatie. Het lawaai van de servers en de airco's is oorverdovend. Dat gecombineerd met het feit dat de stemmen van de presentatoren niet electronisch versterkt werden, leidde ertoe dat het op zijn zachtst gezegd moeilijk was om de technische verhandeling te volgen.

Na de presentatie ging de borrel verder, maar zonder mij. Ik moest Lucy naar haar laatste Nederlandse les brengen. Van de tien deelnemers aan het begin van de cursus waren er nog slechts twee over. Bijna privé-les dus. De docent benadrukte bij het uitreiken van de certificaten dat er nog wel flink geoefend moet worden.

Snel reden we naar huis. 's Avonds vond de SQL Integrator Kerstmis Party plaats in café Olé Olé. Als ik goed geteld heb voor de tiende keer. Voor Lucy was het de vijfde keer, wat me weer eens deed beseffen hoe snel de tijd gaat. Luchiano lieten we achter bij babysit Jeanette en zo tegen half negen arriveerden we op het feest.

Ach, wat kan men over een feest melden, alles speelt zich volgens een vast patroon af. De bandjes speelden jammer genoeg niet veel Merengue, dientengevolge hebben we wat minder gedanst dan anders. We hebben ons prima vermaakt en doken om iets voor tweeën ons bed in.

Veel mensen vragen mij: "Waarom viert SQL zijn feest altijd op donderdag?". Dit in verband met het opstaan op vrijdagochtend. Ik weet het niet en daarom antwoord ik altijd maar met wat kantoorhumor: "O, je kan beter je roes op je werk uitslapen dan op je vrije dag". Ja, Erwin Kroll moet oppassen, zometeen krijgt hij er een concurrent bij als het om leuke grapjes gaat!

Het opstaan was overigens niet zo grappig vanmorgen. Om kwart over zes begon mijn wekker te piepen. Mijn eerste gedachte was "laat maar piepen, het is toch lekker zaterdag". Tien seconden later drong de rauwe waarheid tot mij door. Neen, dat was even een minder moment. Ik geloof dat ik nu weet hoe Bareuh zich iedere morgen voelt.

Ik denk dat het vandaag een rustig dagje wordt...

Liefhebbers kunnen een paar (21) foto's bekijken van het feest in Olé Olé.

Posted by CasaSpider at 6:56 AM | Permalink | Comments (5)

De Zaak Komproe heeft inmiddels ook Nederland bereikt. Feitelijk zijn er twee Zaken Komproe. Eerst was daar Hedwig Komproe, de man die ervan wordt beschuldigd Post NV voor zes ton (Antilliaanse guldens) te hebben benadeeld en nu is daar zijn broer, minister van Justitie Ben Komproe.

In het kort, al is dat niet eenvoudig. Hedwig Komproe was directeur van Post NV. Zijn vrouw is directeur van Pinnacle, een assurantiebedrijf. Alle verzekeringspremies van Post NV liepen via Pinnacle (...), als broker. In assurantiekringen vond men het niet gebruikelijk dat Pinnacle daarvoor een fee vroeg. In totaal is door Post NV ruim een miljoen Antilliaanse guldens overgemaakt aan Pinnacle.

Van die miljoen gulden is echter slechts 418.000 gulden daadwerkelijk aan de verzekeraars (ING Fatum, Nagico) afgedragen. De rest van het geld is spoorloos. Tevens ligt Pinnacle onder vuur voor immense declaraties voor extra werk waar nooit specificaties van zijn overlegd. Ook dit bedrag loopt inmiddels in de tonnen.

Hedwig Komproe zelf was vrijwel continue op reis, dat is weer een ander issue in de tragische geschiedenis van Post NV. In de jaren 2000 en 2001 heeft de directie van Post NV voor 600.000 gulden verreisd! En het betreft hier toch echt slechts Hedwig Komproe en Roy Heerenveen en niet een Madonna of een Jennifer Lopez. Extra triest is het feit dat Post NV in 2000 een verlies leed van 4.1 miljoen gulden.

Dit jaar is er op grote schaal onderzoek gedaan in diverse grote fraudezaken. Maandag 22 december vindt de uitspraak plaats in de zaken Nelson Monte en Anthony Godett. Het onderzoekswerk is grotendeels gedaan door het Recherche Samenwerkings Team (RST), een voornamelijk uit Nederlandse rechercheurs bestaande club, die eigenlijk in het leven is geroepen om grensoverschrijdende criminaliteit aan te pakken. De Landsrecherche is in principe de aangewezen organisatie om nationale fraudezaken te onderzoeken. De Landsrecherche heeft echter veel minder capaciteit ("acht man") dan het RST ("tientallen rechercheurs") en heeft niet eens tijd om de lopende zaken (Forti-gate, zaken tegen politiemannen en andere ambtenaren) adequaat af te handelen.

Het onderzoek tegen het bedrijf Pinnacle en de persoon Hedwig Komproe liep vertraging op wegens de vele andere fraudezaken. Nu was het RST juist in de afrondingsfase beland. Zo stond er al een huiszoeking bij Hedwig Komproe gepland. Hier komt broer Ben Komproe in beeld. Op 4 december heeft hij een brief uit doen gaan, waarin hij het RST opdraagt om alle opsporingswerk in deze zaak te staken. Het RST dient de zaak over te dragen aan de Landsrecherche en zich weer bezig te gaan houden met haar eigenlijke taken.

Ben Komproe ontkent dat hij deze maatregel heeft genomen om zijn broer te beschermen. Tevens ontkent hij dat het onderzoek hiermee is stopgezet. Ja, formeel is het onderzoek niet stopgezet, maar praktisch wel! En het is wel heel toevallig dat precies zijn broer nu de dans dreigt te ontspringen. Commentaar van Ben Komproe: "Of je nu linksom of rechtsom gaat, de timing is nooit goed".

Saillant detail is dat FOL-leider Anthony Godett een paar maanden geleden flink ruzie heeft gehad met Ben Komproe (ook FOL), omdat Komproe toen niet alle mogelijke middelen had ingezet om het onderzoek tegen Nelson Monte en hemzelf te dwarsbomen. Bijna was Ben Komproe zijn functie kwijt. Premier Myrna Godett heeft destijds persoonlijk bemiddeld. Zowel Ben Komproe als Myrna Godett verdienden hiermee mijn respect. Dat respect is Ben Komproe bij mij inmiddels weer helemaal kwijt.

De laatste tijd hoor ik bijzonder weinig van Thom de Graaf. In de zomer had hij, na zijn bezoek aan Curacao, nog de mond vol over "en nu moet er daadwerkelijk iets gaan gebeuren!". Hij had de werkelijke armoede en daarmee het licht gezien. Veel vertrouwen had ik er toen al niet in en ook hierin dreig ik gelijk te krijgen. De kwestie Komproe-Clan verdient in mijn ogen toch wat extra aandacht.

Bij deze!
(Nu Thom de Graaf nog)

Posted by CasaSpider at 6:34 AM | Permalink | Comments (13)

Op het Amigoe-forum wordt regelmatig gediscussieerd over de positie van het Papiamentu. Papiamentu is de moedertaal van de Benedenwindse eilanden Aruba, Bonaire en Curacao. Een forum-post geschreven door ene Otrabandaboy is mij erg bijgebleven. Otrabandaboy beschreef daarin treffend hoe verschrikkelijk de Nederlandse taal een Antilliaan in de oren klinkt, als hij het voor het eerst hoort. Vaak is dat op school, waar de instructietaal Nederlands is.

Net als een echte Yu'Korsou (geboren Curacaoenaar) spreekt Luchiano (6) zijn talen: vooral Nederlands en Spaans, maar ook in het Papiamentu en Engels redt hij zich uitstekend. "Dat is handig", dacht ik bij mezelf, "zo ontwikkelt hij een groot taalgevoel en zal later ook andere talen gemakkelijker leren".

Zelf weet ik niet meer hoe ik erop gekomen ben, maar sinds twee dagen ben ik in de ban van de Smurfen. En dan met name van het Smurfenlied door Vader Abraham. De tekst van het Smurfenlied raakt het diepste van Het Zijn. Filosofenvoer!

Neem nu de volgende zinnen...

Hebben jullie ook een eigen taal,
ja die spreken wij allemaal.

... en denk daar eens diep over na. De vraag is menselijk, niets mee aan de hand. Het antwoord van de Smurfen bevat echter een universele waarheid van bijzondere schoonheid: "Ja die spreken wij allemaal". Om stil van te worden!

Of deze...

Waarom zijn de smurfen klein?
Omdat jullie groter zijn!

Is dat niet stukken duidelijker geformuleerd dan E=MC²? Hier halen de Smurfen Einstein links en rechts in!

Inmiddels heb ik ook de Duitse versie van het Smurfenlied te pakken. In het Duits heten Smurfen Schlümpfe. Op filosofisch terrein gaan de Schlümpfe nog een stapje verder dan hun Hollandse blauwe broeders.

Hoe ziet u eruit, hoe zou u zichzelf beschrijven? Ja, ik weet het zeker, op dit moment denkt u na over hoe u eruit ziet, geef het maar toe. Onbewust passeren neus, mond, gezicht, buik en billen de revue. Neen, dan de Schlümpfe:

Sehen alle da so aus wie Ihr?
Ja, wir sehen so aus wie wir.

"Ja, wij zien er zo uit als wij". Volgens mij het enige nauwkeurige en feitelijk juiste antwoord! Ik durf te wedden dat u hier niet opgekomen was en ik geef het grif toe, ik ook niet. Anders was ik wel een Schlumpf.

Luchiano kende de Smurfen eigenlijk helemaal niet, hij is meer van het tijdperk van de Powerpuff Girls en andere agressieve individuen. Aandachtig luisterde hij naar de Nederlandse versie. Hij vond het mooi. "Ik heb hem ook in het Duits!", deed ik enthousiast. "Die wil ik ook horen", zei Luchiano.

Mij klinkt Duits heel normaal in de oren, het lijkt veel op Nederlands. Het is me met de paplepel ingegoten. Bij de eerste woorden (Sagt mal, von wo kommt Ihr denn her? Aus Schlumpfhausen, bitte sehr) zag ik Luchiano's gezicht echter verkrampt samentrekken. Niet begrijpend wat hem overkwam fronste hij zijn wenkbrauwen en keek mij enigszins verschrikt aan. "Huh, wat is dit? Ik versta er niets van!".

Op dat moment kon ik mij een voorstelling maken van wat Otrabandaboy en andere Antillianen hebben meegemaakt toen zij voor het eerst met de Nederlandse taal werden geconfronteerd.

Posted by CasaSpider at 6:42 AM | Permalink | Comments (8)

Op 17 november deed Salsa Man! zijn intrede op de LaChicaMerengue website. William uit de Dominicaanse Republiek maakte de vrouwelijke lezers wild enthousiast.

Lucy moet er nog een beetje aan wennen, mannen aanspreken op het strand om er foto's van te maken. Dat is heel goed. Afgelopen zondag viel het ook niet mee. Behulpzaam als ik ben wees ik er nog een paar aan. "Ja, dat zijn Hollanders", zei Lucy. Om Nederlands dan wel Engels te spreken drinkt ze graag eerst een paar Polartjes.

Vlakbij onze bedjes zaten twee sportief uitziende Nederlanders backgammon te spelen. Lucy had haar oog laten vallen op het blonde exemplaar. "Ga jij met hem praten", beval ze mij. "Ammehoela", antwoordde ik, "wat zal die vent wel niet van mij denken!".

Het Happy Hour begon en wij dronken onze eerste Amstel. De ene Hollander ging even weg, de blonde bleef zitten. Nu stapte Lucy er resoluut op af en sprak hem aan. Even later kwamen ze allebei naar mij toe lopen en mocht ik uitleg geven.

Eilko, zo heet de blonde Hollander, had er wel zin in. Hij heeft vijf jaar geleden een hele tijd op Curacao gewoond en was chef-kok bij onder anderen de Cactus Club, Fort Nassau, Green Mill en andere etablissementen. Nu heeft hij zijn eigen zaak (pizza-bezorging) in Nederland.

Dames, waarschijnlijk heeft u bij de aanblik van Eilko toch geen letter kunnen lezen van bovenstaande, klik daarom snel door naar La Chica Merengue en kies voor Salsa Man!

Bij het afscheid nemen zei Lucy nog tegen Eilko dat ze volgende week zijn vriend ook wel wilde fotograferen. "Oh, Karel", antwoordde Eilko, "hmm, dat zal niet meevallen want die heeft een verschrikkelijk jaloerse vrouw!".

Nu vraag ik mij af, wat is precies een jaloerse vrouw?

Posted by CasaSpider at 6:54 AM | Permalink | Comments (5)

Waar mensen bij het ouder worden dingen gaan vergeten, zoals bijvoorbeeld de verleden tijd van bevreemden, leren jonge kinderen dagelijks dingen bij. Soms gaat dat ongemerkt, maar vaak denkt men: "Hé, zo heb ik hem nog niet uit de hoek zien komen". Hem is in mijn geval Luchiano. Dat had u wellicht al begrepen, want zo oud bent u niet!

Zelfs op Curacao regent het wel eens. Dat gebeurt met name in de regentijd, die globaal van augustus tot en met november duurt. Een grappig facet is dat het hier heel plaatselijk kan regenen. Zeg maar dat men zo van de regen de droogte in kan lopen. En dan bedoel ik niet dat men onder een afdakje gaat staan.

Erwin Kroll vindt zichzelf nogal grappig. Als hij het weer in de Cariben bespreekt, maakt hij vaak de volgende grap: "In de Cariben schijnt de zon en is het warm. Tuurlijk vallen er ook wel wat buien, maar ik weet niet of de buien net òp de eilandjes vallen, of net ernaast, ha ha".

Ok, ik geef het toe, ik moest er af en toe wel om lachen. Vanmorgen reden Luchiano en ik naar de Marnix school. Thuis was het kurkdroog, maar na kruispunt Biesheuvel bleek de Schottegatweg plotseling kletsnat te zijn. Natte wegen zijn vaak spiegelglad hier, niet te hard rijden dus!

Ik liet het gas los en zei: "Hé, het heeft geregend!". Normaliter zegt Luchiano niks op zo'n algemene opmerking, of op zijn hoogst: "Ja papa, het heeft geregend". Vandaag nam ik voor het eerst bewust een gedachtensprong van zijn kant waar.

Met een overdreven zware en harde stem antwoordde Luchiano: "Ja, wil je soms dat de planten doodgaan!".

Tja, wie wil dat nou?

Posted by CasaSpider at 6:26 AM | Permalink | Comments (4)

Twee berichten bevreemdden mij vandaag:

• Clarence Seedorf mocht wederom een belangrijke penalty nemen. Mede hierdoor verloor mijn favoriete club AC Milan in de Wereldbeker-finale van Boca Juniors.
• Saddam Hussein is gepakt in het plaatsje Adwar, 16 kilometer van Tikrit. Hij hield zich schuil in een kelder, droeg een valse baard en had 750.000 US dollars bij zich.

Let wel, niet het feit dat Seedorf de penalty miste bevreemdde mij, maar het feit dat hij hem mocht nemen.

Let wel, hoe zeker is het dat het de originele Saddam betreft en niet één van zijn talloze dubbelgangers?

Op de schaal van 0 tot 10 geef ik Seedorf een 8 en Saddam een 9.

Het is een vreemde dag!

Posted by CasaSpider at 9:13 AM | Permalink | Comments (10)

Sinds een tijdje is op Curacao het zogenaamde Sero Toleransha-Team actief. Zij voeren grootscheepse controles uit, met name gericht op illegalen en auto's.

Als een mogelijke illegaal niet (met papieren) kan aantonen dat hij niet illegaal is, verdwijnt hij meteen in de bak. Na verder onderzoek kan hij/zij onmiddellijk worden uitgezet. Meestal naar Colombia, Venezuela of de Dominicaanse Republiek.

Ik ben niet illegaal, maar heb wel een auto. Sinds vrijdag heb ik weer de beschikking over de prachtige donkerblauwe Toyota met moon-/sunroof. Hij was netjes gerepareerd. Bij de aflevering door Star Lease kwam echter aan het licht dat de papieren niet geheel waren bijgewerkt. Dat heb ik diezelfde dag nog in orde gemaakt.

Autopapieren houdt hier het volgende in:

• Verzekeringsbewijs
  
• Belastingkaart
  
• Belastingsticker op de voorruit
  
• Keuringskaart
  
• Rijbewijs van de bestuurder

Het team Sero Toleransha kontroleert bovengenoemde zaken. Volgens hun moeten de originele papieren in het dashboardkastje liggen. En hier zit hem nu de kneep.

Alle autoverhuurbedrijven houden de originele papieren zelf en stoppen copieën in de huur- of lease-auto. Als deze papieren zoek raken, is het namelijk een hels karwei om nieuwe te krijgen. Iedereen die ooit aangifte heeft gedaan bij de recherche alhier kan hierover meepraten.

Concreet betekent het verschil in inzicht echter dat alle bestuurders en inzittenden van huur- en lease-auto's het risico lopen om op ieder moment hun auto kwijt te raken. Want dat is wat Sero Toleransha doet. Indien de papieren of andere zaken niet in orde zijn, wordt de auto in beslag genomen en naar de Kurá (letterlijk: tuin) gebracht.

De eigenaar kan hem daar ophalen, als hij tenminste de juiste papieren laat zien en een opslagpremie betaalt. Die opslagpremie is per dag en kan behoorlijk oplopen.

Tot nu toe heb ik nog niet van collega's of bekenden gehoord dat hun auto in beslag is genomen. Ik hoop in ieder geval niet de eerste te zijn...

Posted by CasaSpider at 8:21 AM | Permalink | Comments (4)

Ik schreef al eerder over Ali Lazrak, het kamerlid van de Socialistische Partij dat de bij de SP gebruikelijke forse salarisafdracht weigert.

Hiram van IpseDixit maakte mij attent op deze zaak. Inmiddels heeft hij zijn partijkaart doorgeknipt. De SP wilde hem niet de garantie geven dat Lazrak geroyeerd zou worden.

Op het www zocht ik naar informatie omtrent deze kwestie, maar kon tot mijn verbazing niets vinden. Kennelijk was het allemaal nog erg vers. Vandaag vond ik het eerste artikel in het Algemeen Dagblad: SP-ruzie over geld. Ook op Fok.nl loopt inmiddels een discussie.

De reden waarom Ali Lazrak zijn hele salaris wil behouden is een trieste, hij ligt in een scheiding. Dat kost veel geld en Lazrak dreigt zijn tweede huis op de Canarische Eilanden te moeten opgeven.

Iets moeten opgeven is nooit leuk, maar een tweede huis op een Canarisch Eiland, tja... Laat ik niet ingaan op de discussie of een linkse politicus wel of niet even veel recht heeft op materiële rijkdom als een rechtse.

Wel is het zo dat binnen de SP de afspraak is gemaakt dat kamerleden genoegen nemen met ongeveer 2000 Euro netto en dat de rest in de partijkas vloeit. Dit weet men van tevoren. Feitelijk heeft men dus een salaris van 2000 Euro netto.

Men kan derhalve niet zelfstandig beslissen wanneer er een omstandigheid is aangebroken om dat salaris op te krikken door minder af te dragen. Als men schulden heeft kan men tenslotte ook niet zelfstandig bepalen dat men een jaartje maar eens geen belasting betaalt.

De Socialistische Partij is uiteraard bevreesd dat Ali Lazrak nu een onafhankelijke Eenmansfractie gaat vormen, ondanks een Plechtige Belofte om dat niet te doen. Het pleit voor de SP dat zij in ieder geval niet van hun (idealistische) lijn afwijken en Ali Lazrak zullen voordragen voor royement, indien hij voet bij stuk houdt.

Wellicht had Hiram het beter aan partijsecretaris Paulus Jansen kunnen vragen dan aan de penningmeesteres... (zijn die kaartjes nog te plakken?)

Posted by CasaSpider at 9:50 AM | Permalink | Comments (10)

Even mijn ochtend beschrijven. Om 06:15 opgestaan, Luchiano wakker gemaakt en naar school gebracht. Terug naar huis met een krantje voor Lucy. Om 07:20 naar het werk, laptop aanzetten, Outlook opstarten, grote mok pakken, naar boven (kantine).

Vijf schepjes oploskoffie in de mok gedaan, twee scheppen suiker, weer naar beneden gelopen om bij de koffie-automaat heet water in de mok te doen, code E5: geen water. Dus ook geen koffie.

Toen maar mijn pakje Orange-Juice opengemaakt, spam-mail verwijderd, mail van het werk gelezen en vervolgens de comments op het CasaLog. Het waren er zeven vanmorgen. En ik had geen koffie.

De vierde comment was van Cinner en trof mij als een mokerslag! Zo helemaal nuchter, zonder koffie, realiseerde ik me de kracht van woorden. Dit schreef Cinner naar aanleiding van mijn stukje over discussiëren met je (mijn) vrouw:

Nou ga ik iets heel ergs zeggen waarschijnlijk, maar ik dacht dat CasaSpider vrouw was!

Ik ben nu erg hard aan koffie toe!

Posted by CasaSpider at 6:57 AM | Permalink | Comments (20)

Als er iets in mijn hoofd zit wil ik nog wel eens doordraven. Maar ja, als ik vlak na mijn Ali Lazrak-stukje lees dat de Nederlandse Spoorwegen van plan zijn om 1000 conducteurs te ontslaan, dan moet ik wel.

Vanuit het standpunt van het Bedrijf N.S. kan ik de maatregel nog wel begrijpen. Het bedrijf moet winst maken en slaagt daar tot dusverre niet goed in. Het bedrijf kan in zo'n geval twee dingen doen: de inkomsten verhogen en de uitgaven verlagen. Het ontslaan van 1000 conducteurs valt in de tweede categorie, het verhogen van de prijzen voor treinkaartjes en andere diensten in de eerste.

Vanuit het standpunt van wat goed is voor Nederland en de Nederlanders is de beslissing van de N.S. bijna dramatisch te noemen. Service-verlenende beroepen met een bepaalde autoriteit, zoals conciërges, conducteurs, ja zelfs parkeerwachters zorgen ervoor dat de maatschappij enigszins in het gareel blijft.

Jammer genoeg wordt er echter al snel bezuinigd op dergelijke beroepsgroepen. Dat de vuilniszakken vervolgens van drie hoog naar beneden worden geslingerd, neemt men voor lief.

Ik blijf mij verbazen (dat is dan wel weer goed!) over het korte termijn denken op plaatsen waar strategieën voor de toekomst moeten worden bepaald. Neem nu de conducteurs. Een paar jaar geleden werd er een conducteur doodgestoken. Meteen is heel Nederland, inclusief de politiek, in rep en roer. "Zo kan het niet langer!" en "Voortaan gaan conducteurs met zijn tweeën door de trein!" waren de reacties.

De onveiligheid in de treinen is echt niet afgenomen, daar kan Patrick wel over meepraten. Toevallig is er de laatste tijd (nog) geen conducteur neergestoken, tenminste niet dat ik weet. Dus is de tijd rijp voor de N.S. om met een dergelijke maatregel te komen. Juist van het huidige kabinet verwacht ik op zijn minst een reactie.

Het wordt nog leuker als straks inderdaad de prijzen van treinkaartjes omhoog gaan. Waar leidt dit feit gekoppeld aan een verkleining van het aantal conducteurs toe? Een twaalf-jarige kan het verzinnen!

De oplossing is meer overheidsbemoeienis. Wat mij betreft betaalt de overheid 70% (ik noem maar een percentage) van het salaris van conducteurs. Dat is te billijken gezien het maatschappelijk belang van deze beroepsgroep.

Iets zegt mij echter dat men het in Den Haag toch anders gaat doen...

Posted by CasaSpider at 6:23 AM | Permalink | Comments (7)

... met je vrouw.

Tenminste niet met de mijne. Ik ben niet op mijn mondje gevallen, maar in Lucy moet ik toch echt mijn meerdere erkennen.

Voor de lunch had ze een salade bereid, met vis, aardappelen en allerlei andere lekkere dingen. En azijn, veel azijn! De salade smaakte nogal naar azijn.

CasaSpider: "Hmm, je hebt er wel veel azijn in gedaan".
Lucy: "Niet waar, ik heb er helemaal niet veel azijn in gedaan".
CasaSpider: "?".
Lucy: "Het is sterke azijn!".

Posted by CasaSpider at 1:08 PM | Permalink | Comments (12)

Ik las een interessant stuk bij IpseDixit. "Welk stuk?", zegt u wellicht, want er zijn er meerdere. Het stuk over Ali Lazrak van de Socialistische Partij, daar gaat het om.

Politiek gezien zit ik vreemd in elkaar. Zeker ten opzichte van politiek correct weblogland ben ik tamelijk rechts georienteerd. Ik geloof heilig in Vrijheid, qua ondernemerschap, qua marktwerking, qua ...

Het Theoretisch Communisme is reeds lang achterhaald. Dat het niet werkt is diverse malen aangetoond. Toch ben ik het op veel punten eens met de uitgangspunten van het Communisme. Zo dienen de basisbehoeften in mijn ogen gewaarborgd te worden door de Staat.

In Nederland is men helaas de omgekeerde weg aan het bewandelen, alles moet zo nodig geprivatiseerd worden. Voor de korte termijn lijkt dat te werken, maar na een tijd neemt de winst op gebied van efficiëntie onvermijdelijk af. Wat overblijft is dat er aan de top flink verdiend wordt, uiteraard ten koste van.

Het is duidelijk dat de minder draagkrachtigen, of liever gezegd de zwakkeren in de maatschappij bij uitstek degenen zijn die straks niet over een hele batterij verzekeringen voor Gezondheidszorg en andere diensten beschikken. Iemand die dergelijk beleid voorstaat is volgens mij doodgewoon een barbaar. Ja, een barbaar! In arme landen als de Dominicaanse Republiek, maar ook in rijke als de USA, kan men gemakkelijk zien wat voor gevolgen dit voor een maatschappij heeft.

Daar gaat het nu niet over. Toen ik nog in Nederland woonde heb ik regelmatig, zeker voor Gemeenteraadsverkiezingen, op de Socialistische Partij gestemd. Op Bob Ruers, ik woonde immers in Utrecht. Het partijprogramma van de SP vond ik verfrissend, het was niet van dat geitenwollensokken-links. Een punt dat mij zeer aansprak was dat partijleden hun salaris in de partijkas storten en vervolgens een bepaald afgesproken loon uitbetaald krijgen. Dit verhoogde de geloofwaardigheid van een man als Marijnissen enorm voor mij. Ondanks dat ik het lang niet altijd met hem eens ben, dwingt het respect af. Vergelijk dat eens met een type als Jan Pronk!

Nu wordt er door ene Ali Lazrak aan de fundamenten van het mooie en idealistische salarissysteem gemorreld. Nou ja gemorreld, Ali Lazrak weigert gewoon zijn salaris aan de partij over te maken en houdt het lekker zelf. IpseDixit is een insider voor wat betreft de Socialitische Partij en hij legt de situatie goed uit, lees zijn artikel dus!

Wat mij (en IpseDixit) eigenlijk het meest bevreemdt is niet het gedrag van Ali Lazrak, maar de houding van de Socialistische Partij in deze. Men durft niet in het openbaar stelling te nemen tegen Ali Lazrak, in ieder geval nog niet. Ook op de website van de SP niets over deze kwestie. Naar de redenen kan men slechts gissen. Wellicht heeft de partij juridisch geen poot op te staan en bij een geschil houdt Lazrak gewoon zijn zetel in de Kamer. Als men dit gedrag echter toestaat is straks het hek van de dam.

Een typisch voorbeeld van de gevolgen van schaalvergroting. Uiteindelijk zal de SP zijn eigen gezicht meer en meer verliezen en ergens verzanden tussen PvdA en Groen Links. En dan staat er weer iemand op die een klein idealistisch partijtje begint...

Posted by CasaSpider at 7:23 AM | Permalink | Comments (8)

Luchiano had ons (Lucy en mij) allebei een keer tuk op het strand. Zaterdag was ik aan de beurt. Wij hebben alle drie een abonnement om onbeperkt gebruik te maken van Mambo Beach. De strandbedjes vallen helaas niet onder dit abonnement en dienen apart te worden afgerekend. Ze kosten vijf gulden (drie US dollar) per stuk.

Nu arriveren wij meestal tussen drie uur en half vier op het strand. Tot half vijf moet er voor de bedjes betaald worden. Tien gulden betalen voor een uurtje liggen vind ik (te) duur. Zeker aangezien ik minstens de helft van die tijd met Luchiano aan het zwemmen ben en Lucy op zoek is naar een Chica de la Semana of Salsa Man.

Het meisje dat het geld voor de bedjes ophaalt, noemen wij La Usurpadora naar de gelijknamige Venezolaanse tele-novela (soap) die hier erg populair was. De hoofdrolspeelster, Gabriela Spanic, speelde een tweeling waarvan de ene helft goed- en de andere kwaadaardig was. De kwaadaardige stond bekend als La Usurpadora, wat zoveel betekent als Uitbuitster.

Hiermee is de link gelegd naar de strandbedjesverhuurster, in onze ogen uiteraard een echte Uitbuitster. Het is een sport om uit haar handen te blijven en aldus vijf of tien gulden uit te sparen. Lucy is in deze even Hollands en fanatiek als ik.

Zaterdag verscheen er plotseling een mannelijke Usurpadora, nou daar wilde ik al helemáál niet aan betalen. Tactisch wachtten we tot hij weg was, alvorens onze bedjes in te richten. Na even gezwommen te hebben, ging ik in het zonnetje liggen op mijn bedje. Lucy ligt altijd een meter of vijf achter mij, in de schaduw van een boom. Plotseling stond zij echter naast mij. "Uhm, wilde jij nog betalen vandaag? De Usurpador is al vlakbij!".

Ik schoot overeind en stond binnen een halve seconde naast mijn bed. Lucy wilde net haar ronde gaan doen, ik pakte Luchiano bij de hand en we beenden met zijn drieën het strand op. De Usurpador had ons volgens mij wel in de gaten, hij liep vlak naast ons, maar sprak ons niet aan. "Zo!", zei ik tegen niemand in het bijzonder, "Gezellig, samen met mama over het strand lopen!".

"Helemaal niet!", zei Luchiano op luide toon, "jij wilt gewoon niet betalen!". Lucy verslikte zich zowat en ik mag een boon zijn als de Usurpador onze kleine verrader niet gehoord heeft.

Zondag was het Lucy's beurt. Ditmaal was zij op zoek naar een Salsa Man. Lucy vindt het niet echt gemakkelijk om een man te vragen voor haar te poseren. "Voor je het weet denkt hij dat ik verliefd op hem ben", is haar redenatie in deze. Daar komt nog bij dat Lucy niet graag blauwtjes loopt.

In zee zag ze een potentiële Salsa Man. Vastberaden stapte ze het water in, Luchiano ging met haar mee. Met enige moeite trok Lucy de stoute schoenen aan en vroeg de man of hij wilde poseren, om wat foto's te maken. "Nee", zei de man, "daar heb ik geen zin in".

"Ha! Zie je nou wel? Ik zei het toch, die man houdt niet van jou!", riep Luchiano tot Lucy's verbijstering uit. Voor zover mogelijk kwam Lucy met een rood hoofd uit het water gelopen. Deze week dus geen Salsa Man.

Ja, zo'n bijdehante kleuter kun je er wel bijhebben. Gelukkig was het niet allemaal kommer en kwel. Dankzij ondergetekende kwam Lucy aan een bijzonder leuke Chica de la Semana. Ze heet Suzette, is tamelijk lang en heeft een zeer expressief gezicht.

Bij haar kon Luchiano gelukkig niets verzinnen om ons in verlegenheid te brengen.

Posted by CasaSpider at 6:25 AM | Permalink | Comments (8)

Zondag 7 december om één minuut over vijf is Prinses Máxima van een dochter bevallen. CasaSpider feliciteert de Prins en de Prinses van harte!

Misschien hoort het niet en is het niet gepast, maar toch blijf ik het bijzonder vreemd vinden. Dat de bevalling ineens zowat een maand naar voren is geschoven. Ik kan daar absoluut niet bij.

En zeker als de RVD met een verklaring komt dat er uitgegaan is van de maximale (dat is dan wel weer logisch, red.) zwangerschap met een uitloop van twee weken.

Dan ga ik denken, zo zit ik in elkaar. Wat kan in Godsnaam de reden zijn voor deze vergissing? Een slimme manier om het bevallingsverlof te verlengen? Nee volgens mij juist niet. Dan had de bevalling in november voorspeld moeten zijn. Criminele organisaties op een dwaalspoor brengen, of de roddelbladen? Of zeg ik nu iets dubbelops...

Neen, de theorie die bij mij boven is komen drijven is dat Máxima niet zwanger was, maar een kussen op haar buik heeft gebonden. Dat ziet men ook vaak in Soap-series gebeuren.

De draagmoeder heeft wellicht een foutje gemaakt bij haar berekening, of is misschien vervangen door een andere draagmoeder. Hierdoor moest de datum worden aangepast.

Wellicht zit ik er ver naast, maar wat is dan wèl de reden van deze intrigerende en mysterieuze misrekening?

Posted by CasaSpider at 6:16 AM | Permalink | Comments (17)

• Bolletjes voor gevorderde slikkers
• Zakhouder voor eikeltjes
• Talisman voor eikels
• Zuidoost-Aziatische sextoy
• Geluks-uhm balletjes

Dit waren de antwoorden op de quizvraag van 5 december.

Het doet me enigszins denken aan dat mopje van de psychiater die verschillende inktvlekken aan zijn patient laat zien. Op de vraag wat de patient in de inktvlekken ziet, is het antwoord steevast: "Sex!".

De drie ballen uit de quiz hebben echter niets met sex te maken. Neen, ze worden gebruikt door de Gaucho's van de Pampa's in Argentinie om paarden en runderen mee te vangen door ze om de poten van de dieren te slingeren.

De naam van dit instrument is Boleadoras en ze worden ook wel Tres Marías of Potreadora (temmer) genoemd.

Het gewicht van de ballen is uitgekiend, één is wat lichter. De andere twee hebben een bijna gelijk gewicht, maar wegen nooit hetzelfde, zodat ze bij het gooien voldoende uit elkaar gaan.

Ik heb voor mijn Spaanse les een aparte Gaucho-pagina gemaakt. Daar kunt u foto's zien van typische Gaucho-zaken als La jineteada, La chacarera en uiteraard Las boleadoras.

Blijft u echter maar gewoon aan sex (of drugs) denken bij de volgende quiz!

Posted by CasaSpider at 12:02 PM | Permalink | Comments (9)

Datum: zaterdag, 6 december 2003
Locatie: Wilhemina Pleincafé
Spel: Domino
Deelnemers: Lucy, Luchiano (6) & CasaSpider (29)

Degene die het eerst zeven potjes wist te winnen, mocht zich de Grote Domino Kampioen noemen. Ik wist zeker dat ik dat zou worden.

De eerste vijf partijen werden echter door Luchiano gewonnen. Lucy en ik keken elkaar aan. Neen, we speelden allebei echt voor de winst. Er was geen kruid tegen gewassen.

We kwamen allebei iets terug in de wedstrijd. Vaak is dat het breekpunt bij jonge kinderen, helaas niet bij de onze.

De eindstand:
1. Luchiano: 7
2. Lucy & CasaSpider: 4

We waren vakkundig afgedroogd. Daar hielp geen Duvel tegen!

Posted by CasaSpider at 7:48 AM | Permalink | Comments (4)

Op vrijdagavond 5 december organiseerde de Marnix Basisschool een Sinterklaasfeest voor de kinderen. Nou ja, ook een (heel) klein beetje voor de ouders.

Het feest begon om zes uur en we moesten onze eigen stoelen meebrengen. Bij de entree kreeg iedereen een puntzak met snoep. Vervolgens moesten bonnen worden aangeschaft om deze even later bij de diverse standjes op het schoolplein in te wisselen tegen hotdogs, suikerspinnen, limonade, popcorn en andere lekkernijen.

Het schoolplein zag er gezellig uit, zo vol kinderen. Om half zeven kwam Sinterklaas aan. Het betrof een ietwat merkwaardige versie, hij was namelijk helemaal wit geverfd. Het was niet moeilijk te raden dat er een donkere Antilliaan onder de Goedheiligman verscholen ging.

Even later werd Sinterklaas het podium opgehesen, alwaar hij werd opgewacht door juffrouw Monique Felida, die de regie in haar vakkundige handen had. Diverse kinderen mochten liedjes zingen of andere voorstellingen verzorgen. Sint vond het allemaal prachtig. Luchiano was meer met zijn suikerspin bezig.

Iets voor half acht vertrok Sinterklaas alweer. Het volgende onderdeel op het programma was het bekijken van een film op het schoolplein. Dit onderdeel was duidelijk minder geslaagd. Ten eerste kunnen kinderen onmogelijk stil zitten, dus het was een komen en gaan, uiteraard dwars door de projectie-straal heen. Dat geeft een bijzonder onrustig beeld kan ik u vertellen.

Maar dat was nog niet het ergste, neen, men had gekozen voor een Engelstalige Kerstfilm! Met Kerstmis zullen we de Paashaas dus wel mogen begroeten. Luchiano vond er geen bal aan en na een half uurtje pakten wij onze stoelen op en verlieten de party.

Meer foto's zien? Klik op het Sinterklaas bij de Marnix Basisschool foto album!

Thuisgekomen was Luchiano bijzonder opgewonden. Hij wilde persé twee schoenen buiten zetten, met een appel en een wortel. Dat had vorig jaar immers goed geholpen, Sint bracht toen veel kado's. Ook moest ik een hele brief schrijven, waarin nogmaals om specifieke kado's werd gevraagd.

Belangrijkste items die hij vanmorgen bij zijn schoenen aantrof, waren een spelletjesdoos, met onder anderen een schaak- en damspel, en een set met autootjes, loopings en andere attributen. Zo'n set die er in de reclame op TV heel spectaculair uitziet, maar in het echt uit een nogal krakkemikkige verzameling plastic bestaat. Ach, Luchiano is er nu toch druk mee aan het spelen.

De CasaSpider zelf is dit jaar kennelijk niet zo braaf geweest, want hij kreeg helemaal niets.

Posted by CasaSpider at 9:18 AM | Permalink | Comments (7)

Vrijdagmiddag, al lang geen Quiz meer gedaan, dus...

Heeft iemand een idee wat dit is of zijn? Waar het vandaan komt, hoe en door wie het gebruikt wordt? Hoe ze ook genoemd worden?

Zelf ben ik een cultuurbarbaar, dus ik had werkelijk geen idee. Door omstandigheden ben ik bezig met een soort werkstukje, waarin dit object voorkomt.

Met een beetje geluk kan ik zondag de oplossing geven. Als u die tenminste niet al eerder heeft gevonden...

Posted by CasaSpider at 12:37 PM | Permalink | Comments (7)

Dankzij de slecht werkende radio van de Suzuki Baleno luister ik noodgedwongen naar Radio Dolfijn. Ach, het is geen straf hoor. Het leuke (leukste) van Radio Dolfijn is dat zij de hele dag prijzen uitdelen. Gezien het relatief geringe aantal luisteraars is de kans op het winnen van zo'n prijs best groot.

Sinds gisteren doe ik mee aan de Bumpersticker-actie. Dat houdt in dat men een Radio Dolfijn sticker op zijn bumper moet plakken. Deze stickers zijn onder anderen verkrijgbaar bij Centrum Supermarkt en daar waren Luchiano (6) en ik gisterenavond. Deels uit luiheid, deels als onderdeel van de opvoeding, geef ik Luchiano tegenwoordig kleine opdrachten in de supermarkt.

Laatst moest hij maiskorrels zoeken, of een pot zout en nu zei ik tegen hem: "Zorg er maar voor dat je zo'n bumpersticker krijgt". Eerst keerde hij onverrichterzake terug. De cassière wist blijkbaar niets van de actie en ondernam er verder ook geen. "Vraag het maar aan iemand anders, maar zorg dat je terugkomt met zo'n sticker", hield ik aan.

Even later kwam Luchiano inderdaad met de felbegeerde sticker aanzetten. "Waar heb je hem nu gevonden?", vroeg ik. "Och, bij de sigaren", antwoordde hij.

Vandaag rijdt er een busje van Radio Dolfijn door de stad, op zoek naar auto's met hun bumpersticker. Die wordt vervolgens klemgereden en de bestuurder krijgt live in de uitzending een prijs. Toen ik vanmorgen Luchiano naar school bracht, was het nog te vroeg, maar vanmiddag rij ik voor de zekerheid een extra rondje door Punda.

In de hoop klemgereden te worden door een Dolfijn.

Posted by CasaSpider at 6:22 AM | Permalink | Comments (1)

Zoals eerder gemeld was het maandag raak bij mij. Een lelijke grijze bus ramde mijn prachtige donkerblauwe Toyota Corolla (met moon-/sunroof). Nu rij ik in een oude groene Suzuki Baleno Stationwagon met meer dan 90.000 kilometer op de teller. Het is even afzien. En wat is het donker in een auto zonder moon-/sunroof!

Cubaanse collega Reynaldo reed tot vandaag in een Daewoo Nubira. Dat vond hij drie keer niks en ik was het volledig met hem eens. Na lang wachten is Reynaldo nu ge-upgrade naar een Kia Sportage Diesel 4WD Turbo Intercooler! Hij is lyrisch over de trekkracht van het apparaat. De 88.000 kilometer op de teller deren hem niet.

Vanmorgen vroeg Reynaldo mij om 's middags de camera mee te nemen, om wat foto's voor het thuisfront in Cuba te maken. Zo kunt ook u meegenieten van zijn nieuwe automobiel. De auto moest alleen nog even verplaatst worden voor de foto's. Reynaldo startte hem en ik stikte zowat in de rook die er achteruit kwam. Het leek wel een oude bus!

Reynaldo vond dat maar niets, maar ik stelde hem gerust door te zeggen dat hij er in ieder geval zelf niets van rook. Weet er trouwens iemand hoe men het pookje van de 4WD in de 2WD-stand krijgt? Er is namelijk geen beweging in te krijgen.

Nog even over de Suzuki Baleno. Die is oud en versleten, zelfs de radio doet het niet meer goed. Geluid is er alleen aan de rechterkant en een andere zender opzoeken is een heidens karwei. Voordeel hiervan is dat ik voor het eerst (gedwongen) kennis heb gemaakt met Radio Dolfijn. Is weer eens wat anders dan Radio Hoyer-2. Ze hebben zelfs een weblog!

Wakker worden doen we dus tegenwoordig met Jules van Hest. Dat is nog even wennen, want de man heeft een bijzonder gevoel voor humor. Een hoog pies- en poepgehalte zeg maar. Maar als de grappen zo slecht blijven als gisteren, dan wordt het vanzelf weer leuk.

Bij Radio Dolfijn zijn vaak prijzen te winnen, gisteren hoorde ik Sam Pieter van Curanet (de makers van de Dolfijn website, toeval?) nog op de zender. Hij had voor 500 gulden bonnen bij Kooijman gewonnen. Diverse collega's en bekenden van mij hebben er ook al aardige prijzen weggesleept. Voor de zekerheid heb ik het telefoonnummer van Dolfijn alvast in mijn cellular geprogrammeerd.

Zo ziet u, veranderingen zijn niet altijd een verbetering, maar ze brengen wel leven in de brouwerij!

Posted by CasaSpider at 6:28 AM | Permalink | Comments (10)

Ik ben geen klikker, meer een tikker. In 1983 kocht ik een Atari 800XL. Ik sloot hem aan op mijn TV-tje en tikte een 12-regelig Basic programmaatje in. Op het scherm verschenen zes massieve cylinders, oplopend van klein naar groot. Ik heb daar zeker een kwartier ademloos naar zitten staren. Van het papiertje met de regels Basic-code naar het scherm. En weer terug.

Via dBase, COBOL, Paradox, Turbo Pascal, C en diverse Oracle producten (Foms3!) zijn we langzaam in het tijdperk van de klikkers beland. Diverse grafische tools kwamen in de mode met Object Browsers en meer dan een miljoen functies onder de rechter muisknop.

Geef mij maar een beperkte set van bouwstenen waar je alles mee kunt maken. Het mooiste voorbeeld vind ik vi. Voor diegenen die geen idee hebben waar ik het over heb, vi is dé editor op Unix systemen. De betekenis van vi is "Visual Interface" en is als zodanig ontworpen voor de line-editor ex.

Ik herinner me mijn eerste Unix-cursus nog goed, bij Bull in Amsterdam. "Start vi en tik maar eens wat in", zei de docent. Ik wilde schrijven: "de man is gek" of iets dergelijks. Er gebeurde echter niets. Pas na het intikken van de "i" verscheen er een "s" in beeld. Na op "Escape" te hebben gedrukt en tweemaal op een "d" was mijn regel weg.

"Hoe kan een normaal mens ooit normaal werken met dit krakkemikkige stuk software?", dacht ik vertwijfeld. In die tijd was vi echter de enige beschikbare editor op ons Unix-systeem, dus moest ik het wel leren. Langzaam maar zeker sloeg mijn vertwijfeling om in bewondering. Wat een geniaal product is vi toch!

Zeker voor iemand die met tien vingers blind kan typen is het geweldig. Nooit hoeven de handen van het toetsenbord, de ingewikkeldste zaken kan men uitvoeren met superkrachtige commando's. In de begintijd gebruikte ik vi zelfs als password protected screensaver, gewoon een kwestie van vi opstarten en weggaan. Knappe jongen (of meisje) die spontaan op het idee komt om "[Esc]:q!" in te tikken!

Ook is het erg grappig om een minder ervaren iemand met vi te zien vechten. Constant verdwijnen er stukken tekst, springt de cursor weg, worden ongewild regels aan elkaar geplakt (hoofdletter J). Helemaal leuk als het geluid aanstaat, het gepiep is dan niet van de lucht.

Ik ben zo gek met mijn vi dat ik het standaard op al mijn Windows machines installeer. Erg handig om even een file te editen of aan te maken. Tegenwoordig gebruik ik daarvoor vaak vim, wat zoveel wil zeggen als "VI iMproved". Het biedt (nog) meer mogelijkheden en gebruikersgemak.

De hardcore vi-gebruiker vindt dat toch minder. Ik noem vim dan ook "VI voor Mietjes".

Posted by CasaSpider at 6:38 AM | Permalink | Comments (13)

Anthony Godett verbrak het stilzwijgen waarin hij zich tot dusverre gehuld had tijdens zijn rechtszaak. Hij noemde deze een politiek en strategisch spel tegen zijn persoon gericht.

De interviewster vroeg hem of hij er rekening mee hield dat hij toch veroordeeld kon worden. Neen, daar hield Godett geen rekening mee. "Ja maar", zei de interviewster, "u zegt zelf dat u als een pion wordt gebruikt in een politiek spel. Dan kunt u toch ook veroordeeld worden?".

Anthony Godett: "Ik ben geen pion! ik ben de Koning! En nu gaat de Koning op het schaakbord op zoek naar de Koningin!". Aldus de Grote Leider van de Antillen en Aruba.

Qua creativiteit met de Nederlandse Taal laat Anthony Godett de politici uit het Koude Kikkerland ver achter zich!

Posted by CasaSpider at 12:31 PM | Permalink | Comments (4)

Maandagavond eindigde de vier dagen durende inzameling van handtekeningen in Venezuela om uiteindelijk te komen tot het door de oppositie zo gewenste Referendum Revocatorio. De dozen met handtekeningen worden nu overhandigd aan het CNE, het Consejo Nacional Electoral.

Wie weet is er wel een lezer of lezeres die een scriptie moet schrijven over Venezuela, of iemand die gewoon iets meer geïnteresseerd is in buitenlandse politiek. Speciaal voor die persoon even iets over de te volgen procedure.

Om een of andere reden waren we vroeg vanmorgen. Om tien over half zeven zaten Luchiano en ik al in de auto. Het voordeel van vroeg zijn is dat de wegen leger zijn, met als gevolg dat men nòg sneller zijn doel kan bereiken.

Dat zat ik zo te bedenken toen ik over de Schottegatweg, ofwel De Ring, richting Biesheuvel reed. Ik naderde de T-splitsing, waar de Santa Rosaweg aansluit op De Ring. Een drukke splitsing met verkeerslichten, die echter pas om zeven uur beginnen te functioneren.

Ik zag twee auto's op de Santa Rosaweg die linksaf de Schottegatweg op wilden draaien. Dat kon gemakkelijk en ik liet ze voorgaan. De Ring is namelijk een voorrangsweg. Een eind achter die twee auto' reed een grijze bus met passagiers. Die kon nooit van zijn leven voor mij langs en moest dus stoppen.

Dat leek hij ook te doen, met de nadruk op leek. Op het allerlaatst zag ik de snoodaard toch de weg opschieten. Kaboem! Dit woord komt vaak voor in de verhalen die ik Luchiano voorlees en dit lijkt een mooi moment het eens te gebruiken.

Het was een flinke klap, maar toch voelde ik niets. Eerst vroeg ik aan Luchiano of hij OK was. Gelukkig heeft hij altijd zijn gordels vast. Daarna stapte ik uit en ging eens aan de buschauffeur vragen wat hem bezielde. "Ja, ik wilde remmen, maar ze deden het niet goed omdat de weg nat was". Volgens mij had de man meer dan voldoende tijd gehad om te remmen, maar ja, een foutje maken is menselijk. Hij zei nog wel dat de passagiers allemaal hadden geschreeuwd: "Remmen!".

Ik belde 199, het nummer van Curacao Road Service. Deze service regelt alle auto-ongelukken, neemt foto's, beschrijft de situatie, laat betrokkenen hun verhaal opschrijven en controleert de papieren. Men mag de auto's nooit weghalen van de plaats van het ongeluk voordat Road Service is langsgeweest. Doet men dat toch, dan kan men gedonder met de verzekering krijgen.

Wij versperden 90% van de kruising Santa Rosaweg - Schottegatweg, een bijzonder druk punt. De Roadwatch liet ruim 20 minuten op zich wachten, u begrijpt dat we nog heel wat smerige blikken van bestuurders toegeworpen kregen. Inmiddels stonden er ook twee sleepwagens klaar, de aasgieren van verkeersland. Toen ik de auto van Road Service aan de kant mocht zetten, merkte ik dat mijn rechter voorwiel niet helemaal lekker liep. Die Towing-service zou ik nog wel kunnen gebruiken.

Om kwart voor acht waren we klaar met de Road Service. Ik verzamelde alle belangrijke spullen uit de auto en even later zagen Luchiano en ik hoe de Corolla op de oplegger werd getakeld. "Daar gaat onze mooiste auto!", zei Luchiano. Dat klopte ook wel, want we hebben er maar één.

Daar stonden Luchiano en ik, zonder auto, maar wel met mijn laptop, mijn koffer, Luchiano's tas en nog wat atributen. "Zo, nu gaan we lekker kamperen", zei ik tegen Luchiano. We nuttigden allebei een boterham. Star Lease was al op de hoogte en zou ons op komen halen. Ach, een kwartiertje extra wachten kon er nog wel bij.

Op dat moment begon het te hozen als een waanzinnige. In luttele seconden was ik doorweekt. Luchiano stak snel zijn kinderparaplu op en ik realiseerde me dat onze grote Amstel-paraplu nog in de achterbak van de Corolla lag. Heel gek, dat men in de regen sneller nat wordt dan onder de douche.

Terwijl wij daar stonden te verzuipen belde ik mijn bedrijf, met het verzoek om ons op te komen halen. Even later verscheen collega Ted en, dat zal men altijd zien, de medewerker van Star Lease.

Even later waren we thuis. Nu staat er een lekkere mok koffie naast me. Een nieuwe auto wordt geregeld en zo dreigt alles toch nog goed af te lopen.

Posted by CasaSpider at 8:16 AM | Permalink | Comments (15)