Main

June 14, 2007

Foto's met een verhaal (5)

In de serie Foto's met een verhaal wordt elke keer een foto getoond waar op een of andere manier een verhaal achter zit. Dat is niet zo moeilijk, want dit geldt voor bijna iedere foto. Het idee is om foto's te gebruiken ouder dan vijf jaar. Alle posts over dit onderwerp zijn gebundeld in de category Foto's met een verhaal.


Datum: ??.01.1997
Locatie: Chitzen Itza, Yucatan (Mexico)
Personen: Argentijnse Maya
Bijzonder: CasaSpider is dit trapje afgerend


xx.01.1997: Argentijnse Maya op de terugweg van tempel te Chitzen Itza, Yucatan Mexico. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


In januari 1997 zijn wij met zijn achten in Mexico op vakantie geweest. Om precies te zijn in Playa del Carmen dichtbij Cancun, de hoofdstad van Yucatan. Zeven vakantiegangers vertrokken vanaf Schiphol en deden nauwelijks langer over de reis dan CasaSpider die de route Curacao-Miami-Cancun aflegde.

Yucatan is de bakermat van de Maya-cultuur en men moet wel een bijzonder grote cultuurbarbaar zijn om daar niets van mee te pikken. Zo namen wij deel aan een excursie naar Chitzen Itza (Wikipedia), een complex met vele tempels en andere bezienswaardigheden. In het groepje voor ons liep zo'n bezienswaardigheid. Wij, tenminste de mannen, moesten ernaar blijven kijken. We konden er niets aan doen.

Henry Geerts beschikte over een camera met een forse telelens. Steeds weer zwenkte hij heen en weer op zoek naar de bezienswaardigheid. Zijn toenmalige vriendin Cynthia kwam maar eens bij ons staan en vroeg waar wij zoal naar keken. Met haar ogen volgde zij de loop van het tele-objectief en zag toen dit. "Nou ja! Hénry!", riep zij verontwaardigd uit.

13.06.2007: Casa en La Chica Merengue bekeken de dvd Apocalypto van Mel Gibson. Klik voor groter.Als laatste onderdeel van de excursie beklommen we El Castillo, de hoofdtempel van Chitzen Itza. Dat gaat via een zeer steile trap met 90 treden. Net toen wij naar boven klommen kwam het groepje met eerdergenoemde bezienswaardigheid naar beneden. Precies in het midden, bij de 45e tree ontmoetten wij elkaar. Ik trok de stoute schoenen aan ik bedoel zij kon toch geen kant op en begon een praatje.

Dit was voorbestemd dat kan gewoon niet anders, we voelden ons beiden een Maya op dat bijzondere moment. Zij kwam uit Argentinie, de bandoleonmuziek ontbrak maar wij waren de voorlopers van prinses Máxima en Willem Alexander. Even later boven op de tempel terwijl mijn Maya verder afdaalde schoot Henry de foto bij dit verhaal.

Maya's, Maya's, hoe komt men zo ineens bij Maya's? Wel, het is Juni Filmmaand bij de Spiders en woensdagavond hebben Lucy en ik Apocalypto (imdb) gezien. Een indrukwekkende film met prachtige beelden en een heroisch verhaal. De Maya's worden in deze film als sadistische monsters afgeschilderd en dat is een te eenzijdige voorstelling van zaken. Immers, zij waren ook zeer kundig op het gebied van astronomie.

Een voorbeeld daarvan is El Castillo te Chitzen Itza waarvan de openingen bovenaan zo zijn geconstrueerd dat precies op de eerste dag van de lente en de eerste dag van de herfst het zonlicht er zodanig doorheen komt dat een schaduw in de vorm van een slang over de treden van de tempel naar beneden lijkt te kruipen.

Hoe dan ook is Apocalypto de moeite meer dan waard. We begonnen om negen uur met kijken maar Diana (1) stoorde regelmatig. De aftiteling zagen we derhalve pas na twaalven. Een recensie is niet nodig want deze (mirror) verwoordt mijn gedachten voor 99%. Lucy geeft Apocalypto een 8 en ik 7.5 uit 10.

"No one can outrun their destiny". Na tien jaar voel ik mij weer een Maya.

June 8, 2005

Vakantieplanning

Projecten en vakantie zijn twee dingen die elkaar bijten. Met name Grote Projecten.

Stel er is een Project-X. De invoeringsdatum ligt ergens begin juli. Uiteraard dient er in de weken voorafgaand aan deze belangrijke datum van alles te gebeuren. En meestal is het zo dat vlak na het in productie nemen zich allerlei problemen voordoen.

Als een persoon die belangrijk voor Project-X is zegt dat hij de hele maand juli vakantie wil hebben wordt dit wellicht als een grap opgevat. Beter niet doen dus. Maar wanneer moet deze persoon nu zijn vakantie plannen?

Een woord dat onlosmakelijk met project, zeker in het geval van een automatiseringsproject, verbonden is, is vertraging. Het is niet ondenkbaar dat Project-X de maand juli doorsukkelt en in augustus of misschien zelfs pas in september of nog later wordt opgeleverd.

Achteraf had iedereen met gemak in juli op vakantie gekund. Het zijn van die vreemde dingen die men keer op keer ziet gebeuren maar waar weinig tegen te doen is als men er midden in zit.

Eigenlijk is vakantie ook een project.

July 23, 2004

Jonathan en de foto's

Het huis ziet er weer netjes uit en de was is gedaan. Lucy zit naar Lingo te kijken. Ja, we zijn weer thuis. Ook de glasscherven in onze wandkast zijn opgeruimd. Daar had ik nog helemaal niet over geschreven, snel even doen dus!

Op woensdag 7 juli was ik helemaal klaar voor vertrek. Housekeeper Paul en zijn nieuwe vriendin Jacqueline wilden graag dat het halterbankje dat pontificaal in onze woonkamer staat tijdelijk ergens anders gestald werd. "Oh, dan zet ik hem wel even in onze slaapkamer", zei ik goedgemutst tegen hun. Enthousiast begon ik woensdagochtend de gewichten van de halterstang te verwijderen.

Hoevaak heb ik al niet gezegd dat balans een van de belangrijkste woorden is die ik ken? Tip: het is niet verstandig om in één keer al het gewicht aan één kant te verwijderen. Beter doet men dit gelijkmatig, aan beide zijden. Toen ik het laatste, zwaarste gewicht van de halterstang aftrok, hoorde ik een luide knal en zag toen ik weer tot mijn positieven gekomen was dat de halterstang inmiddels rechtop stond. Daarvoor had hij wel drie glazen kastdeuren versplinterd en de glasscherven lagen door de hele woonkamer. Ik verwijderde zoveel mogelijk glas van de vloer en legde even later aan Paul en Jacqueline uit wat er gebeurd was. Een goed begin van mijn vakantie!

Jonathan is onze favoriete neef in Santo Domingo. Hij is de oudste zoon van Lucy's zus Mami. Lucy heeft zich altijd om hem en zijn broer Monchi bekommerd. Jonathan, inmiddels een jaar of 21, is dol op zijn tante en doet alles voor haar. Zijn belangrijkste taak tijdens onze vakantie is zorgen voor Luchiano. Ik vertrouw Luchiano niet snel aan andere mensen toe, maar voor Jonathan maak ik graag een uitzondering.

Jonathan en Lucy, op het vliegveld van Santo Domingo

Deze foto geeft naar mijn mening de band tussen Lucy en Jonathan en Lucy goed weer. Klik op de foto of hier om naar het album (38 foto's) van onze vakantie in La Republica Dominicana te gaan.

July 22, 2004

Afscheid van Santo Domingo

Luchiano tussen Lucia en NatalieWoensdag 21 juli was onze laatste vakantiedag. Om elf uur wilden we de taxi naar La Caleta nemen, waar het huis van oma Leoncia staat. Voor die tijd wilde Lucy persé naar El Conde om nog een paar schoenen te kopen. Zo geschiedde het en daarna hadden we nog tijd voor een snel ontbijt, sleepten de koffers naar beneden en vertrokken.

In La Caleta stond de familie ons al op te wachten, nou ja zonder Monchi en Guillo dan. Die zaten nog steeds vast. Zeker in het geval van Monchi onbegrijpelijk, want hij had helemaal niets met de zaak te maken gehad. In zo'n geval willen de agenten geld zien, maar daar wilde Leoncia niets van weten.

Kleding en andere spullen werden overgeheveld van de ene koffer naar de andere. Diverse kledingstukken bleven achter, voor de familie. Hierna moest er nog her en der geld worden uitgedeeld en andere zaken geregeld. Dat kan ik met een gerust hart aan Lucy overlaten.

Oma Leoncia en LuchianoMet de taxi-chauffeur hadden we afgesproken dat hij een uur zou wachten. Dat uur was nu om. Tijd voor het afscheid. "Iedereen die mee wil naar het vliegveld moet nú instappen!", zei Lucy. Even later zat de taxi mudvol, het probleem was alleen dat Lucy, Luchiano en ik er nog niet inzaten.

Er werd wat geshuffled en zo hadden wij een zitplaats. Drie familieleden kwamen ons achterna op een motoconcho, een motor-taxi. Een doofstom meisje dat ook onderdak vindt bij Leoncia kon niet mee, zij had geen schoenen.

Op het vliegveld aten we een stuk pizza, dronken onze laatste Presidentes en werden nog wat zaken geregeld. Lucy deelde onze allerlaatste peso's uit en we gingen naar de douane.

Bij de gate aangekomen zaten we naar ons Aeropostal-vliegtuig te kijken. In een soort van limbo tussen Santo Domingo en Curacao. Met name Lucy wist niet of ze blij of verdrietig moest zijn, in die bijna vier weken heeft zij zoveel dingen geregeld in Santo Domingo. Veel meer dan ze in de andere elf maanden op Curacao kan doen. Als ik per ongeluk nog eens een miljoen win dan weten we het wel: we emigreren onmiddellijk naar de Dominicaanse Republiek!

Miguela, Lucy, Jonathan en Sugey op het vliegveldTerwijl we zaten te wachten zagen we dat Luchiano stilletjes aan het huilen was. Hij vond het heel erg dat Monchi en Guillo, zijn beste vriend in het huis van Leoncia, in de gevangenis zaten. We probeerden hem te troosten, dat het nooit meer lang kon duren voor ze vrijgelaten werden.

Iets voor vijf uur landden we op Hato Airport. Onze housekeeper Paul was al op het vliegveld. Hij zat in het restaurant iets te eten en kwam er vrij snel aan. Paul had goed op het huis gepast en ook op de honden. Ze leken wel een stuk dikker geworden! Wel jammer dat de koelkast kapot was.

"Laat me eens even kijken", dacht ik bij mezelf. "Hmm, die stekker bungelt half uit het stopcontact, laat ik die er eens stevig insteken!" En ja hoor, de koelkast deed het weer. Engelsen en techniek, het blijft een vreemde combinatie.

Ik heb nog tien dagen vakantie, de boodschappen zijn gedaan, nu nog het een en ander schoonmaken. We zijn weer thuis!

July 20, 2004

Belevenissen in Santo Domingo (4)

Maandagavond voelden Lucy en ik ons lekker. "Waarom bel je Morena niet even, om haar te vragen een biertje met ons te gaan drinken?", vroeg ik aan Lucy. Morena is een nicht/vriendin van Lucy, waar zij vele dingen mee heeft beleefd.

Helaas kon Morena gisteren niet en dus belde Lucy haar nicht Sugey om te vragen of zij zin had. Ze mocht haar vriendin Giset meenemen, daar had ik bepaald geen bezwaar tegen. Alleen op stap met drie mooie dames, dat maakt zelfs GJ niet elke dag mee!

We aten een lekker hapje bij een restaurant aan El Malecon en liepen daarna het terrein van het Festival de Merengue op. Nu weet ik inmiddels uit ervaring dat in ieder geval Lucy niet bepaald staat te springen om naar wat shows of muziek te staan kijken. Ook Sugey had wel zin in iets anders. Ik ving het woord Casino op. Even tussendoor: het woord Casino kan niet gebruikt worden in de comments, het staat in de MT-Blacklist.

Tot Lucy's grote vreugde vond ik het wel een goed plan. Sugey en Giset waren nog nooit in een Casino geweest. Nu is Lucy een echt zelfredzaam-type. Zij duwde de dames een bak met munten in handen en zoek het verder maar uit. De meisjes hadden echter geen flauw benul hoe en wat te doen.

Ik probeerde het ze uit te leggen, maar Sugey vroeg of we ook roulette konden spelen. Even later zat ik met de twee dames aan een roulette-tafel, terwijl Lucy de automaten volgooide. De dames speelden zeer voorzichtig, waarschijnlijk ook omdat ze de winst mochten houden. Zelf wist ik mijn inzet van 500 peso's (20 gulden) ruim te verviervoudigen.

Om half twaalf zetten we Sugey en Giset in een taxi naar Sabana Perdida en namen afscheid. Het was een bijzonder onderhoudend avondje, jammer dat er in het Casino geen foto's gemaakt mogen worden.

Vanmorgen vertrok Lucy in haar eentje naar Sabana Perdida om spullen te kopen voor de noodzakelijke dakreparatie en om een soort van collectieve begrafenisverzekering af te sluiten voor de hele familie. Ze had gepland om elf uur terug in het hotel te zijn, maar op dat tijdstip belde ze me met de mededeling dat het nog wel even ging duren. De spullen die ze nodig had waren een stuk duurder geworden en dus ging ze die elders zoeken.

Lucy had nog een verbijsterende mededeling voor me. Haar moeder Leoncia en neef Monchi waren 's morgens door de politie semi gearresteerd en in de gevangenis gezet! Hier heb ik beschreven hoe neef Guillo een Haitiaan het ziekenhuis in heeft geslagen. Vanwege de ernst van de verwondingen kwam de politie Guillo ophalen, maar deze was niet thuis. In zo'n geval neemt men hier gewoon de andere bewoners mee. Die mogen dan net zolang in de gevangenis bivakkeren tot de schuldige zich meldt. Compleet gekkenhuis!

Gelukkig duurde het niet lang voordat Guillo zich aangaf en Leoncia en Monchi werden vrijgelaten. Eerlijk gezegd heb ik ook geen idee wat er met Luchiano gebeurde tijdens deze actie. Wat er met Guillo gaat gebeuren weet ik ook niet. Wie geld heeft in de Dominicaanse Republiek blijft normaliter niet lang in de gevangenis, er wordt wat met (veel) peso's geschoven en men is vrij. Guillo's vader Kike, een broer van Lucy, heeft echter niet veel geld. We zullen wel zien.

Geen leuke dingen zo aan het eind van de vakantie. Ik hoop Lucy straks om een uur te zien bij Paco's aan El Conde. We moeten namelijk nog veel dingen kopen, waaronder een wasmachine voor oma Leoncia.

Morgen vliegen we terug naar Curacao.

July 19, 2004

Belevenissen in Santo Domingo (3)

Wij schrijven maandagmiddag 19 juli 2004, ongeveer 15:03:27 uur. Ik heb een zwaar weekend achter de rug. Jammer genoeg niet in de zin van feesten en allerlei andere leuke activiteiten, maar meer als in lichte voedselvergifitging. Tenminste dat denk ik, gezien symptomen als misselijkheid, kotsneigingen en algehele malaise.

Het voordeel van twee slechte dagen is dat men de dag dat de verbetering inzet met extra veel vreugde begroet. Zojuist heb ik twee flessen Presidente bier achterovergeslagen op Paco's terras aan El Conde. Ze smaakten me uitstekend!

Vanmorgen moesten Lucy en ik zaken regelen met betrekking tot de hypotheek van haar huis in Sabana Perdida. Die hypotheek is vijf jaar geleden afbetaald, maar dat moest nog steeds kenbaar gemaakt worden aan het Kadaster. Dat heeft Lucy vanmorgen in anderhalf uur gedaan. Een wereldprestatie, mij had het minimaal een week gekost.

Lucy gaat per definitie nooit in een rij staan, maar vraagt altijd meteen aan de juiste persoon de adequate informatie. Zo wist zij binnen 10 minuten dat haar actes door een notaris gelegaliseerd moesten worden. Buiten vroeg zij naar notarissen. Op een plein met wat tentjes werden wij achter een copieerservice naar een klein achterafhoekje geleid waar men onder anderen toga's kon huren. Op vertoon van cedula (identiteitskaart).

Daar konden de actes worden gelegaliseerd. Bovendien moest er een aantal zegels gekocht worden. Een half uurtje later kwam Lucy met de benodigde papieren en zegels naar buiten. We keerden terug naar het Kadaster en even later was alles in orde.

Nu is Lucy met haar neven Jonathan en Monchi naar een instantie om hun cedula te regelen. In de Dominicaanse Republiek moet men een cedula hebben om te kunnen werken. Jonathan en Monchi zijn door hun moeder, Lucy's zus Mami, nooit aangegemeld bij het Bevolkingsregister. Tegenwoordig is men daar veel strenger mee, maar vroeger kon dat nog. Zo heeft Lucy zich op naar ik meen 16-jarige leeftijd zelf moeten aangeven.

Tevens moet zij nog cement kopen om het dak van haar huis in Sabana Perdida te repareren. Morgen gaan we daarheen om te kijken of de man die het werk gaat doen, het ook goed doet. De enige die dat op doortastende wijze kan is Lucy. Helaas is het morgen ook de laatste hele dag van onze vakantie. Er moeten nog veel spullen gekocht worden: rum, kleren, schoenen, bikini's en ga zo maar door.

Ach, als we ons maar lekker voelen. Vanavond kunnen we eindelijk eens gaan genieten van het Festival de Merengue aan de Malecon, op loopafstand van ons hotel El Señorial. Op zondagavond was het er een drukte van belang.

Zojuist vernam ik van onze huisbewaarder Paul dat de koelkast het heeft begeven. Het goede nieuws is dat de honden gelukkig nog leven!

July 17, 2004

Lucy en de wielersport

Dit kan ik even niet laten.

Altijd als wij in de Dominicaanse Republiek op vakantie zijn, organiseren ze in Frankrijk de Tour de France. Door het tijdverschil kunnen wij de interessante etappes altijd net voor of net na het ontbijt zien.

De Tour de France staat inmiddels ver van mij af. In mijn ogen wint Lucien van Impe nog steeds de bolletjestrui. Lucy slaat echter alles. Ook na het honderd keer uitgelegd te hebben denkt zij dat de winnaar van een etappe meteen ook de Tour de France heeft gewonnen.

Haar favoriet is Lance Armstrong, dat is ook de enige renner die ze kent. Vrijdag was een bergetappe en Lance Armstrong manifesteerde zich vooraan. Een ploeggenoot, volgens mij Heras, sleurde de groep vooruit, Armstrong reed in zijn wiel.

Lucy: "Ga aan de kant man! Laat Lance Armstrong er toch langs! En hij is notabene van dezelfde ploeg!"

Vrouwen... het zout in de pap!

Belevenissen in Santo Domingo (2)

Zaterdagmiddag 14:16 uur. We zijn weer in Santo Domingo, niet meer in Sosua dus. De belevenissen (een selectie van) volgens last-in, first-out.

Vanmorgen zijn we met een ons bekende taxi-chauffeur van hotel El Señorial naar La Caleta gereden, waar oma Leoncia woont en Luchiano verblijft. Het was er gezellig druk met zo'n tien neven en nichten. Die komen van overal onderdak zoeken bij Leoncia, hetgeen wel eens een punt van twist oplevert. Het gevolg is namelijk dat Leoncia nooit geld heeft en dus ook weinig eten.

Luchiano (6) vindt het prachtig al die kinderen. Vanaf het opstaan tot het naar bed gaan is hij aan het spelen. Qua gedrag zie ik een aantal veranderingen. Luchiano was erg aanhankelijk en wilde voortdurend dat ik hem de kieteldood gaf, alsmede dat we ons spelletje knussieknussieknusknusknus speelden. Niet zozeer voor hemzelf, als wel vanwege het feit dat de neven en nichten er erg om moesten lachen. Dat vond Luchiano dan weer leuk.

Minder leuk vond hij het dat ik hem een standje gaf toen hij een oud 1-dollar biljet tegen zijn lippen hield. "Hoe vaak heb ik je nu al verteld dat geld vol zit met bacteriën!" Vroeger accepteerde Luchiano een dergelijke opmerking zonder morren, nu voelde hij zich nogal in zijn trots gekrenkt. Aandachtspuntje voor mij!

Lucy was lekker aan het ruzieën met de familie en wilde al snel weer weg. Onze taxi-chauffeur was op afroep beschikbaar en verscheen snel ter plekke. We hadden een prijs afgesproken van 300 peso's, ongeveer 12 gulden, voor de heenreis en hetzelfde bedrag voor de terugreis. Op de autoweg maakte de taxi vreemde geluiden, een combinatie van een oude stoomlocomotief, een defecte koffiemolen en nog wat ondefinieerbare attributen.

Helemaal gerust was ik er niet op, temeer daar de chauffeur steeds door het zijraam naar achteren keek. Waarschijnlijk om te zien of we geen essentiële onderdelen aan het verliezen waren. Toch zette hij ons veilig af in El Conde. Lucy overhandigde hem de afgesproken 600 peso, maar tot onze verbazing zei de man dat we 800 hadden afgesproken. Lucy maakte er geen woorden aan vuil, gaf hem er 200 extra en dat was dan meteen de laatste keer dat we gebruik maakten van de diensten van deze chauffeur.

Nu is Lucy naar een Salon om haar haar te laten doen. Dat geeft mij tijd om uitgebreid te surfen, een verhaaltje te schrijven (tip: in de Dominicaanse Republiek regelmatig saven! Zojuist is de stroom weer uitgevallen) en straks op een terrasje te gaan zitten.

Er resten ons nog vier dagen vakantie...

July 14, 2004

Dokter de Boer weet raad (1)

Snel voor het avondeten even een internetcafe ingedoken. Lucy zit buiten te kletsen met een nieuwe vriendin van een jaar of 12 die ze gisteren heeft opgedaan. Dat geeft mij even tijd.

Ik las in Listin Diario dat de zittende president van de Dominicaanse Republiek Hipolito Mejia 3000 miljoen peso's heeft beloofd aan de landbouwers in de Dominicaanse Republiek.

Nu wil het geval dat Hipolito Mejia van de PRD net de verkiezingen heeft verloren en over een maand of wat moet aftreden. Zijn opvolger Leonel Fernandez (PLD) zal niet bepaald verheugd zijn over Hipolito's laatste maatregel. Leonel mag er namelijk financieel voor opdraaien.

Vier jaar geleden is het omgekeerde gebeurd. Toen ging Leonel en kwam Hipolito. Vlak voordat hij aftrad privatiseerde Leonel nog snel even de energiebedrijven. Hipolito heeft van alles geprobeerd om Leonel vervolgens in de gevangenis te krijgen en datzelfde is Leonel nu met Hipolito van plan. Ik heb zo mijn twijfels of dit allemaal in het belang van land en volk is.

Neen, dan Dokter de Boer! Voor diegenen die nog nooit van Dokter de Boer hebben gehoord, Dokter de Boer (ook voor diverse massages) is het medische alter-ego van CasaSpider.

Dokter de Boer (ook voor al uw massages) combineert medische en politieke kennis in de Lijst Dokter de Boer bij de komende parlementsverkiezingen in Nederland.

Vanmiddag lagen Dokter en Lucy de Boer op het verrukkelijke strand van Sosua. Meteen kwam de Ostrero (oesterman) er aan en even later smulden we van twee dozijn oesters met ijskoud bier. We kletsten in de hete zon en dobberden wat in de verkoelende, heldere zee.

Dokter de Boer voelde zich lekker en toen wist hij wat het kernpunt van Lijst Dokter de Boer moest worden: We gaan met zijn allen op woensdagmiddag naar het strand! Ja, met heel Nederland naar het strand. Elke woensdagmiddag. Wat zullen de Nederlanders opknappen!

De kosten van de wekelijkse woensdagmiddag aan het strand worden met gemak terugverdiend doordat er nauwelijks nog een beroep op de gezondheidszorg wordt gedaan. Daar voelen we ons veel te lekker voor. Voorts krijgen met name de strandtenten en restaurants een enorme financiele boost.

Het wordt nog mooier. Aan het eind van de strand-woensdagmiddag krijgt iedere Nederlander als klap op de vuurpijl een gratis Curry Wurst van Dokter de Boer (diverse massages mogelijk)! Om het helemaal af te maken.

Vergelijkt u de daden van Hipolito Mejia en Leonel Fernandez nu eens met de plannen van Dokter de Boer, tevens gespecialiseerd in diverse massages.

Landgenoten, Dokter de Boer rekent op u!

July 13, 2004

Eindelijk... Curry Wurst!

Wat hebben wij de afgelopen dagen meegemaakt in vakantieparadijs Sosua. Niet al teveel, we rusten voornamelijk lekker uit. Maandagmiddag vertrokken we vroeg naar het strand en dat was maar goed ook, want er zat een zware bui aan te komen.

Dat had de Ostrero ook in de gaten, hij was er als de kippen bij om ons een dozijn oesters te verkopen. Probeer maar eens 'neen' te zeggen tegen een oester! Zelfs Lucy vindt ze inmiddels al bijna niet meer eng.

Om half vier begon het te hozen en verlieten wij het strand. In de supermarkt kochten we een Mamajuana-fles. Dat is een fles gevuld met diverse droge takken en kruiden. Thuis dient men de fles te vullen met rum, rode wijn en honing. Goed schudden en klaar is de Mamajuana!

Mamajuana bestaat voor minstens de helft uit rum, maar is een geneesmiddel. Waartegen het helpt is afhankelijk van welke kruiden erin zitten. Wij kozen voor de fles die de man vitaler maakt.

's Middags zaten we op ons riante balkon van 65 38 vierkante meter met een fles extra oude Brugal rum, een fles goedkope rode wijn, een pot bijenhoning en de Mamajuana-fles. Als een ouwe alchemist zat ik te mixen en te proeven. Het medicijn smaakt niet verkeerd. Het had bij Lucy ook meteen de uitwerking die op het etiket stond! Op mijn leeftijd heb ik kennelijk een hele fles nodig.

Vandaag is het dinsdag de 13e. Voor Spaanstaligen is dat erger dan vrijdag de 13e. Een bekend Spaans gezegde luidt: "Trouw niet, ga niet aan boord van een schip en ga niet weg van je familie op dinsdag de 13e!" Dit alles waren wij vandaag ook niet van plan.

We gingen naar Puerto Plata om kleren te kopen, bij Casa Nelson (aanrader!). Even een kleine ontboezeming over mijzelf. Persoonlijk vind ik dat ik ontzettend slim ben, maar toch doe ik vaak domme dingen. Vandaag deed ik onbewust echter iets handigs. Ik liet mijn bankpasje thuis en nam een afgepaste hoeveelheid geld mee.

Het gevolg was dat Lucy in Puerto Plata keuzes moest maken, we konden niet alles meenemen. Een deux-piece en twee rokjes voor haar, drie overhemden plus twee t-shirts voor mij en sportschoenen voor Luchiano en neven Jonathan en Monchi.

Even later zaten we in de Guagua naar de halte waar de taxi's staan. Een Guagua is een minibusje, normaliter geschikt voor zeven mensen, waar er tussen de 15 en 25 ingeperst worden. Dit overbeladen mobiel raast met een snelheid van meer dan 100 kilometer per uur over de met kuilen bezaaide weg van Puerto Plata naar Sosua. Het is een weg zonder markeringen met plaats voor circa drie auto's naast elkaar, de gevolgen laten zich raden. Men zou tijdens een dergelijke rit zomaar gelovig kunnen worden!

Daarom gingen we liever met de taxi. Geen gewone taxi, maar een 2-peso taxi. Deze vertrekt als alle zitplaatsen bezet zijn. De rit Puerto Plata - Sosua kost 20 peso (80 cent) per persoon, wat spotgoedkoop is voor 30 kilometer. Wij kopen meestal de hele achterbank op, dat zijn vier of vijf zitplaatsen.

Nu zat er nog een passagier naast Lucy. Hij stapte onderweg uit en bleek een verkoper van lambi. Op Curacao heet dat karko en ik ken helaas niet het Nederlandse woord voor dit overheerlijke schelpdier. We kochten een beker lambi met citroen van hem voor 50 peso (2 gulden) en vervolgden onze weg.

Toen we in Sosua aankwamen had ik nog een beetje honger. We gingen naar het tentje waar ik vorig jaar zo'n lekkere Curry Wurst had gegeten. Wie daar meer over wil lezen kan dat hier en daar doen. Er stond een andere man in de zaak, maar de Curry Wurst smaakte als vanouds. Vanavond gaan we in hetzelfde etablissement Gyros met Tzatziki eten.

Waarom schrijf ik de namen van lekkere gerechten met een hoofdletter?

July 12, 2004

Stroom

Zaterdag zijn we met de voortreffelijke service van Caribe Tours van Santo Domingo naar Sosua gereisd. De ongeveer 300 kilometer werden in een luxe tourbus afgelegd voor een prijs van nog geen 9 Antilliaanse guldens per persoon.

In Sosua gingen we met een taxi naar ons hotel Don Antonio. Een eenvoudig, goedkoop hotel dat wordt werd gerunned door een ietwat ouder Duits echtpaar. Nu werden we te woord gestaan door een Dominicaanse vrouw, die verder echter weinig te vertellen had. Ja, behalve dat de kamers in prijs gestegen waren van 600 naar 900 peso's. 900 Peso's is equivalent aan USD 30,=. We besloten voor een nacht te reserveren en zetten de koffer in de hotelkamer.

Het grootste probleem van Sosua is het gebrek aan stroom. De energievoorziening is een probleem in de gehele Dominicaanse Republiek, maar in het noorden is het wel heel erg. Op dit moment is er een uitvalpercentage van 80 to 90 procent! Effectief betekent dit dat er maximaal zo'n vijf uur per dag stroom is.

Bedrijven en hotels kunnen niet zolang zonder stroom en dus zorgen zij hier zelf voor middels zogenaamde plantas (generatoren). Deze generatoren hebben meestal slechts een capaciteit om een stroomuitval van enige uren op te vangen. Nu moeten zij ineens voor alle stroom zorgen en dat gaat natuurlijk niet. Derhalve schakelen hotel- en appartementeigenaren de generatoren gedurende grote gedeeltes van de dag uit.

In hotel Don Antonio was er ook geen stroom toen wij aankwamen. Bijkomend nadeel is dat er dan ook geen water is. Tenminste niet in Don Antonio. We besloten om ergens wat te gaan drinken en eens rond te kijken naar een beter hotel. Via een passant met een zenuwtik kwamen we in contact met een Duitse grijsaard van 70+ die een appartement verhuurde.

We gingen kijken en het appartement zag er stukken beter uit dan de hotelkamer van Don Antonio en kostte hetzelfde. Bovendien garandeerde de grijsaard dat er 's nachts altijd stroom was en bovendien 24 uur koud en warm stromend water.

De keuze was niet zo moeilijk. We reden met de Duitser naar Don Antonio, laadden onze koffer en tassen in, gaven de Dominicaanse beheerster 100 peso's en vertrokken naar La Perla de Sosua. Daar zitten we nu.

Helemaal perfect is het niet, er zijn wat dingen defect, maar we beschikken over een immens groot balkon (meer dan 65 vierkante meter) met een grote tafel en een ligbed erop. Ook als er geen stroom is kan men daar lekker in de koele wind liggen.

Zo, nu wordt het tijd voor de voorbereidingen om naar het strand te gaan. Gisteren was het er druk en aangenaam. Even bijkleuren en daarna snel onder de parasol, een Presidente erbij en twee dozijn nagelverse oesters, die aan ons bedje worden opengesneden door de ostrero (oesterman).

Daar is gelukkig geen stroom voor nodig.

July 11, 2004

Materialisme van de straat

Luchiano (6) is inmiddels bijna drie weken bij zijn oma Leoncia, de moeder van Lucy. Oma is gisteren 65 jaar oud geworden en leeft alleen in La Caleta, een buitenwijk van Santo Domingo. Nou ja, alleen... diverse kleinkinderen en andere aanverwanten worden door familie bij haar in huis geplaatst.

Voor Luchiano is dat erg gezellig en hij leert een hoop van deze kinderen. Het is wel een heel andere wereld dan die waarin hij thuis op Curacao opgroeit. Dit is de wereld van de straat en daar gaat het er een stuk harder aan toe.

Vrijdag vertelde Luchiano me nog dat neef Guillo van ik meen 13 jaar oud ruzie had met drie Haitianen. Zij hebben hem met een pijp op zijn hoofd geslagen. De volgende dag zag Guillo een van de daders, een jongen van zo'n jaar of 17, 18. Hij pakte een houten knuppel en sloeg de Haitiaan tegen de grond. Daarna bleef hij nog even doorslaan, dat was wellicht niet zo slim.

De Haitiaan is zwaargewond naar het ziekenhuis afgevoerd en Guillo belandde bijna in de gevangenis. Door toedoen van Lucy en een getuige die de mishandeling van de dag tevoren had gezien, kon dat voorkomen worden.

Alles draait om geld bij die kinderen. Aan alle kanten probeert men een paar peso's los te peuteren. Een US-dollar is op dit moment 45 peso's waard. Luchiano is aardig besmet door deze vorm van materialisme.

Zo heeft hij zijn oma aangeraden om meer suikerriet in haar tuin te planten. Door de verkoop van het suikerriet zou oma iets rijker (lees: minder arm) kunnen worden. Ook had Luchiano een gitaar op het oog. Het instrument kost 600 peso's (36 gulden). "Geef mij 900 peso's", vroeg Luchiano mij.

"Ik dacht dat die gitaar maar 600 peso's kostte", antwoordde ik. "Ja, maar dan hou ik er 300 over!", aldus Luchiano.

July 9, 2004

Belevenissen in Santo Domingo (1)

Even snel wat hoogtepunten vanuit een zonnig Santo Domingo. De cheffin heeft me een half uur gegeven en ik ben al vijf minuten kwijt met zoeken naar de dubbele punt.

De vlucht op woensdag verliep zonder problemen, al mijn bagage is meegekomen. Met dank aan de sympathieke Aeropostal incheck-dame. Het weerzien met de familie was ontroerend, he waar is die dubbele punt nou toch... :-) He! In deze interface doet hij het gewoon!

Woensdagavond kwamen we in Manuel's restaurant aan de Malecon de sympathieke serveerster Belkis weer tegen. We hebben haar twee jaar geleden ontmoet, maar vorig jaar was ze er niet. Nu dus wel en ze kletste ons de oren van het hoofd.

Donderdag gingen we naar Lucy's vader in Sabana Perdida. Dat zijn altijd leuke ritjes in de taxi door de sloppenwijken van Santo Domingo. 's Avonds wilde ik snel nog even wat geld opnemen bij de bancomatico op 50 meter van ons hotel.

Tot mijn ontzetting bleef mijn bankpas echter in het apparaat zitten. Spoedig kwam er een net geklede heer aan. Die wilde ons wel helpen. Ik ging snel naar het hotel en Lucy bleef bij de bancomatico staan. Een paar taxi-chauffeurs gingen met mij mee naar het apparaat, waar Lucy inmiddels heftig stond te gebaren.

De behulpzame man probeerde haar diverse malen over te halen om ook naar het hotel te gaan. Toen ik eraan kwam zei hij dat ik mijn pincode moest intoetsen om de kaart terug te krijgen. "Van z'n lang zal z'n leven niet", zei ik. Even later ging de man weg, niet in het minst omdat de taxi-chauffeurs eraan kwamen.

Een van de chauffeurs vertelde dat het waarschijnlijk de lijm- of touwtjes-truc was. Hij pakte een pasje van hemzelf en wroette wat in het geldapparaat. En warempel, daar kwam een stukje dun touw uit en hij trok mijn bankpas er zo uit!

We bedankten hem met 200 peso's en gingen richting Malecon om te eten. Wederom bij Manuel en Belkis. Helaas konden we het niet laat maken, vandaag (vrijdag) stond namelijk het vernieuwen van Lucy en Luchiano's paspoorten op het programma.

's Morgens vroeg kwam neef Jonathan in gezelschap van Luchiano naar het hotel. We vertrokken naar het paspoortengebouw. Op efficiente wijze verdeelde Lucy de taken. In hoog tempo werden er copieen gemaakt, leges betaald en een volgnummer opgehaald. Nu moesten we nog ruim twee uur wachten.

In de tussentijd gingen Lucy en ik nog snel een nieuwe geboorte-acte van Luchiano halen. Bij het betreffende gebouw stond een rij van zo'n 150 meter. Nu vindt Lucy rijen een uitvinding voor sukkels (zoals ik), maar niet voor haar. Met een opgevouwen briefje van 100 peso (4 Antilliaanse guldens) passeerde zij de rij en liep rechtstreeks naar een loket.

Minder dan vijf minuten later had zij de geboorte-acte. Na twee uren beschikten we over de papieren om in de namiddag de paspoorten op te halen. We doodden de tijd in een speeltuin met een paar flessen Presidente en porties kip met tostones.

Om drie uur 's middags had Lucy de nieuwe paspoorten, geldig tot juli 2010, in handen. Zometeen gaan we uitrusten in het hotel, eten bij Belkis en daarna vrees ik nog even naar het casino. Dat moet niet te lang duren, want morgen vertrekken we naar Sosua aan de noordkust van de Dominicaanse Republiek.

(Wordt vervolgd)

July 7, 2004

Afscheid Cubanen, vertrek CasaSpider

De Cubanen hadden last van overgewicht!Gisteren was de laatste dag voor mijn vertrek vandaag, daarom moest er veel geregeld worden. De vuile was naar de wasserette brengen, copieën maken van hypotheek-papieren, bij de bank extra geld op Lucy's rekening storten, een nieuwe gascylinder bestellen, een radio/cd-speler kopen voor Lucy's vader, een paar kadootjes voor Luchiano, een nieuwe reistas, tape en een stift aanschaffen om de bagage te merken, een grote zak hondenvoer kopen en tenslotte de schone was weer ophalen.

Tussendoor vertrokken de Cubanen, Reynaldo en Willy. Om iets over half twaalf was ik al op Hato, ik hou ervan om vroeg op het vliegveld te zijn. De heren zelf arriveerden iets na twaalven met een gigantische hoeveelheid bagage.

Hun Aeropostal-vlucht vertrok om 13:15 en ze moesten inchecken bij dezelfde balie waar vele Dominicanen stonden voor de vlucht van 13:30 naar Santo Domingo. Het was een gezellige drukte zullen we maar zeggen.

Ik kon zien dat er bij het inchecken druk werd onderhandeld. Dat was ook nodig, want de Cubanen hadden 155 kilo bagage bij zich, waar 60 was toegestaan. Ze kwamen er genadig vanaf met een betaling van USD 200,= voor het overgewicht. We hadden zowaar nog tijd om een biertje te drinken.

Nog een laatste drankje, vlnr Reynaldo, Yohanna, Angelo, Willy, KatiaAngelo Kook, directeur van het bedrijf waarvoor de Cubanen op Curacao werken, was er ook. Hij moest de auto- en appartementsleutels in ontvangst nemen.

Verder had Yohanna zich met enige moeite vrij kunnen maken van haar bezigheden bij UTS en ook Katia kwam afscheid nemen. Beide dames komen uit Cuba.

Om precies één uur liepen de heren door de douane. Ik heb ze niet meer teruggezien, dus hoogstwaarschijnlijk zijn ze veilig in Cuba aangekomen.

's Avonds kwamen Paul en Jacqueline met de spullen van laatstgenoemde. Het werd hun eerste officiele avond in mijn huis. Ze zijn ook nog even wezen poolen in Granbeeuw en waren nogal laat thuis. Op dit moment zijn ze geloof ik aan het wakker worden. Zelf drink ik nog even een tweede kop koffie en ga dan mijn koffer inpakken.

Als het meezit brengt Paul me tegen elven naar Hato en dan zie ik om ongeveer half vier mijn gezin weer. De volgende post zal afkomstig zijn uit de Dominicaanse Republiek. U ook een goede vakantie gewenst!

July 6, 2004

Fijngevoelige Engelsman

Wij hebben twee honden, Spider en Scooby Doo. Het onderhoud aan de honden wordt door Lucy gedaan: teken en vlooien bestrijden, drollen opruimen, urine wegspoelen en eten geven. Soms geef ik de honden te eten, meestal in het weekend.

Nu zit Lucy al zo'n tien dagen met Luchiano in Santo Domingo. Ik had de vage hoop het onderhoud aan de honden uit te kunnen stellen tot na onze vakantie. Na drie dagen drong er echter een onaangename lucht de kamer binnen. Poep. Hier moest iets aan gebeuren en enigszins bevreesd ging ik met een bezem en een soort schepding naar de plek de onheils.

Het was één uur 's middags en de zon brandde. Dat kwam goed uit, want de hondendrollen waren al helemaal opgedroogd. In een mum van tijd had ik ze in een grote plastic zak geschept. Dat viel nog eens mee! Nu verwijder ik de poep iedere dag en begin er al bijna plezier in te krijgen.

Morgen vertrek ik zelf naar Santo Domingo en mijn Engelse collega-DBA Paul Goodliffe komt op het huis en de honden passen. Gisteren kwam hij kijken hoe de honden te eten krijgen. "O ja, ik ben nog één klein dingetje vergeten te vertellen", deelde ik Paul mede. Hij keek mij argwanend aan en zei: "Oh yeah, the poop-thing!"

"Precies!", zei ik, "maar het valt heus mee. Ik zag er ook tegenop, maar doe het nu fluitend." Samen liepen we naar de drollen-area. Ik wilde net voordoen hoe het moest, toen ik zag dat Paul met zijn gezicht afgewend stond te kokhalzen. En dat waren nog maar de drollen van één dag!

Van al dat thee met melk drinken wordt een mens toch echt té fijngevoelig.