blogger

Gisteren vond er een SQL Integrator borrel plaats ter gelegenheid van het afscheid van Wilbert en Angelique. Precies een jaar geleden kwamen zij aan en het was ook de bedoeling om precies een jaar te blijven. Ja, het zijn me Pietjes Precies, die Wilbert en Angelique.

Gedurende het gehele jaar was Wilbert gestationeerd bij Ennia en daar heeft hij uitstekend werk verricht. Dat bleek ook wel uit de grote opkomst van Ennia medewerkers. Die kwamen heus niet (alleen) voor het bier.

Ook Angelique heeft het hier goed gedaan, zij heeft als pedicure gewerkt bij o.a. hotel Van der Valk. Nu is het tijd om terug te gaan naar Dongen (Noord-Brabant, red.). Zelf zou ik het wel weten als ik moest kiezen tussen Curacao en Dongen, maar Wilbert en Angelique weten het kennelijk ook.

Ze hebben hier veel meegemaakt, laatst nog een overstroming in huis, maar ook diverse contacten met de politie. Om aangifte proberen te doen, voor de duidelijkheid. Een auto waarvan de wielen waren gestolen en een andere auto die bij Mambo helemaal gesloopt is. Alle verhalen zijn te vinden op hun website.

Ook hebben Wilbert en Angelique gebruik van hun geografische positie gemaakt door op vakantie te gaan naar Venezuela en Suriname. Vanmiddag gaan we nog even naar het wielrennen kijken en morgenavond vliegen ze dan echt. Ik denk dat het een welbesteed en nuttig jaar is geweest en wens ze veel succes en plezier in Dongen!

In de vorige post repte ik over kijken naar wielrennen. Wel, het betreft hier niet zomaar een evenement, maar de uitreiking van de Wereldbeker door Hein Verbruggen aan winnaar Paolo Bettini. Voorafgaand aan de uitreiking vindt een wedstrijd plaats, die mede door SQL Integrator gesponsored wordt. Ik geloof dat wij de bergprijs financieren. Als de berichten kloppen doen Michael Boogerd en de Colombiaan Botero mee. We zullen zien.

De renners rijden onder meer over de Pontjesbrug en over de hoge Julianabrug. De finish is bij Jan Thiel. Het gebeuren is live te volgen op de Amstel Curacao Race website.

Gisteren vond de uitreiking van de Wereldbeker Wielrennen plaats op Curacao. Paolo Bettini was de gelukkige die de beker in ontvangst mocht nemen. Dat heb ik niet zelf mogen zien. Wel hebben we de wedstrijd voorafgaand aan de uitreiking kunnen aanschouwen.

Om half drie stonden we al op de Pontjesbrug. Ik had nog gezegd dat we vroeg moesten zijn, wegens de drukte. Nou, het interesseerde echt bijna helemaal niemand dat de wielren-wereldtop hier aanwezig was. Er stond een groepje Alex Zülle fans met Zwitserse vlag, maar dat was het dan ook. Zo konden wij de renners wel beter bekijken en fotograferen. Hoewel dat laatste nog niet zo gemakkelijk is met een digitale camera, die dingen zijn daar eigenlijk iets te langzaam voor.

Toen de renners voorbij waren, mocht Luchiano nog even spelen op de kinderspeelplaats. Helaas stak hij een vinger in een ronddraaiende ton, waardoor zijn nagel scheurde. Het was nogal pijnlijk, we zijn daarom meteen naar huis gegaan, hebben De wond gedesinfecteerd en er jodium op gedaan.

Om kwart voor vijf reden we richting Jan Thiel, alwaar de finish van de wedstrijd was. Zowat iedereen was aanwezig. De finish was bergop en het was een mooie. Onze Michael Boogerd versloeg wereldbekerhouder Paolo Bettini in de eindsprint.

Grote favoriet onder de aanwezige dames, met name Gerbys, was echter Davide Bramati. Van hem heb ik een paar mooie foto's gemaakt, die vanaf dinsdagmorgen Nederlandse tijd op nijhuis.net te bewonderen zullen zijn. Luchiano kreeg zijn petje.

Na de wedstrijd gingen we nog wat drinken bij Zanzibar, bekend van de Bon Bini soap-serie. Helaas ging het overgrote deel van de groep al snel weg, voor een etentje met Wilbert en Angelique, die vandaag terugkeren naar Nederland. We zijn nog even op het strand gebleven en hebben een saté-tje gegeten, geserveerd door ex-collega Dirk van der G.

Het was weer een sportief dagje! Merkwaardig was trouwens dat Nederland helemaal geen aandacht aan dit evenement besteedde, zelfs op teletekst is niets te vinden.

Het was een druk weekend, qua internet-bezigheden. Zondag is Lucy's site La Chica Merengue ge-update. De nieuwe Chica de la Semana is Tiffany, de dochter van Ilsa die vorige week de eer had. Om voor mij onbegrijpelijke redenen wordt er nog niet driftig op beide dames gestemd, sterker nog, ze staan allebei op nul! Wellicht heeft vrouwenkenner nummer één Jeronimo hier een theorie over. Aan u de taak om verandering in de score aan te brengen.

Maandagavond is sinds jaar en dag de vaste CasaSpider update-avond. Vanavond heb ik het qua inspiratie-verhogende middelen rustig gehouden. Zou het Tequila-tijdperk definitief voorbij zijn? Dacht het niet.

De volgende onderwerpen kunt u vinden in het CasaNews:

• Een mooi verhaal van Tanja met de titel Afrikaanse Prins
• Verslag van de SQL Integrator afscheidsborrel voor Wilbert & Angelique
• Verslag van de Wereldbeker Wielrennen op Curacao met maarliefst 48 foto's!

Ik ben er vroeg bij vanavond, het is pas 23:20. Dat zal wel aan de Balashi (Arubaans bier) liggen, dat valt toch een stuk minder zwaar dan tequila of rum. Nou ja, er heeft ook nog een sigaar het loodje gelegd. En zometeen staat er nog een kop dampende soep te wachten.

Zojuist heb ik nog even gespiekt bij Benno, die normaliter ook op maandagavond update. Hij heeft blijkbaar mijn foto-edit-software nog niet ontvangen, want het publishen van de foto's kost hem zowat de halve nacht.

Binnenkort komt mijn zus Pascale vakantie bij ons op Curacao vieren, samen met haar man Luc. Grappig is dat zij op internet hebben gezocht naar verblijfadressen en onder anderen terechtkwamen bij Benno en Noelle, die een apartementje verhuren. Helaas was dit appartement de gehele maand november reeds verhuurd.

Behalve Benno en ik waren ook Wilbert & Angelique actief op de maandagavond. Hun maandagse update zal ik voortaan missen. Het was namelijk altijd een prettig idee als men weet dat er nog meer nerds op hetzelfde moment hard aan het werk zijn. De CasaSpider zet zijn werk gewoon voort, maakt u zich vooral niet ongerust!

Gisteren bij de Spaanse les heeft iemand mij sinds lange tijd weer eens echt verbaasd doen staan. We zijn al een paar weken onderweg met de cursus, maar gisteren deed Willem zijn intrede. Een niet al te grote jongen, blond haar en een ondeugende oogopslag. Zijn leeftijd kan ik echt niet schatten, het zou 14 kunnen zijn, maar evengoed 28.

Willem was vrij rustig, zeg maar gerust stil. Bert was er gisterenavond jammer genoeg niet en zo bestond de groep uit twee dames, twee heren en lerares Paloma natuurlijk. Op een bepaald moment deden we een soort spel, waarbij iedereen een beroep uitoefende en dat met foto's en interviews aan de overigen moest overbrengen. Zo was ikzelf een Torero, zeg maar stierenvechter.

Claudine was schilderes. Zij beschreef hoe ze begonnen was met schilderen en liet een foto zien van een verliefd stelletje dat onder een boom stond. Dat was haar Romantische Periode. Toen begon Willem zich in de discussie te mengen. Nu heeft Willem een heel bijzondere kraakstem, hij is bijna niet te verstaan, maar ik kan mij voorstellen dat het voor vrouwen aantrekkelijk is. In een soort van steenkolen Spaans zei hij iets, wat niemand kon verstaan. Ook Paloma niet. Na een tijdje waren we er achter dat hij het woord chulear uit probeerde te spreken.

'Maar wat is dat dan?', vroeg Paloma.
'krrk, kraaak, uhhh, tongzoenen, eehh, hehe', kraakte Willem er vrolijk op los.

Hij vroeg dus of dat stelletje onder die boom aan het tongzoenen was. Vervolgens ontstond een discussie tussen hem en Paloma of chulear wel of niet tongzoenen betekent. Volgens Paloma niet. Maar Willem wist het zeker, tenminste in de Dominicaanse Republiek en in Colombia en in Venezuela en in Panama. Hij had het in zijn telefoon staan. Willem vroeg nog aan Paloma wat volgens haar dan tongzoenen was. 'Wel, dat is besar con lengua (kussen met de tong)', antwoordde zij. 'Ja, maar dat is letterlijk en dat is een lang woord, chulear is een kort woord en ik hou van korte woorden', kraakte Willem terug.

Affijn, het werd nog een stormachtige les. Zeker toen Willem aan de beurt was. Hij was een acteur. Maar dan wel een acteur die in twee soorten films speelde, normale en andere. Pornofilms dus.

De tijd vloog om. We hebben er een bijzondere leerling bij.

Eergisteren kreeg ik een mailtje van ene Michiel. Hij woont ook op Curacao en meldde dat hij een fan is van La Chica Merengue. Altijd leuk om te horen. Helaas had hij ook slecht nieuws. Ik meen dat het op zondag 20 oktober gebeurd is, dat de Colombiaan Jose Anzola op zijn eigen terrein ergens op Ronde Klip is vermoord.

Later is de politie op aanwijzing van iemand dat terrein eens nader gaan inspecteren en deed een verbijsterende vondst. Men trof er namelijk een graf aan, waar drie mensen staand, met de handen vastgebonden, levend waren begraven. Eén van de lijken was een vrouw. Haar naam was Mary Luz en zij was Chica de la Semana op 2 april 2002. Een sympathiek meisje, dat in die tijd bikini's probeerde te verkopen op het strand van Mambo. Helaas is zij in de verkeerde kringen terechtgekomen...

Zoals u van mij gewend bent, heb ik ook deze keer enige research gedaan op het Internet. Tot mijn verbazing kon ik echter niets vinden! Zoeken naar Ronde Klip in Google leverde tot mijn verbazing mijn eigen foto's van een uitje met kleuterschool Chispita als nummer één op!

Over de gruwelijke moord helemaal niets. Ook in de lokale kranten Amigoe en het Papiamentstalige La Prensa was niets te vinden. Verbazingwekkend. Wel wordt er nu driftig gezocht naar middelen om een visumplicht voor Colombianen erdoor te krijgen. En lopen er nu een paar honden uit Nederland op het betreffende terrein te snuffelen naar mogelijk nog meer lijken, tevergeefs tot nu toe.

Telegraaf journalist John van den Heuvel beschrijft in zijn boek Sneeuw over Curacao de infiltratie van keiharde Colombiaanse criminelen in de Curacaose maatschappij. O ja, voor de wat naievere lezer: dit boek gaat niet over de mogelijkheden tot wintersporten op Curacao, maar over cocaine.

Allereerst heet ik vanaf deze plek de bezoekers van Heftklammern hartelijk welkom. De encyclopedisch vastgelegde mooie dames vind u bij La Chica Merengue. Voor de niet Spaanstaligen: klik op La Chica Semana en/of op Chica Archivos.

Vandaag is er iets bijzonders gebeurd. Ik heb een keer gelijk gekregen, iets wat geheel strijdig is met mijn Kassandra-complex Het gelijk kwam dan ook niet uit Nederland, maar uit Engeland. Ik hoorde het op de radio en kreeg het dankzij Diamond Piet ook nog eens toegemaild. Vrouwen kunnen niet parkeren!

Deze stelling, hij ging meer over het achteruitrijden, introduceerde ik op 8 april. Op de kop af een half jaar geleden. Het is niet mijn gewoonte, maar om te voorkomen dat u weer op een link moet klikken, plaats ik de betreffende post hier integraal.

==================================================================
Stelling: de hersens van vrouwen werken anders(om) dan die van mannen.

Vanmorgen bracht ik Luchiano en Willy naar school, hun vakantie was eindelijk afgelopen. Ik parkeerde mijn auto naast een groene Mitsubishi Lancer Stationwagon, eigendom van de vrouw van een collega. De linkerzijkant van deze auto zag er verschrikkelijk uit, het leek wel of die auto een zwaar ongeluk had gehad. Gelukkig kwam Ann de vrouw van die collega er net aan.

'Wat is er met jouw auto gebeurd? Heb je een ongeluk gehad?', vroeg ik.
'Nee, ik ben een paar keer tegen ons hek aangeklapt', antwoordde zij.

Let op, want nu introduceert de CasaSpider de stelling...

Spider: 'Ahaa, dan reed je zeker achteruit!'
Vrouw: 'Ja, hoe weet jij dat?'
Spider: 'Nou dat weet ik, omdat vrouwen een stofje in hun hersens hebben waardoor ze niet weten welke kant ze op moeten sturen bij het achteruit rijden.'
Vrouw: 'Ja, ik moet gaan. Daag!'
Spider: 'Ho ho, ik bedoel het niet slecht, mannen kunnen andere dingen weer niet...'

Maar het was al te laat, de vrouw van de collega stoof achteruit (!) weg.

Nu zijn er inderdaad vrouwen die het achteruitrijden wel beheersen, tuurlijk, er zijn altijd uitzonderingen. Maar in het algemeen geldt toch de stelling, let er maar eens op, dat hoe vrouwelijker de vrouw is, hoe slechter zij achteruit kan rijden.
==================================================================

Twee dingen houden mij nog ietwat bezig. Ten eerste maken vrouwen bij het achteruitrijden volgens mij veel meer brokken dan de genoemde 15%. Ten tweede vraag ik mij of of de knappe koppen in de wereld in staat zijn om ook mijn andere stellingen eens te bewijzen.

Ik heb even geen zin om te mailen. Dan zou ik ook eerst mijn laptop moeten uitpakken en daar heb ik ook al geen zin in. Binnenkort komt echter mijn zus Pascale samen met haar echtgenoot Luc hier op Curacao vakantie vieren.

Vandaar dit testje, even kijken of mijn zus dit weblog wel leest. Pascale, wanneer kom je precies aan? Dan weten we namelijk wanneer we moeten beginnen het huis op te ruimen. Bovendien weet ik dan wanneer ik geacht word op Hato Airport te staan. En tenslotte ben ik dan wellicht nog op tijd om enige dagen vrij te nemen, onder anderen om Curacao's topattractie De Christoffelberg te beklimmen. We praten hier wel over een van de hoogste bergen van ons Koninkrijk, met zijn 370 meter.

O ja, nog een voordeel als ik weet wanneer mijn zus aankomt: zij wist te vertellen dat gedurende haar vakantie Sint Nikolaas de haven van Curacao aandoet. De aankomst van Sinterklaas wil men hier zeker niet missen!

Het is regenachtig op Curacao. Noodgedwongen wordt het strand minder bezocht. Dat heeft niet alleen gevolgen voor de gezonde teint, maar ook voor de voorraad Chica de la Semana's. Zojuist heb ik de laatste opgemaakt op La Chica Merengue gezet.

Gloria is, zoals vrijwel alle Chica's een zeer sympathieke dame. Het is opvallend dat met name de uit Colombia afkomstige dames zo vriendelijk zijn. Erg jammer dat het zo'n zootje is in dat land, anders zou het een waar vakantieparadijs zijn.

Nu moeten wij hopen dat het vanmiddag niet regent, zodat Lucy een nieuwe voorraad kan aanleggen. Vergeet overigens niet uw stem uit te brengen, dat stellen de dames zeer op prijs!

Zaterdag was een verregende dag, gelukkig mocht ik twee uurtjes werken. Voor de rest hebben we niet veel uitgespookt. Dit ter voorbereiding van de grote Domino-Match 's avonds bij Cai.

Na een uitstekend door Cai geprepareerde maaltijd, met dank aan Chinees Rose Garden, werden de twee tafels bemand. Om een of andere reden werd er niet gewisseld en dus speelden Lucy en ik de hele avond tegen Cai en Mark. Natascha keek toe bij onze tafel en verzorgde op voortreffelijke wijze de aanvoer van bier.

Het was een serieuze pot, dat komt ook omdat met name Mark en ik nog diep moeten nadenken. Cai dominoot al heel wat langer en Lucy is met dominostenen geboren. De eerste wedstrijd wonnen wij met 10-7. In de tweede partij werd onze overwinningsroes echter wreed neergesabeld door onze ontketende tegenstanders. Met 11-6 werd ons de oren gewassen. Er moet nog heel wat geoefend worden.

Ik las het eerst bij Sylvia, vorige week vrijdag. De dood gaat je nooit in je koude kleren zitten. Het is een bijzonder proces dat het overlijden van iemand in een van je eigen kringen meer impact heeft, dan als het daarbuiten plaatsvindt.

Johnny Vanzo kende ik niet echt, maar hij was wel een weblogger. Ooit ben ik op zijn site geweest, maar je kunt niet alle logs bijhouden. Wel zag ik regelmatig zijn reacties opduiken en ik moest inwendig vaak lachen om zijn barokke stijl. Ik kan best redelijk Nederlands, maar het doorgronden van Vanzo's zinnen kostte moeite. Wellicht was dat de bedoeling.

Aanvankelijk heetten de reacties op zijn log Stenen tranen, een mooie betiteling. Gisteren realiseerde ik mij ineens dat Vanzo ook bij mij eens heeft gereageerd. Ik had een stukje geschreven over het mooie weer op Curacao, of een Pool Party, dat weet ik niet meer zeker.

Vanzo reageerde met: 'Waarom krijg ik zo vaak zin te emigreren als ik deze site bezoek ?'.
Ik beantwoordde zijn reactie: 'Ha, ha! Vanzo, die opmerking is eigenlijk nog leuker als je hem op een Nederlandse site plaatst... :-) Grapje natuurlijk, wel, laat je inspireren en doe het (emigreren). Ik heb er nooit spijt van gehad...'

Nog diezelfde dag reageerde Vanzo opnieuw:

#3 Oct 17 2002, 05:02 pm

vanzo

Zeker toen ik het nu weer las, vond ik dit antwoord van een ontwapenende eerlijkheid. Iemand die op zoek was, maar net als zoveel anderen niet wist waar te beginnen.

Inmiddels is het 23:40:16. Mijn Mujer de mi Vida is bezig om niet minder dan zeven gevulde eieren voor de CasaSpider te bereiden. Ja, ik ben dol op gevulde eieren! De CasaSpider Update zit erop, als u van verhalen met foto's houdt is mijn advies: ga snel kijken!

De volgende onderwerpen passeren de revue:

• Paloma & Willem
• Karin's kinderen op bezoek
• Heftklammern
• Dagboek Lesley & Sanne
• Dominoën bij Cai
• Tot Slot met diverse nieuwtjes

De Castillo Gold Puerto Rican Rum is wijselijk vervangen door H2O en de gevulde eieren komen er bijna aan. De CasaSpider mag nog even vrij surfen, als beloning voor de wekelijkse inspanning.

Hasta mañana!

Sorry beste lezers, gisteren verscheen er geen nieuwe post van de CasaSpider. De reden hiervan is dat ik het ontzettend druk heb. Dinsdagmiddag kwamen mijn zus Pascale en haar man Luc aan op Hato International Airport. Samen met Luchiano ging ik ze ophalen. We waren niet de enigen, Elly zat er ook al met Kristie en Dan. Toen het Sobelair-vliegtuig geland was, belde zij snel naar Aqualectra en even later kwamen Frank en ook Walter naar Hato.

Luchiano was wat moe en daardoor ook vervelend. Ik moest nogal op het jong letten en natuurlijk ook op de klapdeur waar Pascale en Luc uit zouden komen. Plotseling stond Pascale naast mij, ze waren toch door een zijdeurtje naar buiten gekomen. We reden naar huis, lieten de koffers achter, deden wat boodschappen, aten wat, dronken wat en toen waren de gasten toch wel erg moe. Voor hun was het dan ook al vijf uur later.

Woensdag had ik vrij. 's Morgens bracht ik Luchiano naar school. Hij had een uitstapje, eerst met school naar de tandarts (da's pas een leuk uitstapje!) en daarna naar de Dierentuin. Het leek mij wel een leuk idee om Pascale en Luc mee te nemen naar de Dierentuin en Lucy ging ook mee. Zij is de expert m.b.t. de Curacaose Dierentuin, want ze kent alle dieren daar.

De school was er ook net aangekomen en wij deden de rondleiding samen met hun, onder de bezielende leiding van juffrouw Annemarie, die de klas in een fors tempo door het park heenjoeg. Aan het eind liepen we onder een bijzondere boom door, zie foto. Er hingen lange lianen aan en aan die lianen zaten nog vreemder uitziende vruchten. Niemand wist wat voor vruchten dat waren. Inmiddels heb ik wel een idee, maar in het kader van het Participerend Bloggen leek het me een leuk idee als u met de oplossing komt.

Ik had het dus druk. Na het middageten vertrokken we naar Mambo Beach. Pascale en Luc vonden de zee erg mooi, zeker omdat ik had gezegd dat het Mambo strand eigenlijk het minst mooi is. We dronken wat biertjes, aten wat chips en Lucy heeft twee interessante, jonge Chica's de la Semana gefotografeerd. Thuisgekomen moest ik wederom op pad om boodschappen te doen. Na het eten hebben we Pascale en Luc leren dominoën, volgens mij vonden ze het nog leuk ook.

Inmiddels deden de Polartjes en met name de sigaren hun werk en sloeg de vermoeidheid toe. Gelukkig ben ik morgen vrij, dat is hard nodig met al die drukte. O ja, helaas heeft Feyenoord het niet gered, ondanks een zo te horen en te lezen heroïsche strijd, 2-3 tegen NewCastle United. Nou moet ik zowaar Ajax nog gaan aanmoedigen...

Denkt u aan de naam van de boom?

Vandaag kreeg ik een gedeelte van de zaterdag Telegraaf in handen, dat gaat over het boek Sneeuw over Curacao van John van den Heuvel. Nu is er wel degelijk een fors drugsprobleem op Curacao. Dit jaar zijn er al 37 moorden te betreuren geweest, waarvan het overgrote merendeel Colombianen.

In het boek ligt onder anderen ex-minister van Justitie Rutsel Martha onder vuur. "We zijn onmiskenbaar vooruit gekomen", zegt een RST-rechercheur. Maar vooral de vorige minister van Justitie mr. Rutsel Martha heeft het ons moeilijk gemaakt door voortdurend iedereen die niet met hem wilde meewerken ambtelijk te liquideren. Sommige krachten in de lokale politiek zijn gebaat bij een vertrek van het RST. De arm van de Colombiaanse maffia reikt verder dan de doorsnee rijksgenoot denkt". RST is overigens de afkorting voor Recherche Samenwerkings Team, een eenheid van circa 50 Nederlandse, Arubaanse en Antilliaanse rechercheurs.

Ik kan het niet staven met bewijzen, maar ik ben geen fan van Martha. In mijn ogen is het typisch iemand die uit is op eigen positieverbetering, zeg maar voorzitter van de partij Eigenbelang Eerst. Al geruime tijd heeft hij zijn zinnen gezet op een diplomatieke post in Washington. Na veel gelobby van hemzelf en zijn partij, de PNP, is Rutsel inderdaad voorgedragen door de Nederlandse Antillen. Nu heeft Nederland echter roet in het eten gegooid, zij zien hem niet zitten.

Affijn, het is niet zo fris allemaal. Maar wat de Telegraaf ervan maakt in zijn koppen is toch buiten proportie: "Colombiaanse bendes zaaien dood en verderf in strijd om smokkelroutes naar Nederland" en "Cocaïne-oorlog op Curacao explodeert".

Bij mij komen dan beelden naar boven van alles neermaaiende mitrailleurs in de straten. Een soort Bonny & Clyde in het groot. In het dagelijks leven merkt men echter niets van dit alles, de afrekeningen in het drugsmilieu vinden plaats op afgelegen plekken. Dit in tegenstelling tot de schietpartijen op klaarlichte dag in Amsterdam een tijdje geleden.

Toch is het geen goede ontwikkeling, die Colombiaanse maffia op Curacao.

Hier géén berichtje van CasaSpider himself, maar van niemand minder dan gastredactrice Pascale. Gisteren hadden we het nog over gastlogs en ondanks dat onze conclusie was dat deze meestal minder leuk zijn, heeft m'n grote broer toch vrijwillig en spontaan ingestemd met mijn voorstel wat te schrijven. Daarbij moet ik zeggen dat ik absoluut niet de intentie heb om de CasaSpider te evenaren, maar mijn enige doel is om mijn familie, vriendjes en vriendinnetjes op de hoogte te houden van onze avonturen
op Curacao. Ik probeer mijn best te doen om niet te vervallen in een "en toen en toen" verhaal, maar ik kan niks garanderen...

Even over het weer; het was te verwachten maar hier is het dus echt enorm warm. Op het strand valt het nog mee door de altijd aanwezige wind, maar bij de CasaSpider thuis zweten we ons rot. Uiteraard vinden we dit geweldig, we ondergaan de hete zonnestralen met het grootste plezier en iedere zweetdruppel wordt met luid gejuich ontvangen. En ja, we zijn dus ook al bruin geworden, hoewel nog gematigd, want verstandig als we zijn mijden we de zon rond het middaguur. Ik smeer bovendien goed in met factor 10, Luc uiteraard niet, dus die is wat roder dan ik ben.

Gisteren zijn we voor de 2de keer naar Mambo Beach gegaan, ditmaal met een groen luchtbed wat het drijven op zee zeer bevordert. Luchiano vond het ook bijzonder leuk en heeft een uur in zee gelegen. Na afloop kreeg hij van Lucy een pet op en een handdoek om. Hij vroeg aan ons hoe we heetten, terwijl ie dat natuurlijk best wist, maar ja zo zijn 5-jarigen, dus vroeg ik hoe hij dan heette. 'Jan Hermans' zei hij met diepe stem. Aha, en ik maar denken dat ie Luchiano heette...

Op dit moment is Luchiano net thuis van school en probeert Luc over te halen om mee te gaan voetballen. Hij wil niet, want Luc heeft net een duikhorloge gekregen, een verlaat cadeau voor zijn 33ste verjaardag. We hebben heel wat winkels in Punda gehad, waarbij Lucy haar best deed met onderhandelen. Dit duikhorloge is dan ook meer dan 100,00 Antilliaanse guldens goedkoper dan een ander precies hetzelfde exemplaar! Duidelijk geval van winst dus waardoor ik nu voorstel om ook voor mij iets leuks te kopen. En dat is makkelijk, want ik vind veel leuk!

Vanmiddag gaan we naar de westkant, ofwel Banda abou als ik het goed heb, wat we afsluiten met een bezoek aan een strand daar, de naam ben ik vergeten. En daarna neemt Luc ons mee uit eten, want het is tenslotte zijn verjaardag nu hij zijn cadeau heeft gekregen. Dat kan ook makkelijk met die ANG 100,00 winst!

Nou zo is het wel weer genoeg voor vandaag, ik krijg al commentaar van de Spider dat het een heel boek is, tsss.

Groeten van Luc & Pascale

Even een reactie van CasaSpiders' zus Pascale, ik heb namelijk weer de gelegenheid gekregen om wat te schrijven en die kans wil ik uiteraard niet onbenut laten. Op m'n vorige berichtje had ik twee reacties gekregen van Bodo en Carin. Bodo zagen we 's avonds nog bij El Canario, waar we trouwens heerlijke Lomitu ku batata i vino tinto uit Chili aten cq dronken.

Bodo vroeg of ik m'n broer met CasaSpider aansprak, nou, nee, zo erg is het nog net niet, hoewel me dat reuze meevalt. Ik had er al rekening mee gehouden dat ik dit wel moest doen hier op Curacao, aangezien hij me in mijn pre-basisschool jaren al geïndoctrineerd heeft in die richting. Ik mocht hem toen niet rechtstreeks aanspreken als ik iets wilde zeggen, maar moest eerst mijn vinger opsteken, hem aanspreken met Meneer Jamin en U zeggen. Voor de duidelijkheid; hij was toen al op een leeftijd dat hij mocht stemmen, dus je zou kunnen denken dat hij verantwoordelijk voor zijn daden was. Nadat hij echter zo door de macht gegrepen was en zijn naam steeds weer veranderde, ben ik in opstand gekomen. Daar kon zelfs CasaSpider niet tegenop en sinds die gedenkwaardige dag mag ik hem met zijn voornaam aanspreken.

Over aanspreken gesproken: Carin vroeg of ik CasaSpider wilde aanspreken op zijn ideeën over vrouwen en parkeren. Helaas Carin, ondanks dat ikzelf een geweldige chauffeur ben geef ik m'n broer helemaal gelijk. Als ik me erger op de weg zit er ook meestal een vrouw achter het stuur. Of een bejaarde. Maar who the hell cares, verder zijn "we" toch best leuk :-)

Voor de familie en vriendjes uit Nederland: alles OK en vanochtend hebben we onze eerste duik gehad YEAH, zie dinsdag www.nijhuis.net voor foto's. Bruiningsgraad: 7 op de schaal van 10, met plaatselijk een 2. Boerenbridge was gisteren zwaar K, maar vandaag komt de revenge of Westerhoven.

Het zijn drukke dagen, maar wat wil je als je zus en haar man op bezoek zijn. Niet dat we last van ze hebben, neen, in het geheel niet. Maar ja, 's avonds moet er wel gedominoot of geboerenbridget worden. Bezoek is ook niet goed voor je lijn, de weegschaal stond vanmorgen op 97, uiteraard geheel te wijten aan Pascale en Luc.

Diane, Chica de la Semana van deze week kan minimaal tweemaal in die 97 kilo en u zult het met mijn eens zijn dat dat er toch een stuk plezieriger uitziet. Ik heb zo'n vermoeden dat er flink gestemd gaat worden op deze jeugdige schone.

U bent vast zeer benieuwd hoe onze zondag eruit zag/ziet. Wel, om acht uur moest ik al uit de veren, Luchiano en de honden eten geven. Sinds kort wordt er op ESPN weer Eredivisie-voetbal uitgezonden. Vandaag begon om kwart over acht Curacao-time de topper PSV-Feyenoord. Wij van Rotterdam-Zuid hebben met 1-2 gewonnen, er kwam een tikkeltje geluk bij kijken, daar malen wij niet om.

Verder kalm aangedaan, kopje koffie, beetje surfen. Om tien uur kwamen Luc & Pascale uit hun hol tevoorschijn. Normaliter gaan wij op zondag pas om half drie naar het strand. Ons bezoek heeft al sinds hun aankomst een grote mond dat zij zo graag ver lopen. Tevens wilden zij vroeger naar het strand dan half drie.

Deze twee zaken hebben we handig gecombineerd en dus zijn zij om half twaalf gaan lopen naar Mambo Beach. Voor de zekerheid heb ik ze een fles water meegegeven. Verder heb ik beloofd om ze op te rapen als we ze straks uitgeput langs de weg zien liggen. Dat komt wel goed.

Vanavond zullen Luc en Pascale hun eerste Happy Hour op Mambo Beach meemaken. De camera is leeggemaakt en de batterij opgeladen, voor het geval Lucy vanmiddag een nieuwe Chica tegenkomt. We zijn weer helemaal klaar voor een strandmiddag, u ook?

Sommige dingen komen goed uit. Zo voelde ik mij gisterenavond allesbehalve lekker. Nadat ik twee alinea's had ingetikt op www.nijhuis.net, moest ik reeds naar het toilet sprinten. Vervolgens ben ik een half uurtje zwetend op bed gaan liggen. Ondertussen dacht ik 'sjonge, sjonge, hoe krijg ik dat verhaal er vanavond op?'.

Toen ik uiteindelijk de woonkamer instrompelde, zag ik Pascale en Luc achter (of voor, net hoe je het bekijkt) mijn computer zitten. Ze waren druk aan het schrijven. Toen ze daarmee klaarwaren, hoefde ik feitelijk alleen de foto's er nog maar tussen te plakken. Fijn he?

De gehele update staat uiteraard in het teken van de vakantie van Pascale en Luc. De volgende onderwerpen passeren de revue:

• Polar bier is lekker
• Happy Hour op Mambo
• De Nicht van Curacao
• Luc en zijn Citizen Duikhorloge (verjaardagskado)
• Duiken bij Kontiki Beach en Pierebaai
• Er zat een mugje in het oor van de Spider
• Bezoek aan de dierentuin
• Zwemmen bij Porto Marie
• Eten bij El Canario
• Lucy zelf (bijna) Chica de la Semana

Laat u niet afschrikken door de lange lijst, vooral het stuk van Pascale en Luc leest gemakkelijk weg! De meer visueel ingestelden kunnen direct door naar het Foto-album, dat ook te vinden is in het Pictures Menu.

Hasta luego!

Sinds maandagmiddag voelde ik mij niet zo lekker. Maagklachten en diarree. Bovendien was ik een beetje misselijk. Dat was wel jammer, want eigenlijk zou ik met Pascale en Luc woensdag of donderdag de Christoffelberg beklimmen.

Het vreemde is nu dat als ik mij niet helemaal lekker voel, de belangrijkste database die ik beheer hetzelfde heeft. Niet dat de database de hele dag op het toilet doorbrengt, maar u begrijpt wat ik bedoel. Vandaag voel ik mij weer iets beter, straks voor de zekerheid nog wel een toiletbezoekje afleggen, maar sta dus niet op de Christoffelberg. De database is ook nog niet 100%, maar ziet er een stuk gezonder uit dan gisteren. Met een beetje geluk zijn we er beiden morgen weer helemaal bovenop.

Volgens planning vindt de Christoffel-excursie nu maandag plaats. Dat zal wel moeten, want dinsdag vertrekken Pascale en Luc alweer. En een bezoek aan Curacao zonder Christoffelberg is als een café zonder bier.

Ik ga naar het toilet.

Gisteren heb ik een oude liefde teruggevonden, dankzij Luc Picard en MP3. Luc is overigens een collega van mij en niet te verwarren met de Luc die de man is van mijn zus Pascale. Wie of wat MP3 is, is genoegzaam bekend dacht ik zo.

Collega Luc houdt ervan om muziek af te spelen gedurende het werk, ik vind dat wel plezierig, vooral omdat het wat oudere muziek betreft. Leeftijdsgrappen liggen voor de hand en zo vragen wij regelmatig aan Luc of hij Johan Sebastian Bach nog persoonlijk heeft gekend.

Gisteren werden wij getracteerd op het volledige dubbel-album Roxy and Elsewhere van wijlen Frank Zappa (1940-1993). Voor mij persoonlijk is Zappa met afstand popmusicus nummer één van de 20e eeuw, dus u begrijpt dat ik aangenaam verrast was. In mijn ouderlijk huis liggen nog 30 Zappa-albums te verstoffen. Ik heb de MP3 onmiddellijk gecopieerd, MP3-support geinstalleerd op mijn RedHat8 installatie en spelen maar. Ook de albums Apostrophe' en Overnite Sensation staan er inmiddels op.

Het klinkt allemaal erg vertrouwd, maar ook verfrissend. En het werkt een stuk plezieriger!

Gisterenavond waren Luc (de andere) en Pascale op bezoek om te Boerenbridgen. Na de eerste (=geluks) ronde stond Luc bovenaan. 'Ik ben in de winning mood', zei Luc met een glimlach. Luttele minuten later stond hij weer op zijn gebruikelijke laatste plek.

Voorts heeft Pascale een update omtrent hun belevenissen geschreven, welke te vinden is in het CasaNews. Eén conclusie die onze touristen hebben getrokken is dat Curacao een grote vuilnisbelt is, nou ja zeg, zeker niets gewend. Zouden ze soms niet in Westerhoven, maar in Staphorst wonen?

In de zogenaamde referrer statistics kwam ik de naam Emiel Ratelband vaak tegen. Grappig, want ik wist meteen dat er iets aan de hand was in Nederland. Ratelband als fractieleider van Leefbaar Nederland en het is nog geeneens 1 april.

Politiek op Curacao wordt regelmatig vergeleken met een dorpskermis. Daar zit ook wel iets in, maar de oorzaken zijn helder. Als men voor twee regeringen (het Land der Nederlandse Antillen en het Eilandgebied Curacao) moet putten uit slechts 140.000 inwoners, is het duidelijk dat dat niet eenvoudig is. Bovendien bestaan er zo'n 20 partijen, de spoeling wordt dan wel erg dun als het om kwaliteit gaat.

Tot en met het jaar 2001 was Nederland een stabiel land, ook op politiek gebied. Met bijna 17 miljoen mensen moet het toch mogelijk zijn om capabele mensen aan het hoofd van de partijen te krijgen. Had ik bij Pim Fortuyn destijds al mijn ernstige twijfels hoe die man serieus genomen moest worden naast en door de regeringsleiders van Duitsland, Frankrijk en Engeland, in het geval van Emiel Ratelband hoeft niemand te twijfelen. Ik dacht dat er nog een bepaalde hiërarchie in het afglijden qua nivo aangebracht zou worden, zeg maar dat men eerst zou opteren voor pak hem beet Rudi Carell. Daarna zou zelfs ik een (kleine) kans maken, maar nu gaat men direct, in één keer voor het maximaal haalbare.

Ach, het kan best verfrissend zijn, als Ratelband straks zijn politieke tegenstanders met een Supersoaker wegspuit. Maar waar is het einde? Het jaar 2002 duurt nog meer dan een maand. Ik kijk er al niet meer vreemd van op als op 5 december de Josti Band gelanceerd wordt als politieke beweging en in de polls 43 zetels haalt...

CasaSpider: 'Tot groot genoegen van familie, vrienden en kennissen van Pascale en Luc maak ik mij er even gemakkelijk vanaf en laat deze post aan hun over. Komtie...'

Batido's
Curacao schijnt nogal een snack cultuur te hebben en dat zie je aan de vele eettentjes langs de kant van de weg. Wat ze er precies aan eten verkopen hebben we nog niet ontdekt, maar wat ze voor drinken verkopen wel. Om de kilometer staat er namelijk wel een wit hokje waar ze Batido's verkopen, 100% fruit gegarandeerd. En batido's zijn lekker! Je kunt kiezen welk fruit je wilt, bijvoorbeeld mango, papaya, banaan, ananas, passievrucht enzovoort. De mevrouw in het hokje (we hebben tenminste nog nooit een mannelijke batido maker gezien) doet dan in een mengkom het fruit, wat ijsblokjes, een flinke scheut volle melk en suiker, daarna wordt alles geblend en wordt het in een plastic beker met een rietje geschonken. En daarna drinken wij het op, mmmmm, lekker koud, beetje zoet, lekker fruitig. Ik denk zelfs dat het bijzonder gezond is. Gaan wij dus ook maken in Westerhoven.

Sinterklaas
Vandaag kwam Sinterklaas aan op Curacao. Het was een lange tocht, helemaal vanaf Spanje op een jacht dat vol zit met Pieten en ook nog een paard. Ben blij dat ik er niet bij zat. Gezellige bedoening als Sint aan komt. Helaas hadden we de intocht zelf gemist, want broer Spider had ons gemeld donderdag dat ie om 10 uur zou arriveren. Terwijl wij opstonden en de TV aanzetten, zagen we de Sint al binnen varen. Dat hadden we dus gemist, maar gelukkig zagen we een uur later de rondtocht door Punda wel, inclusief de sambapieten ervoor en de vele acrobaten pieten. Iedereen razend enthousiast en aan het swingen. Maarja, 35 graden of 5 graden; dan kun je het de Nederlanders toch niet kwalijk nemen dat ze wat minder hard dansen op straat.

Kura Hulanda
Verder vandaag Kura Hulanda bezocht, het museum en het hotel/dorp. Het museum was wel indrukwekkend met al die slavernijverhalen en -attributen. Ongelooflijk wat er allemaal gebeurd is door onder andere onze voorvaders. Verder veel foto's van Afrika met Jacob Gelt Dekker en zelfs een bronzen beeld van hem, en in het hotel cafe's die naar hem vernoemd zijn... Best mooi wat ie daar in Otrabanda voor elkaar heeft gekregen, maar dan hoef je die Jacob toch niet de hele tijd tegen te komen? Maar goed, het ziet er heel mooi uit het hele Kura Hulanda gebied; allemaal oude gebouwen die mooi opgeknapt zijn. Dat betekent dat je door kleine straatjes loopt met blauwe, rode en gele huizen. Eigenlijk te mooi...

Neen, neen, het gaat niet over de CasaSpider maar over diens slappe aftreksel Spiderman. Dat mannetje dat tegen muren op kan lopen. Nou, dat kan ik zelf ook als de beste!

Gisterenmorgen kwam Sinterklaas met zijn stoomboot aan op Curacao. Wij stonden om kwart over negen bij de Mottet-werf in Otrabanda, tussen het massaal opgekomen publiek. Pascale en Luc lagen nog te slapen, wij hadden hun namelijk verteld dat Sint om tien uur aan zou komen in Punda. Foutje.

Er heerste een uitgelaten sfeertje, iedereen was blij, de zon scheen en Sint was op tijd. Er werd door de Zwarte Pieten flink gedanst en acrobatiek bedreven en de muziek was een mengelmoes uit Hollandse Sinterklaasliedjes, Papiamentu Sinterklaasliedjes en lekkere disco. Zo tegen elven hadden wij het gezien en kwamen we Pascale en Luc tegen, die in Punda op de Goedheiligman gingen wachten.

's Avonds mocht Luchiano zijn schoen zetten. In de hoek van de kamer. Tja, op Curacao heeft niemand een schoorsteen. Ex-collega Joep K. probeerde vroeger zijn kinderen wijs te maken dat Sint op Curacao door de airconditioning komt, maar daar trapten zij niet in.

De volgende ochtend zag Luchiano tot zijn grote vreugde dat de grote wortel in zijn schoen was vervangen door een heus Spidermanhorloge, met wijzers.

De hele ochtend moest ik zeggen hoe laat het was. Luchiano keek dan beurtelings op zijn horloge en op de klok in de woonkamer en zei dan steeds verrast: 'Kijk papi, op die andere klok is het precies zo laat!'.

Wat een mirakel!

Zondagmiddag hadden we, voor de afwisseling, een BBQ op Daaibooibaai. Het aantal BBQ-op-Daaibooibaai verhalen houdt qua aantal ongeveer gelijke tred met Merel's fiets-stories. Wel is BBQ-en naar mijn mening leuker dan fietsen.

Ditmaal was de aanleiding de verjaardag en tevens het afscheid van Wim Jans. Aanstaande zondag klimt Wim in het vliegtuig en gaat terug naar Belgie. Automatiseringstechnisch een zware slag voor Curacao, maar wel begrijpelijk. Immers, indien Wim nog langer op Curacao blijft, loopt Belgie binnenkort hopeloos achter, dus Wim moet echt terug.

Het was een leuke BBQ. Ach, ze verlopen altijd volgens een vast stramien. Eerst een beetje zwemmen, dan een beetje drinken en kletsen, vervolgens eten totdat de lomitu de neus uitkomt en daarbij weer een beetje drinken. Als het donker wordt is daar normaliter Walter met zijn gitaar voor de kampvuurliederen. Walter was er wel, ditmaal zelfs in gezelschap van zijn ouders, maar de gitaar had hij thuisgelaten. Het was ook niet zo'n muzikale groep, van de vaste meezingers was alleen Mark J. aanwezig. Wilbert is terug naar Nederland en Richard V. was er niet.

Om een uur of negen waren we thuis. Eerst hadden we Luc en Pascale afgezet bij hun Caribbean Flowers appartement. Op dat moment zag Pascale er nog goed uit. Vandaag had ik eigenlijk een vrije dag, we zouden de Christoffelberg beklimmen. Om half acht belde Luc echter met slecht nieuws. Pascale had de hele nacht op het toilet doorgebracht. Dit was niet omdat zij ruzie hadden, maar om geriefelijker te kunnen overgeven.

Gevolg was dat we niet zijn gaan klimmen en dat ik naar mijn werk moest. Hopelijk valt het mee met Pascale's acute buikgriepaanval, ik zal straks een kijkje gaan nemen. Beterschap meisje!

Vandaag had ik een day-off, feitelijk een juistere term dan vrije dag. Om 07:45 moest Luchiano naar school gebracht worden (25 km), om 10:30 hebben we de huurauto van Pascale & Luc ingeleverd (16 km), om 11:30 naar Centrum Mahaai voor wat boodschappen (8 km), 12:00 Luchiano van school halen (25 km) en om 14:30 Pascale & Luc naar Hato International Airport brengen (30 km).

Dat was nog wel grappig, want de incheckbalie was tot mijn verbazing helemaal leeg. Vaak duidt dat op niet veel goeds. De vlucht ging om half vijf en wij waren er om drie uur. Dat was te laat, het inchecken vond plaats van 10 uur 's ochtends tot 1 uur 's middags, waarschijnlijk in verband met het checken van mogelijke bolita-slikkers. De ietwat chagrijnige incheck-medewerkster herhaalde regelmatig dat Pascale & Luc te laat waren. De ervaring leert dat het in zo'n geval het beste is om gewoon 'ja' te zeggen en 'u heeft gelijk', dus dat deden we dan maar.

Toen de bagage eenmaal via de band verdween hadden wij mooi tijd voor een Polartje, om het af te leren. Even later gingen onze gasten door de douane, na twee leuke weken op Curacao, daar ga ik tenminste toch vanuit.

Om het genot van mijn vrije dag compleet te maken, gingen wij vervolgens naar Punda om kleren voor mij te kopen. Ach, het was hoognodig, maar welke man maakt men nu gelukkig met het kopen van kleding...

Als afsluiting van deze day-off mag ik nog naar Paloma's Spaanse les. Kan ik haar vragen wat de bal hooghouden in het Spaans is, dat vraagt Jeronimo zich namelijk vertwijfeld af.

Twee dagen te laat, maar gisterenavond was het zover, de CasaSpider heeft zijn wekelijkse update inelkaar gedraaid. Was ik vorige week nog slapjes, nu heb ik mijn gebruikelijke portie van zeven gevulde eieren weer verorberd, alsmede een lekkere sigaar gerookt. Ik proef hem nog steeds in mijn mond, dat is iets minder.

Het CasaNews staat nog steeds grotendeels in het teken van Pascale en Luc's vakantie alhier, maar ze zijn ondertussen wel vertrokken. Er was dus plaats voor extra onderwerpen! Hier komen ze:

• Tanja's Halloween Birthday Party uitnodiging (met foto!)
• Vakantie Pascale & Luc, met hun eigen verslag
• Intocht Sint Nicolaas op zaterdag 23.11.2002
• Wim's afscheids barbecue zondag 24.11.2002, uiteraard op Daaibooibaai. Veel foto's!
• Yocoima in de Panorama
• Spaanse les bij Paloma
• Afscheid Pascale & Luc
• Stem op het CasaSpider Weblog!
• Chica de la Semana Dianthe heeft 100 stemmen

Nu maar hopen dat u het allemaal uitgelezen krijgt, voordat de volgende editie verschijnt.

Hasta luego!

Het was al bijna een half jaar geleden en het werd dus tijd. Voor een Technical Meeting van ons bedrijf SQL Integrator.

Deze meetings houden wij altijd in het Avila Beach Hotel, een goede locatie. Voor de vergadering worden er goedbelegde broodjes geserveerd en orange-juice. Om alvast een bodempje te leggen.

De vergadering duurt dan zo'n anderhalf uur. Een van de agendapunten is altijd Nieuwe werknemers en Vertrekkers. Tja, als je op een klein eiland woont, is het werknemersbestand iets sneller aan verandering onderhevig. Zeker als men ook stagiaires (terecht) onder de nieuwe werknemers schaart.

De enige vertrekker was Wim Jans, nou ja, hij gaat niet helemaal weg. Samen met SQL Integrator gaat hij een DBA-toolset ontwikkelen. Nu mocht hij uitleggen hoe hij wij daar rijk van gaan worden.

Met alle respect voor de vergadering, het hoogtepunt is toch de borrel nadien. De Amsteltjes worden in hoog tempo aangevoerd, evenals diverse snacks. Ditmaal moesten we ook nog allemaal een foto laten maken ten behoeve van de bedrijfskerstfoto.

Als er een foto van mij wordt genomen laat ik dat niet zomaar over mijn kant gaan. Neen, dan neem ik mijn camera ook mee. Onze Office dames Manja, Jareska en Sandra vermaakten zich uitstekend en dat is wel te zien op de impressie hiernaast dacht ik zo.

Zo tegen elven wilde Wim nog een rondje geven in Blues op de Pier van Avila. Stom genoeg belde ik Lucy op of ik ook mocht. Neen, ik moest meteen naar huis. Omdat ik nog rammelde van de honger en er bijna niets eetbaars in huis was, ben ik nog snel even naar Nancy gereden voor een Lomitu ku Batata. Daarbij moest ik nog even aan Pascale & Luc denken.

Vandaag ben ik Lucy dankbaar dat ik niet meer met de andere mannen ben meegeweest.

Waarschijnlijk is het hebben van een CD-speler in de auto in Nederland al lang achterhaald door een MP3-apparaat, maar ik heb er nog dagelijks plezier van. Wat mij telkens opvalt is dat niet alle muziek geschikt is voor in de auto en andere, die je thuis haast niet draait, juist wel. Zo vind ik Music van Madonna zwaar tegenvallen, terwijl de live-CD van Kassav uit de speakers spettert.

Op dit moment zit er steevast een Merengue-compilatie in de speler. Ons favoriete nummer is La Vaca, gezongen door Nelson de la Olla y La Banda Chula. Het lied is bijzonder eenvoudig. Even voor de duidelijkheid, la vaca betekent de koe. Het refrein gaat ongeveer zo:

La Vaca, boeh
La Vaca, boeh
La Vaca, la misma vaca, boeh

U zou het zo kunnen meezingen. Er zit een dubbele betekenis in het lied, zo moet de eigenaar erg goed op zijn koe letten. Als de koe opgewonden (exitada) raakt, willen ook de buren en Los Tigres (criminelen) haar wel melken (ordeñar). U vat hem wel. Let goed op uw koe!

Laatst moest ik even naar Kentucky Fried Chicken. Bij het afhalen van ons Hot & Spicey Combo had ik mijn raampjes openstaan, evenals de moon/sun-roof. En uiteraard stond La Vaca hard op. De medewerksters van KFC zijn over het algemeen best chagrijnig, maar deze bleef mij maar glimlachend aankijken. Het kan ook gescheeld hebben dat Lucy ditmaal niet naast mij zat, maar ik vroeg haar of ze het een leuk nummer vond. Met een brede glimlacht bevestigde de medewerkster dit.

Luchiano vindt het ook een leuke song. We reden naar Centrum Supermarkt en daar liep het jong rond, om de zoveel tijd luidkeels La Vaca! Boeh! roepend.