blogger

Vroeger was ik een vreemd mannetje. Mijn zus Pascale herinnert me soms nog aan die tijd die werd getekend door Alter-Ego's. Zo ging ik een tijdje als Mr. X door het leven, gevolgd door een periode als De Paus. Met een klein, oranje, plastic keppeltje op mijn hoofd liep ik wat door de tuin. De meest traumatische herineringen heeft Pascale echter aan het Meneer Jamin tijdperk. Als mijn zusje met mij wilde praten, moest zij eerst haar vinger opsteken en zeggen: 'Meneer Jamin, mag ik u wat vragen?'. Met mijn zusje is het later allemaal best goedgekomen.

In die tijd studeerde ik in Utrecht. In de weekenden kwam ik nog wel eens thuis en Pascale had net een schildersuitrusting gekregen. Een ezel en wat waterverf. Hier kon Meneer Jamin zijn artistieke lusten goed op botvieren. Het hele weekend werd noest doorgewerkt en sindsdien was mijn naam Pablo Jamin.

Vijf schilderijen werden gefabriceerd. Ik hing ze aan de muur in de woonkamer. Mijn ouders dachten waarschijnlijk 'ach, maandag is hij weer in Utrecht, dan halen we ze er gauw weer af'. 's Avonds kwamen er wat vrienden op bezoek. Zij bekeken de schilderijen eens en konden niet geloven dat ik ze had gemaakt. Niet omdat ze zo mooi waren, maar omdat ze dachten dat mijn zesjarige zusje Pascale ze had gemaakt. Dat was een klein deukje in Pablo Jamin's zelfvertrouwen. Een dag later kwam echter een vriendin van zus Margriet op bezoek. Deze vriendin had echt kijk op kunst, zij dacht meteen dat ik op de Kunstacademie zat. Ik was zo blij met deze opmerking dat ik haar, met pijn in mijn hart, een schilderij kado heb gedaan.

Nog even over het schilderij. Le Chien is een portret van onze toenmalige hond Sita, ja dat was lang voordat Starmaker of hoe het dan ook moge heten, werd bedacht. Na Le Chien volgde Le Chien 2, op verzoek ook hier te bezichtigen. En er gebeurde iets fascinerends met de schilderijen, het zou mijn schilderskenmerk worden. Hieraan kan een authentieke Pablo Jamin herkend worden. Let op het oog van de hond, de verf is uitgelopen. Het heeft iets weg van een traan. Alle door Pablo Jamin geschilderde hondenogen zien er zo uit, is het niet merkwaardig?

De balans wordt wellicht enigszins verstoord, teveel plaatjes de laatste tijd. En of dit plaatje het verhaal nu zoveel duidelijker maakt, hmm... Enfin, sinds 1 september ben ik gedetacheerd bij UTS, de locale telefoonmaatschappij. Het toeval wil dat mijn werkplek zich zo ongeveer aan het eind van de straat bevindt.

Nu heb ik al eerder geschreven dat men op Curacao niet zo gek veel loopt. En dus ga ik nog steeds met de auto naar mijn werk, me terdege realiserend dat veel mensen in Nederland al verder moeten lopen vanaf een parkeerplaats naar hun werk.

Meestal heeft Lucy de auto, zij moet tegenwoordig immers Luchiano naar school brengen. 's Morgens zet Lucy me bij UTS af en om half een haalt ze me weer op. 's Middags wil ze soms ook de auto hebben en herhalen we bovenstaande truc.

Nu staat er een slagboom vlakbij het gebouw waar ik tewerkgesteld ben. In het begin reden we daar zo doorheen (de slagboom staat meestal open), zwaaiden naar de bewaker en parkeerden voor het gebouw. Vervolgens reed Lucy terug, zwaaide nogmaals en dat was dat. Op zekere dag troffen we echter een bijzonder plichtsgetrouwe bewaker. Hij deelde ons mede dat Lucy het terrein niet op mocht. Gevolg was dat ik bij de slagboom al uit moest stappen en het laatste stukje lopend af diende te leggen.

Gisteren liep ik naar de slagboom toe en zag mijn huis zowat liggen. 'Kom, doe eens gek!', zei ik tegen mezelf en stak over naar onze straat. In een mum van tijd was ik thuis. Op de tekening hiernaast ziet u de te volgen routes. De blauwe route is voor de auto en is circa 600 meter lang. Lopend, de groene route, is de afstand ongeveer 250 meter. Thuisgekomen ben ik even op bed gaan uitblazen, maar daarna voelde ik mijn verrassend fit. Wat een beetje sporten al niet met een mens kan doen!

Op een eiland met een lengte van zo'n 60 kilometer en een gemiddelde breedte van nog geen 8 kilometer kan men nooit ver verwijderd zijn van een strand. Slechts aan de noordkust van Curacao zijn geen stranden te vinden, de wind beukt de golven daar tegen de kust aan. Dit resulteerd in fraaie, door de woeste zee uitgehouwde inhammen in de rotskust.

De overige zijden van Curacao zijn gelukkig wel overladen met strandjes. Als er zoveel strandjes zijn, dan lijkt de behoefte aan een zwembad in de tuin niet zo groot. Vanavond gaan we naar het verjaardagsfeest van Barbara van Roland (...) en zij beschikken sinds enige maanden over zo'n zwembad. Het feest begint pas laat, dus het is nog niet zeker of er ook gezwommen gaat worden.

Volgende week is er een heuse poolparty bij Mark & Natascha ter gelegenheid van hun verjaardagen. Om drie uur begint het en vanaf een uur of vijf is er een Barbecue. Hun poolparty is nu al bijna legendarisch. Voordelen zijn dat het eten dichtbij is, er voor goede muziek gezorgd wordt en men naar een gewoon toilet kan gaan. Bovendien wijst de praktijk uit dat er in zo'n zwembad veel meer gezwommen wordt dan in zee. Twee jaar geleden raakte ik er bij een spelletje mijn zwembroek nog kwijt.

Onze huisbaas heeft de afgelopen week ons huis geel geschilderd. Ik zal eens voorzichtig insinueren dat deze prachtige kleur nog veel beter tot zijn recht komt bij het diepblauwe water van een zwembad.

In ieder huishouden is er een techneut in huis. Dat is degene die het handigst is en die mag dus alle technische klusjes opknappen. Met een man, een vrouw en een kind van vier in huis is het wel duidelijk wie bij ons de techneut in huis is, dat is Lucy. Ooit lag onze afstandsbediening aan gruzelementen. Ik keek er een kwartiertje naar en concludeerde dat die rijp was voor de vuilnisbak. Weer een kwartier later zag de afstandsbediening er dankzij Lucy uit als nieuw.

Vanmorgen, nou ja om half twaalf (gisteren een feestje gehad), wilde ik boterhammetjes met uien en kaas in de oven verhitten. Dat is ontzettend lekker, die gesmolten kaas over de fijngesneden uien. Nu moest ik de oven nog aan zien te krijgen. Ik zag het gat niet zo snel en bedacht dat ik het gas wel open kon draaien, dan zou ik horen waar het vandaan kwam. Nou, ik hoorde niets. Ook de gewone gaspitten gaven geen geluid. Nu hebben wij twee gascylinders buiten staan en ik dacht dat de ene wellicht leeg was. Dus ik sloot de lege cylinder af en de volle aan. Toch gaven de gaspitten nog steeds geen geluid.

Wat te doen? Een nieuwe gascylinder bestellen duurt minimaal drie weken. Het enige wat me nog te binnenschoot was de slaapkamer binnengaan en 'Lucy, we hebben een probleem!' roepen. Rustig kwam Lucy haar bed uit, liep naar het fornuis, draaide het gas open en stak het aan. Wat blijkt? Ons gas is geluidloos! Ja, of ik moet doof aan het worden zijn, dat kan natuurlijk ook. In ieder geval zit ik nu achter vier heerlijke boterhammen met ui en kaas. Dankzij de Techneut in Huis.

Ik ben iemand die grammaticaal goed probeert te schrijven. Liefst ook zonder spelfouten. Op het moment dat je zoiets opschrijft, zit je toch een stuk gespannener te tikken, het is een soort van spitsroeden lopen.

Ik kan redelijk goed met tien vingers blind typen volgens het Scheidegger Systeem. Ooit werkte ik als uitzendkracht bij de Zwolsche Algemeene en moest polissen tikken. Dit geschiedde nog op een ouderwetse typemachine. In zo'n polis mocht geen enkele typefout staan, het gebruik van tip-ex was uit den boze. Opgewekt begon ik aan de eerste polis. Op 80% van het formulier vergiste ik mij. Papier eruit, nieuwe polis erin. Weer een foutje. Bij het vierde formulier sloeg de onzekerheid toe en op het laatst zat ik met één vinger te typen. Nog geen garantie voor succes overigens.

Spelfouten zijn soms best charmant, zie bijvoorbeeld MijnComputertje. Toch probeer ik ze te vermijden. Al voordat het fenomeen googlefight bestond, gebruikte ik deze strategie om te achterhalen of het bijvoorbeeld gelobbied of gelobbyed is. Niet dat het per definitie zo is dat de meeste mensen het woord op de juiste wijze schrijven, maar het geeft toch een indicatie. Toevallig ligt googlefight er even uit, teveel deelnemers, maar gisteren wilde ik weten of het nu Barbeque of Barbecue is. Barbeque leek me onwaarschijnlijk, want dat zou uitgesproken moeten worden als Barbukku. De verwarring is denk ik ontstaan door de veelgebruikte afkorting BBQ, die meer fonetisch bedoeld is. Uiteindelijk gaf Van Dale het juiste antwoord: Barbecue.

Wat heeft dit alles nu in vredesnaam met de afgebeelde foto te maken? Ik heb geen flauw idee. Het gaat hier natuurlijk wel om Shadya, La Chica de la Semana. Het grote voordeel van een foto is dat er geen spellingscontrole overheen hoeft, nadeel is dat er (nog) geen googlefight voor bestaat.

Het is een zware bevalling, deze CasaSpider Update. Weinig onderwerpen deze keer, maar wel het voor het weblog nog nieuwe RealWrite concept! Een bijna live-verslag van de beslissende wedstrijd tussen de San Francisco Giants en mijn favoriete team de Atlanta Braves. Met Curacao-Heroe Andruw Jones in de gelederen. Helaas staat het op dit moment (zesde inning) nog 0-2 voor S.F., maar wij blijven hopen. Inmiddels is het 1-2 geworden, we leven nog en het lijkt hier ook wel RealWrite!

De volgende onderwerpen zijn te vinden in de CasaSpider Nieuwsbrief:

• Tanja's column over het vervolg van haar belevenissen met Amer
• Vlootdagen Curacao
• Barbara's Verjaardagsfeest
• Prins Claus + (06.10.2002)
• En tussendoor Atlanta Braves vs. San Francisco Giants (RealWrite)
• Tot Slot

De CasaSpider wenst u wederom veel leesplezier!

Anneke Grönloh vind ik best sympathiek, maar nu ben ik een beetje boos op haar. Ook sta ik in het algemeen positief tegenover de Verenigde Staten. Een van de meest verwerpelijke zaken in de USA vind ik de totaal uit de hand gelopen advocaten-cultuur aldaar. Het begon ooit grappig met een mevrouw die haar kat in de magnetron wilde drogen en vervolgens een flink bedrag aan smartengeld kreeg, omdat de leverancier van de magnetron niet expliciet in de handleiding had geschreven dat men geen katten in de magnetron mag stoppen. Behalve in China en Korea dan. Ook in Nederland glijdt de advocatuur af. Mannen als Moscovitz en Spong zijn in mijn ogen gedegenereerde, over het paard getilde lieden, tegen de criminaliteit aanschurkend. In vergelijking met hun Amerikaanse vakbroeders zijn het echter nog onschuldige lammeren.

Niet lang geleden werd in de USA aan een al veertig jaar lang rokende vrouw 28 miljard dollar schadevergoeding toegekend, te betalen door de sigarettenfabrikant. Dit slaat echt helemaal nergens op, dan weet ik toch wel schrijnender gevallen te bedenken. De tabaksindustrie is nu de gebeten hond, maar weet u wat ik zo gek vind? Dat softwarebedrijven als Microsoft en Oracle buiten schot blijven. Deze bedrijven ontwikkelen aan de lopende band nieuwe versies van hun software, terwijl de oude nog vol met bugs zitten. Bedrijven (klanten) lijden aantoonbaar schade door softwarefouten van bovengenoemde firma's. Nog vreemder is dat men behalve licenties ook peperdure supportcontracten kan of zelfs moet afsluiten. Deze hebben soms nog mooie namen ook, zoals Gold, Silver of zelfs Platinum. Leuke business! Feitelijk houdt dat in dat de klant moet betalen om een bug aan te mogen melden. Met Platinum Support mag men dat zelfs 24 uur per etmaal. Wie zou dat nu niet willen.

Er moet toch een No-Cure/No-Pay advocaat te vinden zijn, die deze misstand aan wil pakken? Ik vraag mij werkelijk af waarom dat niet gebeurt. Zo, genoeg afgedwaald. Persoonlijk ben ik een fanatiek tegenstander van torenhoge smartengelden. Wat mij betreft mag het ook niet uitmaken of je door een miljonair of een zwerver wordt aangereden. Met het vergoeden van geleden schade en eventuele vervolgschade heb ik geen moeite.

Paul de Leeuw heeft Anneke Grönloh gedurende een aantal uitzendingen neergezet als een dronken sloerie. Dat Anneke dit niet zo leuk vond, daar kan ik inkomen. Wat mij betreft mag Paul de Leeuw voor de rechter gedaagd worden op grond van belediging. Een boete en misschien een paar dagen brommen in de Bijlmerbajes zou een mooie straf zijn. Nu wil Anneke echter 250.000 Euro schadevergoeding. En dan denk ik dus, Anneke, get real!.

Als we objectief de feiten bekijken hebben we het toch over een oudere vrouw, aan of over het eind van haar carriere, die het nog steeds moet hebben van Brandend Zand. En wat lees ik tot mijn onthutsing in de Telegraaf, opgetekend uit de mond van raadsman P. van As? Het volgende:

En die schade is er wel degelijk, meent mr. Van As. Volgens hem zijn er al optredens afgezegd en ziet het ernaar uit dat de succesvolle zangcarrière van Anneke Grönloh door de act van De Leeuw voortijdig afgebroken wordt.

Laat me niet lachen. Whoehaaa!!! Het zou mij niet verbazen als de totaal in de vergetelheid geraakte Anneke juist door Paul de Leeuw een aantal extra boekingen heeft gescored. Vergelijk het met artikelen in de Privé, veel artiesten zeggen zelf: 'Liever negatieve publiciteit dan géén publiciteit'. Dus Anneke, niet meer zeuren en gewoon doorzingen. Nou ja, ik weet niet of dat laatste advies nou wel zo goed is. Mocht Anneke overigens haar smartengeld krijgen, dan weet ik zeker dat Paul de Leeuw zich niet kan inhouden en haar zal vragen hoeveel flessen drank ze van dat geld gaat kopen.

Gisterenavond kwam Cai bij ons eten. Vier jaar geleden vertrok hij met zijn toenmalige vriendin naar Nederland. Hij vond een goede baan bij CMG, maar na vier jaar begon het bloed toch te kriebelen en wilde hij terug naar Curacao. En zo begon Cai op 1 september bij zijn oude werkgever, de Bank van de Nederlandse Antillen. Vele ervaringen rijker en een vriendin armer. Als u op de link klikt ziet u overigens het werkelijk schitterende nieuwe gebouw van de Bank, het lijkt wel of banken nooit te lijden hebben van economische recessies.

Cai kwam dus eten. Lucy had zich uitgesloofd en het eten smaakte erg goed. Maar daar ging het allemaal niet om, we zouden gaan dominoën. Domino lijkt best veel op klaverjassen, eigenlijk moet je het met zijn vieren spelen, met twee paren. Maar het kan ook met zijn tweeën of drieën. Iedereen speelt dan voor zichzelf. Cai is een ervaren domino-speler, om over Lucy nog maar te zwijgen. Wat schetst hun verbazing toen gaandeweg de CasaSpider een steeds grotere voorsprong nam. Cai en Lucy wisselden zelfs nog van plaats om het tij te keren, maar dat is natuurlijk net zo'n wanhoopspoging als bij de supermarkt van rij verwisselen. Zul je net zien dat in de nieuwe rij een nog problematischer geval staat, waardoor het allemaal nog langer duurt.

Aan het eind van de avond liet de stand niets aan duidelijkheid te wensen over: Spider 13, Cai 7 en Lucy 4. Zaterdag wordt er wederom gedominoot, eens kijken of het toch gewoon beginnersgeluk was...

Vanmorgen zat ik lekker bij UTS te werken. Het was druk, maar alles lukte. U kent dat wel. Ik had juist een kopje capuccino gehaald à 25 cent, toen er iemand binnenkwam die vroeg of we het al gezien hadden. Hoe iemand zijn auto had geparkeerd.

Het parkeerterrein voor ons gebouwtje is niet zo heel groot. Daarom wordt ook de zandvlakte eronder als parkeerplaats gebruikt. Diegenen die op tijd op hun werk zijn kunnen boven parkeren en hebben geluk.

Nu lopen er ook een paar Amerikanen bij ons rond. Eén daarvan rijdt in een mooie bordeaux-rode Toyota Camry. Klaarblijkelijk had deze Amerikaan geluk, want hij kon 's morgens boven parkeren. Nu wil het toeval (ik had het tot dan toe nooit gezien of gemerkt), dat deze parkeerplaats een klein tikje afloopt, richting de zandvlakte.

Amerikanen rijden al heel hun leven in auto's met automaten en zijn wellicht wat gemakzuchtig. Waar wij hem (de auto) altijd braaf in de P zetten voordat we uitstappen, vond deze Amerikaan de N ook wel een mooie letter.

Ook de handrem bleef onaangeroerd. Wel, het is duidelijk wat zich heeft afgespeeld, de Camry reed vanzelf naar beneden en boorde zich in een of andere 4-wheel drive. Nog een geluk dat die er stond, anders was de onbemande Toyota wellicht door het hek naar buiten gereden. Het hele terrein loopt namelijk enigszins af.

Het was echt een leuk gezicht om die auto's daar zo te zien staan, bijna absurd. Iedereen maakte leuke grappen, behalve de Amerikaan dan die wat achteraf stond te bellen met de autoverhuurder.

Gelukkig had onze systeembeheerder Sidney zijn camera bij zich. Anders was ik toch genoodzaakt geweest even heen en weer naar huis te sprinten. Voordeel is dat ik nu zelf ook op de foto sta, de 4-wheel drive is overigens niet van mij.

Ja, zo maakt men nog wat mee op vrijdag. Als er nu iemand parkeert of wegrijdt, wordt hij/zij door iedereen gewaarschuwd de auto op de handrem te zetten. Of op zijn minst toch in zijn P.

Gisterenavond ging ik zoals gebruikelijk met Luchiano naar Centrum Supermarkt. In de auto stond de radio aan op Hoyer 2. Er kwamen wat oude popnummers voorbij, waaronder Right Said Fred's I'm Too Sexy. Een gezellig nummer, dat als volgt eindigt:

I'm too sexy for my cat, too sexy for my cat
Poor pussy, poor pussy cat
I'm too sexy for my love, too sexy for my love
Love's going to leave me

And I'm too sexy for this song

Na afloop was het even stil. Toen vroeg Luchiano: 'Papi, wat is I'm too sexy for my love?'. Ik antwoordde hem dat dat inderdaad vreemd was, want je kan gewoon niet te sexy zijn.
Luchiano: 'Ja, want mannen kunnen nooit te sexy zijn. Vrouwen zijn te sexy!'.
CasaSpider: 'O ja, vind je dat?'.
Luchiano: 'Ja, mama is te sexy voor jou'.
CasaSpider: 'Hmmmwwwhhh???'.
Luchiano: 'Ja, mama is veel mooier dan jij'.

Het moest niet gekker worden, ik vond deze conversatie helemaal de verkeerde kant uitgaan. Gelukkig had Luchiano nog een afsluitende opmerking.

Luchiano: 'En Scooby Doo (een van onze elf weken oude hondjes) is veel mooier dan mama!'.
Dat was wel leuk toen ik deze anekdote thuis aan Lucy vertelde, eerst zwol ze op van trots en keek liefdevol naar haar zoon. Bij het horen dat Scooby Doo toch de mooiste is, was dit snel afgelopen.

De Kolonelsweg ligt in de wijk Amerikanenkamp. Laatst kwam deze wijk nog in het nieuws door een vondst van bijna 500 kilo cocaine in een woonhuis. Negen Colombianen en twee Antillianen werden gearresteerd.

Het meest bijzondere vond ik zelf nog dat er in de tuin circa 52 Pitbull Terriers werden aangetroffen. Deze dieren waren strategisch in de tuin opgesteld, zodat het schier onmogelijk was om ongemerkt en bovenal ongeschonden het betreffende huis binnen te dringen.

Gelukkig gebeuren er ook positieve dingen in Amerikanenkamp en één daarvan is de jaarlijkse Pool Party van Mark & Natascha. Gisteren was het weer zover en zo tussen drie en vier uur arriveerden de meeste bezoekers.

Het schema is simpel doch doeltreffend. Eerst lekker zwemmen en spelen, met en zogenaamd voor de kinderen. Uiteraard zijn flesjes bier toegestaan in het zwembad. Zo tegen zessen gaat de barbecue aan en wordt er gegeten. Vervolgens wordt er wat gekletst, gedronken, gedanst. Lucy rookte nog een heerlijke Cohiba sigaar, die Mark uit Cuba had meegenomen.

Ditmaal stond er ook nog een heuse domino-match op het programma. Ramses had goede stenen meegenomen en zo mochten Lucy en ik het opnemen tegen Ramses en Wilbert. De eerste wedstrijd wonnen we met 8-6, de tweede verloren we met 3-7. Bij het zien van de wedstrijd kregen anderen er ook zin in en zo namen Mark en Marleen even later de plaatsen van Lucy en de Spider in. Nog een paar keer en iedereen is aan het dominoën.

Luchiano gedroeg zich voorbeeldig als altijd en wilde zo tegen tien uur 's avonds nòg een keer zwemmen. Roland beloofde goed op hem te letten en zo had het jong de grootste pret. Om elf uur was het voor ons wel genoeg. Complimenten aan Mark & Natascha voor de perfecte organisatie en hun gastvrijheid. Dinsdag staat de volledige fotoserie op http://www.nijhuis.net.

Zondag is La Chica Merengue ge-update. Nieuwe Chica de la Semana is Sue-Ann geworden. Zij heeft erg mooie ogen. En gisterenavond was het de beurt aan de CasaSpider Website. De volgende onderwerpen zijn te vinden in de CasaSpider Nieuwsbrief:

• Geen column van Tanja, wellicht volgt deze later in de week
• Cai komt eten (en domino-en)
• UTS Crash
• Pool Party bij Mark & Natascha
• Tot Slot, met de hondjes Spider & Scooby Doo

De CasaSpider wenst u wederom veel leesplezier!

Vandaag was/is een hectische dag. Er waren wat problemen met onze web-applicaties. Nu is een van de bijzonderheden van een webapplicatie dat men potentieel de gehele wereld als klant op bezoek kan krijgen. Dit gegeven leidt al snel tot enige stress.

Gelukkig heb ik de problemen gevonden en opgelost. Alleen moest er nog wat backlog ingehaald worden. Ik dacht: 'Kom, ik begin met het grootste file, dan schiet het lekker op!'. Iets voor twaalven startte ik het proces en al vrij snel kon ik inschatten dat de doorlooptijd zo'n 40 uur zou bedragen. Dat konden we net halen voor de full backup van morgennacht.

Nu heb ik op mijn Linux-machine altijd minimaal vijf windows openstaan. In een daarvan liep het langdurige programma, in een andere monitorde ik een file. Dat laatste wilde ik stoppen met de befaamde Control-C toets. Op het moment dat ik die knop indrukte voelde en wist ik dat het verkeerde window actief was. Hierdoor stopte het langdurige programma. Nu komt het pas donderdag aan de beurt, maar dan start ik het wel met nohup (in de achtergrond) op.

Hmm, beetje technische update vandaag...

Eerder deze maand schreef ik over mijn Pablo Jamin tijdperk. Dit tijdperk duurde een heel weekend en Pablo J. vervaardigde maarliefst vijf schilderijen. Het meesterwerk Le Chien was hier reeds te bezichtigen.

De mededeling dat er ook nog een Le Chien 2 bestaat, heeft voor een stortvloed van reacties gezorgd, waarin ik bijna werd gesmeekt om ook dit schilderij op het web te plaatsen. Wel, reëel gesproken: na lang zeuren mijnerzijds staat Diamond Piet er nu op dat ik een foto ook van dit schilderij plaats.

Vandaag is een mooie gelegenheid om aan dit verzoek gehoor te geven. Waarom vandaag vraagt u zich misschien af, omdat het kabinet gevallen is wellicht? Omdat als Bonhoff en Heijnsbroek vechten om een been, de PvdA gaat ermee heen? Ha, en dan dacht ik nog dat het op Curacao zo'n zootje was qua politiek, met een veelheid van vooral persoonlijke irritaties jegens andere politici.

Maar neen, Le Chien 2 heeft u vooral te danken aan mijn derde Spaanse les gisterenavond. Het was weer ouderwets gezellig bij Paloma en de les liep uit tot half elf. Thuisgekomen ging ik even TV kijken, naar de begrafenis van Prins Claus. Onze honden Spider & Scooby Doo waren buiten aan het spelen en wilden naar binnen.

Ik lag een beetje achterover in mijn leunstoel met voetenbankje. De honden sprongen tegen de stoel op, ik kwam ietwat naar voren en Scooby kermde het uit van de pijn. Langzaam van begrip als ik ben, had ik niet in de gaten dat zijn pootje tussen het voetenbankje en de stoel klem was komen te zitten. Ik wilde Scooby aaien, hij kermde en beet mij vervolgens in mijn bovenbeen. Woedend was ik, geheel onterecht overigens. Maar ja, het bloedde toch wel, mijn been. Nadat iedereen weer wat gekalmeerd was, zijn we maar naar bed gegaan.

Nu zit ik met de vraag of ik naar de dokter moet, kijk ik ben natuurlijk geen mietje, maar van tetanus schijn je dood te kunnen gaan. Is er ook een dokter in de weblog-community, Veraman wellicht? Welnu, kort samengevat leek me dit dus het ideale moment om met mijn tweede hondenschilderij op de proppen te komen.

Vandaag eens iets anders, geen langdradige verhalen, neen, ditmaal twee nuttige tips. De eerste komt van Henk Rook en gaat over het verrijken van knoflooksaus. In mijn laatste CasaNews Update repte ik over de heerlijke knoflooksaus van Centrum Supermarkt. Natascha had op haar Pool & BBQ Party deze saus flink verrijkt door er twee voeten knoflook aan toe te voegen. Henk deed mij via mail de volgende tip toekomen:

Ik kan me die knoflooksaus van Centrum nog heel goed herinneren. Om het nog lekkerder te maken moet je er, naast de extra teentjes knoflook, eens cream cheese aan toe voegen. Volgens mij hadden wij altijd Philadephia cream cheese. Die is een stuk goedkoper dan Mon Chou.

Nou mensen, probeer het eens. Dan gaan we nu over naar tip nummer twee. Walter van G. is een collega van mij. In de avonduren programmeert hij ook wel eens iets voor het web en het resultaat mag er zijn. Vooral als u van raadsels houdt, moet u zijn site Challenging Logic echt eens bezoeken.

Niet alleen kunt u er diverse raadsels oplossen, in het Engels of het Nederlands, tevens krijgt u een score, zeg maar een punt! En om het helemaal af te maken bestaat er ook nog de mogelijkheid om zelf raadsels te uploaden, eventueel zelfs compleet met een plaatje. Gaat dat zien!

Cream cheese en raadsels, een bijzondere combinatie.

Vanmorgen liep ik met mijn laptop op mijn rug en mijn Samsonite in mijn hand door de gang van het UTS-gebouw naar mijn kamer. De gang heeft een nogal gehorige vloer. Ik kwam dus aanstappen en voordat ik goed en wel de drempel over was, zei Luc: 'Hello Peter'. Ja, wij praten allemaal Engels bij UTS, omdat Luc uit Canada komt. Eigenlijk komt hij uit het Franstalige gedeelte, maar wij kunnen nu eenmaal geen Frans. Luc wel Engels, met de bekende Allo, Allo uitspraak, die weer goed samengaat met mijn General von Flick Engels.

"How did you know it was me?", vroeg ik.
"If we hear that tap-dancing sound, we know it's Peter", antwoordde George.
CasaSpider: "Aha, so I have to change my shoes!"
Luc: "No, the way you walk!"

Zo'n vloer is best grappig, je kunt mensen inderdaad goed herkennen aan de manier waarop ze lopen, in combinatie met de schoenen die ze dragen. Zo heeft Ino spekzolen, dus als er een wat piepend geluid aankomt, dan weten wij al: 'He, daar komt Ino!".

En bij het kekke geklik van naaldhakken schiet elke rechtgeaarde man in de alert-mode, dat spreekt voor zich.

Als je lang in een beperkte kring beweegt, word je vanzelf beperkter in je gehele denken. Kijk, zelf woon ik op een klein eiland, dan ligt dat gevaar voortdurend op de loer. Een ander voorbeeld zijn hele gedeeltes van Zwitserland, waar men door de bergen een soort psychische opsluiting ervaart. Zal ik nog wel eens over schrijven. Maar ook in Nederland bestaan achtergebleven enclaves, vaak gerelateerd aan strenge geloofsgemeenschappen. Zelfs in een stad als Amsterdam is het echter niet automatisch zo dat men geen beperkte blik op de dingen heeft, neen, in mijn bescheiden optiek heb je alleen meer kàns om je breder te ontwikkelen. Alles in het leven wordt namelijk geregeerd door kansberekening. En niets anders.

Zaterdag hadden we een leuk gezinsavondje. Om half vijf gingen we naar Punda om wat kleren te kopen. En twee sigaren. Vervolgens namen we plaats op ons favoriete terras Plein Café Wilhelmina. De laatste tijd vinden daar echter wat personeelswisselingen plaats, maar zoals bekend is niet iedere verandering een verbetering. Ondanks dat het niet zo druk was en er drie obers ietwat doelloos heen en weer liepen, mochten wij pas na zeker tien minuten onze bestelling doorgeven.

"Twee Leffe Dubbel", bestelde ik. Na ongeveer acht minuten kwam de ober terug. "Helaas, Leffe Dubbel hebben wij niet, wij hebben alleen wat op de kaart is aangekruist!". Nu staat er inderdaad een groot schoolbord bij de ingang met zo'n 30 buitenlandse biermerken en een vakje erachter waar soms wel een vinkje instaat en soms niet. Ik bekeek de lijst en besloot twee Duvel te bestellen. "Die heeft u dus zeker wel?", vroeg ik nog voor de zekerheid. "Jazeker, die hebben we", antwoordde de ober.

Acht minuten later stond de blozende ober met zweetdruppels op zijn voorhoofd voor ons tafeltje. 'Uhhh, de Duvel staat niet koud...". Ik had al op het bord gezien dat er nog maar één lekker biertje voor ons overbleef: Hoegaarden Grand Cru. "Heeft u wel Hoegaarden Grand Cru?", vroeg ik. "Die hebben we zeker!", glunderde de ober. Weer acht minuten later stonden er dan eindelijk twee originele glazen Hoegaarden Grand Cru voor onze neus. De ober vergat vervolgens de cola voor Luchiano en de asbak voor onze sigaren. Ik kreeg terstond heimwee naar de voortreffelijke Laura, die ons altijd met stralende glimlach hielp en voor Luchiano ook nog een stroopwafel had.

Als je nu te lang op een eilandje woont en je blikveld is inmiddels vrij nauw geworden, dan zou bovenstaande een uitstekend handvat zijn om de service op Curacao eens grondig af te kraken. Gelukkig herinner ik me nog middagen op een terras aan de Utrechtse Oude Gracht, ik meen dat het Il Pozzo was of zoiets. Daar was het haast onmogelijk om op een middag twee rondjes te bestellen.

Wij hebben de avond afgesloten bij El Canario, een van de betere Lomitu (ossenhaas) restaurants van Curacao.

Gisteren vond de Curacao Triathlon plaats op Porto Marie. Het was de eerste keer dat wij gingen kijken en het moet gezegd, al die andere keren hebben we wel wat gemist. Het betreft hier niet een triathlon à la Ironman, maar een sterk verkorte versie.

Zo wordt er 750 meter gezwommen, iets van 15 kilometer gefietst en 5 kilometer gelopen. Waarbij aangetekend dient te worden dat zowel het fietsen als het lopen in geaccidenteerd terrein (met cactussen) geschiedt.

De hele tijd gebeurt er iets, als de laatsten uit het water komen, waaronder onze directeur Kees B., hebben de snelsten hun fietstocht er al zowat opzitten. Wij hadden aardig wat mensen die we in de gaten moesten houden, daarom was het nog een hele klus om tussendoor Polartjes te drinken. Drinken bij een triathlon is toch weer anders, je hebt gewoon het gevoel dat je sportief bezig bent, leuk.

De sfeer was uitstekend, sportief gezien sprongen er drie mensen uit voor mij, van de bekenden wel te verstaan. Roland kwam zeer snel uit het water, als derde meen ik, zijn vriendin Barbara deed het uitstekend en finishthe als eerste in haar categorie en als 58e over-all. Belangrijkste was wellicht dat zij Walter van G. verpletterend versloeg. Wat vooraf werd aangekondigd als Titanenstrijd bleek achteraf een wedstrijd tussen de Terminator (Barbara) en de Smurf (Walter). Onbetwiste topper was mijn lerares Spaans, Paloma, die in weergaloze stijl de titel bij de dames opeiste en over-all als 18e finishte van de 92 deelnemers.

Kees eindigde als 85e in 2 uur 20 minuten en 37 seconden. Ruim 59 minuten na de winnaar. Maar goed, hij was net voor het donker binnen. Even nafilosoferend kwamen we wel tot de conclusie dat het oneerlijk verdeeld is in de wereld. Degene die het laatste binnenkomt is namelijk vermoeider dan de winnaar. Hij heeft minder techniek, beweegt daardoor inefficienter en is sowieso bijna de dubbele tijd van de winnaar aan het sporten. Zeer unfair.

Een gezellige middag was het, ja het is een aanrader om naar triathlons te kijken.

Helemaal vergeten te vermelden vanmorgen. Wij hebben een dagje vrij. Bijna niemand weet waarom, ik ook niet precies, maar ik geloof dat het Antillendag is. Aangezien u gewend bent dat de postings alhier zorgvuldig worden voorbereid, heb ik het even opgezocht.

Antillendag is in 1995 ingevoerd, nadat uit de referenda in 1994 naar voren was gekomen dat een grote meerderheid voor het behoud van de Antillen (Curacao, Bonaire, St. Maarten, St. Eustatius en Saba) was.

Inmiddels is dat niet meer zo en St. Maarten zal binnen afzienbare tijd uit de Antillen stappen. In het regeeraccoord van het kabinet-Ys (2002-2004) staat dat dit het laatste Antilliaanse kabinet zal zijn. Daarmee vieren we vandaag naar alle waarschijnlijkheid de laatste Antillendag.

Citaat uit de Amigoe: Ook Antillendag zal dus verdwijnen, want er blijven dan alleen eilanden met een aparte band met Nederland over. Het is aannemelijk dat, om het nieuwe koninkrijksverband tot uitdrukking te brengen, er een nieuwe Koninkrijksdag zal worden ingesteld. Want die vrije dag wil niemand meer missen.

Ja, wie is er nu niet dol op een vrije dag. Overigens heeft het zowat de hele morgen geregend, dus u hoeft niet bijzonder jaloers te zijn. Slechts een beetje, want over een half uurtje vertrekken de Spiders naar het strand.

Over strand gesproken, door de vrije dag en de regen was ik ruimschoots in staat om La Chica Merengue te updaten. Desde la Republica Dominicana........ Camila! Wederom een zeer sympathieke Chica de la Semana die uw stem waard is.

Als twee mensen een relatie aangaan, gebeurt het niet zelden dat één van de twee partners dik wordt. Soms gebeurt dit zelfs bij beide partners. Als de man dik wordt, is er geen enkel probleem. Vrouwen mesten hun mannen graag vet en vinden een buikje wel koddig en gezellig. Ja, mijn neus! Vrouwen proberen ons gewoon zo onaantrekkelijk mogelijk te maken voor op de loer liggende concurrentes!

Bij mannen ligt dit anders, zij willen niet dat hun vrouw dik wordt. Klaarblijkelijk zijn mannen veel zelfverzekerder met betrekking tot hun vrouwen. Weliswaar kan dit geheel ten onrechte zijn en is die zelfverzekerheid op niets gebaseerd, maar daar zitten wij niet mee. Zo zijn de feiten. Stel nu dat de vrouw in de betreffende relatie dikker wordt, mag dit een reden zijn voor de man om haar te dumpen, wegens wanprestatie bijvoorbeeld?

Samengevat ben ik benieuwd wat u vindt van deze stelling: Een man mag zijn vrouw dumpen als zij dik wordt.

Als je zoals ik in een technische functie (Database Administrator) werkt, zijn verrassingen vaak niet leuk. Mensen weten je meestal te vinden als er problemen zijn, het komt zelden voor dat iemand binnen komt lopen om te zeggen: 'Goh, wat draait die database toch weer lekker vandaag. Bedankt, CasaSpider!'. Neen, dat heb ik nog niet mee mogen maken.

Gisteren werd ik gebeld door Star Lease met een verrassende mededeling. Mijn nieuwe lease-auto zou binnen een uur afgeleverd worden. Dat was nog eens een leuke verrassing, het kan dus wel. Officieel zou ik hem pas op 30 oktober in ontvangst mogen nemen, nu dus een weekje eerder.

Jammer genoeg moest ik 's avonds overwerken, graag had ik met de familie even een ritje gemaakt. Net voordat ik naar Spaanse les moest, maakten we nog wat foto's van de bolide. Het onderdeel waar ik mij het meest op verheugde was de sunroof/moonroof, zeg nooit schuifdak tegen een Chiquita.

Mijn verwachtingen zijn uitgekomen, 's avonds in het donker is het prachtig om de sterrenhemel boven je hoofd te zien en dan hoeft het dak nog geeneens open. Sommigen noemen een auto met schuifdak sunroof/moonroof een armelui's cabrio, so be it.

Vanmorgen ben ik speciaal Luchiano naar school gaan brengen, om nog even te genieten. En ja, ik geef het toe, ook om erbij te zijn toen Lucy de terugweg reed. Inmiddels hoor ik dus ook bij die vermaledijde mannen die met samengeknepen billen naast hun vrouw zitten in een nieuwe auto. Lucy zei al: 'Doe mij die oude auto maar weer, dat was een stuk relaxter'.

Nog vijf minuten en dan word ik weer opgehaald voor het ritje van 300 meter naar mijn huis. Ik kan bijna niet wachten...

Tot nu toe is dit een leuke week. Dinsdag kwam de nieuwe auto. Woensdag 23 oktober vierde ons bedrijf SQL Integrator zijn tweede lustrum (10 jaar voor de analfabeten) met een groot feest in Villa Maria. En vandaag, donderdag 24 oktober, is Luchiano 5 jaar (1e lustrum voor de slimmeriken) geworden. De enige dissonant deze week was Feyenoord, dat kansloos met 2-0 ten onder ging tegen Dinamo Kiev.

De SQL Integrator Party was een succes. Villa Maria bleek een uitstekende locatie, wij bevonden ons in het (overdekte) openlucht gedeelte. De ruimte was ingedeeld volgens onze visie: Crossing Borders with IT. Tien jaar geleden begonnen op Curacao heeft SQL Integrator zich uitgebreid in Brazilie, Nederland en de Verenigde Staten. In de feestruimte stonden lopende buffetten met voor deze landen typische gerechten.

Ook was er een live-band die vele Salsa en Merengue-nummers ten gehore bracht. Lucy is dol op dansen en dus moest ik er ook aan geloven. Toen we het feest verlieten en in de auto zaten, hadden we gek genoeg allebei toch weer een ontzettende honger. Thuis hadden we nog soep, maar we gingen voor de Lomitu ku batata van Nancy. Met extra veek pika en knoflooksaus.

Waar was Luchiano al die tijd? Gewoon thuis, we hadden een heuse babysit voor hem ingehuurd. Toch leuk op de avond voor zijn verjaardag, of niet? Vandaag heb ik een vrije dag, speciaal voor Luchiano. Maar ik moet toegeven dat het ook wel lekker is om uit te rusten van zo'n zwaar feest. Vanmorgen hebben we Luchiano samen naar school gebracht, met een grote chocoladetaart. Zometeen gaan we met zijn drieën naar Punda om een mooi kado voor het jong uit te zoeken. Luchiano stond erop dat hij erbij was en hij verkondigt de hele dag dat dit zijn dag is en dat wij dus alles moeten doen wat hij zegt. En zo geschiedt het.

Gisterenmiddag gingen we een kado uitzoeken met en voor Luchiano. Dat moest van hem. Eerst hadden we een radiografisch bestuurde auto op het oog, maar we vonden een muziekinstrument toch educatief verantwoorder. Een piano met microfoon moest het worden. Het gekke was dat Luchiano het meteen met ons eens was, dat gebeurt eigenlijk nooit als het om speelgoed gaat.

Lucy wilde de piano niet in de eerste zaak kopen waar we hem zagen. Zij wist in Punda namelijk een winkel waar hetzelfde apparaat aanmerkelijk goedkoper was. Luchiano maakte zich zorgen dat de piano aan zijn neus voorbij ging en zei dat hij echt geen zin had om naar Punda te gaan.

In Punda aangekomen liepen we de door Lucy uitgezochte winkel binnen. Zij wist ook dat we naar boven moesten, waar het magazijn zich bevond. We namen een piano uit het schap en gingen naar beneden. Het is hier gebruikelijk om een apparaat te testen alvorens het mee te nemen. En dus werd de piano uitgepakt. Luchiano zag het zo aan en vroeg wat er gebeurde.

'We gaan even kijken of hij het wel doet', zei ik tegen hem.
Luchiano keek nu wat bezorgd en zei: 'En als hij het niet doet, dan gaan we weer naar boven om een andere te halen?'. Uiteraard zouden we dan een andere gaan halen, dat stelde hem weer enigszins gerust.

Thuisgekomen pakten we de piano uit en zetten hem in elkaar. Al snel bleek het instrument een schot in de roos. Luchiano was er niet meer vanaf te slaan. Klein minpuntje was dat de volumeregelaar niet werkt, waardoor de muziek nogal hard staat. Dit hebben we opgelost door de piano in Luchiano's slaapkamer te plaatsen. Het jong vindt het allemaal prachtig en kent inmiddels alle knoppen van de piano. Ook de microfoon wordt goed gebruikt. Tussen het zingen door klinkt nu soms de volgende boodschap electronisch versterkt uit de slaapkamer: 'Papi, kom hier!'.

's Avonds wilde Luchiano niet naar bed, hij wilde alleen nog maar piano spelen. Dat leidde tot wat gehuil, ik ben maar even bij hem gaan liggen en na een half uurtje was hij wel weer gekalmeerd. Ik vroeg wat hij morgen tegen zijn juffrouw op school zou zeggen.

'Niks', antwoordde Luchiano.
CasaSpider: 'O nee? Waarom dan niet'.
Luchiano: 'Als ik zeg dat ik een piano heb, dan willen alle kinderen uit de klas op mijn piano en ze weten niet hoe dat moet!'.
CasaSpider: 'Dan kun je dat toch aan hun leren, dat is toch leuk?'.
Luchiano: 'Ja, maar er zijn ook kleine kinderen bij en die maken mijn piano dan kapot!'.

Inmiddels lag hij gelukzalig in zijn bed. Tweemaal vertelde hij mij dat hij gedroomd had. Uiteraard over de piano. Vanmorgen na het aankleden schalden de inmiddels welbekende klanken van Demo1 en Demo2 weer op volle kracht door het huis. Eens kijken wanneer de batterijen de geest geven...

De laatste tijd zitten wij helemaal in de spelletjessferen. Toen we Luchiano's verjaardagskado gingen kopen, zag Lucy een goedkoop Monopolyspel. Zij had dat vroeger vaak gespeeld en wilde het hebben. Ik vond dat prima, want Monopoly is een leuk spel. Ik kan mij nog herinneren dat ik met Monopoly mijn zus Monica wat levenservaring heb bijgebracht. Wij speelden met zijn tweeën. Ik kan nog steeds niet goed tegen mijn verlies, maar in die tijd al helemáál niet. Toch was Monica zwaar aan de winnende hand, zij had zowat alle goede straten, veel geld en ik had bijna niets meer. Toen ik vervolgens haar Kalverstraat bezocht, kon ik niet anders dan de handdoek in de ring gooien.

Monica had echter wel zin om door te spelen en dus schonk zij mij enige straten en bovendien werden mijn schulden kwijtgescholden. Ik leefde weer en het geluk keerde. Plotseling stond Monica steeds op mijn straten en al spoedig had zij geen cent meer. Zij wilde geld lenen bij de bank, maar ik vond dat zij haar huizen maar moest verkopen en de straten op hypotheek leggen. Het spel was snel afgelopen, maar Monica voegde mij nog wel toe: 'Denk maar niet dat ik jou óóit nog eens help met een spelletje!'. En gelijk had ze.

Met Lucy Monopoly spelen is ook erg vermakelijk, maar domino vinden we allebei leuker. Zaterdag was er voor de afwisseling weer eens een Pool Party, ja we worden ietwat blasé. Ditmaal bij Benno & Noëlle. Zij beschikken over een erg mooi zwembad, dat al snel afloopt naar tweeëneenhalve meter diepte. Kan zo gebruikt worden voor de Curacaose Zwemkampioenschappen.

Na het zwemmen en de BBQ kwam Wilbert eens polsen of er nog gedominoot werd, hij had stenen meegenomen. Uiteraard hadden wij zin en zo zaten Lucy en ik even later tegenover Wilbert en Ramses. Met 7-4 en 7-1 wasten we hen de oren, ach, natuurlijk komt er ook wat geluk bij kijken.

Nu hadden we zaterdag een nieuw Bingo-spel gekocht. Sinds Luchiano vijf is en dat is al twee dagen, vindt hij dat hij gelijktijdig met ons naar bed mag. Om half elf begon hij toch te zeuren dat we naar huis moesten. Ditmaal echter niet om te slapen, maar om Bingo te spelen. Met de grootste moeite konden wij het Bingo-spel uitstellen tot zondagochtend. Nog even op Publish drukken en ik mag aan de bak.

Vanmorgen mochten wij ons weer eens in de verblijfsvergunningenproblematiek storten. Al onze verblijfsvergunningen waren op 1 april 2002 verlopen. De verlenging was reeds in maart aangevraagd. Normaliter duurt de verlengingsprocedure maximaal drie weken, ditmaal zes maanden. Soms zit het mee en soms zit het tegen. Alvorens de vergunningen op te halen, moesten we twee zegels van tien gulden kopen en een bewijs hebben dat de Ziektekostenverzekering in orde was.

De kwitantie van de Ziektekostenverzekering wilde ik afgelopen vrijdagmiddag ophalen bij de Amersfoortse. Hij lag er sinds donderdagmiddag klaar. Nu was hij echter niet meer te vinden. Een man met krulletjes, Seth Gaaikema type, wist zeker dat hij hem op het buro van een medewerkster had neergelegd. De medewerkster wist echter van niets, zij had het druk met andere zaken. Seth Gaaikema bleef doorzoeken en vragen aan de medewerkster of zij die envelop echt niet gezien had. 'Nee, echt niet', verklaarde de dame. Na tien minuten zoeken in de stapels op haar buro vond Seth uiteindelijk de betreffende envelop. 'O, ja maar die lag al die tijd in die stapel', verklaarde de behulpzame medewerkster.

Affijn, ik had mijn kwitantie en vanmorgen gingen we de verblijfsvergunning regelen. Lucy ging naar het Postkantoor in Punda om alvast in de rij te gaan staan en ik bracht Luchiano naar school. Op de terugweg wilde ik Lucy bellen, hoe de rij ervoor stond. Toen kwam ik erachter dat ik haar cellular bij me had. Ik hoopte dat zij dan in ieder geval de mijne had meegenomen. Wel lekker rustig op maandagochtend, zonder cellular.

Na ruim anderhalf uur belde Lucy, ze was inmiddels al een eind naar voren opgeschoten. Dus reed ik naar Punda. We moesten nog ongeveer een kwartier wachten voordat we aan de beurt waren. Lucy en Luchiano's verblijfsvergunningen kwamen er verbazend gemakkelijk doorheen en het goede nieuws is dat die van Lucy permanent is, nou ja, gekoppeld aan de mijne. Luchiano moet die van hem over drie jaar verlengen. Zelf heb ik geen verblijfsvergunning meer nodig, want Nederlanders zijn inmiddels van rechtswege toegelaten. Dat formulier moest ik wel even ophalen bij Loket 5.

Bij Loket 5 zit een echt strebertje. Hij bekeek de kwitantie van de Ziektekostenverzekering een stuk nauwkeuriger dan de dame van Loket 7 en constateerde dat de verzekering op 1 september vervallen was. Dus moet ik een nieuwe kwitantie gaan halen. Burocratie! Maar ach, beter zo dan dat de vergunningen van Lucy en Luchiano geweigerd waren zullen we maar zeggen.

Nog niet zo lang geleden vroeg ik om een nieuwe PC op mijn werk. Zoals veel grote bedrijven staat ook UTS als enigszins burocratisch te boek. Toch stond de nieuwe PC al binnen twee weken op mijn buro, nou eigenlijk op mijn tweede buro. Dat tweede buro staat ietwat verder verwijderd van de hub en van de electriciteitsvoorziening. Een netwerkkabel van vijf meter was binnen een dag geregeld. Voor de electriciteit moest er een vierweg-stekkerdoos komen. En die waren op.

Zo stond mijn nieuwe computer ietwat troosteloos uitgeschakeld te staan. Mijn kamergenoten begonnen al grappen te maken, dat het beeldscherm er zo rustiek uitzag. In de tussentijd was een steeds groter aantal mensen bezig met de stekkerdoos. Vanmorgen zei kamergenoot Sidney opeens: 'Hey, ik zie hier een stekkerdoos en er zit maar een stekkertje in'.

Nu was dit wel een belangrijke stekker, namelijk die van het cappuccino-apparaat. Dus moest ik een verlengsnoer zien te vinden. Even later was een professioneel 25 voet oranje verlengsnoer geregeld. Wel moest ik nog even geduld hebben, want het koffiezetapparaat was net met een kritisch proces bezig. Na afloop vond de grote omruil plaats en kon ik eindelijk de computer aansluiten.

Inmiddels draait RedHat 8.0 in volle glorie en zojuist kreeg ik het bericht dat mijn stekkerdoos ook is gearriveerd. Het belooft een mooie dag te worden.

Op Curacao wordt veel gegokt. Er zijn verhoudingsgewijs veel te veel casino's. Deze zijn zogenaamd voor de touristen, maar de lokale bevolking is de beste klant.

Het belangrijkste spel is Wega di Number, letterlijk vertaald Spel van het nummer. Een soort lotto. Iedere avond om negen uur worden er drie series van vier cijfers getrokken. Je kunt bij de talloze Robbie's Lottery kantoren inzetten op twee, drie of vier cijfers. De live-uitzending heeft prioriteit één, alle andere uitzendingen die onverhoopt bezig zijn worden abrupt onderbroken.

Lucy speelt altijd op vier cijfers, dan krijg je namelijk 3000 keer je inzet uitbetaald. Ik speel liever op twee cijfers, ook al levert dat slechts 40 maal de inzet op. De kans dat je wint is namelijk wel een stuk groter.

Eergisteren was het zover. Ik had maarliefst een hele gulden ingezet op cijfer 18. Lucy vindt dat dus drie keer niks, één gulden inzetten op twee cijfers. Maar ja, als je geld wilt verdienen moet je volgens mij helemaal niet spelen. Hoe dan ook, de eindcijfers van de eerste en daarmee tevens duurste serie waren een 1 en een 8. Ik had het ongelofelijke bedrag van 40 gulden gewonnen!

Gisteren heb ik het formulier verzilverd en meteen dezelfde cijfers gespeeld. Helaas was het meteen over met mijn geluk.

Grappig is dat er naast de officiele Wega di Number ook diverse illegale loterijen bestaan. Zij maken gebruik van dezelfde trekkingen. De Wega di Number organisatie is dat een doorn in het oog, het kost immers omzet. Derhalve wordt standaard vóór de trekking een filmpje uitgezonden waarin iemand een illegaal lot heeft gekocht. Een slimmer iemand waarschuwt de illegale koper. Als deze vervolgens alle cijfers goed heeft, blijkt dat er om een of andere reden niet uitgekeerd wordt. De domme illegale speler zit dan triest op de bank en de ander voegt hem toe: 'No kumpra number illegal!', koop geen illegale nummers. Het zijn zestiende-rangs acteurs, die echter onbedoeld bijzonder grappig zijn. Ik zal er eens een screen-shotje van maken.

Op dit moment zit ik helemaal in de RedHat 8 sferen. Diverse tools en applicaties moeten geïnstalleerd worden. Er gebeuren altijd rare, onverwachte dingen bij een installatie. Zo werkt het standaard terminal programma Konsole niet goed. Dat had ik nou nog nooit meegemaakt. Het start gewoon op, maar de ingetypte letters worden standaard gescheiden door een spatie. Nu gebruik ik dus Xterm, maar dat is lang niet zo fijn als Konsole.

Nu denkt u misschien dat ik een nerd ben, maar dat bent u mooi zelf! Als ik even een rondkijk in de weblogwereld, dan moet ik met wat natte-vinger-statistiek-werk toch constateren dat het nerd-gehalte veel hoger is dan in de normale wereld. Toch vind ik het een beetje slapjes de laatste tijd, die logwereld. Er wordt minder gepost en minder gereageerd. Ja, een manische nerd als Zijperspace, die post gewoon door in zijn verwoestende, niets ontziende tempo. In het algemeen zie ik toch een tendens en dan vraag ik mij af: 'Hoe komt dat nou?'.

Twee verklaringen heb ik gevonden. De eerste is dat het in Nederland dik herfst is, dat slaat creativiteit dood. Zelf was ik ook altijd veel leuker in de lente. Veel weblogs zijn ook in de lente begonnen. De tweede reden is dat de Moeder aller Nerds tegenwoordig een vaste baan heeft. Zij was toch vaak de spil in vele discussies.

Het zou wellicht ietwat egoistisch zijn om haar te vragen die baan op te zeggen, dus moeten we het over een andere boeg gooien. Hoe gaan we wat peper in de logjes stoppen?