Ik las het eerst bij Sylvia, vorige week vrijdag. De dood gaat je nooit in je koude kleren zitten. Het is een bijzonder proces dat het overlijden van iemand in een van je eigen kringen meer impact heeft, dan als het daarbuiten plaatsvindt.
Johnny Vanzo kende ik niet echt, maar hij was wel een weblogger. Ooit ben ik op zijn site geweest, maar je kunt niet alle logs bijhouden. Wel zag ik regelmatig zijn reacties opduiken en ik moest inwendig vaak lachen om zijn barokke stijl. Ik kan best redelijk Nederlands, maar het doorgronden van Vanzo's zinnen kostte moeite. Wellicht was dat de bedoeling.
Aanvankelijk heetten de reacties op zijn log Stenen tranen, een mooie betiteling. Gisteren realiseerde ik mij ineens dat Vanzo ook bij mij eens heeft gereageerd. Ik had een stukje geschreven over het mooie weer op Curacao, of een Pool Party, dat weet ik niet meer zeker.
Vanzo reageerde met: 'Waarom krijg ik zo vaak zin te emigreren als ik deze site bezoek ?'.
Ik beantwoordde zijn reactie: 'Ha, ha! Vanzo, die opmerking is eigenlijk nog leuker als je hem op een Nederlandse site plaatst... :-) Grapje natuurlijk, wel, laat je inspireren en doe het (emigreren). Ik heb er nooit spijt van gehad...'
Nog diezelfde dag reageerde Vanzo opnieuw:
#3 Oct 17 2002, 05:02 pm
Met het idee loop ik jaren rond, alleen zou niet weten waar ik moest beginnen...
vanzo
Zeker toen ik het nu weer las, vond ik dit antwoord van een ontwapenende eerlijkheid. Iemand die op zoek was, maar net als zoveel anderen niet wist waar te beginnen.