In de zogenaamde referrer statistics kwam ik de naam Emiel Ratelband vaak tegen. Grappig, want ik wist meteen dat er iets aan de hand was in Nederland. Ratelband als fractieleider van Leefbaar Nederland en het is nog geeneens 1 april.
Politiek op Curacao wordt regelmatig vergeleken met een dorpskermis. Daar zit ook wel iets in, maar de oorzaken zijn helder. Als men voor twee regeringen (het Land der Nederlandse Antillen en het Eilandgebied Curacao) moet putten uit slechts 140.000 inwoners, is het duidelijk dat dat niet eenvoudig is. Bovendien bestaan er zo'n 20 partijen, de spoeling wordt dan wel erg dun als het om kwaliteit gaat.
Tot en met het jaar 2001 was Nederland een stabiel land, ook op politiek gebied. Met bijna 17 miljoen mensen moet het toch mogelijk zijn om capabele mensen aan het hoofd van de partijen te krijgen. Had ik bij Pim Fortuyn destijds al mijn ernstige twijfels hoe die man serieus genomen moest worden naast en door de regeringsleiders van Duitsland, Frankrijk en Engeland, in het geval van Emiel Ratelband hoeft niemand te twijfelen. Ik dacht dat er nog een bepaalde hiërarchie in het afglijden qua nivo aangebracht zou worden, zeg maar dat men eerst zou opteren voor pak hem beet Rudi Carell. Daarna zou zelfs ik een (kleine) kans maken, maar nu gaat men direct, in één keer voor het maximaal haalbare.
Ach, het kan best verfrissend zijn, als Ratelband straks zijn politieke tegenstanders met een Supersoaker wegspuit. Maar waar is het einde? Het jaar 2002 duurt nog meer dan een maand. Ik kijk er al niet meer vreemd van op als op 5 december de Josti Band gelanceerd wordt als politieke beweging en in de polls 43 zetels haalt...