CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

We rijden wat af de laatste dagen. Op en neer naar Rijen, laat de woordspelingen maar doorkomen. Dinsdag kochten we veel schoonmaakspullen bij de Blokker in Valkenswaard. Toen ik met een wasmand vol spullen bij de kassa aankwam vroeg de caissiere of we gingen schoonmaken. Met een blauwe jurk aan had ik haar Jomanda genoemd.

Nadat we naar Rheden gerijen waren, opnieuw, naar Rijen gereden waren begonnen we met schoonmaken. Om drie uur stond er echter een afspraak met een Mystery Guest. De dingen zijn zoals ze zijn en hij heeft een LogSpider® op zak, rara wie is dat? Het was sowieso onze eerste bezoeker in Rijen.

Het volgende bezoek liet niet lang op zich wachten. Woensdagmiddag kwamen CasasPa en Truus helpen. Zij hadden eerst Luchiano (10) in Borkel van school gehaald en mee naar Rijen gereden.

Het was voor hem de eerste keer dat hij ons rijtjeshuis zag. "Is ons huis aan die andere vastgeplakt of zo?", vroeg hij verbaasd. Eenmaal binnen kon het zijn goedkeuring toch wegdragen.

Lucy en Truus met de rode broek verdwenen naar de tuin en begonnen onkruid te wieden en de tegels toonbaar te maken. CasasPa en ik hingen drie lampen op, er zijn er nog vier te gaan. Als men goed kijkt ziet men bovenin de foto de voorlopige keukenlamp hangen. Voorlopig, want Lucy vindt dat hij te weinig licht geeft.

De administratieve beslommeringen lopen soepel. Het voortzetten van gas en licht bij Essent en water bij Brabant Water waren met één telefoontje geregeld. Van de tarieven ziet men wel even bleek om de neus.

Tot nu toe dacht ik dat Aqualectra op Curacao wereldwijd de hoofdprijs vraagt voor het leveren van energie, maar Nederland (b)lijkt nog een stuk duurder. Ons voorschot staat nu op 150 euro maar dat is hoogstwaarschijnlijk te weinig.

Het is me allemaal wat, met zo'n huis. Hoe gaat het eigenlijk met Diana (1)? Zij maakt de laatste week grote stappen met betrekking tot haar taalontwikkeling. Ineens begint ze woorden na te praten. Dan zeg ik bijvoorbeeld: "Diana, ga eens zitten" en tot mijn verbazing zegt ze dan luid en duidelijk: "Zitten".

We hebben een boekje met kleuren en vormen waar zij keer op keer uit voorgelezen wil worden. Op een van de pagina's staat een wit ei. Met het boekje in haar hand kwam Diana naar mij toelopen, toonde de pagina met het ei en riep heel toepasselijk: "Ei!" Wel een beetje vreemd is dat zij zowel voor opa als voor oma "apa" zegt.

Ontwikkelingen alom dus. Ben benieuwd of er mensen zijn die nog grappigere woordspelingen over Rijen kunnen verzinnen dan CasaSpider.

Posted by CasaSpider at 10:06 PM | Permalink | Comments (21)

"Tenemos casa!", roept Lucy blij uit. "We hebben een huis!" Het is ongeveer 15:45 en we zijn alleen in ons nieuwe huis te Rijen. De vorige bewoonster alsmede de man van de eindcontrole van Meeùs zijn zojuist vertrokken. De sleuteloverdracht heeft plaatsgevonden. Het is een heerlijk gevoel om in het lege huis rond te lopen, ook Diana (1) krijgt er geen genoeg van.

Om twee uur 's middags hadden we een afspraak met het hoofd van de St. Jozefschool, de heer Cor Zijlmans. Het was een gesprek om wederzijds te kunnen inschatten of de school bij Luchiano (9 10) past en Luchiano bij de school. Cor Zijlmans doet mij een beetje aan meester Joop denken, het hoofd van de St. Servatius in Borkel waar Luchiano ook deze week naar toe gaat.

Beide schoolhoofden vinden het belangrijk dat het kind zich goed ontwikkelt en ook leert om zelfstandig te worden. Beiden hanteren hiervoor de methodiek van weektaken. De leerling krijgt een aantal taken die hij in een week af moet krijgen. Wanneer hij wat doet moet hij zelf maar uitzoeken. Een gedeelte van de lesuren is de leerling zelfstandig bezig in de hal om zijn taken te volbrengen.

Na de rondleiding vroeg Cor Zijlmans wat wij ervan vonden. Wij vinden de school okay. De volgende stap is dat informatie wordt ingewonnen bij de St. Servatiusschool en daarna wordt een overdrachtsmoment afgesproken. Wat ons betreft ergens begin volgende week.

Om drie uur waren wij present bij ons nieuwe huis, voor de sleuteloverdracht. Er was nog niemand en we liepen de straat uit om de omgeving alvast te verkennen. Aan het einde van de straat beginnen de weilanden wat een ruim gevoel geeft. Iris, de vorige bewoonster, kwam aanrijden en even later meldde ook de werknemer van Meeùs zich. We maakten een rondje door het huis en schreven op wat de afwijkingen waren. In het hele huis ligt al een soort vinyl en ook zijn de rolgordijnen blijven hangen.

Het is altijd afwachten hoe een huis er uitziet als het leeg is. In dit geval leverde dat een positieve verrassing op. Alles is netjes schoon en behang en plafonds zien er heel redelijk uit. Een kwestie van schilderijtjes en foto's op de juiste plaats hangen zeg maar.

Een paar vanuit-foto's om een indruk te geven:

• Ons huis vanuit de achtertuin, Lucy en Diana zijn enthousiast.
• Een banaan etende Diana achter glas.
• De woonkamer vanuit de keuken gezien met zicht op de achtertuin.
• Uitzicht over onze de landerijen vanuit het zolderraam.
• Uitzicht op de donkerzwarte Volkswagen Jetta vanuit het keukenraam.
• Even tussendoor een blije Lucy en Diana achter glas.
• Tenslotte een view op de voorkant van het huis, het is duidelijk dat de voortuin nog winterklaar gemaakt moet worden.

Morgenvroeg gaan we wederom op pad naar Rijen. Om schoon te maken en de eerste spullen aan te schaffen.

Posted by CasaSpider at 9:23 PM | Permalink | Comments (35)

Vorige week was niet geweldig voor Luchiano (9) met twee blessures en bijbehorende doktersbezoeken. Deze week is het een ander verhaal.

Woensdag 24 oktober was meneer jarig en bereikte de respectabele leeftijd van tien jaar. Een van de voordelen van in Nederland jarig zijn is dat er familie in de buurt woont, althans de familie van mijn kant. Alle drie zussen kwamen langs. Margriet en Pascale uit Borkel en Monica uit Utrecht.

Ook de respectievelijke mannen en kinderen waren present, behalve zwager Wiro van Margriet die in Portugal de voortgang van hun huis in aanbouw aan het bekijken is. Luchiano vond het prachtig, zoveel aandacht. Met zijn neven Ruben (14) en Marnix (11) kan hij het uitstekend vinden en zij bleven een nachtje logeren.

Tijd voor een aantal foto's:

• Van Lucy en mij kreeg Luchiano een paar skeelers (of zijn het skates?).
• Opa en oma hadden veel kado's voor de jarige, waaronder beschermmateriaal voor tijdens het skeeleren.
• Oma Truus snijdt de verjaardagstaart aan.
• In de namiddag kwam Pascale met zoon Tom (2) het feest opluisteren.
• Op de bank van links naar rechts: Luchiano met weggedraaide oogbollen, zus Pascale, haar zoon Tom en neef Marnix.
• Marnix is erg zorgzaam voor Diana (1), Luchiano houdt zijn nieuwe PSV-voetbal stevig vast.
• Luchiano met zijn PSV-etui, Pascale (ook een PSV-fan) kijkt half bewonderend toe.
• Wat zit hier nu weer in lijken Luchiano en Diana te denken.
• Een spel! Het Huis Anubis ziet er mooi uit maar eerlijk gezegd was ik blij toen het afgelopen was.
• Zus Margriet en neef Ruben met engelachtige blikken.
• CasaSpider bedreigt Diana met een zoen.
• Vaste prik tegenwoordig aan tafel: Hap, hap, hap. Dat zal lekker smaken. Of zoiets.

De skeelers zijn een groot succes. CasasPa nam Luchiano en Marnix een aantal malen mee naar het Eurocircuit waar een wielerbaan van precies anderhalve kilometer is aangelegd, een perfect rondje om te skaten (skeeleren?). Woensdag deed Luchiano er 9:47 minuten over en zaterdag 8:46.

Donderdag waren de neven er nog steeds en was het tijd voor een uitstapje op uitnodiging van CasasPa naar Montana Snowcenter bij de Kempervennen. De eerste keer dat Luchiano op ski's stond. Ruben en Marnix zijn ervaren en mochten vrij skien, Luchiano ging de beginnersklas in.

Boven vanuit het restaurant konden wij zien hoe hij het er vanaf bracht. Zoals gebruikelijk met vallen en opstaan. Aan het eind ging het een stuk beter dan aan het begin en is dat niet precies het idee van les krijgen?

"En, hoe vond je het?", vroeg ik nieuwsgierig. "Niks aan, ik ga nooit meer skien!", was het voor mij verrassende antwoord. "Maar de sneeuw dan, vond je die niet leuk?" "Neen, dat was geen sneeuw, dat was ijs."

Maar wij vonden het wel leuk en dat is natuurlijk het belangrijkste.

"Skeeleren is iets anders dan skaten. Het verschil is het aantal wieltjes en het doel. Skeelers hebben 5 wieltjes en skates 3 of 4. Met skaten gaat het om de bochtjes en kunstjes. Bij skeeleren gaat het om de snelheid en om het verbeteren van de conditie. Dit is nodig om goed voorbereid te zijn op het schaatsseizoen en/of mee te doen met skeelerwedstrijden." (Bron)

Posted by CasaSpider at 5:03 PM | Permalink | Comments (11)

Situatie: Het is maandagavond 22 oktober en we zijn aan het boerenbridgen. Deelnemers: CasasPa, Truus, Aly, Heiko, Lucy en CasaSpider. CasasPa heeft zojuist Cognac ingeschonken voor de mannen en voor Lucy.

Aly tegen Lucy: "Vind jij dat nou lekker, Cognac?"
Lucy: "Jawel."
CasaSpider: "Eigenlijk is Cognac een mannendrankje."
Truus: "Een mannendrankje?"
CasaSpider: "Ja, vrouwen drinken eerder bessenjenever."
Truus: "Ja, of een likeurtje."
Lucy: "IK BEN EEN BUURRRVRRROUW!"

De overigen kijken elkaar ietwat verbaasd aan.

Lucy tegen CasaSpider: "Hoe heet dat ook alweer in het Nederlands, campesina?"
CasaSpider: "Boerin."
Lucy: "Oh, dan heb ik het verkeerd gezegd."
Lucy: "IK BEN EEN BOERIN!"

Vandaar dat zij van Cognac houdt. Voor mij betekende het de vervulling van een geheime fantasie, met de buurvrouw naar bed gaan.

Posted by CasaSpider at 4:19 PM | Permalink | Comments (26)

Vreemdgaan mag niet maar soms moet het. Mijn relatie met Debbie duurde bijna twaalf jaar, okay soms werd ik door Dolly geholpen, haar moeder, hetgeen ook niet onplezierig was.

Vanuit Nederland is het echter niet praktisch om een kapster op Curacao te hebben en daarom werd een afspraak gemaakt met Irma van Kapsalon Zo-Zo in winkelcentrum De Belleman te Dommelen.

Om één uur stapte ik de winkel binnen en werd vriendelijk onthaald door twee (of drie?) dames. "Wilt u een kopje koffie meneer?", vroeg de ene terwijl de andere mijn jas aanpakte. "Neen, ik kom voor mijn haar." Even later lag ik achterover met mijn nek in een smalle inkeping geklemd om de zilveren manen te laten wassen.

Je haar laten wassen door een vrouw met slanke vingers is behoorlijk ontspannend, zelfs als de nek ietwat is afgeklemd. Heerlijk gewoon. Vervolgens begon het knipwerk.

De ARBO-wetgeving wordt goed nageleefd bij Zo-Zo. Plotseling krikte Irma mijn stoel omhoog en nam zelf plaats op een verrijdbaar krukje. Zij wist te vertellen dat er zelfs speciale scharen zijn die RSI helpen te voorkomen.

Na een relatie van zovele jaren dat er sprake is van geschiedschrijving waren Debbie en ik goed op elkaar ingespeeld. Als iemand aan mij vraagt hoe het met me gaat zeg ik meestal: "Zijn gangetje". Bij Debbie is dat ook vaak het geval, maar zij streeft ernaar om het "Mijn gangetje" te maken. Ongetwijfeld gaat zij daarin slagen.

Met Irma ben ik nog niet zover maar wat niet is kan nog komen. In ieder geval heeft ze al haar stempel op mijn nieuwe look gedrukt. De tondeuse is slechts sporadisch gebruikt en in plaats van gel smeerde zij wax in mijn haar.

Dit heeft te maken met het samenklonteren van haartjes in het geval van gel en dat dat niet handig is als men kalend niet overmatig behaard is bovenop de kop.

Na de behandeling voel ik mij als herboren. Daardoor moest 's middags ook de donkerzwarte Volkswagen Jetta eraan geloven. Bij Carwash Mensinck aan de Leenderweg is hij van binnen en van buiten goed onder handen genomen. Auto en coureur zijn weer als nieuw.

Posted by CasaSpider at 8:30 PM | Permalink | Comments (13)

Zaterdag ging de vijfde editie van het Vogelverschrikkerfestival van start. Dit festival vindt plaats op het plantsoen bij de Frans van Besstraat in Valkenswaard en duurt tot en met zondag 28 oktober, de dag dat de prijzen worden uitgereikt voor de beste creaties.

Zover is het nog niet. Afgelopen zondag stonden er 100 vogelverschrikkers op het terrein, tenminste als het klopt dat het aantal deelnemers begrensd is op 100 en iedere deelnemer daadwerkelijk een vogelverschrikker heeft neergezet.

Uiteraard zijn wij van de partij, niet als vogelverschrikkers maar gewoon om te kijken.

Ja, ja, het thema vogelverschrikker zorgt voor een hoop open deuren wat grappen betreft. Neem bijvoorbeeld deze vogelverschrikker die uit angst voor Lucy hoog in zijn paal klimt. De camera beweegt ervan.

En wie is hier de vogelverschrikker, CasaSpider of de gigantische rugby-speler? Sommige voorzetten kan men maar beter zelf inkoppen.

We lopen virtueel over het festivalterrein. Het is de vraag of vogels net zo bang zijn als mensen voor de monsters uit de film Scream, Lucy is erger gewend en vindt het wel een zoentje waard.

We gaan verder met een kamikazevliegtuig gevolgd door een creatie waar men zelf iets mee kan doen. In dit geval het spit met een grote kraai (kip?) eraan ronddraaien. Er is er ook een waar men met de voet op een bepaalde plaats moet stappen waarna de vogelverschrikker een brullend geluid maakt. Kinderen vinden dit soort dingen het leukste.

We komen CasasPa tegen die samen met Heiko uit Winschoten, de vader van Truus, een rondje loopt. Goed gemaakt is een vogelverschrikker met licht terroristische inslag. Het laatst door Cyberjunk genoemde SAS-dieet (Schijt Aan Sonja) komt ook ter sprake en is mooi uitgewerkt. Maar wat een vogel hiermee moet?

Veel mannen vallen op blond maar CasaSpider houdt het bij donker en golfers zijn niet alleen gevaarlijk voor vogels. En wat te denken van Luchiano als de nieuwe Bokito? Oudere dames, maak vooral geen contact.

Het was frisjes maar daardoor ook verfrissend om buiten rond te lopen. Van vogelverschrikkers bekijken krijgt men honger en wij lopen naar de cafetaria op de hoek aan de overkant van de straat en bestellen een patat speciaal en eentje met ketchup. Wat boeit dat? Wel, ik heb er zelfs een foto van gemaakt. Patat speciaal is inmiddels ook Lucy's favoriet.

Het hele leven kan men zien als een kettingreactie, immers van eten krijgt men dorst. Zo steken wij wederom de straat over en gaan op het terras van de Fantast zitten. De Fantast is de stamkroeg van Pascale en Luc waar zij in vroegere jaren grote successen vierden met harmonie De Pimpelmezen.

Ook nu komen zij even langs met zoon Tom op de schouders van Luc en diens aankomende zusje (broertje?) in de buik van Pascale. Diana zit er een beetje doorheen en verwerkt de opgedane ervaringen met open mond en gesloten ogen.

Zoals gezegd is het nog de hele week Vogelverschrikkersfestival waar niet alleen vogelverschrikkers te bekijken zijn maar ook muzikanten als Faye Lovsky en Brian Setzer (ex-Stray Cats) alsmede de cabaretiers Kristel Zweers en Martijn Oosterhuis.

Nooit van gehoord trouwens.

Posted by CasaSpider at 12:16 PM | Permalink | Comments (16)

Post en statiegeld zijn interessante thema's en er zijn er nog meer. Na ruim een maand Nederland is het tijd voor wat observaties. Veel langer moet dat niet duren, immers hoe gek het ook klinkt... Curacao is ver weg. Luchiano (9) heeft hetzelfde waardoor Lucy schamperde: "Ha, en jullie wilden zo graag blijven en gaven mij de schuld van ons vertrek."

Telefoon
Bij de KPN-winkel vroeg ik hoe ik mijn uninvoiced charges op het internet kan zien. Uninvoiced charges zijn de kosten gemaakt in de lopende maand die nog niet gefactureerd zijn.
"Dat kan niet meneer, u kunt alleen uw rekening online bekijken."
- "Hmm, wat ouderwets..."
"Ja meneer, dat biedt niemand aan. Misschien komt dat later nog wel eens."
Op Curacao kunnen clienten van UTS via de Mikuenta-website al sinds jaar en dag naast de rekeningen ook hun uninvoiced charges bekijken. Geen wonder, immers de website is door SQL Integrator gebouwd.

Statiegeld
Statiegeld kent men niet op Curacao. Ja, van heel vroeger herinner ik me de kartonnen dozen met flesjes Amstelbier. Die dozen mocht men alleen terugbrengen naar de winkel waar men ze gekocht had. Daarom diende men de aankoopbon goed te bewaren. De Curacaoenaar gooit plastic, glas en blik liever in de kliko. Vrijdag bracht ik nog 64 flesjes Leffe terug naar de Plusmarkt in winkelcentrum de Belleman, als iedereen dat doet scheelt het toch een slok op de borrel qua vuilnis. Inleveren bij een andere supermarkt mag natuurlijk ook.

Ziekenhuis
In het Sehos ziekenhuis op Curacao doet men vast goed zijn best maar het is niet te vergelijken met het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven. Het Sehos kampt met grote financiele problemen, is sterk verouderd daardoor inefficient en ook vervuild. Ik ken persoonlijk vier mensen die een dierbare in het Sehos hebben verloren zonder direkte aanleiding. Bij adequaat ingrijpen had geen van hen hoeven te overlijden. Vandaag kregen we een brief van het Máxima Medisch Centrum waar Luchiano donderdag naar zijn schouder liet kijken. "O, o, de rekening", dacht ik bij mijzelf. Niets van dit alles. Men schreef dat onze huisarts nog niet bekend is en of wij de begeleidende brief met een samenvatting van de ondernomen acties aan de nieuwe huisarts wilden overhandigen, voor zijn dossier. Ik sloeg steil achterover.

Post
Onze brievenbus aan de Socratesstraat op Curacao was bijna altijd leeg. Zelden lag er eens post in. Vooral door het internet is post een uitstervend genre, dacht ik. Hoe anders is de situatie in Nederland. De brievenbus van CasasPa puilt dagelijks uit en regelmatig zit er post bij voor mij. Soms wel drie of vier stukken op één dag. Post is alive and kicking. Op Curacao heerst de indruk dat post onbetrouwbaar en langzaam is. Een brief naar een lokaal adres doet er gemakkelijk een week over, als hij al aankomt. In de meeste gevallen is het eenvoudiger om geschreven stukken persoonlijk af te leveren. Dat gaat een stuk sneller en Curacao is er klein genoeg voor.

Auto's
Ik kwam net terug van het postkantoor in de Valkenierstraat en wilde linksaf de drukke Eindhovenseweg (N69) opdraaien. Daar zag ik een gaatje en schoot alvast de rechter weghelft op in de verwachting dat de auto's die naar links reden mij er wel tussen zouden laten. Inmiddels weet ik wel beter, wat een onbehouwen boeren zeg. "Wat doet die kerel daar midden op de weg, het is wel MIJN beurt, IK heb VOORRANG, hij wacht maar, ZIJN probleem" of iets in die trant moet er door de norse hoofden gespookt hebben. De Curacaose automobilist is werkelijk minstens 34 keer zo sociaal als de Nederlandse. Claxonneren, handen opsteken en vriendelijk lachen. Zo gaat het daar. Wanneer is de Nederlandse automobilist het plezier in autorijden verloren?

Tot zover. Gelukkig blijven sommige dingen altijd hetzelfde. Onze Leffe Dubbel dronken we zaterdag bij Bora Bora aan de Markt van Valkenswaard. Alle café's aan de Markt hebben hun open terras veranderd in een luxe serre. Vanwege de kou maar vooral vanwege het eerder genoemde drukke verkeer met daaraan gepaard gaande herrie op de N69.

Zo, het is tijd om te gaan Boerenbridgen. CasasPa en Truus zijn terug uit Winschoten en hebben de ouders van Truus meegenomen. En die houden erg van kaarten.

Posted by CasaSpider at 9:05 PM | Permalink | Comments (21)

Er lag veel post voor mij in de brievenbus. Post die beantwoord moest worden, antwoorden waarbij kopieën vereist waren. Post, een interessant thema waarover later meer.

In de kelder stonden twee grote boodschappentassen gevuld met lege flesjes, voornamelijk Leffe Dubbel. Ik besloot ze op te ruimen, laadde alles in de auto en reed naar de Plusmarkt in winkelcentrum De Belleman.

Lege flessen inleveren gaat tegenwoordig (...) met een apparaat, daar komt geen mens meer aan te pas. Dat is maar goed ook, immers een krat Grolsch en 64 flesjes Leffe geven toch te denken.

Ruim tien euro rijker verliet ik de Plusmarkt. Statiegeld, een interessant thema waarover later meer.

Om half drie ging mijn telefoon. Het was Claudine, een van onze Sales-medewerkers. Zij is een baan voor me op het spoor en de betrokken partij wilde een telefonisch interview. Dat vond van mijn kant plaats in Borkel, in het huis van Luc en Pascale. Daar wacht ik 's middags altijd tot Luchiano (9) uit school komt.

Het was een positief gesprek dat een uur duurde. In de tussentijd was Luchiano thuis gekomen. Hij kwam even groeten, weliswaar met een benauwd gezicht maar op dat moment had ik even geen tijd. Na het interview ging ik naar hem toe en hij had net als donderdag tranen in zijn ogen.

Van de pijn. Deze keer was het zijn rechterduim. Tijdens de gymles was er een blauwe rubberen bal recht op zijn duim terechtgekomen. Luchiano kon hem niet meer bewegen en het zaakje oogde opgezwollen. Na het avontuur van gisteren was ik niet overmatig enthousiast om naar de Eerste Hulp in Veldhoven te rijden. Dan maar een huisarts. Via via kwamen we bij huisarts Kochx (mooie naam!) terecht.

Zij bekeek Luchiano's duim nauwgezet en constateerde dat hij niet gebroken was. Een drukverband moet de komende dagen soelaas bieden. Zorgverzekeraar ONVZ is in zijn nopjes met de brokkenpiloot. Lucy vroeg zich al af waar we bleven en zei dat Luchiano voortaan maar met een harnas naar school moet gaan.

Gelukkig is het herfstvakantie, zo hoeven we ons voor maandag tenminste geen zorgen te maken.

Posted by CasaSpider at 8:51 PM | Permalink | Comments (10)

1.

Sinds woensdagmiddag hebben wij het huis van CasasPa en Truus voor ons alleen. Hebben we ze weggejaagd? Neen, zij zijn vrijwillig naar de stad van Renesmurf vertrokken. Even was er paniek want waar waren die twee brieven ook alweer? In de kofferbak natuurlijk. Luchiano (9) staat erbij te kijken en doet een blokfluit na. Ik ben niet dol op het geluid maar het is beter dan dat van die vreemde lipfluit van hem. Daarmee zijn we al eens bijna de C&A uitgezet.

Goede reis CasasPa en Truus, ook alvast voor zaterdag.

2a.

Donderdagmorgen ging ik op pad naar de gerenoveerde KPN-winkel aan de Eindhovenseweg in Valkenswaard. Een paar dingen regelen. Een daarvan was het aanschaffen van een mobieltje voor Lucy. De keuze viel op een Nokia 6300 omdat daar een gratis carkit bij wordt geleverd. Jammer genoeg moest ik een keer extra op en neer rijden wegens het niet kunnen tonen van geldige legitimatie. De tweede keer lukte het wel maar thuis gaf de nagelnieuwe telefoon aan dat de simcard niet geregistreerd kon worden.

!@#$%^&*@!

3.

Terwijl ik bezig was met bovenstaande kreet ging de telefoon, de mijne wel te verstaan. Het was juffrouw Els van de St. Servatiusschool. Luchiano was tijdens het speelkwartier hard met zijn linkerarm tegen een houten bank aan gevallen en had daar veel last van. Hij was zelfs paniekerig aan het huilen. Snel reed ik naar Borkel om de ongelukkige op te halen. Ze hadden hem in de koffiekamer geparkeerd omdat hij zo moest huilen en daarmee stoorde hij de andere kinderen (grapje). Erg goed kon hij zijn linkerarm niet bewegen en voor alle zekerheid besloten we de Eerste Hulp ernaar te laten kijken. Immers, ik kwam er een paar maanden geleden zelf ook pas drie dagen later achter dat mijn pols gebroken was.

Het was geen leuke dag voor Luchiano. 's Middags was er een feest van Ridders en Kastelen op school en dat ging hij missen. Bovendien is hij niet doorgedrongen tot de finale van de voorleeswedstrijd op vrijdag.

We reden eerst naar huis om Lucy en Diana (1) op te halen en vervolgens door naar het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven waar we uitstekend werden opgevangen. Men vroeg slechts naar naam en geboortedatum. Van zorgverzekeraar ONVZ hebben we nog geen papieren laat staan kaartjes, maar dat was geen enkel probleem. De eerste arts die naar Luchiano's arm keek zag dat het geen zaak van leven of dood was, we moesten in de wachtkamer plaatsnemen. Diana vermaakte de aanwezigen, vooral door een bepaalde jongeman babyboekjes te laten voorlezen.

Ondertussen deed de linkerarm van Luchiano het steeds beter. Van een breuk leek geen sprake meer te zijn. Die diagnose bevestigde de tweede arts, het betreft slechts een spierkneuzing. "Maar dat kan wel veel pijn doen hoor", zei hij er vergoeilijkend bij. Opgelucht verlieten we het ziekenhuis.

2b.

Op de terugweg wipten we bij de KPN-winkel aan. Direct zag ik de medewerker die mij de niet werkende telefoon had verkocht en schoot hem aan: "De telefoon doet het niet! De simcard kan niet geregistreerd worden!" De medewerker was niet erg onder de indruk en zei dat het altijd even duurt voordat een nieuw nummer actief is. Hij zette de telefoon aan en die deed het gewoon.

Posted by CasaSpider at 4:55 PM | Permalink | Comments (15)

Er is veel te doen over internet en privacy de laatste tijd. Igor Delissen kan erover meepraten. Hij zette een toneelstuk in scene waarbij de invalide Eindhovense stadsprediker Arnol Kox door Igor en een maat met spuitbussen werd ondergespoten. Arnol Kox zat in het complot maar bij het uiteindelijke resultaat dat op YouTube verscheen werd de indruk gewekt dat de overval echt was.

GeenStijl pikte het op en het gevolg was een enorme lijst (463, still counting) van reacties waarvan de meeste zeer negatief of zelfs bedreigend waren voor Igor Delissen. Die het allemaal zo niet had bedoeld. Via zijn eigen website en Hyves waren persoonsgegevens niet moeilijk op te sporen.

Als webmaster van de lachicamerengue website is mij een aantal malen door geportretteerde dames en heren gevraagd om hun foto's van de site af te halen. Een meisje dat bijvoorbeeld op de HEAO zit komt erachter dat klasgenoten en anderen haar bikinifoto's via Google terug hebben gevonden. Dat vindt niet iedereen leuk. In een dergelijk geval worden de foto's zo snel mogelijk van de site verwijderd. Een probleem is de Google Cache waarin de betreffende pagina nog lange tijd beschikbaar kan zijn.

"Het College bescherming persoonsgegevens (CBP) ziet er op grond van de Wet bescherming persoonsgegevens als onafhankelijke toezichthouder op toe dat persoonsgegevens zorgvuldig worden gebruikt en beveiligd én dat de privacy van burgers ook in de toekomst gewaarborgd blijft. Zonodig treedt het CBP handhavend op." (Bron)

Valt onder de privacy van burgers ook het plaatsen van foto's? Feestjes en andere evenementen leg ik graag vast en maak daar online albums van. De meeste mensen vinden het leuk om zichzelf terug te zien. Moet ik straks aan iedere geportretteerde persoon vooraf toestemming vragen alvorens een foto te mogen plaatsen? Waar ligt de grens tussen vrije nieuwsgaring en inbreuk op de privacy van een individu?

Op de CBP-website myprivacy.nl vindt men informatie over deze materie en tevens de procedure om een klacht in te dienen over een organisatie die onzorgvuldig omgaat met persoonsgegevens.

Diana (1) heeft vooralsnog weinig inspraak met betrekking tot foto's die van haar worden gepubliceerd. Het is echter moeilijk voor te stellen dat zij later problemen krijgt met haar keuze voor een six-pack Leffe Dubbel als stoeltje. Luchiano (9) is zelfs onherkenbaar.

Posted by CasaSpider at 11:14 AM | Permalink | Comments (16)

Zondag waren CasasPa en Truus bij de Marathon van Eindhoven. Het was zoals in Nederland te doen gebruikelijk schitterend weer, heel andere koek dan op Curacao waar het stortregent en de temperatuur tot een laagterecord van 25 graden is gedaald.

Als ik iets leuk en/of lekker vind blijf ik het net zolang doen tot dat gevoel weg is. Lucy is anders, zij wil afwisseling voordat dit gebeurt. We gingen voor de tweede opeenvolgende zondag naar Venbergen. Oppassen dat het geen sleur wordt. Maar wat smaakt die Trappist van de tap toch lekker.

Diana (1) vermaakt zich met naar de ganzen (of zijn het hele grote eenden?) kijken. Ja, totdat zij de cola van Luchiano (9) in het vizier krijgt. Dan is ze niet meer te houden. Binnenkort maken we daar een reclamespotje van.

Een voordeel van Venbergen ten opzichte van bijvoorbeeld de Markt van Valkenswaard is de aanwezigheid van een speeltuin. Terwijl ik wat nadenk en rondkijk is de rest van het gezin lekker aan het wippen.

Tegen een uur of zes haalde ik de telefoon uit de borstzak en bestelde de C19. Neen, dit is niet het nieuwe topmodel van Citroen. Immer, wij zijn tevreden met onze donkerzwarte Volkswagen Jetta. Speciaal voor GJ staat hij nu op de foto, in drievoud:

• De donkerzwarte Volkswagen Jetta in al zijn glorie bij een ondergaande zon.
• Dezelfde Jetta met enige Spider-gezinsleden in een bijzondere pose.
• Deze wildvreemde man wilde graag met de Jetta op de foto. Door de lichtinval is goed te zien dat we eens de afslag Wasstraat moeten nemen.

Tot zover het autonieuws, verder met de C19. C19 staat bij Chinees-Indisch restaurant Peking ("Welkom in het Oosters Paradijs in het hartje van Valkenswaard. Uw gastvrouwen: Sonja & Fanny.") voor Babi Pangang met Tjap Tjoy, Kow Lou Yuk, garnalen en saté. Ik bestelde een gerecht C19 met nasi.

Twee weken eerder haalden we ook om een uur of half zeven Chinees. Sjonge sjonge, wat was het druk. De Nederlandse Chinees is de Curacaose Kentucky Fried Chicken. Net voor De Wedstrijden of hoe dat programma tegenwoordig heet is heel Valkenswaard te beroerd om zelf te koken, het is een schande.

Ook deze keer stond er een lange rij uitgehongerde luilakken in het afhaalgedeelte. Ik stond er nog geen tien seconden of er werd omgeroepen: "Eenmaal C19 met nasi". Dat moest voor mij zijn en zo was het ook. Thuis namen we er een flesje Grolsch bij en het smaakte in één woord geweldig.

Voor de broodnodige afwisseling staat voor volgende week een bezoek aan de Markt gepland met aansluitend Grieks. Psst, dit is een verrassing voor Lucy.

Posted by CasaSpider at 1:04 PM | Permalink | Comments (20)

Zaterdag heeft neef Ruben, zoon van mijn zus Monica en haar man Peter, de respectabele leeftijd van 14 jaar bereikt. Gefeliciteerd Ruben. Qua lengte hoeft hij niet meer te groeien, immers hij is groter dan CasaSpider.

Het feestje was in Utrecht, de stad waar ik van 1977 tot 1995 heb gewoond. Okay, de eerste twee jaren eigenlijk in Zeist, maar ik studeerde in Utrecht. Vanaf de Veemarkt reden we de Kardinaal de Jongweg op en na een paar rotondes doemden de flats van de Van Liefland- en Willem Schuylenburglaan op, het studentencomplex in Tuindorp waar ik begin tachtiger jaren vooral buiten de studie het een en ander heb opgestoken.

We waren de eersten. Al snel volgden mijn andere zussen en meer genodigden. Ruben wilde absoluut niet gekust worden hetgeen sommige vrouwen ietwat onzeker maakt. Het was voor zus Margriet in ieder geval een opluchting dat hij ook Lucy's zoenen had geweigerd.

De gezellige middag liep ongemerkt over in de avond. Lucy wilde een shoarmatent opzoeken maar toen Monica zei dat we mosselen gingen eten was zij snel overgehaald en verdween met mijn zus in de keuken.

Ondertussen was het Nederlands Elftal in Roemenie begonnen aan de kwalificatiewedstrijd voor het EK-2008. Deze keer liet de mazzel bondscoach Van Basten in de steek en verloren we met 1-0.

De patat ging er bij de kinderen soepeler in dan de mosselen. Sommige dingen moet men zogenaamd leren eten. Waarom eigenlijk? Tegen negen uur stapten wij in de donkerzwarte Volkswagen Jetta om ruim een uur later in Dommelen aan te komen. Bijna precies de speelduur van de door mij vervaardigde CD met favoriete mp3's.

Het zonnetje schijnt op deze zondagmiddag. Zojuist is de Marathon van Eindhoven afgelopen waar CasasPa veel werk voor heeft verzet. Winnaar Philip Singoei, natuurlijk uit Kenia, verbeterde zijn eigen parcoursrecord tot 2 uur 7 minuten en 55 seconden. Om dat te vieren gaan wij straks of naar Venbergen of naar de Markt in Valkenswaard en drinken een glas Trappist op deze prachtige overwinning en daarna nog een tweede op de tweede dag van Rubens 14e levensjaar.

Posted by CasaSpider at 2:41 PM | Permalink | Comments (7)

Ik wist het wel, ik wist het. Als men denkt ik denk dat dingen normaal verlopen komt er altijd een kink in de kabel. Vrijdagmorgen belde ik Meeùs om het huurcontract voor onze beoogde woning in Rijen te tekenen. Meeùs heeft echter een aantal documenten nodig zoals een werkgeversverklaring, een copie van mijn paspoort, een uittreksel uit het Bevolkingsregister van Valkenswaard en... een loonstrook.

"Ja maar, ik ben net begonnen met werken in Nederland", sputterde ik tegen. "Hoe doen mensen dat dan die hier nooit eerder hebben gewerkt?" Koel antwoordde de Meeùs-medewerkster dat die niet bij Meeùs kunnen huren. Gelukkig kan onze direkteur waarschijnlijk over een paar dagen voor een loonstrook zorgen. Dat is heel aardig voor iemand die deze maand slechts vier uren heeft gewerkt. Ja, sorry Piet.

Het uittreksel uit het Bevolkingsregister diende op het gemeentehuis in Valkenswaard geregeld te worden. Daar moest ik toch al zijn om te vragen hoe het met de sofinummers van Lucy en de kinderen staat, dit in verband met de zorgverzekering. De receptie verwees me door naar de Senioren.

Na een tijdje wachten mocht ik alweer voor de vierde keer kamer 13 betreden. Het lijkt wel of daar net als in Curacao alleen vrouwen werken. Nemen zij soms stiekem de macht over in de wereld? Neen, dat idee krijgt pas vaste grond als de nieuwe trainer van Ajax een vrouw blijkt te zijn.

De dame die mij vriendelijk verwelkomde opende met de woorden: "CasaSpider... ik ken jou. Jij was een vriend van onze Tonny!" Meteen wist ik het weer, zij was Elly van den Dungen en met haar broer Tonny heb ik vele uren samen gevoetbald, ongeveer veertig jaar geleden. Corry Konings zingt dan dingen als: "Mooi was die tijd..." maar CasaSpider is wat minder goed bij stem.

We haalden herinneringen op en wat gek eigenlijk dat men direct zo'n band heeft met mensen van zolang geleden. Inmiddels heb ik het telefoonnummer van Tonny die trainer is van Dommelen 1. Dat is nog eens andere koek dan Glimmen 3, of niet GJ?

Met een dergelijke gemeenschappelijke achtergrond is het goed zaken doen en dat bleek ook wel. Het uittreksel van het Bevolkingsregister was geen probleem, tenminste als ik 6.50 euro wilde neertellen. De sofinummers van mijn gezin zijn binnen en zelfs zijn we al aan elkaar gekoppeld zonder huwelijks- en geboorteactes te overleggen. Hierdoor kan reeds nu de kinderbijslag worden aangevraagd. Op Curacao bedraagt die ongeveer 60 gulden per kind per jaar. Toen Lucy het bedrag hoorde dat in Nederland voor kinderen wordt neergeteld wilde zij direct aan een nieuwe beginnen.

's Middags reed ik met de zwarte Jetta naar CARe Schadeservice in Eindhoven. Toen de Jetta in mijn handen kwam zat hij aan de linkerflank namelijk onder de vogelpoep. Dit leidde tot lelijke plekken, zonde van zo'n mooie auto. De linker achterkant en het deksel van de kofferbak moeten worden overgespoten en dat kost de leasemaatschappij 800 euro. Vervelend, maar de vlekken irriteren mij gewoon enorm.

Dingen lopen en ik krijg de tijd om ze te regelen. Dat is mooi en geeft een rustig gevoel. We zijn nu 25 dagen in Nederland en beseffen geluk te hebben met familie, werkgever en vrienden. Nederland is nog steeds een beetje vakantie maar van de andere kant voelt het of ik er nooit ben weggeweest. En dat verbaast me nog het meeste.

Posted by CasaSpider at 10:40 PM | Permalink | Comments (16)

Donderdagochtend hadden Zeeland, Noord Brabant en Limburg te lijden van dichte mist. In Dommelen was de buitentemperatuur 7 graden en op de wegen tussen de weilanden naar Borkel waar Luchiano (9) nog steeds naar school gaat was het zicht minder dan 50 meter.

Luchiano was onder de indruk. "God", zei hij. De airco stond op 19 graden maar toch bliezen de ventilatieroosters warme in plaats van koude lucht. Een gekke wereld.

Diana (1) is gelukkig weer beter en daarom gingen zij en Lucy samen met mij op pad om het tweede huis in Rijen te bezichtigen. Bij het naderen van de bestemming dacht ik even de TomTom verkeerd geprogrammeerd te hebben en wel met het adres van mevrouw Kleinmoedig die woensdag werd bezocht.

En zowaar, we reden door haar straat en langs haar huis om vijftig meter verderop voor het andere huis te parkeren. Mevrouw van Heusden deed enthousiast de deur open. Zij was met haar moeder druk bezig met inpakken. Ook dit huis ziet er keurig uit. In plaats van vloerbedekking ligt overal laminaat, in Lucy's ogen een voordeel met het oog op onze twee kinderen.

Een ander voordeel is dat de achtertuin netjes afgesloten is. Zo kan Diana daar ongestoord rondlopen. Lucy ziet het huis helemaal zitten. We reden terug naar Valkenswaard en overlegden even. Ja, het tweede huis wordt ons nieuwe huis. Helaas was de verhuurafdeling van Meeùs om twee uur al niet meer bereikbaar. Die wordt morgen gebeld en dan hopen we de zaak rond te krijgen.

Nu is het zoeken naar een school in de buurt voor Luchiano. Die heeft overigens een nieuwe hobby en het is een hobby die mij enigszins verbaast. Wie het raadt mag het zelf ook doen.

Aan mij de taak om de twee dames te bellen. Mevrouw van Heusden was blij en mevrouw Kleinmoedig een tikkeltje teleurgesteld. Nu weet zij nog steeds niet of ze de woning in de oorspronkelijke staat moet achterlaten of dat de nieuwe huurder de huidige situatie prefereert.

Ondanks dat vroeg ik haar wat zij met de Curacaose brievenbus gaat doen.

Posted by CasaSpider at 10:45 PM | Permalink | Comments (22)

Is het nu een Curacaos of een Curacaosch tintje? Wie het weet mag het zeggen. Maandag stond een aantal punten op de actielijst. Meteen nadat Luchiano (9) bij de St. Servatius in Borkel was afgezet reed ik door naar Rijswijk. Het primaire doel was het ruilen van de lease-auto en het secundaire dat er diezelfde middag een klus op mij lag te wachten bij VTL in Alphen aan den Rijn.

En zo genoot ik om een uur of zes in de file tussen Utrecht en Den Bosch van de voortreffelijke geluidsinstallatie van mijn zwarte Volkswagen Jetta waarop drie plakken witte vogelpoep schril afsteken.

Lucy vermaakte zich met Truus in de tuin. Er werd gesnoeid en er lagen veel bladeren wat niet vreemd is voor het jaargetijde, tenminste in Nederland. Zij had bij het opruimen daarvan veel schik van en met de blower en voelde zich een halve Rambo.

Op diezelfde maandag belde een medewerkster van Meeùs dat er twee huurwoningen vrij kwamen in de gemeente Rijen. Zij gaf mij de gegevens van de huidige huursters waarmee ik afspraken maakte op woensdag en donderdag.

Vandaag is het woensdag en vanmorgen ben ik op bezoek geweest bij mevrouw Kleinmoedig in Rijen. Lucy kon helaas niet mee omdat Diana 's nachts koorts had. Kleinmoedig is een typisch Curacaose achternaam en het verbaasde me daarom niet echt dat een Curacaose dame de deur opende. Haar vader is een neef van Mario Kleinmoedig bij wie ik in 1995 een cursus Papiaments heb gevolgd.

We maakten een ronde door het huis en het sprak mij direct aan. Een voordeel is dat het er erg netjes uitziet, tenminste op het eerste gezicht. Dit betekent dat wij er vrijwel direct in kunnen wonen, zonder al teveel gedoe van vloerbedekking leggen, schilderen etc.

Een leuk detail is de brievenbus van het huis. Die was mij bij binnenkomst al opgevallen, hij kwam me bekend voor. Het is namelijk een echte Curacaose brievenbus, precies hetzelfde model als wij in de Socratesstraat hadden. Sommige mensen zeggen in zo'n geval: Het heeft zo moeten zijn.

Voor donderdagochtend staat er een bezichtiging gepland in het andere huis dat vrij komt. Eerlijk gezegd kan ik mij niet voorstellen dat dat er beter uitziet, maar ik zeg altijd zeg nooit nooit. Hoe dan ook ziet het er naar uit dat we per 1 november een huis hebben en dat is goed nieuws.

Posted by CasaSpider at 5:31 PM | Permalink | Comments (35)

Wat een prachtige dag was het zondag en dat in oktober. Is er een plek onder de zon waar het klimaat beter is dan in Nederland? Dacht het niet.

Halfords

Zaterdag was het ook mooi weer en samen met Luchiano (9) en Diana (1) gingen we naar de grote stad. Valkenswaard dus. Luchiano wilde Pokemonkaarten en ik een TomTom. Hoe gaat dat gezegde ook alweer van toys for boys, het had iets met de prijs te maken. Van de week werden we bij Halfords uitstekend geholpen door een dame met lang donker haar. Ze verkocht ons een kinderzitje en wist veel van navigatie-apparatuur. Daarom besloot ik de TomTom bij Halfords te kopen.

Had ik dat maar nooit gedaan!

Mijn oog was gevallen op de TomTom 3rd Edition Europe voor 249 euro. In de zaak keek ik voor de vorm naar wat andere modellen en zag dat bij de mijne Benelux Software Included niet was aangevinkt en bij een ander model wel. Daar wilde ik het fijne van weten. In plaats van de verkoopster met de lange donkere haren stond een mannelijke employee mij te woord.

CasaSpider: "Kunt u mij zeggen wat het verschil is tussen Benelux Software Included aangevinkt of niet?"
Mannelijke Halfords employee: "Nou eh... Benelux... dat is Nederland, Belgie en Luxemburg. En eh... die software zit erbij."
CasaSpider: "Goh, wat vertelt u me nu!"

Ik wees op de TomTom 3rd Edition Europe en zei tegen de mannelijke Halfords employee dat ik die wilde hebben. Hij pakte de doos, liep naar de kassa en maakte de rekening op. Ik herinnerde mij het plakaat op de deur van Halfords waarop geschreven staat dat men voor 10% aan waardebonnen geeft op de aanschaf van navigatie-apparatuur.

CasaSpider: "En ik heb natuurlijk recht op 10% aan waardebonnen van het aankoopbedrag."
Mannelijke Halfords employee: "Neen, die korting geldt niet voor dit model. Alleen op oude modellen."
CasaSpider: "Dat is misleiding! Ik voel mij verneukt!"

De mannelijke Halfords emplohee deed er het zwijgen toe en ging verder met het schrijven van de bon. Tussendoor vroeg ik of de korting dan wel gold voor de TomTom 720, ook een heel nieuw (en duur) model. "Oh, dat weet ik zo niet uit mijn hoofd", zei de man.

Wat heb ik een hekel aan dergelijke akties. En wat heb ik een nog grotere hekel aan mijzelf. Had ik achteraf de TomTom daar maar laten staan met de woorden: "Ik koop hem wel bij Dixons (of een andere zaak), ook al is hij daar tien euro duurder."

Maar dat deed ik niet. Toch gaat Halfords dit nog merken. Nooit maar dan ook nooit koop ik daar meer iets totdat de hele 249 euro ergens anders zijn besteed. Wij dachten dat dit soort laffe praktijken alleen op Curacao voorkwamen, met name bij kledingzaak Rasonable, maar niet dus. Een dikke vette min voor Halfords.

Venbergen

Gelukkig gebeuren er ook leuke dingen. Zondagmiddag was het zoals in Nederland gebruikelijk stralend weer. We besloten naar de Venbergse Molen te gaan. Aan de telefoon vroeg mijn zus Pascale eerst of we lopend gingen, toen fietsend en tsja, dan blijft er alleen nog maar met de auto over.

De Venbergse Molen is een watermolen en ligt in het beroemde natuurgebied De Malpie (Wikipedia). Venbergen is een begrip in Valkenswaard, er is namelijk een mooi terras bij de watermolen waar men heerlijk Trappistenbier kan drinken.

Vroeger gingen wij daar nog wel eens op de fiets naar toe. Samen met Paul Janssen en Frank Maas heb ik er wel een paar glazen Westmalle Dubbel achterover geslagen.

Met grenadine trouwens. Dronk Bor de Wolf dat ook niet in het Praathuis? De Fabeltjeskrant maakt net als Alfonso Alves (7 goals tegen Heracles!) en wij een come-back. Lucy en ik startten met een Westmalle Tripel en de kinderen deelden een cola. Diana was aanvankelijk gefascineerd door de eenden ("Kwaak kwaak") maar was even later net als haar broer niet uit de speeltuin weg te slaan.

Iedereen weet dat CasaSpider houdt van Pleincafé Wilhelmina maar Venbergen verzacht het gemis aanzienlijk. Als afsluiter namen we een Westmalle Dubbel van de tap maar zonder grenadine. Immers, we zijn Bor de Wolf niet. CasasPa was inmiddels onderweg naar de Chinees en dus werd het tijd om op te stappen. We slenterden naar de parkeerplaats waar Lucy nog een artistieke foto van een onwelwillende Luchiano maakte.

Posted by CasaSpider at 7:34 PM | Permalink | Comments (23)

Wij wonen sinds donderdagavond 4 oktober in Dommelen bij CasasPa en Truus. Vrijdagavond hebben we geboerenbridged maar helaas ben ik vergeten wie er gewonnen heeft.

Zaterdag waren we alweer in Borkel. Zus Pascale en zwager Luc hielden een housewarming-party. Eigenlijk had dit feest plaats moeten vinden op 31 maart, de verjaardag van Pascale. Wegens familie-omstandigheden moest het toen helaas afgelast worden. Toevallig is Luc ongeveer een half jaar later jarig, namelijk op 3 oktober waardoor de houswearming toch met een verjaardagsfeest gecombineerd kon worden.

De festiviteiten startten om drie uur. De tent en de bar, er werd overigens Jupiler geschonken, waren geïnstalleerd en er was voor een overvloed aan diverse hapjes gezorgd. 's Middags kwamen de mensen met kinderen en 's avonds het ruige volk.

• Terwijl de ouders van koffie met gebak genieten spelen de kinderen in de zandbak.
  
• Zus Margriet en Lucy kijken een tikkeltje verbaasd naar de roze ballonnen.
  
• Lucy, Diana (1) en Luchiano (9) in de tuin, rechts van hun drie kinderen.
  
• Neef Ruben wordt op 13 oktober 14 jaar en Luchiano 11 dagen later 10. Kan hij het verschil in lengte nog goedmaken?
  
• Eindelijk ontmoet Diana een kindje dat kleiner is dan zij.

Bij een feest horen kado's. Luc en Pascale hebben een electrische grasmaaier maar die is niet echt praktisch vanwege het snoer. Naar verluidt is men in Belgie bezig met draadloze electriciteit. Voor het zover is lijkt een benzinemaaier een redelijk alternatief.

Wij hadden een mooie motorgrasmaaier op het oog maar wisten niet zeker of deze bij Pascale en Luc in de smaak zou vallen. Daarom gaven we hun een tegoedbon. Om toch een indruk van het kado te geven had de vader van Luc een model in elkaar geflanst. Lucy was daarvan niet op de hoogte en vroeg ongerust aan mij of dit het kado was.

• De vader van Luc presenteert vol trots de grasmaaier aan Luc en Pascale.
• Lucy vond het een beetje frisjes.

Binnen, in de grote keuken werd intussen druk gekokkereld. Worstjes, saté, Franse kaas, gevulde eieren, alles was er in ruime mate. De moeder van Luc en zwager Wiro nemen het ervan. De gasten bleven binnenstromen en daarmee ook de kado's. Pascale was blij met haar nieuwe laarsjes ("In de Malpie moet men ook een beetje hip rond kunnen stappen") en het schilderij van een kip.

Het huis is goed opgewarmd. Vandaag maar eens informeren hoe de mensen en de dingen een en ander hebben doorstaan.

Posted by CasaSpider at 2:20 PM | Permalink | Comments (10)

Het zijn drukke tijden in ons huis te Borkel. Woensdag was onze huisbaas Luc jarig maar hij zat toen nog met mijn zus Pascale ergens in Spanje. We hebben hem telefonisch gefeliciteerd en er 's avonds een Westmalle op genomen.

Donderdagochtend kwamen ze aan op Eindhoven Airport. Zus en mede-dakloze Margriet haalde ze op. Het huis is nu lekker vol. Pascale en Luc (links) brachten een leuk kado mee voor Diana (1), een heuse Flamencojurk die natuurlijk meteen gepast moest worden. Neef Tom (2) begeleidt haar op zijn groene electrische gitaar.

Om kwart over twaalf kwam Luchiano (9) thuis van school. "Ik treed in jouw voetstappen", sprak hij trots. Ik vroeg mij af of hij daarmee bedoelde een groot schrijver of een geniale automatiseerder te worden.

"Vanmiddag om kwart over drie moet ik nablijven", was het enigszins ontluisterende vervolg. Hij had samen met klasgenoot Joey zitten vervelen. Een puike prestatie om binnen twee weken op een nieuwe school al straf te krijgen.

Inmiddels zijn we ons boeltje aan het pakken. Zometeen rijden we van Borkel naar Dommelen, beide gemeente Valkenswaard. In Dommelen gaan we een paar weken van de gastvrijheid van CasasPa en Truus genieten. Daarna is het echt tijd voor een eigen huis en haard...

Posted by CasaSpider at 2:09 PM | Permalink | Comments (21)

Waar blijven de politieke beschouwingen? Voorlopig is daar geen tijd voor, immers maandag werd ik plotseling uitgenodigd voor een ouderavond op de St. Servatiusschool alhier te Borkel. Het was een informatie-avond voor groep 7 en 8, althans voor de ouders van de betreffende kinderen.

Het ging over het vervolgonderwijs, hoe dat in elkaar zit en welke mogelijkheden er zijn. Een agendapunt was de Borkelse situatie. Daarmee bedoelt men de kleinschaligheid van het dorp, een dorp waar zelfs geen winkels zijn. Valkenswaard is de grote stad waar de paar kinderen die per jaar doorstromen naar het Were Di (vroeger Hertog Jan College) ineens worden ondergedompeld in een grote massa van scholieren.

Dat wordt steeds erger omdat vroeger automatisch gekozen werd voor het Were Di. Zo fietsten de kinderen uit Borkel gezamenlijk naar Valkenswaard. Inmiddels bieden scholen in de regio andere mogelijkheden die ook aantrekkelijk blijken. Zoals bijvoorbeeld de Groenschool in Eindhoven, het Pius X-College in Bladel en enkele scholen in Belgie.

Allemaal niet van direct belang voor Luchiano (9) die maandagavond in bed ineens wat paniekerig was. Op school maken alle leerlingen een weekplan en wat daarin is vastgelegd moet volgende week vrijdag af zijn. "En het is heel veel, papa", aldus Luchiano. Zo nu en dan duikt de twijfel op of hij het wel allemaal aan kan.

Dinsdag zag de wereld er alweer heel anders uit en 's middags ging hij bij een vriendje spelen, deze keer was het Luc. In de tussentijd hadden mijn zwager Wiro en ik een belangrijke taak: het opruimen van lege bierkratten in de kelder van ons opvanghuis.

Toen we de kratten in de Pajero laadden kwam net overbuurvrouw Charlotte aanfietsen. Die keek toch een beetje vreemd op, helemaal toen wij haar vertelden dat dit de score van één week was.

Grapje natuurlijk.

We reden naar de Achelse Kluis, een abdij die op de grens van Nederland en Belgie ligt en behoort tot de gemeente Valkenswaard. Van heel vroeger kan ik mij er een rondleiding herinneren. In de Achelse Kluis liepen toen monniken in bruine pijen rond. Zij deden wat aan landbouw en hielden varkens om in hun levensonderhoud te voorzien.

Dat is nu wel anders. De varkens zijn weg en op het terrein is een grote winkel gevestigd waar men vele soorten bier kan kopen. Ook het eigen bier van de Achelse Kluis wordt er verkocht. We sloegen een paar kratten in die bijna van het statiegeld bekostigd konden worden.

's Morgens hadden Lucy en ik een kinderzitje gekocht voor in de auto. Het zitje dat we van zus Pascale hadden geleend stond naast de koelkast om schoongemaakt te worden. Diana (1) houdt erg van autorijden en toen ze het zitje zag kroop ze er meteen in. Zeker 20 minuten heeft ze vredig gewacht, waarschijnlijk in de hoop dat we spoedig gingen rijden.

Zo, net op tijd klaar voor Inter Milan tegen PSV...

Posted by CasaSpider at 8:17 PM | Permalink | Comments (10)

In Borkel gebeuren soms vreemde dingen. Zo zijn wij al diverse malen de Solex-club tegengekomen, een groep van ongeveer 30 personen in lange bruine leren jassen op Solex brommers. Dat is toch een beetje vreemd?

Zondagmorgen kwam Lucy naar beneden. "Wat is dit nu weer, ik zag een hele groep mensen met stokken lopen. Wat is dat?"
CasaSpider: "Ah, je hebt Nordic Walkers gezien..."
Lucy: "Nordic wat?"
CasaSpider: "Nordic Walkers, dat zijn oudere mensen met teveel geld die net doen of ze door de sneeuw lopen."
Lucy: "Oh. Ik vroeg mij af wat doen die, eerst dacht ik dat ze blind waren maar een vrouw stak plotseling de weg over."

Even later vertelde ik deze anekdote aan mijn zus Margriet die in de lach schoot. "Ja en toen zei ik tegen Lucy dat de rest van Nederland de draak steekt met deze mensen." Toen moest Margriet nog harder lachen: "Nou, Wiro en ik doen toevallig ook aan Nordic Walking, kijk hier liggen onze stokken."

Zwager Wiro die meeluisterde: "Oudere mensen met teveel geld, hehehe."

Posted by CasaSpider at 10:34 AM | Permalink | Comments (25)