Main

Auto's & Vervoer Archives

April 2, 2002

Golfjes terug naar Uralco

Een heugelijke dag vandaag voor SQL Integrator. Een groot aantal Golfjes werd teruggebracht naar de rechtmatige eigenaar, garage Uralco. Onder deze Golfjes bevond zich ook de N 6-43, het exemplaar van de CasaSpider. Uiteraard werden de auto's gecontroleerd voordat ze werden teruggenomen. Sjonge, sjonge, werden die auto's maar zo goed nagekeken als ze voor een grote beurt kwamen!


Bij mijn auto kregen drie monteurs de motorkap niet omhoog. Na flink wat wrikken lukte dat uiteindelijk wel. De controleur ging zelfs het oliepeil controleren, wat op zich vreemd is, want de auto is regulier bij hun zelf in onderhoud. Tot mijn verbazing zat er haast geen olie meer in het carter, en dat terwijl de auto net twee weken geleden zijn grote beurt had gehad!


Wel, de auto is daar achtergebleven en wij trokken naar Star Rental om een Suzuki Baleno in ontvangst te nemen. Het exemplaar dat ik uiteindelijk kreeg is blauw en een automaat. Jammer genoeg heeft hij een lichte schade achter, blijft de binnenverlichting branden en doet de radio het nu al niet meer. Dat belooft nog wat. Ach, morgen maar eens langs gaan daar.

April 3, 2002

De gebreken van de Suzuki Baleno

Voor diegenen die het interesseert hoe het verder ging/gaat met de Suzuki Baleno... Gisteren vertoonde hij wat gebreken, zo bleef het lampje van de binnenverlichting branden, ondanks dat alle deuren dicht waren en bovendien deed de radio het opeens niet meer. De Spider heeft echt alles geprobeerd, het gekke was dat het display van de radio het wel deed, alleen kwam er geen geluid uit. Ik had het liever andersom gehad.
Gisterenavond bij het wegrijden wilde ik even de ruiten schoonsproeien. En raad eens wat, toen ik op het knopje van de achterruitensproeier drukte, begon de radio geluid te geven! De achterruit werd overigens ook schoongemaakt.
Het lampje van de binnenverlichting bleef branden doordat de achterklep niet helemaal dicht zat, die moet blijkbaar dichtgesmeten worden. Ja, ik begin het kreng al aardig te kennen. Toch morgen even langs om de achterbumper te laten repareren.
Wordt vervolgd...

April 8, 2002

Vrouwen en achteruitrijden

Stelling: de hersens van vrouwen werken anders(om) dan die van mannen.

Vanmorgen bracht ik Luchiano en Willy naar school, hun vakantie was eindelijk afgelopen. Ik parkeerde mijn auto naast een groene Mitsubishi Lancer Stationwagon, eigendom van de vrouw van een collega. De linkerzijkant van deze auto zag er verschrikkelijk uit, het leek wel of die auto een zwaar ongeluk had gehad. Gelukkig kwam Ann de vrouw van die collega er net aan.

'Wat is er met jouw auto gebeurd? Heb je een ongeluk gehad?', vroeg ik.
'Nee, ik ben een paar keer tegen ons hek aangeklapt', antwoordde zij.

Let op, want nu introduceert de CasaSpider de stelling...

Spider: 'Ahaa, dan reed je zeker achteruit!'
Vrouw: 'Ja, hoe weet jij dat?'
Spider: 'Nou dat weet ik, omdat vrouwen een stofje in hun hersens hebben waardoor ze niet weten welke kant ze op moeten sturen bij het achteruit rijden.'
Vrouw: 'Ja, ik moet gaan. Daag!'
Spider: 'Ho ho, ik bedoel het niet slecht, mannen kunnen andere dingen weer niet...'

Maar het was al te laat, de vrouw van de collega stoof achteruit (!) weg.
Nu zijn er inderdaad vrouwen die het achteruitrijden wel beheersen, tuurlijk, er zijn altijd uitzonderingen. Maar in het algemeen geldt toch de stelling, let er maar eens op, dat hoe vrouwelijker de vrouw is, hoe slechter zij achteruit kan rijden.

April 26, 2002

Tweemaal ontsnapt

Zowel vandaag als gisteren ben ik aan een auto-ongeluk ontsnapt. En het ging twee maal op bijna identieke wijze. Hier op Curacao mag je op vierbaanswegen zelf bepalen of je links of rechts rijdt. Dat heeft zo zijn voordelen. Nadeel is dat het regelmatig voorkomt dat op beide banen een auto met geringe (lees: legale) snelheid rijdt. Daarachter rijden dan zowel links als rechts auto's die er langs willen. Dan gaat het erom om goed te kiezen, want uiteindelijk zal toch een van beide langzaamrijders iets harder rijden dan de andere.

Wel, zoiets gebeurde gisteren dus. Naast mij zat een auto van DOW (Dienst Openbare Werken). Midden in een bocht besloot hij naar links te gaan, maar daar reed ik al. Luid claxonnerend en remmend ging het allemaal nog net goed.

Vanmorgen reed ik over de Julianabrug (dit is een hoge brug). Ongeveer een kilometer verder komen drie scherpe bochten. Vooral de eerste is linke soep. Onder normale omstandigheden neem ik die bocht met 80, sinds enige maanden is het wegdek echter in onderhoud en doe ik het met 70. Omdat ik net van een rood stoplicht wegreed was ik aan het accellereren tot 70, links kwam een rode Toyota mij voorbij met zeker 80. Die ging afremmen, maar ik dacht nog, als dat maar goed gaat. Het betreft hier overigens een vierbaansweg, dit voor de duidelijkheid. Midden in de eerste en scherpste bocht vloog de Toyota naar rechts, waar ik wederom reed. Ditmaal met twee kinderen op de achterbank. Nog harder claxonnerend en afremmend en ditmaal ook erbij vloekend heb ik de zaak heel kunnen houden.

Ik maakte wat woeste gebaren met mijn armen. Nu wil het toeval dat mijn schouder/nek sinds twee dagen wat pijn doet. Daarom rijd ik nu niet met de ramen open, maar met de airco aan. Ik ben echter gewend om met mijn ramen open te rijden. Woedend wilde ik mijn linkervuist naar buiten steken en sloeg dus hard met mijn hand tegen het raam. Het scheelde er nog maar aan dat ik uit kwaadheid mijn eigen raampje kapot had geslagen!

Later vroeg mijn zoon Luchiano: 'Papi, was die sukkel een man of een vrouw?' Ditmaal dus een man. Hij reed achter mij en bij het volgende stoplicht zag ik dat hij zijn rechter buitenspiegel aan het verstellen was.

Beetje laat.

May 21, 2002

Wielen

In ieder land bestaat criminaliteit. Zo, dat weten we ook weer. Verschillend is wel de wijze waarop de criminele handelingen worden verricht en ook de doelen kunnen anders zijn. Neem nu bijvoorbeeld de auto. In Nederland zijn auto's regelmatig doelwit van crimineel gedrag. Het gaat dan om met name autoradio's en laptops. Op Curacao zijn joy-riding en wielen de hot issues.

De auto's die ons via de werkgever ter beschikking worden gesteld, lenen zich niet bijzonder voor joy-riding. Ze hebben daarentegen wel wielen. Toen ik mijn Golfje pas had, kwam ik om een uur of 1 's avonds uit een kroeg, stapte in mijn auto en wilde wegrijden. Ik hoorde een krassend geluid en dacht dat er een steen in de weg lag. Ik gaf wat meer gas. Het gevolg was dat het krassen ook harder werd. Ik ging eens poolshoogte nemen en wat bleek, het rechterachterwiel ontbrak. De bouten van de andere wielen waren reeds losgeschroefd, maar kennelijk voelden de crimineeltjes zich betrapt.

Al vrij snel na de introductie van de Toyota Yaris, loste dit model de Golf af als populairste om wielen van te verwijderen. Toen collega Wim een auto moest uitzoeken, deed ik hem dus de tip van de hand om geen Toyota Yaris te nemen. En wat blijkt, afgelopen vrijdagnacht werd collega Wilbert, die wel een Toyota Yaris heeft, enige wielen lichter gemaakt.

Op zijn site beschrijft Wilbert op komische wijze hoe Angelique en hij erachter kwamen dat er iets aan de hand was met de auto. Ook leuk is om te lezen hoe de wielloze Yaris op een truck wordt geladen om hem weg te slepen. Maar het leukste zijn toch Wilbert's pogingen om aangifte van de diefstal te doen bij de Curacaose Politie. Hieronder een fragment:

Toen volgde de eerste vraag. 'Waar zijn de wielen van uw auto gestolen?' 'Op de Maahaaiweg.' Dit bleek niet voldoende informatie. 'Ter hoogte van welk huisnummer?' 'Dat weet ik niet, ter hoogte van café 'De Tropen', maar welk nummer, geen idee.' De agente keek me een beetje vreemd aan en zei: 'Dan kunt u dus geen aangifte doen.' Ik keek haar recht in de ogen zonder ook maar een spier op mijn gezicht te vertrekken. Na een paar seconden begon ze weer naar het papier te staren. Ik wist verder niets te zeggen dus bleef zwijgend op de stoel zitten. Na een minuut stilte vervolgde de agente met het stellen van de vragen die op het papier stonden. Na de laatste vraag, vroeg ze wederom: 'Waar zijn de wielen van uw auto gestolen?' Ik zei, 'Aan de Mahaaiweg, ter hoogte van café 'De Tropen'…' Na een tijdje stilte vroeg ze nog één keer om het huisnummer, wat ik natuurlijk nog steeds niet kon vertellen. Tenslotte schreef ze in en om het vakje huisnummer in zeer kleine lettertje: nabij café 'De Tropen'.

Toen mijn wiel gestolen was, heb ik geen aangifte gedaan. Dat kwam omdat ik al eens eerder wel aangifte had gedaan van een gestolen gasfles. Na een keer aangifte te hebben gedaan, weet men genoeg.

June 8, 2002

Nieuwe auto's

Gisteren werd door het leasebedrijf de eerste lichting nieuwe auto's afgeleverd. De mijne zat er niet bij, dat duurt nog wel een paar maanden. Ik heb namelijk wat bijzondere eisen, de belangrijkste zijn een schuifdak, hier moon-/sunroof geheten, en lichtmetalen velgen. Op zich geef ik niet zo om lichtmetaal, wieldoppen kunnen ook heel mooi zijn. Probleem op Curacao is echter dat je die wieldoppen eraf moet halen. Als je dat namelijk niet doet, doet iemand anders dat wel voor jou. Voor vier plastic wieldoppen brengt men het hele eigen risico in rekening, 500 gulden. Een nieuwe auto zonder wieldoppen ziet er echt niet uit, vandaar dat lichtmetaal.

Ter gelegenheid van de aflevering bracht het autoleasebedrijf ook nog wat koud bier mee. Het voornaamste gespreksonderwerp was uiteraard Auto's. De drie mannen van het leasebedrijf mengden zich gezellig onder de IT-ers, op zich al een hele prestatie. Op een bepaald moment liep hun directeur op Wim Jans af, die hij echt niet kende, en vroeg hem: 'Kom jij uit Belgie?'

Nu komt Wim Jans ook echt uit Belgie, die directeur nam toch wel een groot risico, ik bedoel het zal je als Hollander maar gezegd worden! Zie ik zo bleek? Geintje natuurlijk, ik heb niets tegen Belgie, integendeel. 's Avonds zijn we dan ook, samen met Wim en zijn vrouwen, lekkere Leffes en Westmalles gaan drinken op Pleincafe Wilhelmina.

June 28, 2002

Yves Cooper en Roadwatch

Sinds december 2001 heeft Curacao zijn eigen Don Quichotte. Bij ons heet hij Yves Cooper. Eind vorig jaar ergerde deze man zich dermate aan het aantal onnodige dodelijke verkeersongevallen, dat hij na ieder verkeersongeval met dodelijke afloop een mars liep van Band'abou naar Band'ariba. In mensentaal van de linker- naar de rechterpunt van Curacao. De mars werd gesponsored en het geld ging naar de stichting Curacao Roadwatch. De medewerkers van Curacao Roadwatch zouden de taak krijgen om verkeersovertredingen als door rood en/of te hard rijden te signaleren. Binnen twee dagen moest de bekeuring in de brievenbus van de overtreder liggen en ook de inning diende snel te geschieden, desnoods met zware sancties.

Het idee is op zich natuurlijk niet slecht, ik heb ook een hekel aan door rood rijders, dat doe ik haast nooit. Ook rijd ik nooit te hard, maar wel veel harder dan hier volgens de regeltjes mag. En dus zit ik er niet op te wachten dat een of andere Roadwatcher mij eens lekker gaat bekeuren. Zoveel verdien ik nu ook weer niet. De ellende van Roadwatch is dat de medewerkers uit een percentage van de ge-inde bekeuringen betaald worden. Volgens Yves Cooper zouden die medewerkers heus geen misbruik maken van het feit dat hoe meer bekeuringen zij uitschrijven, hoe meer er verdiend wordt. Uiteraard niet.

Aanvankelijk zou Roadwatch in maart actief worden, later in april en nog weer later op 1 juli. Er was namelijk veel weerstand, onder anderen van de politie zelf. Wat heeft men vervolgens gedaan, men heeft Yves Cooper tijdelijk ingezet bij Justitie om openstaande boetes in te voeren. Dat vond Yves best, als hij maar op 1 juli mocht beginnen. Al vrij snel werd duidelijk dat het helemaal niet de bedoeling van de overheid was dat Roadwatch daadwerkelijk actief zou worden. En wat deden de slimmeriken? Ze legden Yves Cooper een spreekverbod op!

Ik heb helaas geen foto van Yves Cooper, maar als je die kop ziet, dan begrijp je meteen dat je deze man niet moet tergen met een spreekverbod. De man houdt van spreken in het openbaar, liefst met veel media om zich heen. Het is iemand met een missie, Roadwatch zit in zijn hoofd en dat moet er koste wat kost komen. En dus lapte hij het spreekverbod aan zijn laars. 'Een spreekverbod kunnen zij mij opleggen als ik bij hun in dienst ben, met een salaris en een contract. Ik werk daar gratis en voor niets en zonder contract en dus laat ik mij geen spreekverbod opleggen!', aldus Yves Cooper. En daar zit natuurlijk wel wat in.

De interviewer vroeg aan Yves hoeveel boetes hij nu had ingebracht in het systeem van Justitie. 'Ha!', zei Yves, 'een heleboel, maar die heb ik er allemaal weer uitgeflikkerd. Ik heb ze gewoon gedelete, nu zitten er misschien nog twintig in.' Lachen met die man!

To be continued...

July 7, 2002

Proef-Rij-Examen

Jaren, maar dan ook jaren geleden was ik student in Utrecht en besloot rijlessen te nemen. Bruinsma was de rijschook, de heer Mentink mijn leraar. Ik woonde op studentencomplex Van Lieflandlaan, op acht hoog. Om tijd te winnen leek het me beter om de heer Mentink beneden op te wachten en dus spraken we steeds af voor het Studentencafé De Shelter. Daar werkte ik namelijk zowat iedere avond. Beetje vreemd natuurlijk dat de leerling altijd uit de kroeg komt, maar ja.

In die tijd was ik nogal eigenwijs. Gelukkig is dat later wel bijgetrokken. Zelf vond ik dat ik bijzonder goed reed en voor de rest sloeg ik alle raadgevingen van Mentink in de wind. Na een tijdje stopte hij met zijn adviezen. Het examen naderde en tijdens een les vroeg Mentink mij om de auto aan de kant te zetten. 'CasaSpider', zei hij (eigenlijk zei hij mijn voornaam, maar toen wist ik nog niet dat ik later CasaSpider zou heten), 'CasaSpider, jij vat het allemaal wat te licht op. Je rijdt wel goed, maar je kijkt helemaal niet. Daar moet je echt iets aan doen, anders haal je het examen nooit. Ik raad je met klem aan om eens een proefexamen te doen.'

Omdat Mentink het zo serieus vroeg, heb ik me dus aangemeld voor een proefexamen. Ook was ik maar eens begonnen met een beetje kijken. Het proefexamen startte bij Stadion Galgenwaard. Volgens mij was het de oude Bruinsma zelf die het examen afnam. Nerveus was ik niet, ik zou dat varkentje wel even wassen. Bij het wegrijden van het parkeerterrein had ik al bijna een paaltje te pakken, Bruinsma weet dit aan het feit dat ik voor het eerst in die auto zat. We waren op weg. De auto voor mij week naar rechts uit, hij wilde eigenlijk naar een benzinestation aan de linkerkant. Ik interpreteerde zijn naar rechts uitwijken zodanig, dat hij mij voor wilde laten gaan. Dit betekende mijn eerste ingreep.

Op ons gemakje reden we door de Utrechtse straten. Bruinsma zat er relaxed bij. Ik naderde een zijstraat en zag een verkeersbord. Dit bord gaf aan dat je bij rechts afslaan moest uitkijken voor overstekende kinderen. In een vlaag van verstandsverbijstering dacht ik echter dat dit bord de officiële rijrichting aangaf, dus dat de weg feitelijk naar rechts afboog. Dat was dus helemaal niet zo, maar ik dacht het wèl. Ongeveer vijf meter voor de afslag kwam ik als een volleerd F1-coureur in actie, remde krachtig, schakelde bliksemsnel terug in zijn twee en sleurde de auto de zijstraat in. Bruinsma hapte naar adem.

Toen hij weer kon praten vroeg hij: 'Waarom deed je dat in Godsnaam?'. Kalm legde ik hem de situatie uit. We kwamen uit op de Kardinaal de Jongweg, een grote weg met veel rotondes. Ik stond netjes voorgesorteerd om de rotonde rechtdoor te nemen. Kijken was inderdaad niet mijn sterke punt. Zo ontging het mij volkomen dat Bruinsma druk aan het communiceren was met de bestuurder aan mijn rechterzijde. Ik lette alleen op het stoplicht, om zo hard mogelijk weg te kunnen rijden. En dat deed ik. Bruinsma's ingewanden traden nu zowat uit, maar ditmaal had hij, wijs geworden door de vorige ervaring, wel de tegenwoordigheid van geest om op de rem te trappen. 'Zag je dan niet dat die man rechts ook rechtdoor wilde en dat hij dat met gebaren duidelijk maakte? En dat wij hem wel voor zouden laten gaan? Nee?' Het lag me op de lippen om te zeggen: 'Rij jij of rij ik', maar ik slikte de woorden in.

Verder werd er weinig gesproken. Teruggekomen bij Stadion Galgenwaard vroeg Bruinsma wie eigenlijk mijn leraar was. 'Mentink', antwoordde ik. 'Hmm, dat is niet eens de slechtste!', mompelde Bruinsma.

August 28, 2002

Vrouwen en achteruitrijden (2)

Vanmorgen was ik even met de Ontwikkelaars aan het praten over allerhande zaken met betrekking tot Oracle. Zoals daar zijn: Hoe laat worden de Surinaamse Broodjes ook alweer bezorgd? Plotseling werd mijn aandacht getrokken door een activiteit op de Aqualectra parkeerplaats. Met grote snelheid reed een witte auto achteruit, richting de postkamer. Met een vloeiende beweging maakte de auto een kleine draai om exact juist met de achterwielen op tien centimeter van de betronrand geparkeerd te worden. De deur zwaaide open en een van onze charmante postdames stapte uit.

Ik stond paf. Zojuist had mijn stelling omtrent vrouwen en achteruitrijden een flinke deuk opgelopen! Misschien nog wel het meest door het feit dat het een echt vrouwelijke postdame was, dus niet zo'n zwaargebouwd en behaard geval. Misschien kan ze nog programmeren ook!

In zo'n geval zeggen we dan maar één zwaluw maakt nog geen zomer.

September 10, 2002

Veranderingen

Wegens het vertrek van Nick Keeman naar Nederland dreigde telefoonmaatschappij UTS zonder DBA door het leven te moeten. Gelukkig hadden we er bij Aqualectra eentje over en dat was ik dus. Sinds maandag ben ik nu werkzaam bij UTS, een leuke omgeving. Toch heeft een dergelijke verandering meer implicaties. Zo bracht ik tot dusverre altijd Luchiano naar school. Deze school bevindt zich op zo'n tien kilometer van ons huis, in Julianadorp. Aqualectra ligt op zo'n vijf, zes kilometer van ons huis en in lijn met Julianadorp. Dus het viel goed te berijden.

UTS is echter aan het einde van onze straat gelegen, de ingang bevindt zich op ongeveer 250 meter. Het zou onzinnig zijn om om kwart voor acht naar Julianadorp te rijden en dan om op zijn vroegst half negen bij UTS te arriveren, na 20 kilometer rijden. En dus brengt en haalt Lucy Luchiano nu, vindt ze ook leuk, want zo heeft zij de auto de hele morgen. En ik vind het ook leuk, want ik ben nu om tien voor acht op mijn werk en toch eerder thuis dan voorheen.

Trouwe lezers weten dat ik af en toe wat te mekkeren heb over vrouwen en met name achteruitrijden. Die bewering blijft staan, maar er valt ook iets positiefs te melden. Sinds Lucy rjjdt verbruiken we 15 tot 20 procent minder benzine! Dat mag ook wel eens gezegd worden.

October 11, 2002

Mooi geparkeerd

Vanmorgen zat ik lekker bij UTS te werken. Het was druk, maar alles lukte. U kent dat wel. Ik had juist een kopje capuccino gehaald à 25 cent, toen er iemand binnenkwam die vroeg of we het al gezien hadden. Hoe iemand zijn auto had geparkeerd.


Toch zonde van zo'n Camry! (foto Sidney van Dijk)


Het parkeerterrein voor ons gebouwtje is niet zo heel groot. Daarom wordt ook de zandvlakte eronder als parkeerplaats gebruikt. Diegenen die op tijd op hun werk zijn kunnen boven parkeren en hebben geluk.

Nu lopen er ook een paar Amerikanen bij ons rond. Eén daarvan rijdt in een mooie bordeaux-rode Toyota Camry. Klaarblijkelijk had deze Amerikaan geluk, want hij kon 's morgens boven parkeren. Nu wil het toeval (ik had het tot dan toe nooit gezien of gemerkt), dat deze parkeerplaats een klein tikje afloopt, richting de zandvlakte.

Amerikanen rijden al heel hun leven in auto's met automaten en zijn wellicht wat gemakzuchtig. Waar wij hem (de auto) altijd braaf in de P zetten voordat we uitstappen, vond deze Amerikaan de N ook wel een mooie letter.

Ook de handrem bleef onaangeroerd. Wel, het is duidelijk wat zich heeft afgespeeld, de Camry reed vanzelf naar beneden en boorde zich in een of andere 4-wheel drive. Nog een geluk dat die er stond, anders was de onbemande Toyota wellicht door het hek naar buiten gereden. Het hele terrein loopt namelijk enigszins af.

En nog een keer van achteren... (foto Sidney van Dijk)Het was echt een leuk gezicht om die auto's daar zo te zien staan, bijna absurd. Iedereen maakte leuke grappen, behalve de Amerikaan dan die wat achteraf stond te bellen met de autoverhuurder.

Gelukkig had onze systeembeheerder Sidney zijn camera bij zich. Anders was ik toch genoodzaakt geweest even heen en weer naar huis te sprinten. Voordeel is dat ik nu zelf ook op de foto sta, de 4-wheel drive is overigens niet van mij.

Ja, zo maakt men nog wat mee op vrijdag. Als er nu iemand parkeert of wegrijdt, wordt hij/zij door iedereen gewaarschuwd de auto op de handrem te zetten. Of op zijn minst toch in zijn P.

October 23, 2002

Sunroof/Moonroof

Als je zoals ik in een technische functie (Database Administrator) werkt, zijn verrassingen vaak niet leuk. Mensen weten je meestal te vinden als er problemen zijn, het komt zelden voor dat iemand binnen komt lopen om te zeggen: 'Goh, wat draait die database toch weer lekker vandaag. Bedankt, CasaSpider!'. Neen, dat heb ik nog niet mee mogen maken.


Verrukkelijk zo'n sunroof/moonroof!


Gisteren werd ik gebeld door Star Lease met een verrassende mededeling. Mijn nieuwe lease-auto zou binnen een uur afgeleverd worden. Dat was nog eens een leuke verrassing, het kan dus wel. Officieel zou ik hem pas op 30 oktober in ontvangst mogen nemen, nu dus een weekje eerder.

Jammer genoeg moest ik 's avonds overwerken, graag had ik met de familie even een ritje gemaakt. Net voordat ik naar Spaanse les moest, maakten we nog wat foto's van de bolide. Het onderdeel waar ik mij het meest op verheugde was de sunroof/moonroof, zeg nooit schuifdak tegen een Chiquita.

Mijn verwachtingen zijn uitgekomen, 's avonds in het donker is het prachtig om de sterrenhemel boven je hoofd te zien en dan hoeft het dak nog geeneens open. Sommigen noemen een auto met schuifdak sunroof/moonroof een armelui's cabrio, so be it.

Vanmorgen ben ik speciaal Luchiano naar school gaan brengen, om nog even te genieten. En ja, ik geef het toe, ook om erbij te zijn toen Lucy de terugweg reed. Inmiddels hoor ik dus ook bij die vermaledijde mannen die met samengeknepen billen naast hun vrouw zitten in een nieuwe auto. Lucy zei al: 'Doe mij die oude auto maar weer, dat was een stuk relaxter'.

Nog vijf minuten en dan word ik weer opgehaald voor het ritje van 300 meter naar mijn huis. Ik kan bijna niet wachten...

November 8, 2002

One down, a lot to go

Allereerst heet ik vanaf deze plek de bezoekers van Heftklammern hartelijk welkom. De encyclopedisch vastgelegde mooie dames vind u bij La Chica Merengue. Voor de niet Spaanstaligen: klik op La Chica Semana en/of op Chica Archivos.

Vandaag is er iets bijzonders gebeurd. Ik heb een keer gelijk gekregen, iets wat geheel strijdig is met mijn Kassandra-complex Het gelijk kwam dan ook niet uit Nederland, maar uit Engeland. Ik hoorde het op de radio en kreeg het dankzij Diamond Piet ook nog eens toegemaild. Vrouwen kunnen niet parkeren!

Deze stelling, hij ging meer over het achteruitrijden, introduceerde ik op 8 april. Op de kop af een half jaar geleden. Het is niet mijn gewoonte, maar om te voorkomen dat u weer op een link moet klikken, plaats ik de betreffende post hier integraal.

==================================================================
Stelling: de hersens van vrouwen werken anders(om) dan die van mannen.

Vanmorgen bracht ik Luchiano en Willy naar school, hun vakantie was eindelijk afgelopen. Ik parkeerde mijn auto naast een groene Mitsubishi Lancer Stationwagon, eigendom van de vrouw van een collega. De linkerzijkant van deze auto zag er verschrikkelijk uit, het leek wel of die auto een zwaar ongeluk had gehad. Gelukkig kwam Ann de vrouw van die collega er net aan.

'Wat is er met jouw auto gebeurd? Heb je een ongeluk gehad?', vroeg ik.
'Nee, ik ben een paar keer tegen ons hek aangeklapt', antwoordde zij.

Let op, want nu introduceert de CasaSpider de stelling...

Spider: 'Ahaa, dan reed je zeker achteruit!'
Vrouw: 'Ja, hoe weet jij dat?'
Spider: 'Nou dat weet ik, omdat vrouwen een stofje in hun hersens hebben waardoor ze niet weten welke kant ze op moeten sturen bij het achteruit rijden.'
Vrouw: 'Ja, ik moet gaan. Daag!'
Spider: 'Ho ho, ik bedoel het niet slecht, mannen kunnen andere dingen weer niet...'

Maar het was al te laat, de vrouw van de collega stoof achteruit (!) weg.

Nu zijn er inderdaad vrouwen die het achteruitrijden wel beheersen, tuurlijk, er zijn altijd uitzonderingen. Maar in het algemeen geldt toch de stelling, let er maar eens op, dat hoe vrouwelijker de vrouw is, hoe slechter zij achteruit kan rijden.
==================================================================

Twee dingen houden mij nog ietwat bezig. Ten eerste maken vrouwen bij het achteruitrijden volgens mij veel meer brokken dan de genoemde 15%. Ten tweede vraag ik mij of of de knappe koppen in de wereld in staat zijn om ook mijn andere stellingen eens te bewijzen.

December 19, 2002

Flèt Tayer

Sinds dinsdag 22 oktober heb ik mijn Toyota met sun-/moonroof. Laatst maakte ik mij een beetje boos op de Autoweek. Daar werden vijf of zes middenklassers met elkaar vergeleken. Uiteraard moest de Peugeot 307 weer winnen en wie eindigde er op de laatste plaats? De Toyota Corolla. Het betrof hier de op een na goedkoopste auto en de met afstand snelste.

Commentaar van Autoweek? Het is geen echte rijdersauto, bij hoge snelheden is de besturing wat vaag. Nitwits! De wagen stuurt juist bijzonder strak bij hoge snelheden, beter bijvoorbeeld dan een Golf 3. Maar ja, bij Autoweek wordt alles wat Japans is default al saai genoemd. Een Japanse auto kan het alleen winnen van een Koreaan of een andere Japanner. Franse auto's zijn weer beter dan Duitse en vooral de Volkswagen wordt keer op keer ingemaakt door de Seat. Autoweek is nog voorspelbaarder dan een Japanse gezinsauto.

Maar daar gaat het niet over. Mijn Toyota is wel degelijk een rijdersauto. Vanmorgen probeerde ik dat weer even uit in de zogenaamde 80-90-100 bocht na de Julianabrug. De eerste bocht kun je met 80 nemen, de tweede met 90 en de derde met 100. Het kan nog wel harder, maar met een kind in de auto doe ik dat liever niet. Vandaag dook ik met 80 de eerste bocht in en ik voelde dat de auto wat instabiel werd. Vreemd, dat had hij eerst niet.

Ik bracht Luchiano naar school en ging naar mijn werk. Lucy zou Luchiano gaan ophalen, want ze hebben vandaag Kerstviering en de school gaat om elf uur uit. Alle kinderen zijn op hun paasbest gekleed en het leek een leuk idee om daar wat foto's van te maken. Tegen half elf liep Lucy naar het UTS-terrein, ik reed de auto naar buiten en Lucy stapte in. Op dat moment keek ik toevallig naar de linkerachterband. Die was lek. Snotverdomme!

Kon ik daar nog even snel een band verwisselen. Nu heb ik op de Toyota speciaal lichtmetalen velgen laten zetten, omdat wieldoppen hier snel worden gestolen. Wielen met lichtmetalen velgen lopen ook risico en daarom heeft het leasebedrijf één bout vervangen door een speciale. Om die bout eraf of erop te draaien, heeft men een speciale sleutel nodig. Als men echter zelf gewoon een wiel wil verwisselen is zo'n bout nog tamelijk lastig. Eerst dacht ik nog bij mezelf: 'Verdomme, waarom is nou net die band met die bout lek gegaan', tot ik me realiseerde dat een dergelijke bout op ieder wiel zit.

Het is uiteindelijk toch op tijd gelukt en Lucy is inmiddels op weg naar de Chispita kleuterschool. Vanmiddag even de lekke band laten plakken. O ja, nog even over de titel: Flèt Tayer betekent Lekke Band, maar dat had u vast al begrepen.

January 10, 2003

Miniverhaaltje 2 van 2: Mooie benen en autovelgen

De wielen van een auto zijn niet onbelangrijk, als het erom gaat hoe een auto er esthetisch gezien uitziet. In Latijns-Amerika is dat nog een stuk belangrijker dan in Europa. Op mijn huidige auto zitten lichtmetalen velgen, ik heb al eens verteld dat wieldoppen wat mij betreft ook best voldoen, maar dat die zo snel gestolen worden. En met wielen zonder wieldoppen ziet een auto er gewoon niet uit.

In zeker opzicht kun je de wielen, het onderstel van de auto, vergelijken met vrouwenbenen. Die zijn ook zeer gezichtsbepalend (...). Lichtmetalen velgen kunt u vergelijken met een vrouw met mooie benen. Om de analogie enigszins compleet te maken, kunt u de wieldoppen vergelijken met een mooie panty. Ook daarmee kunnen allerlei oneffenheden verdoezeld worden. Trekt een dergelijke vrouw haar panty uit, dan is het even schrikken geblazen. Voelt u de vergelijking?

Vandaag reed er een andere Toyota achter mij aan. We reden ongeveer 100 en ik lag voorop. Bij een stoplicht ging de andere Toyota naast mij staan. Er zat een Antilliaan in die zijn raampje naar beneden liet zakken. Hij wees op mijn wieldoppen. 'Heeft u die gekocht of zaten die erop?'. Ik antwoordde dat ik de auto zo besteld had. 'Dat zijn mooie wieldoppen!', zei de Antilliaan vervolgens.

Een leuk compliment voor de Toyota, hij glom ervan.

February 8, 2003

80-63 D

Eens in de zoveel tijd worden alle auto's op Curacao voorzien van nieuwe nummerplaten, nou ja, men moet daar zelf voor zorgen. In 2003 gebeurde mij dit voor de derde keer. Persoonlijk vind ik dat wel wat hebben, het is bijna net of je een nieuwe auto krijgt, dat gebeurt ook niet iedere dag. Sinds donderdag zitten de platen erop. Van een geweldige schoonheid vind ik ze niet, mijns inziens had er meer ingezeten. Met name de letter verstoort de balans, vind u niet?

Nieuwe nummerplaten op Curacao!Dit jaar was het niet een gewone wisseling van nummerplaten. Ook het systeem veranderde. Waren de nummerplaten voorheen persoonsgebonden, nu zijn ze net als in Nederland voertuiggebonden. Dit heeft voordelen met betrekking tot het traceren van een auto, bijvoorbeeld in geval van een belastingonderzoek.

Nu is het zo dat op Curacao de mogelijkheid bestaat om een echt persoonlijk nummerbord te kopen. De enige eis is dat het nummer bestaat uit vijf karakters. Zo kan men er de naam van zijn vrouw opzetten, in mijn geval Lucia. Past precies. Of voor de ietwat puberale auto-bezitter iets als Super. Men betaalt voor deze service wel extra, toch wordt er op bescheiden schaal gebruik van gemaakt.

Een zelfbedachte nummerplaat paste wel in de filosofie van persoonsgebonden nummerplaten, maar nu dus niet meer. Of het nu de derving van inkomsten is, of de vrees om een verworven recht aan te tasten, in ieder geval is besloten om de zelfbedachte nummerplaten gewoon te laten bestaan. Dat vergt een aparte administratie. Wat moet er gebeuren als iemand een bestaande auto koopt en deze wil voorzien van eigen nummerplaten. En die auto na een jaar weer verkoopt.

Daarom zeg ik: 'Afschaffen die zelfbedachte nummers!'. Maar ik heb gemakkelijk praten met mijn ordinaire nummer 80-63 D.

About Auto's & Vervoer

This page contains an archive of all entries posted to blogger in the Auto's & Vervoer category. They are listed from oldest to newest.

Beta wetenschappen is the next category.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33