Main

Vreemd Archives

April 8, 2002

Vrouwen en achteruitrijden

Stelling: de hersens van vrouwen werken anders(om) dan die van mannen.

Vanmorgen bracht ik Luchiano en Willy naar school, hun vakantie was eindelijk afgelopen. Ik parkeerde mijn auto naast een groene Mitsubishi Lancer Stationwagon, eigendom van de vrouw van een collega. De linkerzijkant van deze auto zag er verschrikkelijk uit, het leek wel of die auto een zwaar ongeluk had gehad. Gelukkig kwam Ann de vrouw van die collega er net aan.

'Wat is er met jouw auto gebeurd? Heb je een ongeluk gehad?', vroeg ik.
'Nee, ik ben een paar keer tegen ons hek aangeklapt', antwoordde zij.

Let op, want nu introduceert de CasaSpider de stelling...

Spider: 'Ahaa, dan reed je zeker achteruit!'
Vrouw: 'Ja, hoe weet jij dat?'
Spider: 'Nou dat weet ik, omdat vrouwen een stofje in hun hersens hebben waardoor ze niet weten welke kant ze op moeten sturen bij het achteruit rijden.'
Vrouw: 'Ja, ik moet gaan. Daag!'
Spider: 'Ho ho, ik bedoel het niet slecht, mannen kunnen andere dingen weer niet...'

Maar het was al te laat, de vrouw van de collega stoof achteruit (!) weg.
Nu zijn er inderdaad vrouwen die het achteruitrijden wel beheersen, tuurlijk, er zijn altijd uitzonderingen. Maar in het algemeen geldt toch de stelling, let er maar eens op, dat hoe vrouwelijker de vrouw is, hoe slechter zij achteruit kan rijden.

May 29, 2002

WK 2002

Ik heb onze bedrijfs-WK-pool ingevuld.

1. Frankrijk (ondanks allerlei nederlagen in de voorbereiding en een geblesseerde Zidane)
2. Argentinie (de Duitsers van Zuid-Amerika)
3. Kameroen (dankzij de vrouwen van collega Wim en collega Nick)
4. Brazilie (houden niet van spelen om de derde plaats)

Ondanks dat ik ontzettend veel verstand van voetbal heb, presteer ik het iedere keer weer om er bij dit soort pools volledig naast te zitten. Bij het EK twee jaar geleden was Spanje met een op dat moment formidabele Raoul mijn favoriet. Spanje heeft mijn vertrouwen toen erg beschaamd, vandaar dat ze er dit jaar niet bijzitten in mijn top-vier. De kans is dus groot dat Spanje nu wereldkampioen wordt. Let op mijn woorden...

June 26, 2002

Hoofdprijs?

Op dinsdagavond kijken wij vaak naar Missie Antarctica. Een afvalrace die plaatsvindt in Zuid-Amerika. Langzaam maar zeker zakt men af naar het zuiden, richting het einddoel, Antarctica dus. Gisteren was de ontknoping. Er waren nog drie kandidaten over, die een reeks vragen moesten beantwoorden. Uiteindelijk won er een, dat is vaak zo. 'Gaaf!!! Geweldig!!! O, wat mooi!!!! Ik weet niet wat ik moet zeggen!!!', zo uitte betrokkene zijn blijdschap.

Toen het Lucy duidelijk werd waarom deze jongeman zo blij was, namelijk dat hij op een bootje naar Antarctica mocht, verslikte zij zich bijna van het lachen. Die prijs wilde zij nog geeneens gratis krijgen. 'Antarctica??? En dat is de prijs? En dat vindt hij leuk, Jezus, als het nou Hawaii was!'. Ik probeerde haar uit te leggen dat Nederlanders het erg mooi vinden om naar dergelijke plekken te gaan en dat dat ook bijzonder duur is. Nou, daar had deze Dominicaanse echt geen begrip voor. Wel, dacht ik nog, straks ziet zij de mooie beelden, dan draait dat weer bij.

Het grappige was echter dat ik bij moest draaien. De prijswinnaar diende per klein bootje naar Antarctica te varen, een reis van vijf dagen over woeste zeeen. Windkracht 9. Na een dag werd hij dus zeeziek. En dat is niet meer overgegaan. Vier dagen kotsen en in een klein bedje liggen op een wiebelende schuit. In het commentaar zei de gelukkige dat hij op dat moment zijn prijs vervloekte. Had Lucy toch gelijk.

Gelukkig werd de ellende later ruimschoots goedgemaakt door het toch geweldige avontuur op de Zuidpool. Helaas werd er niet bericht hoe de terugreis was... Het blijft echter leuk om te zien hoe wij Nederlanders steeds verder op zoek gaan naar natuurbelevenissen. Ofwel door ver te reizen, ofwel door bijvoorbeeld te kamperen. Het laat duidelijk zien hoever je dan afstaat van problemen met de werkelijk primaire behoeftes. En dat is heel mooi.

June 28, 2002

Yves Cooper en Roadwatch

Sinds december 2001 heeft Curacao zijn eigen Don Quichotte. Bij ons heet hij Yves Cooper. Eind vorig jaar ergerde deze man zich dermate aan het aantal onnodige dodelijke verkeersongevallen, dat hij na ieder verkeersongeval met dodelijke afloop een mars liep van Band'abou naar Band'ariba. In mensentaal van de linker- naar de rechterpunt van Curacao. De mars werd gesponsored en het geld ging naar de stichting Curacao Roadwatch. De medewerkers van Curacao Roadwatch zouden de taak krijgen om verkeersovertredingen als door rood en/of te hard rijden te signaleren. Binnen twee dagen moest de bekeuring in de brievenbus van de overtreder liggen en ook de inning diende snel te geschieden, desnoods met zware sancties.

Het idee is op zich natuurlijk niet slecht, ik heb ook een hekel aan door rood rijders, dat doe ik haast nooit. Ook rijd ik nooit te hard, maar wel veel harder dan hier volgens de regeltjes mag. En dus zit ik er niet op te wachten dat een of andere Roadwatcher mij eens lekker gaat bekeuren. Zoveel verdien ik nu ook weer niet. De ellende van Roadwatch is dat de medewerkers uit een percentage van de ge-inde bekeuringen betaald worden. Volgens Yves Cooper zouden die medewerkers heus geen misbruik maken van het feit dat hoe meer bekeuringen zij uitschrijven, hoe meer er verdiend wordt. Uiteraard niet.

Aanvankelijk zou Roadwatch in maart actief worden, later in april en nog weer later op 1 juli. Er was namelijk veel weerstand, onder anderen van de politie zelf. Wat heeft men vervolgens gedaan, men heeft Yves Cooper tijdelijk ingezet bij Justitie om openstaande boetes in te voeren. Dat vond Yves best, als hij maar op 1 juli mocht beginnen. Al vrij snel werd duidelijk dat het helemaal niet de bedoeling van de overheid was dat Roadwatch daadwerkelijk actief zou worden. En wat deden de slimmeriken? Ze legden Yves Cooper een spreekverbod op!

Ik heb helaas geen foto van Yves Cooper, maar als je die kop ziet, dan begrijp je meteen dat je deze man niet moet tergen met een spreekverbod. De man houdt van spreken in het openbaar, liefst met veel media om zich heen. Het is iemand met een missie, Roadwatch zit in zijn hoofd en dat moet er koste wat kost komen. En dus lapte hij het spreekverbod aan zijn laars. 'Een spreekverbod kunnen zij mij opleggen als ik bij hun in dienst ben, met een salaris en een contract. Ik werk daar gratis en voor niets en zonder contract en dus laat ik mij geen spreekverbod opleggen!', aldus Yves Cooper. En daar zit natuurlijk wel wat in.

De interviewer vroeg aan Yves hoeveel boetes hij nu had ingebracht in het systeem van Justitie. 'Ha!', zei Yves, 'een heleboel, maar die heb ik er allemaal weer uitgeflikkerd. Ik heb ze gewoon gedelete, nu zitten er misschien nog twintig in.' Lachen met die man!

To be continued...

July 29, 2002

Kronkel

Zondag waren we een beetje mat, het gevolg van een feestje bij de familie Cuppen ter ere van hun pasgeboren baby Arwin. Niemand had zin om te koken, maar zo tegen half vijf kregen we wel honger. Lucy had zin in een kip van Kentucky Fried Chicken (KFC). Ik ben de beroerdste niet en stapte in de auto om twee Hot&Spicy combo's op te gaan halen. Ik dacht nog ik ben zo terug, want er is daar natuurlijk geen hond.

Toen ik het KFC-terrein opdraaide zag ik tot mijn verbazing al best veel auto's bij de drive-thru. En wat was nu mijn eerste gedachte? Wel verdomme, kan dat stelletje aartsluilakken niet gewoon zelf eten klaarmaken, in plaats van om half vijf alweer met hun auto bij KFC te verschijnen!
Ja, dat ging er door mij heen, vreemd h?

Nu had ik vrij snel (voor mijn doen) het absurde van de situatie door, maar toch moet ik er af en toe aan denken. Waarom zitten mensen, ik ga er gemakshalve maar vanuit dat ik niet de enige met deze afwijking ben, zo in elkaar?

August 10, 2002

De Chinese Pluche Fetishist

De Otrabanda kinderkermis blijft maarliefst zes weken staan, tot eind augustus. Gisteren zijn we er voor de tweede keer naartoe geweest. Behalve de gebruikelijke attracties als botsauto's zijn er ook wat gokspellen. En daarvan is een vijvertje met drijvende asbakken, waar je guldens in moet zien te mikken. Nu hou ik helemaal niet van gokspelletjes, maar het meisje bij de asbakjes zag er wel leuk uit. Voor een foto met Catalina wilde ik wel drie pogingen wagen. De eerste twee guldens verdwenen zoals verwacht in het water, maar de derde was raak! Nu ben ik nog vergeten te vertellen dat die asbakken op schotels met verschillende kleuren staan. Wit, blauw en rood. Er is maar n rood schoteltje, een paar blauwe en de rest is wit. Mijn doelpunt betrof een asbak op een wit schoteltje en derhalve won ik maar een klein pluchen beestje. Een blauw walvisje.

Catalina was oprecht blij voor mij, of deed erg goed alsof, en poseerde voor de overhandiging van het kleinood. Lucy kon niet achterblijven en wilde ook een keer gooien. Geloof het of niet, maar zij gooide die gulden pardoes in de asbak op het rode schoteltje. Ze mocht een grote pluchen pinguin uitzoeken. We kletsten nog even met Catalina, die ons de prijzen wel gunde.

Dat werd even later wel anders. Er verscheen een Chinees op het toneel. Na een minuut of vijf guldens werpen, vertrok de Chinees breed lachend met een pluchen beest of acht. De man gooide vrijwel steeds raak. Even later zagen we hem samen met zijn vrouw, helemaal behangen met pluchen beesten. Een uurtje later zagen we de Chinees weer naar Catalina vertrekken. Inmiddels glimlachte zij al lang niet meer zo vriendelijk. Wederom vertrok de Chinees met een lading pluche. Lucy ging eens informeren bij Catalina wat zij van die Chinees vond. 'Oh, iedereen mag natuurlijk zo vaak spelen als hij wil, ook als je wint. Maar die Chinees wint wel erg vaak en het ergste is, hij komt iedere dag!' De pluchen beesten hangen uitgestald in haar stand en als de Chinees weer eens is geweest, dunt dat aardig uit. En een met pluche volgehangen stand trekt nu eenmaal meer bezoekers.

Nog drie weken, Catalina...

August 13, 2002

Keten van Toevalligheden

Hmm, de titel dekt de lading niet helemaal, of laat ik het zo zeggen, is een beetje te zwaar. Eigenlijk had ik gisteren mijn website moeten updaten, maar dankzij niemand minder dan Alex en Maxima ging dat niet door. Logischerwijs zou de update dus vanavond moeten hebben plaatsvinden (is dat goed Nederlands?). Om een uur of vier werd ik op mijn werk gebeld door Lucy. Zij was met Luchiano naar Punda gegaan. Omdat we thuis geen electriciteit en geen water hadden.

Op Curacao gebeurt het wel vaker dat een wijk gedurende een uur of twee van stroom verstoken blijft. Even wachten en hij komt vanzelf weer terug. Dat er echter tegelijkertijd geen stroom n geen water was, dat had ik nog nooit meegemaakt. 'Hebben we echt geen stroom n geen water?', informeerde ik voor de zekerheid. 'Nee, we hebben geen stroom n geen drppel water', bevestigde Lucy.

Toen ging er bij mij een belletje rinkelen. Zouden we misschien afgesloten zijn? Immers, sinds de vakantie had ik al niet meer betaald. Allereerst zocht ik mijn openstaande schuld op en betaalde die via de telefoon. Dat kan namelijk bij ons. Vervolgens ging ik naar collega Karin, om te vragen of ik misschien afgesloten was. En dat was zo. Ik had inmiddels wel betaald, maar had hier geen bewijs van, aangezien de betaling telefonisch was geschied. Karin trad kordaat op en belde het hoofd Afsluitingen. Zij legde de situatie uit en zorgde ervoor dat ik op de lijst van zogenaamde reconnects kwam te staan. Het afsluiten van het water bleef een vreemde zaak, dat zou Aqualectra normaliter nooit doen.

Ik belde Lucy om haar de toestand te vertellen en Lucy meldde mij dat ze iemand in de straat met de waterleiding bezig had gezien. Ik belde de storingsdienst van Aqualectra en deze bevestigde dat er in onze straat een leidingbreuk was geweest. Wat een toeval toch. Als er niets met het water was gebeurd, had ik waarschijnlijk gedacht dat het een normale stroomstoring betrof en hadden wij de gehele avond/nacht geen stroom gehad. En had ik de website niet kunnen updaten.

Dat updaten is helaas niet gelukt en dat kwam zo. Doordat alles goed leek af te lopen stelde ik Lucy telefonisch voor om haar op te halen bij Pleincaf Wilhelmina. Daar dronken wij Grimbergen Dubbel en rookten sigaren. U voelt hem al aankomen, het updaten is er daarna bij ingeschoten. Voor morgen beloof ik wijselijk niets...

September 6, 2002

Tijdsbesef

Zometeen stel ik een vraag en ik vraag daarbij aan u om zonder na te denken te antwoorden wat u te binnen schiet. Prepareer u alstublieft even hierop alvorens verder te lezen, dit in het belang van de wetenschap.

Hier komt de vraag: "Hoe lang zit Volkert v.d.G. nu al in de gevangenis?"

Als u echt niet heeft nagedacht ben ik benieuwd naar uw antwoord. Vandaag is het 6 september en dus precies vier maanden geleden dat Volkert (hoogstwaarschijnlijk) Pim Fortuyn heeft neergeschoten. Voor mijn gevoel zit hij echter al minimaal een half jaar tot acht maanden in de cel.

Met andere woorden, voor mij lijkt het langer geleden.

September 21, 2002

Trouwen in Valkenswaard

Ondanks dat ik toch zeker geen krantenlogger ben, kan ik het niet nalaten het volgende artikel uit De Telegraaf te vermelden. Robin en Marina van Mierlo uit Eindhoven zouden in Valkenswaard, waar ik overigens 14 jaren van mijn jeugd heb doorgebracht, voor de Wet getrouwd worden door gemeente-ambtenaar Godelief M. Deze Godelief was kennelijk met het verkeerde been uit bed gestapt. Zo verliet zij de ceremonie voor tien minuten wegens geklets door een paar bruidsmeisjes.

Toen Godelief terugkeerde was zij nog steeds chagrijnig. De plechtigheid werd er doorheen gejast. Hier een citaat:

"Toen Robin bij het jawoord eerst aan mijn ouders om mijn hand vroeg, begon ze keihard te schreeuwen. 'Ik hou niet van grapjes' gilde ze. 'Dit moet afgelopen zijn'. Ik fluisterde tegen Robin 'Zeg maar gauw ja anders zijn we straks niet getrouwd'. Binnen tien minuten stonden we buiten. Het leek wel of we voor straf in de rechtszaal zaten. De bode schaamde zich kapot. Nee, zoiets kan zij nooit meer goedmaken."

Tja, voor het bruidspaar en hun gevolg was het verschrikkelijk, voor de rest van Nederland toch meer hilarisch. Voor Godelief M. ligt nog een grote carriere in het verschiet. Er zijn tenslotte ook popgroepen groot geworden door het beschimpen en bespuwen van hun publiek. Wellicht zijn sommige aankomende bruidsparen ook in voor een dergelijke behandeling.

October 3, 2002

De weg naar mijn werk

De balans wordt wellicht enigszins verstoord, teveel plaatjes de laatste tijd. En of dit plaatje het verhaal nu zoveel duidelijker maakt, hmm... Enfin, sinds 1 september ben ik gedetacheerd bij UTS, de locale telefoonmaatschappij. Het toeval wil dat mijn werkplek zich zo ongeveer aan het eind van de straat bevindt.


Schematische weergave van de route van mijn huis naar UTS, hier mogen geen rechten aan worden ontleend!


Nu heb ik al eerder geschreven dat men op Curacao niet zo gek veel loopt. En dus ga ik nog steeds met de auto naar mijn werk, me terdege realiserend dat veel mensen in Nederland al verder moeten lopen vanaf een parkeerplaats naar hun werk.

Meestal heeft Lucy de auto, zij moet tegenwoordig immers Luchiano naar school brengen. 's Morgens zet Lucy me bij UTS af en om half een haalt ze me weer op. 's Middags wil ze soms ook de auto hebben en herhalen we bovenstaande truc.

Nu staat er een slagboom vlakbij het gebouw waar ik tewerkgesteld ben. In het begin reden we daar zo doorheen (de slagboom staat meestal open), zwaaiden naar de bewaker en parkeerden voor het gebouw. Vervolgens reed Lucy terug, zwaaide nogmaals en dat was dat. Op zekere dag troffen we echter een bijzonder plichtsgetrouwe bewaker. Hij deelde ons mede dat Lucy het terrein niet op mocht. Gevolg was dat ik bij de slagboom al uit moest stappen en het laatste stukje lopend af diende te leggen.

Gisteren liep ik naar de slagboom toe en zag mijn huis zowat liggen. 'Kom, doe eens gek!', zei ik tegen mezelf en stak over naar onze straat. In een mum van tijd was ik thuis. Op de tekening hiernaast ziet u de te volgen routes. De blauwe route is voor de auto en is circa 600 meter lang. Lopend, de groene route, is de afstand ongeveer 250 meter. Thuisgekomen ben ik even op bed gaan uitblazen, maar daarna voelde ik mijn verrassend fit. Wat een beetje sporten al niet met een mens kan doen!

December 14, 2002

Bekeuring?

Kadotip! Nederlands best geteste en meest verkochte radardetector, de Quintezz Z1, waarschuwt u tijdig voor alle snelheidscontroles. Direct daaronder staat: Gebruik is in Nederland wettelijk toegestaan.

Dat vind ik nou typisch Nederlands, regeltjes verzinnen ten behoeve van in dit geval milieu en verkeersveiligheid en dan apparaten of tegenregels die deze wetten boycotten ook toestaan. Wel heel tolerant natuurlijk, maar ik vind het toch moeilijk te bevatten. Zeker in het geval van radardetectors of bromfietsopvoersetjes. Die opvoersetjes mogen legaal verkocht en gekocht worden, alleen mogen ze niet op de betreffende voertuigen worden gemonteerd. Ja, zo lust ik er nog wel eentje. Waarom mag Albert Heijn dan geen cocaine en heroine in zijn assortiment hebben. Zolang de junks het alleen maar kopen, maar niet gebruiken is er toch geen vuiltje aan de lucht?

Dat laatste is, even voor de duidelijkheid, een grapje. En uiteraard zijn er vele zaken die zich in het grijze gebied afspelen. Neem bijvoorbeeld de belastingwetgeving. Het is ieder weldenkend mens bekend waarom er belasting geheven wordt en waarom mensen die meer verdienen ook meer belasting betalen. Toch is er een hele industrie ontstaan, gespecialiseerd in zogenaamd legaal belastingontduiken. Het is eigenlijk te vergelijken met de virus- en antivirus-bouwers. Verspilde energie, maar het levert veel mensen veel geld op.

Terugkomend op de radardetector: onze zuiderburen, nou ja jullie zuiderburen weten daar beter raad mee. De detector wordt in beslag genomen en er volgt een boete op het bezit ervan. Of dat uiteindelijk helpt weet ik niet, maar het komt op mij wel een stuk logischer over.

Ik heb overigens makkelijk praten, want op Curacao kennen we in de praktijk geen snelheidscontroles. Hier kun je in de stad nog een politie-auto inhalen met 120, als die zelf tenminste niet nog harder rijdt.

December 29, 2002

Destiny

Zojuist las ik dat een Nederlands meisje van 18 jaar voor de kust van Australie tijdens het snorkelen door een haai is gebeten. Het meisje verkeert in shock-toestand. De verwondingen vallen mee, maar er zijn wel veel hechtingen nodig.

Toen ik dat zo las, gingen mijn gedachten terug naar mijn Noodlot. Vele jaren geleden werd ergens bepaald hoe ik aan mijn einde zal komen, ik kreeg dit via beelden door. Het zal door twee haaien zijn. De eerste haai kan ik nog overmeesteren, door snel op zijn rug te draaien, met mijn knien zijn kieuwen dicht te houden en vervolgens zijn ogen uit te steken. Maar ja, dan komt die tweede haai eraan en ik heb mijn handen vol. Een kansloze situatie.

Ik vond het altijd een grappig beeld en waar zou ik nou toch haaien tegenkomen. Wel, een jaar of twee later emigreerde ik naar Curacao. En in de Caribische zee bevinden zich haaien. Vervolgens ging ik vaak duiken, was ik het noodlot aan het opzoeken? Bij n van die duiken gebeurde het volgende. We zwommen met zijn vijven op een meter of 15 diepte. Ik zwom achteraan, samen met Bennie Ahlers. Plotseling draaide de leider van de duik zich om en begon naar achteren te wijzen. Ik keek om en zag drie grote haaien. Het grappige van mijn noodlotvoorspelling was er bij mij inmiddels wel af. In diverse onderwaterboekjes staat dat haaien niet zomaar mensen aanvallen, de Grote Witte uitgezonderd dan, maar hebben die beesten die boekjes wel gelezen? Voor de zekerheid ging ik ietsje harder zwemmen, zodat Bennie in laatste positie zwom.

Bennie was niet de magerste, dus daar zouden de haaien nog wel een kluif aan hebben voordat ik aan de beurt was, zo redeneerde ik collegiaal. Uiteindelijk gebeurde er (natuurlijk) niets. Bovengekomen vroeg ik voor de zekerheid: 'Dat waren toch haaien?'. 'Neen', lachte de duikleider, 'dat waren Mula'. Ook een roofvis, maar dan toch stukken minder gevaarlijk. Overigens betekent Mula letterlijk muildier en deze term wordt ook gebruikt voor Bolletjesslikkers, dit ter informatie.

January 8, 2003

De Zevende

Vandaag is het de achtste, maar de zevende is voor mij een belangrijkere dag. Vrouwen hebben hun maandelijkse periode, ook wel menstruatie genoemd. Mannen zijn ook onderhevig aan een soort van bioritme, dat kan eigenlijk niet anders.

Zelf heb ik ontdekt dat mijn ritme zeer regelmatig is. Mijn menstruatie vindt plaats op de zevende van de maand. De dagen voor de zevende voel ik mij vaak wat zwakker dan normaal. Dat heeft ook te maken met de lengte van mijn haar. Wat dat betreft ben ik een omgekeerde Samson, hoe korter het haar, hoe krachtiger ik me voel. Sinds jaar en dag ga ik daarom op de zevende naar de kapper.

Onmiddellijk na de knipbeurt ben ik als herboren, een soort Phoenix, op het toppunt van mijn kracht. Vandaag is het dus de achtste. En ik ben nog steeds niet naar de kapper geweest, u kunt zich voorstellen hoe ik er nu bijzit.

Morgen toch maar een afspraak met de kapper maken, dan heb ik nog een anekdote omtrent kappersbezoek en mijn welbevinden, nu ontbreekt me de kracht om die anekdote op te schrijven...

About Vreemd

This page contains an archive of all entries posted to blogger in the Vreemd category. They are listed from oldest to newest.

Voeding & Gezondheid is the previous category.

Vrienden & Bekenden is the next category.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33