Main

July 18, 2010

Praatje

Het is een week geleden dat ik voor het laatst geschreven heb. Neen, zo groot was de kater nu ook weer niet. Voetbal is maar een spelletje. Zondagmiddag erger ik me aan de Tour de France, wat een tijdverspilling is dat. En toch, als Alberto Contador en Andy Schleck hun pokerspel spelen met een Sur Place op weg naar de finish op een bergtop in de Pyreneeën, ja dan wordt het weer interessant. "Mentsjov! Mentsjov!", gil ik. Het is toch een Rabo-coureur.

Enfin, Luchiano (12) heeft vrijdag zijn rapport gekregen. Het is allemaal niet om over naar huis te schrijven, maar hij is over naar de tweede klas Theoretische Leerweg (TL). Net geen Havo en het had nog erger gekund, maar die dingen houden we even binnenskamers, haha. Wat hij wel goed doet is het bijbrengen van kultuur aan zijn zusje Diana (4). Beiden zijn dol op Tom & Jerry en dat verbaast mij wel in deze tijden van snelle computergames en Disney animatiefilms.

Tijdens het kijken naar Tom & Jerry vereenzelvigt Diana zich helemaal met muis Jerry. Ze neemt exact dezelfde gelaatsuitdrukkingen aan en als Jerry van links naar rechts rent doet zij dat ook, net als andersom. Een koddig gezicht. En dat terwijl ze eigenlijk zo op poesjes gesteld is.

June 12, 2010

Bijengezoem zonder honing

Een jaar geleden bij de Confederations Cup, die niet geheel toevallig in Zuid-Afrika werd gespeeld, maakte de wereld, okay ik, voor het eerst kennis met dat bijzondere, authentieke, Afrikaanse muziekinstrument. Of is het misschien een wapen? Het gaat over de vermaledijde vuvuzela of lepatata, zoveel is wel duidelijk. Ergerde ik me een jaar geleden nog een bult aan het irritante bijengezoem, nu heeft de gewenning toegeslagen. Nog even en zonder dat monotone lawaai is een voetbalwedstrijd geen voetbalwedstrijd meer. Is het dan echt zo dat alles went, behalve een vent?

Het WK2010 is begonnen, het leven heeft weer zin. Luchiano (12) heeft andere dingen te doen. Donderdag, toen het WK nog een dag ver was, gingen een paar klassen van het Beatrix College naar het Sportiom in Den Bosch (website). Ik fungeerde als chauffeur en kon tussendoor gewoon werken, immers Brabant Water zit ook in Den Bosch. Zaterdag brengt Luchiano de dag door in de Efteling, zijn vriend Joey heeft een entreekaartje over.

Bij het wachten in het Sportiom had ik het er toevallig over met de moeders van Lindsey en Tariq, over dat ouders hun kinderen zelfstandig dingen moeten laten doen. "Maar laatst wilde Lindsey naar 013 en dat vind ik toch nog te vroeg." 013 is een disco voor kinderen tot 15 jaar. "Maar een dagje naar de Efteling, ja dat moet kunnen."

Dat beaamde ik en als vrijdagmiddag de telefoon gaat en Luchiano vraagt of hij met Joey naar de Efteling mag kan ik derhalve moeilijk anders dan ja zeggen. Everything is connected. De eerste dag van het WK zit erop. Vandaag drie wedstrijden waarvan Engeland tegen de Verenigde Staten het hoogtepunt is.

Nu maar hopen dat de wedstrijden het aanzien waard zijn, immers het alternatief is 270 minuten luisteren naar oorverdovend bijengezoem. Zonder honing. De Webloggers zijn goed van start gegaan, we staan 88e van de 3233 deelnemende poules.

April 23, 2010

Met de Spider naar Carré (26)

Situatie: Luchiano (12) zit in de eerste klas van het Beatrix College en heeft naar eigen zeggen haast nooit huiswerk. CasaSpider laat hem wat Duitse woordjes leren en daar is hij binnen vijf minuten mee klaar, dat kan natuurlijk nooit.

CasaSpider: "Jongen, dat kan nooit. Jij ziet het meer als een trucje om snel iets te leren, maar dat ben je binnen de kortste keren weer vergeten. Zo leer je geen taal."
Luchiano: "Welles. Vraag maar een woord."
CasaSpider: "Dat heb ik net ook al gedaan en het eerste de beste zinnetje wist je al niet."
Luchiano: "Ja maar, dat is gewoon pech. De andere weet ik wel."
CasaSpider: "Dit gebeurt iedere keer, het eerste ding dat ik je vraag weet je al niet. Dan is het dus geen pech."

CasaSpider: "Weet je wat? Ga maar eens Duits tegen mij praten, dan zien we zo wat je ervan kunt."
Luchiano: "Is goed."
Luchiano (met Duits accent): "Hallo Menier."
CasaSpider: "Haha, zie je wel. Menier, dat is toch geen Duits man!"
Luchiano: "Oh, okay..."
Luchiano: "Hallo."

Doek.

Naspel: Luchiano lacht hard om zijn eigen grap. "Ja, die was vet he?"
Jaja, zeg maar gerust: "Affengeil!"

April 21, 2010

Casa zit in een slechte grap

Er bestaat zo'n mopje, even kijken of ik hem nog ken... Een jongen komt in de klas en de leraar geeft hem een standje. "Jan, je hebt je huiswerk slecht gemaakt, het lijkt nergens op." Jan: "Ik zal het doorgeven aan m'n vader, die heeft het namelijk gemaakt."

Woensdagavond is Champions League avond, maar Luchiano (12) en ik zijn hard aan het werk. Het werkstuk voor Aardrijkskunde moet plotseling niet volgende week donderdag klaar zijn, maar morgen. Ik begrijp werkelijk niet waarom Luchiano elk jaar een mooie, dure agenda wil. Immers, hij schrijft er toch nooit wat in.

De eisen voor het werkstuk zijn niet gering. Minimaal acht pagina's, compleet met inhoudsopgave. Het onderwerp is de Dominicaanse Republiek, gelukkig wel bekend terrein. Deze week hadden we wellicht uitstel aan kunnen vragen, immers vanwege de door de IJslandse vulkaan Eyjafjallajökull veroorzaakte aswolk konden we er niet heen vliegen, voor de achtergrondinformatie.

Geef eerlijk toe, Eyjafjallajökull klinkt als excuus toch beter dan de brug stond open. En nu gaat papa weer aan de slag.

April 9, 2010

Hoofdsteden

Luchiano (12) heeft een topografie-proefwerk over Europa. De leerlingen moeten 40 landen op de kaart kunnen aanwijzen en ook de bijbehorende hoofdsteden kennen. Omdat hij tien jaar in het Caribisch gebied heeft gewoond zeggen veel landen hem niets, dat wordt stampen.

Het is algemeen bekend dat in deze tijden van globalisering veel volkeren juist op zoek zijn naar de eigen identiteit en daarmee samenhangende onafhankelijkheid, een soort van paradox. Anderzijds worden kunstmatige grenzen opgeheven. Neem een land als Joegoslavie dat in het verleden bijeen is gehouden door president Tito, maar nu uiteengevallen is in Servie (Belgrado), Kroatie (Zagreb), Slovenie (Ljubljana), Bosnie en Herzegovina (Sarajevo), Montenegro (Podgorica), Kosovo (Pristina) en Macedonie (Skopje). Misschien ben ik er nog een vergeten.

08.04.2010: Luchiano (12) heeft een topografie proefwerk over Europa, waar ligt Moldavie? Klik voor groter.De namen van de hoofdsteden zijn ook niet de gemakkelijkste en dat geldt ook voor die van de voormalige Sovjet-Unie: Oekraine (Kiev), Letland (Riga), Estland (Talinn), Litouwen (Vilnius), Wit Rusland (Minsk), Rusland (Moskou). En waar ligt in vredesnaam Moldavie (Chisinau)?

Over moeilijke namen gesproken. In mijn jonge jaren, nog geen 15 jaar geleden dus, schepte ik graag op met mijn kennis van hoofdsteden. Wat is er nu romantischer dan in een face2face-gesprek met een leuke dame te vragen naar de hoofdsteden van Oppervolta en mijn favoriet, Honduras? Niet zelden vallen de dames in katzwijm als men de antwoorden geeft: Ouagadougou en Tegucigalpa.

In pool-bar The Royal Red Pool Lounge (bestaat niet meer) op Curacao zit ik op een avond aan de bar met Cor van Donge. We proberen wat te converseren met de Colombiaanse bardame en na een tijdje komt de onvermijdelijke vraag: "Wat is de hoofdstad van Honduras?" Zonder te blikken of te blozen antwoordt zij: "Tegucigalpa". Nu is het mijn beurt om in katzwijm te vallen. Helaas (of gelukkig?) heeft zij geen idee omtrent de hoofdstad van Belgie.

Wat ik wel vreemd vind bij Luchiano's proefwerk is dat Schotland kennelijk niet meer bestaat. Schotland valt tegenwoordig onder het Verenigd Koninkrijk en dat scheelt weer een hoofdstad.

April 3, 2010

Origami Ninja Master

Wat onderscheidt mensen van dieren? Vele dingen, maar een ervan is toch wel dat wij ons uitstekend kunnen bezighouden met zaken van grote nutteloosheid. Dinsdag moest Luchiano (12) zijn geschiedenisproefwerk leren. 's Avonds aan tafel stel ik hem een paar vragen. Het gesprek verloopt ongeveer zo.

03.04.2010: Luchiano (12) leidt zichzelf met hulp van Rob's World op tot Origami Ninja Master. Klik voor groter.CasaSpider: "Waar gaat het geschiedenisproefwerk over?"
Luchiano: "Oh. Karel de Grote enzo."
CasaSpider: "Karel de Grote, dat is interessant. Wanneer leefde die?"
Luchiano: "Oh, euhm... geen idee."
CasaSpider: "Bij geschiedenis is het in het algemeen van belang waar en wanneer iets zich heeft afgespeeld."
Luchiano: "Het gaat ook over Clovis."
CasaSpider: "Heel goed. En wanneer leefde die?"
Luchiano: "Weet ik ook niet."
CasaSpider: "Vertel me eens in eigen woorden wat je vanmiddag allemaal hebt geleerd?"
Luchiano, denkt even na: "....... Islamisering!"

Een korte inleiding om aan te geven dat hij wel een uur of twee boven is geweest maar niets heeft geleerd. Nou ja, niets... in ieder geval geen geschiedenis. Het doet me denken aan vroeger, ik was toen zelfs al iets ouder dan Luchiano nu. Aan studeren had ik een broertje dood. Mijn moeder stuurde me echter naar mijn zolderkamer waar ik geacht werd aan mijn huiswerk te werken. In plaats daarvan maakte ik op mijn bureau twee goaltjes, pakte een grote Shell-munt van Libuda of Overath (twee beroemde voetballers van het toenmalige West-Duitsland) en schoof die munt met twee potloden van links naar rechts en terug: "Hjienggggg, hjiengggg".

Zo ging dat. De bedoeling was een doelpunt te maken. Nauwgezet hield ik de score bij. Had ik in die tijd mijn huiswerk zo nauwgezet gemaakt, was ik nu president-directeur van de NASA geweest. Plotseling vliegt de deur open en heeft mijn moeder me betrapt, ze kon namelijk heel zachtjes de trap oplopen. De potloden vliegen de lucht in en ik krijg nog op mijn kop ook.

Luchiano heeft zijn eigen rages. Op dit moment is dat origami. De hele dag is hij in de weer met het inelkaar vouwen van voorwerpen en voor hem is een papieren boemerang veel belangrijker dan het jaar 800 waarin Karel de Grote door de Paus tot keizer gekroond werd, dat is logisch. Enfin, in vergelijking met het hjienggggg, hjiengggg heen en weer schuiven van een Shell-munt is origami eigenlijk best een redelijk alternatief. Er komt zeker ook inzicht bij kijken.

Luchiano's grote voorbeeld is Rob van Rob's World. Rob is een Amerikaan, tenminste dat denk ik, met humor en grote didactische vaardigheden. Kijk voor de grap maar eens naar onderstaand filmpje, in ieder geval naar de intro.



Hier is een link naar de YouTube pagina van Rob's World waar men al zijn creaties kan zien. Het is zeer de moeite waard. Papiervouwen ik bedoel origami, zeg nooit papiervouwen tegen origami, is niet gemakkelijk te fotograferen. Toch hebben Luchiano en ik een poging ondernomen om de creatie van een papieren ballon (Rob's World: Paper Balloon (Water Bomb)) in foto's vast te leggen:


03.04.2010: Luchiano (12) leidt zichzelf met hulp van Rob's World op tot Origami Ninja Master. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Op het Beatrix College begint de nieuwe origami-rage aan te slaan. Luchiano produceert met vier vrienden aan de lopende band boemerangs die ze aan medeleerlingen verkopen. De winst wordt gedeeld. Vermoedelijk gaat de tijd die ze erin steken ten koste van de lessen, maar een echte ondernemer houdt men niet tegen. Ook leuk is de Paper Japanese Crane, een soort van zwaan. Als men aan de staart trekt bewegen de vleugels. Voor de gelegenheid zijn de foto's negatief afgedrukt: foto #1 en foto #2. Zo lijkt de Crane een beetje op de B2 Stealth bommenwerper.

Misschien verschijnt er een instructie-video, immers ook Luchiano beschikt over didactische kwaliteiten. Wie herinnert zich de CasaMovie Luchiano teaches Elastics nog?

February 4, 2010

Casa is een druktemakertje

In november 2009 zijn er schoolfoto's gemaakt van Luchiano (12). Foto's voor zijn school-id, maar ook een pakket met een klassenfoto, een grote foto, vier kleine en een stickervel met Luchiano's hoofd daarop. Met de kwaliteit van de foto's is niets mis. Ik wilde niet alle foto's hebben en liet Luchiano de resterende terug naar school brengen. Dat kon echter niet, ze moesten opgestuurd worden naar Vandenberg-ID (website). Dat was mij iets te dol: "Ze komen ze maar halen."

Vorige week lag er plots een rekening in de bus van Vandenberg-ID met een begeleidende brief. Aangezien de foto's niet zijn geretourneerd heb ik ze dus gekocht en moet de verschuldigde 15,75 euro betalen. Ik vraag mij af of dat zomaar kan en begin me al lichtjes op te winden.

Het gaat om een relatief klein bedrag maar toch wil ik het bedrijf even bellen. Gewoon om te horen wat zij van deze handelwijze vinden. "Stel ik stop een envelop met een foto bij u in de bus en als u hem niet binnen twee weken terugstuurt moet u mij 80 euro betalen" en meer van dat soort scenario's schieten door mijn hoofd. Ook heb ik al een brief in gedachten voor het Beatrix College waarin ik Luchiano verbied om ooit nog op een klassenfoto te staan.

Een dame die zich voorstelt als Wilma neemt namens Vandenberg-ID de telefoon op. Als ik haar vertel dat ik vraagtekens heb bij de procedure met de foto's legt ze me deze meteen uit. De kinderen krijgen de foto's mee naar huis en sturen de niet gewenste foto's in een antwoordenvelop gratis terug.

Huh? Antwoordenvelop? Gratis? Dat is mij allemaal kennelijk ontgaan. "Dat klinkt allemaal een stuk sympathieker dan ik had gedacht", zeg ik tegen Wilma. Ze gaat nog verder: "Oh, ik zie dat dit de eerste herinnering is. Als u wilt mag u de foto's nog steeds retourneren."

Als ik de hoorn neerleg is mijn aanvankelijke agressie omgesmolten in begrip en sympathie. We houden de foto's.

January 8, 2010

Gesprekken tijdens de afwas

Veel zin heeft Luchiano (12) er niet in om af te drogen. Van de andere kant is afwassen ook niet mijn grootste hobby. Samen maken we er het beste van.

Luchiano: "Weet je dat iemand mij vandaag gevraagd heeft?"
CasaSpider: "O ja, wie? En wat heb je gezegd? Zeker nee."
Luchiano: "Ja. Ze zei wil je verkering met mij en ik antwoordde je bent verkeerd verbonden!"
Luchiano: "Dat is een afscheid in stijl."

We praten nog wat verder.

CasaSpider: "En heb jij het al aan veel meisjes gevraagd?"
Luchiano: "Ja, aan zoveel."
CasaSpider: "En die zeiden zeker allemaal nee."
(Lekker stimulerend bezig, CasaSpider)
Luchiano: "Dat was eigenlijk allemaal bij de introductie-disco."
Luchiano: "Toen vroeg ik het voor de grap."
Luchiano: "Maar toen was ik nog niet grappig."
CasaSpider: "En nu zeker wel, haha."
Luchiano: "Ja, nu vindt iedereen mijn grapjes leuk. Behalve de leraren."

Ja, zoon. En vergeet vooral ook de ouders niet!

December 29, 2009

Politie in Nederland functioneert boven verwachting

Persbericht ANP via Ministerie van Binnenlandse Zaken. Ondanks kritische geluiden functioneert de politie in Nederland ruim boven verwachting. Dit blijkt uit een onderzoek van Drs. Jannes Helfrich dat hij in opdracht van het Ministerie van Binnenlandse zaken heeft afgerond. De zaak van het ontvreemde Diesel-horloge van CasaSpider's zoon Luchiano (12) heeft de doorslag gegeven voor het positieve resultaat. De Champagne-kurken mogen knallen. Lees hieronder de bevindingen van Drs. Helfrich, opgetekend uit een interview met CasaSpider.

Op 2 november is tijdens de gymles het splinternieuwe Diesel-horloge van Luchiano verdwenen. De telefoons van twee eveneens uit Rijen afkomstige klasgenoten zijn tijdens diezelfde gymles uit de kleedkamer weggenomen. Luchiano's telefoon hebben de onverlaten ook in handen gehad, ze hebben er zelfs mee gebeld, vervolgens het call-register professioneel leeggemaakt maar het toestel gelukkig weer teruggestopt.

Op dinsdag 3 november doen Luchiano en CasaSpider aangifte bij de politie in Rijen. 's Maandags deelde een politie-ambtenaar CasaSpider telefonisch mede dat hij gewoon binnen kon lopen voor de aangifte. Op de betreffende dinsdag blijkt dit toch niet zomaar te kunnen, een klein dompertje voor CasaSpider en zijn zoon. Dit is echter volstrekt logisch, immers waar kan men heden ten dage nog gewoon binnenlopen en meteen antwoord krijgen? Bij de Hema? Bij C&A of bij de bakker? Wij dachten het toch van niet.

In Rijen heeft men de hele week geen tijd voor het doen van aangiftes en derhalve worden de slachtoffers doorverwezen naar Dongen, de datum is donderdag 5 november. Dienstdoende agent Ivo Smans verwacht beide heren al en is bezig zijn computer op te starten. Het doen van de aangifte wordt als zeer plezierig ervaren en het politie-apparaat heeft Casa en Luch zelfs even de hoop gegeven dat er iets mee gebeurt. Dat is uitstekend nieuws, want hoe vaak wordt bij slachtoffers niet reeds onmiddellijk alle hoop de bodem ingeslagen?

Aan het eind vraagt CasaSpider nog even aan de heer Smans hoe snel de politie nu in aktie komt. Dit in verband met het mogelijk wissen van de camerabeelden door de gymzaal van het Beatrix College. "Maakt u zich geen zorgen, de politie in Tilburg bepaalt snel de prioriteit."

Naarmate de dagen, weken verstrijken neemt de eerder gecreëerde hoop een beetje af, zo moet CasaSpider ruiterlijk toegeven. Maar hij voegt daar meteen aan toe: "De factor tijd kun je de politie natuurlijk niet aanrekenen, Vadertje Tijd tikt voor ons allen even snel. Kijk maar eens hoe dicht we alweer tegen een nieuw jaar aanzitten!" (Notitie Drs. Jannes Helfrich: In plaats van altijd op alles en iedereen te vitten ware het beter als heel Nederland een voorbeeld nam aan het begrip van CasaSpider.)

Nog voordat het jaar 2010 zijn intrede doet neemt de politie op dinsdag 29 december al contact op met CasaSpider. Dat is binnen acht weken en wat zijn nu acht weken op een mensenleven? Helaas heeft de agent niet echt goed nieuws, dat maakt zijn toch al moeilijke taak niet gemakkelijker. Monter vertelt hij: "In het proces-verbaal lees ik dat er camerabeelden zijn. Helaas zijn deze beelden inmiddels overschreven. Dus daar hebben we niets meer aan." Dit is klip en klare Jip- en Janneketaal en daar kan de burger iets mee.

Gelukkig zijn er nog de telefoonnummers waarmee vanaf Luchiano's telefoon is gebeld. "Heeft u die nummers nog?", vraagt de agent. "Neen, in het proces-verbaal staat dat het geboefte het call-register heeft leeggemaakt", antwoordt CasaSpider. "Oh, dan zijn die nummers dus weg", merkt de agent geheel correct op. "Nou, KPN heeft ze vast nog wel ergens opgeslagen", sputtert Casa tegen. "Ja, maar het opvragen van deze registers doen wij alleen bij grote zaken", zegt de agent. Criminaliteit is net zoals alles relatief en het ontvreemden van twee telefoons en een horloge met een totale waarde van bijna 600 euro in een brugklas stelt heden ten dage niets voor, wie dat niet begrijpt heeft 12 jaar onder een steen geleefd.

De agent is echter geen moeite teveel om de op dat moment toch lichtelijk aangeslagen CasaSpider de situatie toe te lichten: "Kijk, u heeft aangifte gedaan in Dongen, dan wordt het proces-verbaal doorgestuurd naar Tilburg, vervolgens gaat het naar het coördinatiemenu. Het wordt niet gescreend of er snel aktie ondernomen moet worden, want u moet begrijpen wij hebben zelfs met geweldsdelicten te maken waarvan we de dader kennen en zelfs daar komen we niet aan toe. We hebben geen capaciteit."

De man heeft 100% gelijk en CasaSpider ziet dat ook in. Hij voelt zich schuldig over de aangifte, immers hoeveel mensen hebben daar intussen hoeveel uren in gestoken? Door zijn schuld zijn andere zaken nu blijven liggen. Neen, deze zaak is volgens en voor alle partijen bevredigend opgelost. Hulde aan de politie in het algemeen en aan die van Rijen en Tilburg in het bijzonder. CasaSpider is blij dat hij geen uitbrander heeft gekregen omdat anno 2009 ook aangifte via internet gedaan kan worden. Dat werkt als een tiet, vraag maar aan mede-blogger Mack (verhaal en aangifte).

Case closed.

Drs. Jannes Helfrich stelt in zijn aanbevelingen dat het doen van aangifte naar aanleiding van de gebeurtenissen met CasaSpider beter achterwege kan blijven. Wil men desondanks het politie-apparaat extra belasten adviseert Helfrich aangifte via internet te doen waarop de politie door middel van een standaardmail reageert. Zo blijven de kosten binnen de perken en kan de politie zich bezighouden met nutterige zaken, wat deze ook mogen behelzen.

November 8, 2009

Aangetast rechtsgevoel (2)

Na de encounter op het politiebureau te Rijen heb ik het even helemaal gehad met het instituut Nederlandse politie. Toch ligt er een afspraak om aangifte te doen in Dongen, op donderdag 5 november om half vier. Dat kunnen we net redden als Luchiano (12) tenminste een beetje doorfietst om op tijd thuis te zijn van school. Dat lukt zowaar.

Als we het politiebureau in Dongen betreden valt ook hier de enorme rust op. Wie wel eens naar Amerikaanse politieseries kijkt associeert een politiebureau met een chaotisch, marktplaatsachtig gebeuren waar mensen al dan niet geboeid in- en uitlopen, geschreeuw, gelach, samengevat in een woord: levendig. Zo niet de politiebureaus van Rijen en Dongen, er heerst meer rust dan in een bibliotheek voor 65-plussers.

"Kan ik u helpen?", vraagt een vriendelijke dame aan de balie.
- "Jazeker, wij hebben een afspraak om half vier om aangifte te doen."
"Ah, dat klopt ja. De man die de aangifte gaat opnemen wacht al op u."

Dat loopt nog eens gesmeerd. Uit een kamertje komt een lange man tevoorschijn die zich voorstelt als Ivo Smans. "Ik ben de computer al aan het opstarten, dat duurt meestal nog het langst", introduceert hij zich. En hij heeft nog gelijk ook, want pas om kwart voor vier is het systeem klaar voor gebruik. Onze gegevens worden gedetailleerd opgenomen en zo ook de plaats delict. Kijk, men kan ook aangifte doen via internet. Ik heb dat zelfs geprobeerd maar bij plaats delicht had ik het Beatrix College opgegeven en dat moet zijn sportcomplex Dongewijk. De gymzaal staat namelijk fysiek en juridisch los van de school.

Aanvankelijk zit Luchiano op zijn vertrouwde verveelde wijze naast mij. Maar gaandeweg de procedure en door de vragen van de heer Smans raakt hij steeds geïnteresserder en geeft uit eigen beweging extra informatie die ik nog niet gehoord had. Omtrent de indeling van het sportcomplex, de gymzalen, de kleedkamers inclusief nummers en twee jongens die vermoedelijk meer van de diefstal van de mobiele telefoons uit de kleedkamer weten. De een heeft een opvallend blond krullend kapsel en de ander kijkt bijzonder scheel en heeft donker haar. Die twee moeten toch te traceren zijn.

Elke zin wordt nauwkeurig ingetikt door Ivo Smans en meteen daarna ter verificatie voorgelezen. Dat duurt lang maar werkt goed. Ook uit de opmerkingen die we tussendoor maken merk ik dat de zaak hier serieus wordt genomen. Het doet me terugdenken aan ongeveer het jaar 1990 toen mijn Union-fiets in Utrecht was gestolen. Op het bureau te Utrecht ben ik werkelijk erg goed geholpen en toen ik een dag of tien later naar "Der Alte" aan het kijken was ging de bel. Twee agenten stonden voor de deur met de mededeling dat mijn fiets gevonden was. Ik veinsde vreugde maar dacht inwendig: "Shit!" Immers, de fiets was verzekerd en ik zag mij reeds op een splinternieuw exemplaar rondrijden. Maar dat terzijde.

Als het proces-verbaal uiteindelijk is opgesteld en uitgeprint legt de heer Smans uit wat ermee gebeurt. Het wordt doorgestuurd naar Tilburg alwaar men de zaak verder uitzoekt. "Hoe lang worden camerabeelden eigenlijk bewaard?", vraag ik. "Meestal een week", antwoordt Ivo. Dat wordt dus krap, hopelijk nemen de agenten van het Tilburgse bureau de zaak net zo voortvarend aan als in Dongen gebeurt.

Het verbaal wordt netjes in een mapje met diverse telefoonnummers en een folder voor slachtofferhulp gestopt en aan mij overhandigd. Als we afscheid nemen bedank ik Ivo Smans voor de uitstekende service. Mijn vertrouwen in de politie is weer flink toegenomen. Een vreemd proces toch, hoe twee individuen het beeld over een organisatie van duizenden mensen zo snel kunnen bepalen. Al dan niet terecht.

Wordt hopelijk vervolgd.

November 5, 2009

Patatgeneratie

Tijdens de geschiedenisles in klas 1th4 van het Beatrix College behandelt de leraar Mesopotamië ofwel Tweestromenland. Luchiano (12) heeft geen idee tussen welke twee belangrijke rivieren dit gebied ligt: de Eufraat en de Tigris. Maar klasgenoot Joey (13) kan er ook wat van. Op de vraag "Noem eens een paar middelen van bestaan" antwoordt hij: "Koelkast".

November 3, 2009

Aangetast rechtsgevoel

Vorige week donderdag was Luchiano (12) gezellig op stap met CasasPa. Zijn opa schonk hem een mooi Diesel horloge. Verder is hij vrijdag, zaterdag en zondag de hele dag bezig geweest met zijn nieuwe waveboard. Waarover later meer. De herfstvakantie is afgelopen en maandag moet mag Luchiano weer naar school. Uiteraard heeft hij het nieuwe horloge om zijn pols. 's Maandags heeft klas 1th4 van het Beatrix College gym. Luchiano heeft zijn horloge nog om en de gymleraar zegt dat hij het op de tribune moet leggen. Zo geschiedt.

Na het gymmen kleedt hij zich eerst om en wil daarna zijn horloge ophalen. Inmiddels is de tribune uitgeschoven, zijn er meer kinderen en is het horloge verdwenen. Dat is al erg maar in de kleedkamer hebben kinderen ook huisgehouden. De tas van Joey is omgekeerd en de telefoons van Diego en Morteza zijn gestolen. De crimineeltjes hebben ook aan Luchiano's telefoon gezeten en er voor vier euro op gebeld. Het zijn geen beginnelingen, want ze hebben het call-register gewist.

In eerste instantie ben ik laaiend, op de criminele kinderen en ook een beetje op Luchiano die de spullen natuurlijk in zijn kluis had moeten opbergen. En niet te vergeten op de school die niet bepaald attent reageert. 's Avonds stuur ik daarom een email naar Luchiano's klassenleraar Bryan Ketelaars. Die belt mij de volgende dag op en vertelt welke acties hij inmiddels heeft ondernomen. We hebben een goed gesprek en mijn wrevel ten opzichte van de school is in ieder geval weggenomen.

We willen aangifte doen van de diefstal. Maandag bel ik de politie in Rijen en vraag of ik daar aangifte kan doen aangezien het misdrijf in Tilburg is gepleegd. Ja, dat kan maar dan moet ik wel een afspraak maken. Een beetje vreemd in mijn perceptie, om een afspraak te maken maar okay. De vrouw die mij te woord staat zegt dan: "Oh, ik zie dat u morgen gewoon de hele dag binnen kunt lopen, zonder afspraak. Als er toevallig iemand voor u aan de beurt is moet u even wachten, dat duurt dan maximaal een minuut of twintig."

Ik neem dinsdagmiddag twee uren vrij en ben om drie uur thuis. Als Luchiano thuiskomt vertrekken we meteen naar het politiebureau in Rijen. Bij de balie moet ik even wachten, twee medewerkers zijn druk met elkaar in gesprek. Uiteindelijk komt een derde persoon, een vrouw naar de balie en vraagt of we al geholpen worden. "Neen, dat niet", antwoord ik naar waarheid.

We vertellen waarvoor we komen. "Oh, maar voor aangifte van diefstal moet u een afspraak maken", zegt de vrouw. "Huh? Gisteren heb ik gebeld en zei men dat ik vandaag zo naar binnen kon." De vrouw: "Ja, maar niet voor aangifte van diefstal. Dan moet er echt een afspraak gemaakt worden."

Wat kan men doen? "Okay, laten we dan maar een afspraak maken. Wanneer kan het?", vraag ik. "Euhm... even kijken. Nee, morgen kan niet, overmorgen ook niet, ja vrijdag!"
"Vrijdag pas?", vraag ik. "Hoe laat?"
- "Twee uur kan wel", zegt de vrouw.
"Nee, dan kunnen we niet want dan zit mijn zoon nog op school", zeg ik. "Kan het ook om half vier?"
"Nee, dat kan niet. Euhm... dan wordt het volgende week."
- "Volgende week?", vraag ik verbaasd. Ondertussen vraag ik mij af hoe lang de videobeelden bewaard blijven. Omdat de gymzaal niet tot de school behoort kan de school niet om de videobeelden vragen maar moet de politie dat doen. Op zich al vreemd.
"Ja, of u moet donderdag aangifte doen in Dongen. Dat kan wel om half vier", zegt de vrouw.
- "Doet u dat dan maar", antwoord ik.

Donderdag hoef ik dus weer twee uur minder te werken. Dat is een van de voordelen van het bijhouden van een weblog, in plaats van frustratie overheerst het blije gevoel van een Casa R. de Vries momentje. Mijn respect voor het instituut politie heeft wel een kleine knauw gekregen. Heeft de combinatie van verhoogde werkdruk en bezuinigingen hen gemaakt tot de ambtenaren uit de desbetreffende mopjes?

's Avonds kwijt Luchiano zich moedig van zijn taak om het slechte nieuws aan zijn opa te vertellen.

November 1, 2009

CasasPa op stap met Luchiano

Daar zit je dan, de dingen die je te horen krijgt verbazen soms. Wat is verbazing of wat leidt ertoe? Dingen die je absoluut niet verwacht en dat is natuurlijk hier niet het geval. Wat niet vaak gebeurt maar toch niet tot verbazing leidt is dat CasasPa vroeg of hij een middagje met Luchiano (12) op stap mocht. Het was tenslotte herfstvakantie.

Natuurlijk mocht dat, Luchiano is dol op zijn opa en oma. Bovendien had CasasPa hem voor zijn verjaardag een substantieel bedrag gegeven om de aankoop van een waveboard, waarover later meer, te bekostigen. Ik hoefde nog maar 30 euro bij te leggen voor dit veredelde skateboard. Donderdag 29 oktober was het zover, om een uur of een in de middag haalde CasasPa Luchiano op.

Die middag zijn ze eerst naar het Beatrix College in Tilburg geweest en vervolgens doorgereden naar Breda. Wie de foto's aan een nauwkeurig onderzoek onderwerpt ziet haast geen verschil in Luchiano's gelaatsuitdrukking, of hij nou voor zijn school staat of voor de Bart Smit, in het bezit van een waveboard. Zie je nu wel dat die jongen dol is op school?

In Breda gaan ze ook samen naar de juwelier. Siebel, een winkel waar CasaSpider eigenlijk nooit iets te zoeken heeft. Luchiano mag een horloge uitzoeken en hij is tamelijk kritisch. Maar als de verkoopster een Diesel met blauwe wijzerplaat tevoorschijn haalt zegt hij: "Prachtig!" De twee besluiten het middagje bij McDonalds. 's Avonds bekijkt CasasPa de training van de D4 van vv Rijen.

Beiden hebben genoten van hun uitstapje, tenminste daar ga ik vanuit. Als bonus nog een door CasasPa gemaakte foto van oma Truus met haar kleindochter Diana (3) toen de Duitse tantes op bezoek waren: "Talk to the hand!"

October 8, 2009

Met dank aan Vader Abraham

Luchiano (11) en ik lopen door de Albert Heijn, dat doen we iedere woensdag. Meestal is Diana (3) er ook bij, maar die is bezig met een uitgesteld middagdutje. We hebben het over zijn schoolresultaten.

Noch Lucy, noch ik hebben Luchiano tot dusverre kunnen betrappen op langer dan vijf minuten in een studieboek kijken, maar vreemd genoeg haalt hij best hoge punten. Tot nu toe dan. Ik herinner me avonden in La Oficina op zolder waar ik hem elementaire zaken betreffende de Nederlandse taal probeerde bij te brengen. We lopen langs de afdeling komkommer, sla en tomaten.

"Pap, weet je wat ik voor mij Nederlands had? Een 8.3!"
- "Nou jongen, dat is geweldig. Waar ging het over?"
"Over zinsontleding. Onderwerp, persoonsvorm enzo."
- "Huh? Maar daar snapte je toch nooit ene donder van?"
"Nee, toen jij het uitlegde niet. Maar nu wel. Net als met of een werkwoord eindigt op een d of een t."
- "Dat heb ik jou toch ook uitgelegd?"
"Ja, maar toen snapte ik het niet en nu is het veel beter uitgelegd en snap ik het wel."

Een vrouw naast ons doet tomaten in een plastic zakje en luistert aandachtig mee.
"Kijk, je moet gewoon het werkwoord smurfen gebruiken. Ik smurf, jij smurft, hij smurft..."
De vrouw en ik schieten tegelijk in de lach. Wat is dat voor onderwijs, de term brugsmurf is in ieder geval ineens verklaard.
Vrouw: "Wij leerden dat met het werkwoord fietsen."
CasaSpider: "Wij leerden gewoon de grammaticale regels. Maar ja, dat is honderd jaar geleden."

Tegenwoordig vervang je als je het niet meer weet het betreffende werkwoord dus gewoon door smurfen. Vader Abraham, besmurft. Of is het nu besmurfd, waar is dat vermaledijde kofschip als je het nodig hebt?

September 21, 2009

Met de Spider naar Carré (22)

Situatie: Luchiano (11) en CasaSpider kijken naar Studio Sport. De wedstrijd ADO Den Haag tegen FC Utrecht staat op het punt van beginnen. Belangrijke info: Luchiano is een van de kleinste kinderen van het Beatrix College. Hij meet 1.40 meter.

Intro Studio Sport: "ADO beschikt over de boomlange spits Bogdan Milic. Een schril contrast met Dries Mertens van FC Utrecht die met zijn 1.64 de kleinste speler van de Eredivisie is."

Luchiano: "Dat is net als ik..."
CasaSpider kijkt hem vragend en enigszins fronsend aan.
Luchiano: "... als ik later groot ben."
Luchiano: "Haal die grijns van je gezicht af en dit schrijf je niet op."
Luchiano: "Ik heb ook een privéleven."

Doek.

September 16, 2009

Stroom == Stroom?

Telefoons, telefoons, telefoons. Het is al lang bekend dat waar een telefoon in de klassieke oudheid (70'er jaren) 100% voor bellen werd gebruikt dit percentage de laatste jaren een vrije val doormaakt. Zo ben ik enthousiast over applicaties als Sportstracker en Google Latitude (wie wil mijn vriend worden?) die gebruik maken van de ingebouwde GPS ontvanger.

De transformatie van telefoon naar Zwitsers zakmes heeft als nadeel dat de batterij steeds minder lang mee gaat. De mijne kan ik op twee manieren opladen, via een normale oplader en via USB. Laatst laadde ik hem op via USB en op het display stonden zes streepjes. Vol is vol.

Tot mijn verbazing was hij echter binnen een dag weer leeg. Wat is dat nou? Iemand vertelde me dat USB-stroom zwakker is, maar groene stroom komt toch ook gewoon vrolijk uit een kerncentrale? Vermoedelijk was ergens op de achtergrond een applicatie actief want maandag is de Nokia wederom gevoed met USB-stroom en hij zit nog steeds vol.

Dinsdag is er ouderavond op het Beatrix College. Ik spreek een aardige vrouw wier dochter in 1th5 zit. "Ze is alleen tamelijk lang, dat is wel een nadeel", zegt ze als we een bekertje koffie halen. "Nou, de mijne is juist heel klein", antwoord ik en vertel hoe Luchiano (11) in de eerste week tijdelijk verdwaald was in Lesgebouw A. Hij kwam een paar meisjes tegen die omlaag keken en zeiden: "Ach, wat schattig!"

"Ik haat het als meisjes me schattig noemen", aldus onze brugpieper. Klein, groot, USB of wandcontactdoos. Schattig of niet, we zullen het ermee moeten doen.

September 10, 2009

WaraWara GPS

Luchiano (11) is bezig met zijn eerste week op het Beatrix College te Tilburg. Spannende tijden voor ons allemaal. De eerste dag verliep prima en dat gold ook voor de tweede. Maar bijna iedereen kent wel die truc uit griezelfilms, net denk je rustig te kunnen ademen komt dat monster alsnog uit een onverwachte hoek opduiken.

Woensdagochtend belt het Beatrix College mij om ongeveer 08:20. Waar Luchiano is. Nu weet ik dat hij dacht pas om 08:10 bij de kerk in Rijen te staan om samen met klasgenoot Wesley naar school te fietsen. Hij heeft zich dus in de tijd vergist. Wesley is al op school. Als ik hem vraag waarom hij niet even gebeld heeft zegt hij dat zijn mobiel leeg was. Die jongens zijn allemaal hetzelfde. Luchiano is inmiddels in zijn eentje naar school gesprint en nog net op tijd om mee te gaan naar de lokatie waar ze Levend Stratego spelen.

Donderdag spreekt hij met drie andere jongens af bij de gouden palmbomen in de Haansberg, om half acht 's ochtends. Ik zit al bij Brabant Water als Lucy belt. Luchiano's tas is van zijn fiets geschoven en ergens tussen de spaken vast komen te zitten. Uiteindelijk is het allemaal goed afgelopen en verschijnen de kinderen op tijd op school.

Curacao is qua inwonertal kleiner dan Tilburg. Het is de vraag of het voor een dergelijk klein gebied de moeite waard is een GPS-applicatie te ontwikkelen. Toch kan het handig zijn, immers op Curacao zijn straten en huisnummers niet zelden slecht aangegeven. Als men voor het eerst bij iemand op bezoek gaat krijgt men instructies als: "Rijd op die weg tot het huis met het groene dak, ga daar naar links en dan is het het vierde huis rechts. Wit met een rood dak."

Sinds korte tijd is het zover, de TomTom of liever gezegd een afgeleide van Garmin heeft op het eiland zijn intrede gedaan: WaraWara GPS. De goedkoopste versie kost ongeveer 400 euro, voor de ware, ware gadgetfreak is het natuurlijk een must-have. Ik ben benieuwd of de zogeheten snacks er ook op staan, dat is nog eens handig. Een goede zet is het gebruiken van de stem van lokale topzangeres Izaline Calister. Zie ook dit persbericht.

Tilburg is maar een beetje groter dan Curacao, qua aantal inwoners dan toch. Donderdagmiddag is er wat consternatie. Luchiano is teruggefietst van een uitstapje naar 't Zand of zoiets, een bosrijk gebied met moeilijk begaanbare paden op ongeveer 15 kilometer van het Beatrix College. Zijn nieuwe fietsmaatjes gaan niet meteen naar huis maar willen eerst een winkelcentrum bezoeken. Luchiano wil echter meteen naar huis. Maar dan is er enige verwarring welke weg hij moet nemen. Ineens weet hij het niet meer en keert enigszins in paniek terug naar school.

Via de telefoon probeer ik hem gerust te stellen en als dat gelukt is adviseer ik hem een leraar op te zoeken en de situatie uit te leggen. Alles loopt goed af als een in Rijen woonachtige leraar die ook nog eens in het eerste van vv Rijen speelt hem met fiets en al thuis afzet. Dit avontuur had nooit plaatsgevonden met een eigen GPS-systeem. We moeten alleen nog even over de naam nadenken. Wordt het Til-Til of Rije-Rije GPS?

July 9, 2009

Luchiano maakt kennis met 1th4

09.07.2009: Luchiano (11) in de aula van het Beatrix College te Tilburg in afwachting van de kennismakingsmiddag voor de eerste klassen. Klik voor groter.Donderdagmiddag wordt Luchiano (11) op zijn nieuwe school het Beatrix College in Tilburg (Website) verwacht. Er is een kennismakingsaktiviteit voor de aankomende eerste klassen en Luchiano zit samen met zijn huidige klasgenoot Wesley in klas 1th4 die qua naamgeving enigszins aan de befaamde Star Wars figuur R2-D2 doet denken maar gewoon een gecombineerde brugklas Vmbo-T/Havo is. Wesley rijdt met ons mee en ruim op tijd melden wij ons in de aula van Lesgebouw C.

De kinderen hebben thuis een korte presentatie van zichzelf gemaakt, zie hier Luchiano's meesterwerk (MS-Word). Het heeft enige moeite gekost hem zover te krijgen dus dat belooft nog wat voor het komende schooljaar. Bij de introductie mag ik aanwezig zijn. Veel wordt daarin niet verteld, het grootste verschil met de basisschool is dat de leerkrachten met de achternaam aangesproken dienen te worden.

Elk van de acht th-brugklassen heeft zijn eigen mentor en volgt deze even later richting een klaslokaal waar men de medeleerlingen beter leert kennen. Overigens is er begin september ook nog een introductieweek, iets dat in mijn tijd niet bestond. Het is nog vroeg en ik besluit even naar huis te rijden om wat dingen te doen.

Om iets na vieren komen de jongens het gebouw uit lopen en zit de eerste kennismaking erop. "Zitten jullie in een leuke klas?", vraag ik. "Ja, best wel", zegt Wesley. "Nee, niks aan", aldus Luchiano. "Waarom vind jij het geen leuke klas?", vraagt Wesley aan Luchiano. "Weet ik niet."

Het beloven een paar mooie jaren te worden.

March 13, 2009

Inschrijven bij het Beatrix College

Donderdagmiddag is Luchiano (11) iets vroeger thuis van school. Komt dat even goed uit, immers we hebben een afspraak bij het Beatrix College in Tilburg (Website) om hem in te schrijven voor het volgende schooljaar. Kleine jongens worden groot.

Tevoren heb ik alle bescheiden verzameld en dat zijn er nogal een paar: kopie paspoort, uittreksel bevolkingsregister met sofinummer burgerservicenummer erop, uitslag Cito-toets, originele advies van de basisschool, aanmeldingsformulier, ondertekend veiligheidsprotocol en een eenmalige machtiging voor de (vrijwillige) ouderbijdrage.

De afstand tussen ons huis en het Beatrix College is 8.6 kilometer. "Dat is de afstand die jij elke dag in weer en wind twee keer mag fietsen vanaf augustus", zeg ik vrolijk tegen Luchiano. "Kan ik niet met de bus?", vraagt hij een tikkeltje nors.

Qua weg is het allemaal recht toe recht aan, eerst een kilometer of zes richting Tilburg en dan linksaf naar de Reeshof, drie rotondes over en daar is de school reeds. Het Beatrix College is een grote school. Dat merken we al snel omdat de auto voor Lesgebouw A staat en we bij Lesgebouw C verwacht worden. Het is een hele wandeling en ik zie een eigentijdse school met veel studielokalen, computers, een soort van kantine en nog meer moderne dingen.

"Hmm, tot nu toe heb ik pas één jongen gezien", merkt Luchiano op. "Ja jongen, het is hier een paradijs", zeg ik wellicht iets te vlug. We zijn aan de vroege kant maar worden direkt geholpen. Een man begeleidt ons naar een kamer waar we de bescheiden overleggen. De man blijkt overigens in dezelfde straat te wonen als wij, is dat niet toevallig?

Het inschrijven is snel gepiept. De man checkt of Luchiano aan de voorwaarden voldoet. Het advies van de KBS Sint Jozef is Theoretische Leergang en de uitslag van de Cito-toets 537. Hiermee kan hij terecht in de gemengde brugklas voor TL/Havo. Na een kwartiertje staan we alweer buiten.

We rijden door naar Van Delft Sport in Dongen. Zij hebben gebeld dat Luchiano's trainingspak is aangekomen. Het trainingspak is nog niet helemaal klaar want het embleem van vv Rijen moet er nog op alsmede de letters L-u-c-h-i-a-n-o op de achterkant. Voordat het trainingsjack naar de drukker wordt gestuurd moet hij het eerst passen, dat is wel zo handig want de letters kosten 2.50 euro per stuk. Ons volgende kind heet Jo. In de winkel vindt Luchiano een paar Adidas sportschoenen. Volgens de verkoopster zijn ze heel stevig en dat is ook nodig. Ik geloof haar op haar woord.

Onderweg van Dongen naar Rijen vraagt Luchiano ineens: "Papa, waar zijn we nu eigenlijk?" Zijn richtingsgevoel lijkt nogal op het mijne en voor de grap zeg ik: "In Oosterhout". Inmiddels rijden we al door de Hoofdstraat in Rijen. "Cool! De Rabobank staat hier op precies dezelfde plaats als bij ons!", roept Luchiano uit. Een opkomende lach onderdrukkend zwijg ik. Tien sekonden later draaien we rechtsaf richting Albert Heijn. "Aaarrghh!", schreeuwt hij, "Je hebt me in de maling genomen, we zijn gewoon in Rijen!"

Thuis eten we een bord spaghetti met spinazie en gaan naar de voetbaltraining. Een training waar het laatste woord nog niet over is gesproken.