Main

Medisch Archives

March 28, 2002

Legionella op Curacao

Vanmorgen groot nieuws op het nieuws, het Curacaose waterleidingnet zit vol legionella! Zojuist hebben we met een paar collega's opgezocht wat dat allemaal precies inhoudt, wel het zal een frisse boel worden hier, want het wordt sterk afgeraden om nog te douchen.

Bij het lezen van de symptomen (flinke hoofdpijn, spierpijn, koorts, diarree, hoesten en vermoeidheid) hadden een aantal mensen, waaronder ikzelf, sterke gevoelens van herkenning. Mijn huisarts hield het nog op Dengue, dat heeft ongeveer dezelfde symptomen, net als een heftige griep trouwens. Maar het is niet denkbeeldig dat een groot aantal mensen besmet is geraakt en dat heeft laten afdoen als een griepje.

En het mooiste is nog dat het eigenlijk al sinds het jaar 2000 bekend is van die legionella hier. Om een idee te geven van de ernst van de situatie: normaal mogen er 50 van die kolonies in een bepaalde hoeveelheid water zitten, hier zitten er tussen de 8000 en 10000 met pieken naar 20000!!! Da's niet een beetje teveel...

Tja, Curacao is een ideale voedingsbron voor deze bacterie, watertemperaturen van zo'n 30 tot 50 graden, een beetje heter dan gaan ze dood. Maar hier douchen we zonder geyser, dus ze blijven lekker leven. En een oplossing is niet in zicht, ja toevoegen van chloor, maar dan gaan we weer dood aan kanker...

Toch blijft het gek dat de CasaSpider met zijn 29 jaren moest lijden aan de Veteranenziekte, hij voelt zich daardoor inmiddels al bijna 31.

April 10, 2002

Een kroon, een brug of twee gaten

Vanmorgen moest ik naar de tandarts. Een maand of wat geleden is er een groot stuk van een kies afgebroken, vandaar. Het betreft de voorlaatste kies van mijn linker bovenkaak. Omdat het de voorlaatste is, dacht ik in eerste aanleg aan trekken. Een kroon kost tenslotte een hoop geld. Mijn tandarts was het daar niet mee eens, ja die man moet ook leven. Hij had ook nog andere argumenten. Als de kies getrokken wordt, gaat dit volgens hem consequenties hebben voor de kies in de linker onderkaak, die nu nog samen kauwt met zijn bovenbuurman. Op het moment dat zich daar nog slechts een gat bevindt, gaat de linker onderkies omhoog groeien! Jawel. En uiteindelijk groeit hij dan uit mijn kaak. Het lijkt op het scenario van een horror-movie.

Nu kost een kroon circa 1100,= Antilliaanse guldens. Trekken is goedkoper, maar om de links onderkies vervolgens te kunnen behouden, dient boven een zogenaamde brug aangelegd te worden en dat kost ANG 2800,=. Ik herhaal: 2800 gulden! Dan heb ik liever een kroon. Maar dat ging zomaar niet, eerst moest er een foto gemaakt worden of de wortels wel goed waren. En wat bleek, de wortels waren niet goed. De wortelkanaalbehandeling van vele jaren geleden was niet goed uitgevoerd en er was een stukje van een vijl achtergebleven. 'De kies moet dus verwijderd worden', aldus de tandarts. 'En daarna zo snel mogelijk die brug aanleggen.'

Koortsachtig dacht ik na, neen, dit ging mij te snel. 'En wat nou als ik hem alleen laat trekken en die brug niet doe?', vroeg ik om tijd te winnen. 'Ja, dan groeit die onderkies eruit.', reageerde de tandarts, ietwat korzelig. Ik zei toen: 'Ik kan dat natuurlijk gewoon laten gebeuren, dan heb ik twee gaten...' Tot mijn verbazing werd de tandarts nu bijna boos: 'JA, DAT IS OOK EEN MENING. TWEE GATEN, JA HOOR DAT IS OOK EEN MENING!!!'

Hmmm, ik denk er nog even over na.

April 22, 2002

De tandarts, part II

Vandaag was de dag van de verwijdering van mijn voorlaatste linksboven-achterkies. Een week of twee geleden werd het oordeel over deze kies geveld. Op termijn moet er wel een brug aangelegd worden, anders gaat de tegenoverliggende onderkies uit mijn kaak groeien, aldus de tandarts. Komt tijd, komt geld.

Om precies 14:00 liep ik de wachtkamer in. Toch werd ik pas om 14:20 geholpen, dat irriteerde mij een beetje. Maar goed, even later was ik stevig verdoofd (daar houdt mijn tandarts van). Na een minuut of tien heb je zelfs geen gevoel meer in je huig. Even later mocht ik wederom plaatsnemen op de stoel. De tandarts legde me uit wat hij ging doen, met zowel een positief als een negatief scenario. Hij draaide de lamp naar me toe, en... die ging uit.

'Verdomme!', riep de tandarts. 'Hij is doorgebrand en nou moet ik alle patienten afzeggen. Verdomme!'
Behulpzaam opperde ik: 'Heeft u dan geen reservelamp?'
'Ja, dat was deze. Verdomme! Die heb ik er net ingezet, daarom moest u even wachten!'

De tandarts trok toch zijn handschoenen aan. 'Is het niet beter dat ik een andere keer terugkom?', vroeg ik.
'Ja, eigenlijk wel. Verdomme!', aldus de tandarts.
Snel rende ik uit de stoel.

En nu zit ik hier met een verdoofde mond te proberen mijn koffie zonder knoeien op te drinken. Een apart gevoel. Woensdag om 14:00 mag ik weer.

April 24, 2002

De tandarts, part III

Het lijkt hier inmiddels wel een medisch weblog. Wel, hopelijk is dit de laatste aflevering in dat genre, want de CasaSpider wordt er niet bepaald vrolijk van. Vandaag moest de kies er dus echt uit. Laat ik u niet langer is spanning houden, hij is eruit. Nu zit ik hier weer met een verdoofde mond, een uur na de operatie. Over een uurtje zal de pijn wel opkomen, nog maar even genieten van dit uurtje dus.

Het was nogal geen sinecure om de kies eruit te halen, mijn drie verstandskiezen gingen er gezamenlijk sneller uit. Dat bracht mij aan het twijfelen of die kies echt wel zo slecht was. Er moest in ieder geval behoorlijk getrokken, geslepen en vermorzeld worden.

Vanaf nu ga ik maar eens meten hoeveel millimeter mijn linksonderkies nu dagelijks omhoog gaat groeien...

Overigens las ik in de Telegraaf dat een Almelose gedetineerde met zijn blote handen bij een gevangenbewaarder een tand met wortel en al verwijderd heeft. Mijn tandarts gaat volgende maand naar Nederland, bijstuderen. Misschien doet hij dat wel bij die Almelose gedetineerde, dat is toch wel een supertandarts.

April 29, 2002

De tandarts, part IV

Woensdag vorige week is er bij mij een kies getrokken. Het was een heel gewrik en getrek, eindigend in een bloedbad dat werd gestopt met een watje. Ik had er verder geen last van en donderdag leek alles helemaal genezen. Vrijdagavond voelde ik echter wat op de plaats waar eerst de kies zat, het leken wel twee stukjes kies. Nu had de tandarts de kies in stukken geslepen, omdat hij hem er niet in een keer uit kreeg. Zou hij die twee kleine stukjes vergeten zijn?

Vanmorgen belde ik dus de praktijk om een afspraak te maken. De dienstdoende tandartsassistente/receptioniste voelt zich klaarblijkelijk zelf al een hele tandarts, gezien het verloop van het gesprek:

Spider: "Woensdag is er bij mij een kies getrokken en nu voel ik nog twee stukjes wortel zitten."
Kordate assistente: "Nee hoor, dat is bot."
Spider: "Nou, mijn vrouw heeft er ook naar gekeken en zij zag duidelijk twee stukjes wortel."
Kordate assistente: "Dat kan niet, want de tandarts weet altijd precies hoeveel hij eruit moet halen."
Spider (zich verbazend hoe zij zo snel deze telefonische diagnose kon stellen): "Nou, dat weet ik nog niet zo net, en als de boel dadelijk gaat ontsteken, zit ik wel met het probleem en niet u!"
Spider: "Dus ik wil toch graag dat hij er even naar kijkt, dat hoeft toch niet meer dan tien seconden te duren?"
Kordate assistente: "Ok, komt u maar langs op 2 mei."

Wat moet je nou met zo'n assistente?

May 3, 2002

De tandarts, part V (The End)

Het is niet spectaculair, maar ik moet het toch even kwijt. Om het verhaal compleet te maken. Zoals in Part IV beschreven vermoedde ik dat er nog een stukje kies/wortel was achtergebleven, na het trekken van mijn kies. De receptioniste/tandartsassistente probeerde mij nog af te wimpelen door te stellen dat het hier slechts bot betrof.

Welk een incompetentie!

Gelukkig bleef ik aandringen en kreeg daarom gisteren een afspraak. Ik ging in de stoel liggen, de tandarts pakte een spiegel, zei dat ik mijn mond open moest doen en constateerde dat het slechts bot betrof. En dus geen achtergebleven wortels en of kiezen.

Opgelucht beende ik de praktijk uit.

May 10, 2002

De wet van de Grote Getallen (2)

Ooit maakte ik iets grappigs mee door bovengenoemde wet. Ik moest mijn eerste verstandskies laten trekken. Hmmm, weer een tandartsverhaal? Ja, maar daar gaat het eigenlijk niet om. De operatie werd snel en vakkundig door de kaakchirurg uitgevoerd. Om het bloeden te stelpen duwde hij een tampon in het gat. Die tampon moest daar precies een week blijven zitten, dan moest ik terugkomen voor controle en zou de chirurg de tampon verwijderen.

Al snel voelde ik af en toe met mijn tong aan de tampon. Of er bleef een stukje vlees aan hangen en dat moest ik dan met mijn tong lospeuteren. Na twee dagen was de tampon al een beetje losgeraakt. Nou, dan is het hek van de dam, want dan ga je er nog vaker aanzitten. Na drie dagen was het een soort papje geworden. Met coctail-prikkers probeerde ik het zaakje op zijn plaats te houden. Vervolgens belde ik naar de assistente van de chirurg, om te vragen of ik dat ding er zelf uit mocht halen. 'Neen, geen sprake van!', zei de assistente, 'dat moet de chirurg doen'. Op dag vier haalde ik de tampon eruit. En ik had nergens last van. Bij de controle was de chirurg een beetje gepikeerd, maar hij moest toch toegeven dat de wond er goed uitzag.

Ongeveer een jaar later waren twee andere verstandskiezen aan de beurt. In de onderste werd na de operatie weer de befaamde tampon gestopt. Wel, na drie dagen was het weer zover, ik haalde de tampon er zelf maar uit. Inmiddels was ik tenslotte best ervaren in dit soort chirurgische praktijken. Zelfverzekerd ging ik naar de controle. 'Ik heb de tampon alvast zelf maar verwijderd', deelde ik de chirurg mee.
'Dat mag u niet doen!', zei de chirurg ietwat bozig.
'Ja sorry hoor, maar die dingen laten na twee dagen al los, niemand kan zo'n tampon een week in zijn mond houden', gaf ik hem van katoen.

Toen had ik het gedaan. 'Zal ik u eens wat vertellen over de wet van de Grote Getallen?', vroeg de chirurg mij op een toon die geen tegenspraak dulde. 'Ok', zei ik daarom.
'Wel, ik heb in mijn carriere duizenden verstandskiezen getrokken en dus ook duizenden tampons geplaatst. Van al die patienten met een tampon in hun mond is het misschien vijf keer gebeurd dat de tampon er al uit was voor de controle. En twee maal van die vijf keren was u het! Aan wie ligt het dan?'

Ja, daar had ik even geen antwoord op.

June 14, 2002

Hectische tijden

Het is een beetje druk de afgelopen dagen. Gisteren hadden we na het werk een borrel bij SQL Integrator. Ja, druk he? Nou, toch wel, want Ilona, de dochter van Verina van Diamond Piet zou om 18:05 op Curacao landen. En de borrel zou om 17:00 uur beginnen. Een borrel behoort altijd een reden te hebben, ditmaal was het het afscheid van zowel Ralph als van de stagiaires Bas en Wiart. Helaas meenden de stagiaires eerst nog een presentatie te moeten geven van wat zij zoal gepresteerd hadden. Dat zal wel bijzonder veel zijn geweest, want de presentatie liep aardig uit. Pas om 17:30 of daaromtrent konden de eerste blikjes Amstel geopend worden.

In de tussentijd keek ik op het Curinta Flightschedule hoe het stond met de KL785. Wat een geluk, hij had vertraging tot 18:40. En tot mijn grote vreugde even later zelfs tot 19:15. Nu hoefden we pas om iets over zevenen richting Hato Airport te vertrekken. Voor Ilona was de vertraging natuurlijk minder leuk. Na een bord Kentucky Fried Chicken was die ellende echter snel vergeten. Op dit moment heeft de KLM trouwens al vertraging tot 19:50, dus ze heeft eigenlijk nog geluk gehad.

De tandarts, houdt het dan nooit op? Neen, een van mijn kiezen deed een beetje pijn bij het kauwen. Aangezien ik binnenkort op vakantie ga, wil ik niet het risico lopen dat een verborgen wortelkanaalontsteking juist dan de kop opsteekt. Tevens wilde ik van tandarts wisselen, gezien de ervaringen dit jaar (zie de Archives). Supercommentator Henk Rook wees mij op het bestaan van Valentina Engelhardt, hij had goede ervaringen met haar, dus daar wilde ik naartoe. Helaas kon ik geen afspraak maken, maar moest gewoon tussen acht en tien uur daar op mijn beurt gaan wachten. U raadt het al, om 10 uur was het zover. Gelukkig is de kies op zich goed, dus er is geen verdere behandeling nodig, nou ja, de mondhygieniste mag een paar honderd gram tandsteen verwijderen.

En last but not least, het ging immers om drukte, zit ik nu op een filetransfer te wachten van Barber naar Otrabanda. Het betreft slechts 15 Megabyte, maar we hebben hier nog geen ADSL, helaas. Dit in het kader van een upgrade van al onze servers naar Windows2000 bij Aqualectra Distribution. Dat betekent nog veel meer werk voor het weekend.

August 3, 2002

Dokter maakt bang

Lucy heeft al geruime tijd last van haar maag. Ze houdt echter niet zo van doktoren (wie wel) en dus duurde het een tijdje voor we hem bezochten. De dokter wist ook niet wat het was, maar liet voor de zekerheid enige bloedonderzoeken doen. Vrijdag in de namiddag belde de dokter en zei tegen Lucy: 'Ik heb de uitslagen binnen, je hebt een ernstige infectie, kom volgende week langs voor medicatie.' Lucy schrok zich een hoedje en vroeg of ze onmiddellijk langs kon komen. Maar de dokter had al opgehangen.

Een uitstekende manier om iemands weekend te verpesten, op vrijdag zeggen dat iemand iets ernstigs onder de leden heeft en maandag terug moet komen. Lucy verkeerde in de veronderstelling dat zij stervende was en voelde zich dus ook overeenkomstig. Thuisgekomen belde ik de dokter en we konden meteen langskomen. Het viel allemaal mee, een antibiotica-kuur van een week en het probleem moet opgelost zijn.

Wederom een bewijs dat men zich er bewust van dient te zijn welke impact sommige uitspraken kunnen hebben.

August 31, 2002

Huisartsenpraktijken

Net als ieder weldenkend mens ben ik van mening dat ook huisartsen recht hebben op vrije tijd. Noodgevallen houden zich niet altijd aan de normale werktijden en daarom zijn de weekenddiensten uitgevonden, denk ik. Dat werkt heel simpel, je belt een arts en het antwoordapparaat vermeldt welke arts dienst heeft. Tot zover de theorie.

Vanmorgen om 9 uur werd ik wakker doordat Luchiano aan het huilen was. Zijn twee ogen zaten dicht en deden pijn. Ik schrok natuurlijk en belde meteen de Eerste Hulp van het St. Elisabeth Ziekenhuis. Na drie keer te zijn doorverbonden vroeg een man of ik op Curacao woonde of op vakantie was. Als ik hier woonde moest ik eerst maar naar een huisarts. Voor de duidelijkheid, het is zaterdag, weekend dus. Inmiddels bleek dat gelukkig alleen Luchiano's linkeroog dicht zat.

Ik belde Huisarts01 (namen wegens privacy redenen gewijzigd). Er werd niet opgenomen, ook niet door een antwoordapparaat. Toen belde ik Huisarts02, die had de telefoon ernaast liggen. Vervolgens zijn we maar in de auto gestapt en naar Huisarts02 toegereden. Op zijn deur hing een briefje met de dienstdoende Huisarts03, met adres en telefoonnummer. Zoals het hoort. Onderweg naar Huisarts03 belden wij hem vanuit de auto. Huisarts03 deelde mede dat hij nu niet in zijn praktijk was, maar heel ergens anders.

Dan rijden we maar richting ziekenhuis besloot ik. Onderweg kwamen we langs Huisarts04. Die had geen dienst, maar een vriendelijke fysiotherapeute die daar praktijk heeft, verwees ons naar Huisarts05 in Salina Harbour View. Wij belden Huisarts05 en het antwoordapparaat zei dat we bij Huisarts06 moesten zijn. Huisarts06 nam wel op, maar verwees ons door naar Huisarts07. Het antwoordapparaat van Huisarts07 vond dat het toch echt Huisarts06 was die weekenddienst had, net als Huisarts05 ook al had gezegd. Dus belden wij Huisarts06 wederom, deze hield echter voet bij stuk, Huisarts07 had dienst.

Het ziekenhuis bevindt zich vlakbij Huisarts01, dus ging ik eerst daar even kijken. Op de deur stond dat Huisarts08 hem verving. Wij belden Huisarts08 en u zult het niet geloven, maar Huisarts08 had inderdaad dienst èn was op haar plek. We reden er snel heen en werden geholpen. Luchiano heeft nu oogdruppels en een medicijn, zijn oog doet nog steeds pijn.

Bij deze wil ik ervoor pleiten dat de huisartsenvereniging of iets dergelijks hun vervangingsprocedure eens nakijkt en er tevens zorg voor draagt dat deze procedure wordt nageleefd. Een ziek kind is al niet leuk, de stress om een huisarts te kunnen vinden is dan niet echt bevordelijk voor je humeur.

September 1, 2002

Zie je wel

Luchiano had gisteren dus flinke pijn in zijn oog. Volgens Ella Rook leed hij aan Wowitus. Daar had ik nog nooit van gehoord en Google ook niet. De dokter had oogdruppels voorgeschreven: Fucithalmic viscous eye-drops. Oogdruppels op viscose-basis dus, ze lijken meer op zalf dan op druppels.

's Morgens had Luchiano nog veel pijn in zijn linkeroog en we begonnen met druppelen. Het jong schreeuwde het uit. 's Middags had hij ook geen zin in de druppels. Vervolgens gingen we zwemmen in zee. Inmiddels ging het een stuk beter met zijn oog, hij hield het gewoon open. En 's avonds was er niets meer te zien van de irritatie. Toch wilden we nog één keer druppelen, voor de nacht. Luid huilend onderging Luchiano de behandeling. Lucy vond hem maar een mietje en zei: 'Puh, doe niet zo kinderachtig, kijk ik zal de druppels eens in mijn ogen doen'. Zij voegde de daad bij het woord en deed een druppel in beide ogen. Haar ogen begonnen flink te branden, het leek wel Vix! Toch wist Lucy nog met enige moeite tegen Luchiano uit te brengen: 'Zie je wel, het doet helemaal geen pijn!'. Heldin.

September 26, 2002

Penicilline-Effect en Muizenissen

Penicilline is ontdekt door Alexander Flemming (1881-1955). Over het jaar van de ontdekking bestaat een verschil van mening. Duitse en Nederlandse websites houden het op 1928, Franse sites geven 1929 als ontdekkingsjaar, hetgeen waarschijnlijk te wijten is aan de befaamde Franse slag. Kun je toch nooit helemaal serieus nemen die Fransen.

In 1928 werd Alexander Flemming assistent van Sir Almroth Wright, die onderzoek deed naar bacterien en schimmels. Per toeval ontdekte Flemming dat een groot aantal microben niet tegen een bepaalde schimmel kon. Hiermee was de penicilline uitgevonden, toch duurde het nog tot 1941 voordat het echt op mensen kon worden toegepast. Met name de geallieerden in WO-II hebben veel baat gehad bij dit geneesmiddel.

Jammer genoeg komt aan ieder sprookje een eind. Waar een aantal medici al lang geleden waarschuwde dat bacterien ooit wel eens resistent zouden kunnen worden tegen penicilline, werd dit antibioticum door een groot aantal andere doktoren te pas en te onpas voorgeschreven. En inmiddels leven we in een tijd, waar De Bacterie sterker en sterker wordt en er aan de andere kant geen uitzicht is op een even revolutionair tegengif als penicilline in 1941 was. Dit kan nog wel eens tot narigheid leiden, let op mijn woorden!

Niet alleen bacterien vertonen aanpassingsgedrag, neen, ieder levend wezen doet dit. Neem nu bijvoorbeeld muizen. Maandag zijn wij begonnen met het plaatsen van muizenvallen. Twee werden er op het aanrecht opgesteld met als lokkertje een brokje kaas. Zowel dinsdag- als woensdagmorgen kon ik twee dode muizen uit de vallen halen. Een succes!

Hedenmorgen was het over en uit met dit succes. De resterende muizen hebben de afgelopen twee dagen bijgeleerd en/of zijn sowieso de slimsten (Survival of the Fittest). Hoe dan ook, vanmorgen stonden beide vallen nog keurig op scherp, maar de kaas was er wel vakkundig uit weggevreten!

Gelukkig zijn bacterien lang zo slim niet als muizen...

June 13, 2003

Echte Leeftijd

Er bestaan vele soorten leeftijden. Biologische leeftijd, sociale leeftijd, gefingeerde leeftijd, ideale leeftijd en ga zo maar door. Laatst werd ik door een dame uit Nederland per mail uitgedaagd om te kijken wie er het jongste van ons was, qua Echte Leeftijd.

Dit moest gebeuren door middel van een Test, klikt u op de link om zelf mee te doen! Het is best een uitgebreide test, trek er maar gerust twintig minuten voor uit. Ik heb de indruk dat de test nogal gesponsord wordt door leveranciers van gezondheidsproducten, de Becel en andere logo's vliegen je om de oren. Ondanks dat is het best grappig gedaan.

Het resultaat viel mij nog geeneens tegen. Mijn Echte Leeftijd ligt namelijk zo'n 5 procent onder mijn biologische. Had ik niet verwacht. Leukste onderdeel van de test zijn de postieve opmerkingen, je sterke punten zeg maar. Een greep uit de mijne:

  • Ga door met je hoge niveau van wekelijkse krachttraining.
  • Proficiat! Blijf ex-roker.
  • Wees je ouders dankbaar dat ze in ieder geval tot je eenentwintigste bij elkaar zijn gebleven.
  • Gefeliciteerd dat je nog steeds getrouwd bent.
  • Ga door met de hoeveelheid kalium die je momenteel dagelijks binnenkrijgt.

Uiteraard zijn er ook verbeterpunten:

  • Verlaag je rijsnelheid tot de toegestane snelheid.
  • Begin met een afvalprogramma dat je kunt volhouden.
  • Verlaag je alcoholconsumptie tot 1 glas per dag.
  • Zoek een ander vervoermiddel als de bestuurder gedronken heeft.

De meeste aftrek kreeg ik voor het overschrijden van de snelheidslimieten. Maar dat is niet helemaal eerlijk. De maximum-snelheid op Curacao is 80 km/h. Binnen de bebouwde kom is dat normaliter 40. Nu ben ik al een stuk kalmer aan gaan doen, maar deze limieten haal ik nog niet.

Het gemene is echter dat hier niet of nauwelijks wordt gecontroleerd. Daar komt het door! Hadden we hier overal flitspalen staan, dan had ik niet de maximale snelheidsoverschrijding hoeven opgeven en was mijn Echte Leeftijd nogmaals 5 procent lager geweest.

Al met al is het een interessante test. Doe er uw voordeel mee!

About Medisch

This page contains an archive of all entries posted to blogger in the Medisch category. They are listed from oldest to newest.

Maatschappij is the previous category.

Muziek is the next category.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33