CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Het is alweer een paar dagen geleden dat de KLM ons keurig van Amsterdam naar Curacao heeft gevlogen. Met het KLM-kantoor in Promenade Shopping Center heb ik echter minder goede ervaringen.

Ten eerste zijn er fouten gemaakt bij het uitdraaien van de tickets. Lucy kreeg een papieren ticket in plaats van een e-ticket en ik werd voor de baby aangezien. De dame die mij toen hielp deed dat netjes en daarmee was voor mij de kous af.

Op dinsdag 17 april bekeek ik vanuit Nederland online mijn bankgegevens. Tot mijn grote schrik bleek KLM een veel groter bedrag van mijn creditcard te hebben afgeschreven dan overeengekomen was. Het gaat om ruim 1000 euro. Direct schreef ik een mail naar zowel de KLM als naar de MCB, mijn bank. Van de laatste kreeg ik snel een antwoord terug met het verzoek om een en ander na terugkomst op Curacao eerst met de KLM te checken. De KLM liet niets van zich horen.

Maandag 23 april bezocht ik de KLM-office in Promenade Shopping Center. Na overhandigen van de lijst met de betalingen die KLM van mijn creditcard heeft afgeschreven reageerde de baliemedewerkster: "Dit is geen bewijs dat deze bedragen niet van een andere reservering kunnen zijn." Ja, dat klopt. Maar denkt men nu echt dat ik met een dermate doorzichtige truc het geld van een eventuele andere reis terug wil krijgen?

Om in banktermen te blijven spreken was dit een forse withdrawal van mijn Emotional Bank Account.

De dame belde naar de administratie, maar ook daar was weinig bereidheid om diep in de materie te duiken. Men vond alleen een approval voor een afschrijving van mijn creditcard ten bedrage van het afgesproken bedrag. "Dus moet het een fout zijn van de MCB", concludeerde de dame.

Op een cursus is mij eens geleerd dat het ontvangen van een klacht juist iets positiefs is. Immers, de klant neemt de moeite om in contact te treden met de leverancier. Als de leverancier de klacht soepel oplost voor de klant is deze daarna zelfs meer tevreden. Fouten worden overal gemaakt, belangrijker is hoe ze opgelost worden.

De Maduro & Curiels Bank (MCB) begrijpt dit beter dan KLM. Ik werd er heel netjes geholpen en ondanks dat de MCB-medewerkster stelde dat de fout toch echt bij KLM moest liggen heeft zij toegezegd het te gaan regelen via een claim-procedure. Ik ben benieuwd hoe dit gaat en wat belangrijker is, dat het me geen geld kost bijvoorbeeld door rente-afschrijving op mijn creditcard. Maar dat is voor later zorg.

De KLM gaat ook nog van CasaSpider horen, ik geef hen graag een derde kans.

Posted by CasaSpider at 12:42 PM | Permalink | Comments (12)

Zaterdag was onze laatste hele vakantiedag in Nederland. Lucy en ik gingen het dorp Valkenswaard in om inkopen te doen. De twee stuks handbagage die we bij aankomst op Schiphol waren kwijtgeraakt zijn niet meer terechtgekomen. Dat bevreemdt mij een beetje, ik heb zeker vier keer het dure 0900-0141 nummer (40 eurocent per minuut) gebeld, maar nooit kon men mij helpen. Ook is het niet mogelijk om zelf de gevonden voorwerpen te bekijken.

Afijn, dat betekende een nieuwe baby-tas, nieuwe flesjes, nieuwe kleertjes, lippenstift en andere cosmetica-artikelen (die hadden we geeneens verloren) en diverse andere zaken. Uiteraard mocht bij het verlaten van de zaak de befaamde Hema-worst niet ontbreken, Lucy vond hem heerlijk.

Om iets na zessen verscheen Piet. Hij wilde ons zondag naar Schiphol brengen en bleef een nachtje logeren. Na het eten gingen we met zijn drieën een biertje drinken in het dorp, eerst op de Markt en later op de Statie bij café De Fantast. Vooral daar was het gezellig, maar wij wilden het niet te laat maken in verband met de volgende dag. Bovendien had Piet nog een zware wedstrijd (Zwolle-De Graafschap) van vrijdag in de benen.

Zondagochtend ging de wekker om half zeven. Na een ontbijt namen we afscheid van CasasPa en Truus die ons zeer gastvrij hebben verzorgd. Luchiano (9) had het er niet gemakkelijk mee. Ook Lucy is verliefd, niet op mij maar op Nederland. Regelmatig verzuchtte zij dat ze haar vlucht wel wilde missen. Fraai is dat. Deze muis zal nog wel een staart hebben.

Op Schiphol is het inchecken tegenwoordig een fluitje van een cent. De instapkaarten komen uit mooie zuiltjes waar volop ondersteuning is van KLM-stewardessen. Hierna dropten we de bagage bij een aardige uit Aruba afkomstige dame.

We gingen door de douane en zwaaiden voor een laatste keer naar Piet. Piet, bedankt voor je goede zorgen en tot in juli op Curacao! Ook de rest van het proces verliep gesmeerd. Uiteraard was het weer schoenen uit, laptop uit de tas en waren we voor de rest onze drie flesjes Spa-water en de kartonnen pakjes met appelsap kwijt maar daar hadden we al op gerekend.

Luchiano begreep er niets van. "Ja, we moeten dat allemaal hier inleveren en 50 meter verder mogen we het opnieuw kopen. Zo doen die boeven dat tegenwoordig", legde ik duidelijk hoorbaar voor de beveiligingsbeambten uit. Ze deden net alsof ze niet erg onder de indruk waren.

Tot mijn verbazing hadden we uitstekende plaatsen in het vliegtuig, rij 23 G-H-J. Dat betekent de voorste rij rechts van het compartiment, geen stoelen voor je neus maar het begin van het toilet. Zo kon Diana (11 maanden) op een dekentje op de grond slapen en verder wat rondkruipen. Menigeen die na ons het vliegtuig betrad keek met een jaloerse blik en de vrouw links van mij zei: "U heeft zeker heel vroeg ingecheckt." Waarschijnlijk hebben we de plaatsen echter aan onze prinses te danken.

Over de vlucht valt weinig te zeggen, hij duurde lang (10 uur) maar de maaltijden waren werkelijk uitstekend en Lucy doet met haar foto's Google Earth concurrentie aan. In tegenstelling tot menig ander kind gedroeg Diana zich wederom voorbeeldig, ik teken ervoor als dat over 16 jaar nog steeds zo is.

De nieuwe Nederlandse paspoorten werken als een tiet. Zowel in Nederland als op Curacao mochten we er zo mee doorlopen. Bij de douane deed Lucy het woord en er hoefde geen koffer open. Over het weer hebben we in Nederland niet te klagen gehad, maar als men de eerste stap buiten het luchthavengebouw op Curacao zet weet men pas wat echte warmte is. Ik ademde de Curacaose lucht een paar keer in en mijn chronische vakantieverkoudheid was direct weg.

Collega Lahrn kwam net aanrijden met zijn SUV en hielp mee de vele koffers erin te stouwen. Wat op weg naar huis opviel was dat de straten zo leeg oogden. Had dit te maken met de verkiezingen van afgelopen vrijdag of is het gewoon niet druk op Curacao? Voorheen had ik dezelfde ervaring na een vakantie in Santo Domingo.

Het huis stond er nog, de auto ook en alles deed het. We dronken een Polar op de porch en begonnen met het uitpakken van de koffers. Het CasaLog bleek zondag en ook vandaag niet goed bereikbaar. Op mijn schreeuw om hulp reageerde Support Services van mijn Hosting Provider snel en als volgt: "The server was migrated inhouse, to tch noc. (...) It seems your ISP cache is still pointing it to the old server. Kindly give it some more time and check again. If you still need assistance, do let us know." Het zorgde voor een dagje welkome rust.

O ja, Luchiano ging maandag wel naar school maar ik niet naar mijn werk. Dit in verband met KLM-perikelen waarover later meer. Onze vakantie in Nederland zit erop.

Posted by CasaSpider at 4:27 PM | Permalink | Comments (17)

Vrijdag was de dag van de verkiezingen op Curacao, de verkiezingen waaraan Lucy en ik helaas niet mee konden doen. Machtigingen kennen ze niet op het eiland of dat is bewust zo gedaan om misbruik of zelfs kopen van stemmen tegen te gaan.

In de loop van de middag gingen wij allemaal naar het huis van zus Pascale in Borkel en Schaft die daar een heerlijke maaltijd met garnalen en (wederom) tilapia voor ons bereidde. Haar man Luc, hier in het pak van de chef-kok, kon er jammer genoeg niet bij zijn. Hij moest elders op hoog nivo koken. Pascale verdient echter ook zo'n officieel pak. Diana (11 maanden) liep wat af achter de mini-bolderkar.

Toen we thuiskwamen was er nog niets bekend op Curacao voor wat betreft de uitslag. Daarom bekeken we de film Spiderman maar. Ondanks de overeenkomsten, bijvoorbeeld qua naam en lenigheid, is het niet echt mijn genre.

Zaterdagmorgen stond de uitslag op Registro Sivil al is het slechts een voorlopige. Omdat van tevoren was bepaald dat de printjes van de stemcomputer leidend waren en niet de electronische uitslag duurde het erg lang voordat de resultaten bekend gemaakt werden. Ten opzichte van de oude formulieren met het rode potlood zijn de witte kleine velletjes met daarop de naam van de partij veel moeilijker te tellen.

Maar we hebben een uitslag. Over wie de winnaar is valt te twisten. In absolute termen is de PAR de grootste partij, zij gaat van 5 naar 7 zetels. Voor mij is echter de MAN winnaar van deze verkiezingen. De partij groeit van 2 naar 5 zetels en wat belangrijker is, hierdoor wordt een meerderheid van de pro-slotverklaring partijen PAR en PNP (2 zetels) geblokkeerd.

De MAN is flink veranderd de afgelopen jaren onder het bewind van Charles Cooper. Velen vinden het geen onverdeeld positieve verandering. Kwalitatief hoogstaande mensen als oprichters van de blauwe partij Don Martina en Angel Salsbach bekritiseren het huidige beleid. Ex-minister Sandra Smith stapte voor de verkiezingen over naar Forsa Korsou. Zij deed dit omdat ze op een te lage positie was geplaatst, een positie waarmee ze met het nu behaalde aantal zetels wel degelijk in de Eilandsraad was terechtgekomen. In ruil voor Sandra Smith haalde de MAN Gerrit Schotte binnen.

Verliezers zijn Frente Obrero (FOL) dat van 8 naar 2 zetels terugviel en de voor de verkiezingen al uiteengevallen PLKP/MSL die nu over geen enkele zetel meer beschikken. De politieke rol van Errol Cova lijkt daarmee definitief ten einde al blijft het de vraag of hij dat zelf ook zo ziet.

Nelson Pierre (LNPA) wint een zetel en stijgt naar 2. Er zijn twee nieuwkomers te vermelden, de DP met haar nieuwe leider Norbert George komt met 1 zetel in de Eilandsraad en datzelfde geldt voor de omstreden Helmin Wiels met zijn Pueblo Soberano. Omstreden vanwege laatdunkende uitlatingen over homoseksuelen, Jehova's Getuigen en vele anderen. Pueblo Soberano is de enige partij die Curacao buiten het Koninkrijk der Nederlanden wil plaatsen.

Het belooft een interessante formatie te worden waarbij het zeer moeilijk is een meerderheid bestaande uit 11 zetels te behalen. Zeker voor de iets langere termijn.

Posted by CasaSpider at 4:12 PM | Permalink | Comments (8)

Lucy kookte op donderdag, de dag dat het markt is in Valkenswaard. Wat is er lekkerder dan verse spullen van de markt, niets toch zeker? We namen de auto en gingen op deze wederom stralend zonnige dag naar de markt. De drukte viel alleszins mee, wel waren er veel Belgen. We slenterden langs de bloemen (Lucy: "Geweldig, wat veel bloemen hebben ze hier!"), de groenten, de kaas en de aardappelen.

De grote boodschappentas raakte steeds voller. We besloten even te pauzeren met een portie kibbeling. Daarna kochten we tilapia. Teruglopend naar de auto stelde ik voor toch nog even op een terras te gaan zitten, voor een Leffe Dubbel en een gesprek over de toekomst. De maaltijd bestaand uit tilapia, baked potato met een saus van crème fraîche, een courgette-paprika groentenschotel en chocolade-ijs na viel goed in de smaak.

's Avonds hadden we een afspraak met een oude schoolvriend van het Hertog Jan College. Ongeveer vier jaar lang stond ik iedere morgen om acht uur op de stoep in de Deken Frankenstraat om Paul Janssen op te halen voor school. Ook 's avonds was ik er vaak te vinden, het was een gezellig gezin. Dat vonden vele anderen ook, het was er zeker op de uitgaansavonden een drukte van belang.

De eerste keer dat ik bij Paul thuis kwam was naar aanleiding van een Godsdienstles. Daarin werd de rock-opera Tommy van The Who behandeld en Paul had het dubbelalbum. Die middag heeft hij mij heel veel muziek laten horen, vooral van Emerson, Lake & Palmer. De destijds moderne platenspeler had een prachtig geluid en stond meestal op zijn hardst. Ik werd een groot fan van Emerson, Lake & Palmer en in mei 1974 gingen Paul en ik naar het concert in Ahoy. Dat was onvergetelijk.

De tijden zijn veranderd. Inmiddels beschikken Paul en zijn vrouw Ans over een home-theater. Niet veranderd is Pauls voorliefde om in zo kort mogelijke tijd zoveel mogelijk muziek te laten horen en zien. We begonnen, uiteraard, met de DVD Pictures at an Exhibition van Emerson, Lake & Palmer. De Leffe Dubbel vloeide en het was al snel een chaotisch relaxte boel.

Lucy is niet echt een fan van mijn ontmoetingen met oude bekenden, vaak voelt zij zich een beetje buitengesloten zowel door de taal als het ontbreken van de gezamenlijke herinnering. Bij Paul en Ans was zij zich echter direct op haar gemak, kijkend naar de DVD's en met Diana (11 maanden) temidden van de herrie slapend op de bank. Het is mij eigenlijk niet bekend wat de buren van het home-theater vinden.

Broer Erwin kwam even aanwippen. De Janssens zijn in de loop der jaren over de gehele wereld uitgewaaierd, wel tot aan Eindhoven of Tilburg toe. Inmiddels keren ze allemaal terug in een cirkel van nog geen 500 meter van de Deken Frankenstraat 9, het voormalige ouderlijk huis. Paul en Ans wonen er precies tegenover. Ans zei dat ze zelf liever in Eindhoven wilde wonen en samen hebben ze daar ook enige huizen bekeken. "Maar toen wist ik dat Paul dat gewoon niet zou overleven en zijn we maar hier blijven wonen."

Tegen half elf belden we Truus om ons te komen halen. Zij had ons ook gebracht en dat kwam prima uit vanwege de Leffe. De quiz-vraag van de dag is wat we na thuiskomst hebben gedaan.

O ja, vandaag vrijdag 20 april zijn op Curacao de Eilandsraadverkiezingen. Het begint te kriebelen en vannacht ga ik het circus zeker volgen. Vanuit Curacao beklaag ik mij weleens over de desinteresse van Nederland en haar inwoners aangaande ons eiland. Hier vanuit Nederland lijkt dat ineens een stuk begrijpelijker, immers zelf kom ik er ook nauwelijks aan toe.

Ieder leeft zijn leven vanuit de eigen perceptie.

Posted by CasaSpider at 1:04 PM | Permalink | Comments (11)

Echt veel bijzondere dingen hebben we niet gedaan deze vakantie, alhoewel twee begrafenissen ook weer niet echt alledaags zijn. Het was al een beetje laat woensdagmiddag toen we spontaan besloten naar het Historisch Openluchtmuseum Eindhoven te gaan. Snel met zijn allen in de auto en een kleine twintig minuten later bevonden we ons op de splitsing tussen Prehistorie en Middeleeuwen.

Het verhaal verteld in foto's.

We hadden maar een uur de tijd en begonnen met de Prehistorie. Diana (11 maanden) voelde zich thuis in dit tijdperk en op de achtergrond kuiert een prehistorische dame weg. We probeerden wat gebruiksvoorwerpen uit, zelf heb ik nog iets gemalen maar vraag me niet wat. Lucy was tevreden met haar zelfgemaakte soep.

Uit een van de gebouwtjes haalde ze een hark en een bezem. We trokken de prehistorische vrouw aan haar haren uit een hol en dat vond zij kennelijk wel grappig. Bijna alles is van hout gemaakt, zo ook dit prieeltje.

In het Openluchtmuseum zijn niet alleen dingen te bezichtigen, vooral kinderen kunnen er ook dingen doen. Aan een touw met een vlot van de ene naar de andere kant varen leek Luchiano (9) wel wat. Ja, tot het moment dat de middeleeuwse kinderen met het vlot begonnen te schommelen. Dat leverde natte schoenen en een natte spijkerbroek op. Hier kijkt Luch al enigszins gepikeerd.

CasaSpider had straf verdiend vond Lucy. De reden doet er niet toe, als Lucy dat vindt is het zo. Na een minuut of tien mocht ik er gelukkig weer uit. "Is dit van de Prehistorie", vroeg Luchiano verbaasd. In de Prehistorie waren alle hutten, grotten en andere bouwsels voorzien van ultramoderne rookmelders en brandblusapparaten, dat is algemeen bekend.

Kleurige bloemenvelden kennen wij niet of nauwelijks op Curacao, vandaar deze foto. En wie verzint er hier een beter bijschrift dan: "Als het kalf verdronken is dempt men de put".

Precies om vijf uur stapten wij de 21e eeuw weer binnen. Tom (2), de zoon van zus Pascale en zwager Luc, was op bezoek en dat was een leuk speelkameraadje voor Diana. CasasPa had zich flink uitgesloofd in de keuken. Op het menu stonden overheerlijke verse asperges (AA-kwaliteit). Na het eten werd de avond als gebruikelijk sportief afgesloten met een paar partijen boerenbridge.

En 's avonds laat kwam zus Pascale terug van haar cursus Prince2 Practitioner.

Posted by CasaSpider at 5:26 PM | Permalink | Comments (6)

Mede gezien het feit dat er over pakweg anderhalf jaar een reunie plaatsvindt van de zesde klas Sint Janschool uit 1971 leek het een aardig idee om eens met eigen ogen te bekijken hoe het Colditz van toen er tegenwoordig bij ligt.

De Sint Janschool was een ouderwetse school en het gebouw straalde dat ook wel uit. Tegenwoordig zit in het linker gedeelte het Boston College en in het rechter kinderdagverblijf De Horizon, precies op de plek waar mijn zesde klas zich bevond. Door de witte kozijnen en de kleurige papieren op de ruiten oogt het gebouw iets vrolijker dan vroeger.

Tijdens het fotograferen kwam er een kordate dame uit het gebouw op mij aflopen. "Wat bent u aan het doen?" en "Heeft u een afspraak met de rector om hier foto's te nemen?" Ik legde haar de situatie uit en refereerde naar Ingrid Govers, een oud-klasgenote die tegenwoordig bij De Horizon werkt. "O ja, die invalkracht. Met dat korte haar."

Dat laatste gegeven is mij na meer dan 35 jaar echter onbekend.

We zetten koers naar de Pater Rijkenstraat nummer vier, waar wij van maart 1963 tot oktober 1974 hebben gewoond. "Moet je eens opletten hoe ver wij destijds als zesjarigen moesten lopen van huis naar school", schepte ik op tegen Lucy. Zij vond de afstand echter nogal meevallen.

Er is werkelijk heel weinig veranderd, het pleintje met het electriciteitshuisje en het betonnen paaltje waren er allemaal nog. Ook mijn zolderraam bleek er nog precies hetzelfde uit te zien ook al zit er een gat in.

Luchiano (9) poseerde voor het electriciteitshuisje. Vroeger had ik een heilig ontzag voor dat electriciteitshuisje, volgens mijn moeder kwam daar de stroom uit als je door het sleutelgat keek. Ik had geen idee hoe de stroom eruit zag maar stelde mij iets voor van een vlammenzee die recht op mij af zou komen.

Daarom zei ik toen tegen mijn zus Monica die een jaar jonger is: "Monica, ga jij eens door dat sleutelgat kijken." Zij deed dat en zei dat er niets te zien was. Zo ziet men maar weer eens hoe een jongere zus van pas kan komen.

Posted by CasaSpider at 12:05 PM | Permalink | Comments (10)

De zaterdag en zondag hebben wij in gepaste rust doorgebracht. Geen wonder want het was bijna 30 graden. Lekker liggen op een bedje in de tuin en om vijf uur transformeerde CasasPa het zithoekje bij de vijver in Pleincafé Wilhelmina. Duvel met lekkere hapjes, alleen liepen er geen mensen langs.

Maandagochtend was iedereen vroeg uit de veren. We moesten naar Raalte en de aanleiding was een trieste. Op dinsdag 10 april is ome Gerard op 74-jarige leeftijd overleden. Het jaar 2007 is een vreemd jaar. Met twee auto's reden we naar Raalte.

We waren net op tijd voor een snee krentenbrood met koffie bij tante Diny en ome Henk en liepen vervolgens naar de kerk van de Heilige Kruisverheffing. De kerk waar ome Gerard is gedoopt, het sacrament van het Heilig Vormsel heeft ontvangen, misdienaar is geweest en getrouwd met tante Riet. Met de uitvaartdienst van jongstleden maandag is de cirkel rond.

In januari werd longkanker bij ome Gerard geconstateerd met uitzaaiingen naar de hersenen. Soms leek de ziekte zich te stabiliseren maar was toch ongeneselijk. Toen hij die mededeling hoorde zei ome Gerard: "'t Kùmp zo as 't kùmp" en dat was meteen het thema van de uitvaart.

Tijdens de mis werd er veel in het Latijn gezongen. Dat raakt wel een paar snaren uit mijn (verre) verleden, de tijd dat ik zelf misdienaar en later acoliet was. Na de dienst reden we in colonne naar het crematorium van Deventer waar het laatste afscheid van ome Gerard plaatsvond.

Een aantal familieleden verzamelde zich daarna in het huis van tante Diny en ome Jo die in Deventer wonen. Tot half zeven waren we bij elkaar, zo vaak en zo lang heb ik mijn familie al lang niet meer gezien. Een paar losse family-pics tussendoor.

• De hele groep bij elkaar, ome Ben steekt een hand op.
• Van links naar rechts: Lucy, Margriet, Luchiano, Truus en ome Jo.
• De twee tante Diny's, links uit Deventer en rechts uit Raalte.
• Wilde Pauline met sigaar.

Diana (11 maanden) gedroeg zich voorbeeldig en gaf nauwelijks een kik. Voor Luchiano (9) is het wel aangrijpend, twee begrafenissen in tien dagen. Zondag vroeg hij aan mij of ik met hem meeging naar het graf van mijn moeder. We stonden met zijn tweeën stil naast elkaar naar het graf te kijken en ik zag dat hij het te kwaad had. Over ome Gerard heeft Luchiano een verhaal geschreven met de merkwaardige titel Crematie of zo?

Thuis besloten we de avond met twee partijen boerenbridge.

Posted by CasaSpider at 7:03 PM | Permalink | Comments (5)

Als men dan toch in Nederland is wil men logischerwijz zijn oude vrienden zien. Diamond Piet regelde dit voor de nacht van vrijdag op zaterdag en na twee afzeggingen bleven in totaal vier mensen over. Eerst moest ik echter in Utrecht zien te geraken. Lucy vond het niet zo heel erg leuk (eufemisme) van mij haar een hele nacht in de steek te laten.

Om een uur of vier zei ik: "Nou, ik stap maar eens op." Lucy: "Neen, je wacht maar even vijf minuten. Dat maakt ook niks uit." Na de vijf minuten op de strafbank mocht ik weg, kocht eerst een strippenkaart en liep daarna naar de bushalte. Het was 16:16 en de bus was om 16:11 vertrokken. Grrrrr. Een half uur later kwam de volgende.

Op het station van Eindhoven moesten kaartjes gekocht worden. "Ik wil nu naar Utrecht en morgen weer terug, dan kan ik zeker wel een weekendretour kopen", vroeg ik retorisch aan de NS-medewerkster. "Neen, dat kan pas vanaf 19:00 uur, u moet twee enkele reizen kopen. Dat is dan 24 euro." Voor dat bedrag kon men in mijn tijd eerste klas op en neer naar Groningen.

In Utrecht haalde Piet mij van het station en reden we naar Terwijde. Even later kwam Verina die ons op het plaatselijke stationnetje dropte. Onze meeting point in Utrecht was King Arthur aan de Oude Gracht. Aangezien het de gehele dag stralend weer was geweest en tevens vrijdagavond verwachte ik een grote drukte. Dat was ook zo, buiten waren alle tafeltjes bezet en wij namen plaats bij de bar. Dat is wel zo handig.

Ronald en Jannie kwamen binnen. Marcel, de broer van Ronald, was er niet bij omdat hij jarig was. Later op de avond ondernamen wij een poging daarbij aanwezig te zijn. De rij wachtenden buiten bij Filemon Baucis aan het Janskerkhof was echter te groot.

Jannie moest de trein naar Houten halen en haakte als eerste af. Wij liepen naar het Janskerkhof en zaten bij Hofman (klopt dat, Piet?). De tijd vloog om hetgeen een goed teken is. Het meenemen van een fotocamera is vaak een goede zet bij dit soort gelegenheden, immers mensen vinden het leuk om gefotografeerd te worden. Wel moest ik erg vaak en hard schreeuwen dat ik CasaSpider ben, de merkbekendheid is op Curacao kennelijk hoger dan in Utrecht. Nu kon ik mijn naam echter eens op de rug van een vrouw schrijven, op een papiertje wel te verstaan.

Een impressie in zeven foto's:

• Piet, Ronald en Jannie in King Arthur.
• De rij voor Filemon Baucis waar Marcel zijn verjaardag vierde.
• Man in geel shirt geflankeerd door twee dames in Hofman (?).
• Nog steeds een lange rij voor Filemon Baucis.
• Piet en Ronald in Kosten Koper.
• Barkeepster van Kosten Koper.
• Bezoekers van patatzaak annex shoarmatent.
• Een gezellige boel in de patatzaak annex shoarmatent.
• De koks van de patatzaak annex shoarmatent.

Na een grote patat met Döner namen we de taxi terug naar Terwijde. Daar viel ik als een blok in slaap. Om half tien maakte Piet me wakker en begon de terugreis naar Dommelen. Opvallend is dat er op geen enkele treinreis controle was, zijn er geen zwartrijders meer in Nederland?

Om de tijd te doden maakte ik een paar movies vanuit de rijdende trein en later in Eindhoven vanuit de bus. Tamelijk saai materiaal en daarom borg ik de camera op in de tas. De bus stopte en er stapte een knappe Chinees uitziende dame uit. Ik keek haar na. Achter haar liep een man die ook duidelijk belangstelling had voor de vrouw. Hij liep hard met zijn neus tegen het plexiglas van de abri. De Chinees uitziende dame keek even om en liep toen verbaasd verder.

Een grappig besluit van een avondje stappen in Utrecht. Lucy heeft overigens uitstekend geslapen. Het schijnt dat ik in Nederland snurk.

Posted by CasaSpider at 10:02 PM | Permalink | Comments (10)

Neen, niet onze baby. Donderdag scheen de zon en dat was toepasselijk. Immers, Truus was jarig! Wij hadden nog geen kado en dus trok ik de stoute schoenen aan en besloot per fiets, herhaling per fiets helemaal van Dommelen naar Valkenswaard te fietsen. CasasPa beschikt over een soepel trappende fiets, maar ik had geen idee hoe mijn krachten te verdelen. Op de heenweg was er tegenwind.

Het was een barre tocht in het zonnetje maar het moet gezegd niemand wist mij in te halen of zelfs maar te benaderen. Bij boekhandel Priem was de Vogelgids van Hans Dorrestijn nog in voorraad en even later racete ik met 29 kilometer per uur terug over de Dommelseweg. Na zo'n ochtend Extreme Sports smaakt het kopje koffie des te beter.

Regelmatig druppelde er bezoek binnen om Truus te feliciteren en voor koffie met gebak. Ook haar dochter Quirien die in Bergamo (Italie) woont kwam aanwippen met haar zoon Kilian (8 maanden). Niet heel veel later zag ik een onthutste Luchiano (9). "Papa, kom kijken. Internet doet het niet." Paniek in de tent. Op de modem zag ik het ADSL-lampje knipperen. Resetten hielp niet, straks nog maar eens proberen.

We liepen maar weer eens naar De Belleman om inkopen te doen, op de terugweg over de rotonde met het kunstwerk. Als dat geen Kodakmoment is...

Het avondeten was Duits getint met Weisswürstchen en Wiener. Zeker als Tom (2) de zoon van mijn zus Pascale en zwager Luc er is wordt voorafgaand aan het eten een lied gezongen dat ongeveer als volgt gaat op de melodie van Vader Jacob:

Smakelijk eten (2x)
Hap, hap, hap (2x)
Dat zal lekker smaken (2x)
Eet maar op (2x)

Smakelijk eten!

Ik heb er compromitterende opnames van gemaakt die binnenkort op Google Video te bewonderen zijn, speciaal op verzoek van zwager Wiro.

Na het eten probeerden Luchiano en ik nogmaals de internetverbinding aan de praat te krijgen, tevergeefs. Beneden begon de party voor Truus. De Dubbel van zowel Westmalle als Grimbergen ging er goed in. Werder Bremen - AZ lieten we aan onze neus voorbij gaan en dat was achteraf maar goed ook gezien de 4-1 uitslag. Zus Margriet en CasaSpider deelden tijdelijk een stoel.

Luc, hier temidden van Pascale en Quirien, kwam iets later binnen. Hij had een repetitie met zijn trombone (...). Als Cisco-employee en voormalig netwerkspecialist werd hij meteen naar boven gestuurd. Hij hackte de modem (admin/admin) en zag dat er geen verbinding was. Wat bleek, Quirien had even een stekkertje losgetrokken zodat haar baby Kilian beter kon kruipen. Daarmee lag direct de gehele infrastructuur van het Helenadal plat en bleef de wereld verstoken van CasaLog- en Latios-updates.

Het was een moeilijke nacht voor Diana (11 maanden). Haar neusje was verstopt en daardoor wilde zij geen melk drinken. Immers dan kan zij niet door haar mond ademen. Om drie uur 's nachts prepareerde ik een nieuw flesje en Lucy probeerde wat snot uit Diana's neus te verwijderen. Vervolgens heeft zij haar zeker een uur op bed heen en weer gewiegd. Het bed maakte daardoor het bekende piepende geluid, denk bijvoorbeeld aan Turks Fruit.

De volgende dag bleek dat CasasPa en Truus ongeveer op dat tijdstip wakker waren geworden van een vreemd geluid. Toch dachten zij niet direct dat CasaSpider over wel een enorm groot uithoudingsvermogen beschikte.

Het is nu vrijdagmiddag en het ontbijt zit erop. Luchiano heeft Truus meegeholpen om blaadjes van het grasveld op te zuigen met een soort van blower. Het ziet er stoer uit.

Posted by CasaSpider at 1:48 PM | Permalink | Comments (12)

Maar eerst een actiefoto van een op dinsdagavond kokende Lucy, kokend in de zin van macaroni met tonijn en ansjovis koken. Nu staat Truus in de keuken en een vegetarische lasagne in de oven. Voor dit verhaal heb ik nog precies 20 minuten. Of we vandaag weer naar PSV gingen kijken vroeg Diamond Piet. Dat is dus vandaag en niet gisteren. Maar of PSV gisteren, vandaag of morgen tegen Liverpool speelt, voor de kans op het bereiken van een plaats in de halve finales maakt het allemaal weinig uit.

Nog even over gisteren. Het is een vreemde vakantie voor ons, we zijn tenslotte naar Nederland gekomen voor de begrafenis van mijn moeder. Niet geheel onverwachts kwam er dinsdagavond een telefoontje. Ome Gerard, een broer van mijn vader, is om tien over zeven die avond overleden. Hij wordt aanstaande maandag begraven.

We zijn net terug uit de stad van PSV. CasasPa en Truus namen ons op sleeptouw en hadden daarvoor twee auto's nodig. De wandelwagen van Diana (11 maanden) moest ook mee. Deze hebben wij van zus Pascale geleend. Toen ik het onderstel in de auto wilde plaatsen trad het hydraulische uitklapmechanisme in werking. Een van mijn vingers kwam hierdoor klem te zitten wat zeg ik steeds klemmer.

"Kilo! Utrecht! Tango!", schreeuwde ik. "Nou nou", reageerde mijn vader, "het is hier wel een goed katholieke buurt hoor." Echter, ook een goed katholiek heeft liever tien dan negen vingers.

We parkeerden in de Heuvel Galerie en stapten vervolgens zo het centrum van Eindhoven in. Ten opzichte van wat ik me van vroeger herinner oogt het centrum ruimer. Tussen de C&A en het Piazza Building is nu een groot plein, vroeger was daar een brede weg met stoplichten. "Dat is al meer dan tien jaar geleden", aldus CasasPa.

Na wat winkels bezocht te hebben, met name de Bijenkorf, namen we plaats op een terras aan de Markt. Lucy wilde een paar patatjes voor Diana bestellen, maar dat kon alleen als extra bestelling bij bijvoorbeeld twee kroketten met brood. Waar gaat het heen met de wereld? Op de Markt stond een draaimolen en Diana had daar al een paar keer naar gewezen. Misschien had zij wel zin in een rondje draaien.

Het bleek een schot in de roos. Eerst zat zij in een rode brandweerwagen, vervolgens op een wit paard en tenslotte in een blauwe oude Amerikaanse Ford. Luchiano (9) voelde zich niet te groot voor een Patton-tank. Het verwijderen van Diana uit de draaimolen viel niet mee, zij wierp haar hoofd recalcitrant naar achteren en gaf aan te willen blijven. We reden terug naar Valkenswaard en deden boodschappen bij de Albert Heijn. Hij is bijna net zo mooi als die op Curacao.

Na het eten is het boerenbridgen geblazen en daarna gaan we echt naar Liverpool-PSV kijken. De lasagne van Truus overtrof onze stoutste verwachtingen.

Posted by CasaSpider at 8:25 PM | Permalink | Comments (20)

Zondag, Eerste Paasdag, hebben wij in familiekring doorgebracht. Eerst het ontbijt bij CasasPa en Truus in Dommelen. Mijn drie zussen met hun mannen en kinderen waren er allemaal, de hele familie was compleet. Zondag 8 april zou tevens de 49e trouwdag van mijn vader met mijn moeder Ilka geweest zijn, even een moeilijk moment. Buiten scheen de zon en bij de vijver werd badminton gespeeld door Ruben en Margriet.

Nederland is een erg commercieel land geworden. "Hoe kan ik een telefoonnummer opvragen, net als de oude 008", vroeg ik. "Dat gaat met 0900-1313", antwoordde zwager Wiro. Ik had het nummer nodig van Schiphol afdeling Gevonden Voorwerpen. Een simpel nummertje opvragen kost het lieve sommetje van € 1.30 niet te geloven! Na een gesprek van een luttele vijf seconden kreeg ik het nummer van de Schiphol Informatielijn. Deze kost slechts € 0.40 per minuut maar onze twee tassen met onder andere het vergeelde kussen van Diana waren (nog) niet gevonden.

Over het vergeelde kussen gesproken. Neef Marnix (10) lag half op de bank met Diana op zijn buik. Zij lag rustig te slapen hetgeen ons lichtelijk verbaasde. Zijn broer Ruben (13) wist echter hoe dat kwam: "Jij bent gewoon een geel kussen."

's Middags bezochten we eerst het graf van mijn moeder en vertrokken daarna met zijn allen naar zus Pascale en zwager Luc in Borkel en Schaft, ook gemeente Valkenswaard. Daar brachten we de middag door in de tuin van hun grote huis. Het zonnetje scheen en de Chimay paste daar perfect bij.

Sommigen speelden jeux-de-boules, Diana (11 maanden) werd in de bolderkar door de tuin getrokken kortom het zag er allemaal erg relaxed uit. Behalve het openen van de bubbeltjeswijn dan.

Voor de foto van Lucy en Diana was het niet nodig maar bij het maken van het familieportret misten we Het Statief. Een keukentrapje bracht uitkomst. Om zes uur werden we in restaurant De Zwaan verwacht voor het diner. In datzelfde restaurant vierden mijn ouders destijds hun 25-jarige huwelijksfeest. Het was een mooi sluitstuk van deze dag.

Maandag, Tweede Paasdag, bleven we thuis. Ontbijten, koffie met taart in de tuin en boerenbridgen. De zussen vertrokken met hun aanhang naar huis en zo bleven wij over met CasasPa en Truus. We aten Chinees en dat was geweldig want de echte Nederlandse Babi Pangang is op Curacao niet te krijgen. Een genotsmomentje.

Ach, laten we de dinsdag er ook maar aan vastplakken. Deze dagen is er meer zin om te schrijven dan om te lezen. We deden boodschappen in winkelcentrum De Belleman. Maar eerst was daar een bijzonder moment. Voor het eerst pinde CasaSpider euro's, voor het eerst hield hij de biljetten van 50. 20, 10 en 5 euro in zijn handen. Een historisch moment.

Helaas vliegen de biljetten even hard weer uit die handen ook al zijn sommige dingen ondanks de hoge wisselkoers beduidend goedkoper dan op Curacao. Een flesje Duvel voor slechts € 0.60 is geen geld, wel 1.40 in Antilliaanse guldens. We hebben er meteen 12 gekocht. En ook twee pakken drinkyoghurt.

Vanavond kookt Lucy macaroni met tonijn en ansjovis. Daarna gaan we onder het genot van een Duvel kijken of Liverpool nog sterker is dan NEC.

Posted by CasaSpider at 4:54 PM | Permalink | Comments (21)

Het is inmiddels maandag, Paasmaandag zelfs, en de laatste post op het CasaLog is drie dagen geleden. De familie zit in de tuin te boerenbridgen, zelf ben ik naar boven geslopen om even achter de PC plaats te nemen. De wereld wacht en wij zijn in Nederland.

De ochtend van Goede Vrijdag verliep relaxed en om tien voor drie reed de SUV van collega Lahrn voor. De vier grote koffers en vier stukken handbagage konden er met enig passen en meten gemakkelijk in. Het was rustig op de weg en ruim op tijd kwamen we bij luchthaven Hato aan. Gelukkig stond er maar een korte rij bij het inchecken. Het was de eerste keer dat de nieuwe Nederlandse paspoorten van Lucy en Luchiano (9) werden gebruikt en dat verliep uit de kunst. Ook bij de vele paspoortcontroles die daarna nog volgden.

Op vluchten binnen de Europese Unie en naar de USA is de controle ongetwijfeld nog intensiever, toch dienden wij ook onze schoenen uit te doen. En in de slurf richting de MD-11 van de KLM moesten we stil blijven staan, handbagage op de grond en wachten op de drugshond die tweemaal langs kwam snuffelen.

Stipt om tien over half zes 's avonds vertrok het vliegtuig. Voor Diana (11 maanden) hadden wij haar lievelingskussen meegenomen. Dat is een ietwat vergeeld oud kussen met een witte sloop eromheen. Diana kan alleen maar met dat kussen slapen. Eerst trekt zij de sloop een beetje terug zodat zij het vergeelde kussen ziet. Daarvan stopt zij vervolgens het puntje in haar mond en gaat er dan tevreden op liggen.

In het vliegtuig klapten wij de tafeltjes naar beneden, legden het kussen en Diana erop en we hebben haar verder niet meer gehoord. Ja, één of twee keer om haar melk en koekjes te geven.

Op Schiphol verliep alles uitstekend. Toen de koffers van de bagageband waren gehaald liepen wij met in totaal acht stuks bagage rond. De laatste hindernis was de scan door de douane bij de uitgang. Daar besloten we een extra karretje in te zetten en liepen naar buiten. Diamond Piet stond ons al op te wachten vanaf half negen, hij had gezien dat de vlucht iets voorliep op het schema. Aanvankelijk was dat ook zo, maar uiteindelijk kwamen we toch pas om negen uur 's morgens aan. Gelukkig had hij de foto van mijn nieuwe look al gezien.

Met zijn vijven gingen we richting de Toyota Avensis. Het vergde iets meer passen en meten, maar uiteindelijk zat de bagage erin. "Waar is die plastic tas eigenlijk", vroeg Luchiano. Paniekerig keken wij om ons heen. De plastic tas met het vergeelde kussen was er niet. In het begin had Luchiano deze tas gedragen alsmede onze blauwe baby-tas. "Waar is die blauwe baby-tas dan?", vroeg ik. Ook deze konden wij niet vinden. Bij de laatste controle zijn deze twee attributen achtergebleven.

Lucy voelde een lichte paniekaanval opkomen. De flesjes, melk, geleende kleding en niet te vergeten het vergeelde kussen... dit was een kleine ramp voor Diana. Teruggaan was geen optie, immers we moesten ons al haasten om op tijd in Valkenswaard te zijn voor de begrafenis van mijn moeder. Aangezien er geen spullen van grote geldelijke waarde in de tassen zaten gingen wij ervan uit dat ze in de loop van de week bij de gevonden voorwerpen terecht zouden komen.

Piet reed ons bekwaam en snel naar huis en bleef voor de begrafenis. Het was iets voor twaalven en ik moest mij snel douchen om nog mee te kunnen naar het mortuarium waar mijn moeder lag opgebaard. Lucy, Luchiano en Diana hadden tijd tot twee uur. Het tijdstip van de begrafenis. Mijn moeder lag er mooi en vredig bij. Op foto's van haar toen zij nog leefde was vaak een soort van wanhoop in haar ogen te zien. Nu was daar eindelijk de rust. Het deed mij goed om haar toch even gezien te hebben.

Mijn vader, Truus, mijn zussen en zwagers hebben een heel intensieve week achter de rug. Gezamenlijk hebben zij alles geregeld en gedaan vanaf het begeleiden van mijn moeder Ilka in haar sterven tot aan het ontwerpen van de bidprentjes en het inelkaar zetten van de begrafenisdienst. Samen maakten wij de kist dicht en droegen hem in de auto. Bij de kerk in Dommelen aangekomen droegen de mannen de kist de kerk in, Luchiano aan mijn hand.

Het was een mooie mis. Luchiano las het door hemzelf geschreven verhaal van zijn weblog voor en deed dat heel mooi. Na de mis droegen wij mijn moeder naar de begraafplaats die direct naast de kerk is gelegen. Samen met mijn drie zwagers lieten we de kist in het graf zakken waarna iedereen op zijn manier voor het laatst afscheid kon nemen.

Het was buiten tamelijk koud. Vooral Luchiano was inmiddels flink aan het rillen. De koffietafel stond klaar in café De Dommelstroom aan de overkant van de kerk. Het was druk en er waren veel mensen met wie gepraat moest worden. Zoveel familie, kennissen uit het verleden die ik in geen jaren heb gezien. Dat schijnt vaker het geval te zijn bij een begrafenis.

Piet nam afscheid, hij moest weer terug naar Utrecht. Lucy die de hele tijd Diana op haar arm had zat er een beetje doorheen en wilde graag naar huis. Thuis was voor de familie een groot buffet ingericht. Na het eten gingen de meesten weg, toch was het huis nog vol met zussen, zwagers en kinderen. Om negen uur ging ook bij mij het licht uit na 30 uur nauwelijks geslapen te hebben.

Even pauze, de worstenbroodjes wachten.

Posted by CasaSpider at 2:38 PM | Permalink | Comments (18)

We zijn bezig met de laatste voorbereidingen voor onze trip naar Nederland. Vorige week vrijdag heb ik voor vier personen gereserveerd op de vlucht van aanstaande vrijdag. De website van de KLM werkt uit de kunst en de boeking werd bevestigd met een email waarin een reserveringscode vermeld stond. Uiteraard probeerde ik deze code meteen uit en zag mijn boekingsgegevens. Bij het reserveren had ik aangegeven op dinsdag de tickets af te willen halen bij het KLM-kantoor op Promenade Shopping Center.

Dinsdag wilde ik nogmaals mijn boekingsgegevens zien, vraag me niet waarom. Ondanks diverse malen invullen en checken van zowel de reserveringscode als mijn achternaam werd mij de toegang tot het systeem geweigerd: ongeldige reserveringscode. Ik besloot het KLM-kantoor te bellen, immers het was toch de dag dat de tickets afgehaald konden worden.

De KLM-medewerker klonk wat zenuwachtig. "Ja, we zijn net overgestapt op een nieuw systeem." Dat was meteen de reden waarom de reserveringscode niet meer geldig was. Het uitdraaien van de tickets wilde zo een, twee, drie niet lukken maar de man beloofde mij het die dag in orde te maken. Om vier uur belde hij me inderdaad keurig op. Helaas was ik druk doende om Michel, de vervangende DBA uit Suriname, in te werken. "Ik kom de tickets morgen wel halen."

Woensdagochtend was Michel er wederom maar ik kon er wel een half uurtje tussenuit voor de tickets. Dat liep enigszins anders. Toen ik eindelijk aan de beurt was bleek er iets niet helemaal goed te zijn met de uitgeprinte tickets. De ticket voor de baby stond namelijk op mijn naam! Een baby heeft geen recht op een stoel en moet dus op schoot bij de ouders. Dat beloofde een zware reis voor Lucy te worden. De fout werd geschoven op de conversie naar het nieuwe systeem.

Het corrigeren van de fout is een verhaal apart. Mijn baby-toeslag moest teruggestort worden op mijn creditcard en die voor Diana (10 maanden) moest er juist weer vanaf. Op een of andere wijze was er in het systeem geen plaats meer voor Diana's terugvlucht op 22 april. Daarom werd zij op 3 mei geboekt. "Nou Diana, je vindt het allemaal wel he? En zet vooral geen brutale mond op tegen de douane. Tot over anderhalve week!"

De baliemedewerkster plakte een stickertje met 22 april over de datum van 3 mei heen en zette daar enige stempels op. Twee uur later stapte ik het kantoor uit, als dat allemaal maar goed gaat. Voor de zekerheid ga ik morgen de pre check-in doen zodat we tenminste onze stoelen hebben. Op folders in het kantoor biedt de KLM haar excuses aan voor mogelijke overlast vanwege het nieuwe computersysteem. Men besluit met: "Vanaf nu kan het alleen maar beter gaan."

CasaSpider daarentegen zegt altijd: "Zeg nooit nooit!"

Vorige week heeft een MD-11 van de KLM te weinig brandstof getankt voor de vlucht Curacao - Amsterdam. Hierdoor moest het vliegtuig een (nood-)tussenlanding maken in Ierland, een ietwat angstige gebeurtenis voor de passagiers. Misschien ook een gevolg van het nieuwe computersysteem?

Posted by CasaSpider at 9:19 PM | Permalink | Comments (18)

Het plan was om in de zomervakantie met het hele gezin naar Nederland te gaan. Dat plan stond op losse schroeven, Lucy wilde ook wel heel graag naar Santo Domingo. Daar zijn we in 2004 voor het laatst geweest, het jaar daarop was er een grote conversie op het werk en in 2006 werd Diana (10 maanden) geboren.

Een dubbeltje kan men maar een keer uitgeven en daarom werd Santo Domingo ons vakantiedoel voor het jaar 2007. De mens wikt en God beschikt. Op 26 maart kwam er een email binnen van CasasPa. Mijn moeder heeft zondag 25 maart een epileptische aanval (insult) gehad en het was niet goed met haar. Nadien leek zij enigszins te herstellen, kreeg weer wat kleur op het gezicht en een beetje kracht in de handen.

Donderdag belde mijn vader. Ilka, mijn moeder, had weer een terugslag en was in een soort van comatueuze toestand gekomen. Ze at en dronk niet meer. Gezien het feit dat zij al ongeveer 14 jaar aan Alzheimer lijdt was dit ooit te verwachten. Maar toch komt het altijd onverwachts. Lucy vond dat ik zo snel mogelijk naar Nederland moest gaan.

Op dat moment was er nog plaats op zaterdag 31 maart maar het business-class ticket kostte 4500 gulden, ongeveer € 2000. Terwijl ik in dubio stond loste het probleem zich vanzelf op, even later bleek de vlucht namelijk volgeboekt. De eerstvolgende datum met vrije plaatsen was vrijdag 6 april. Vrijdagmiddag heb ik ons vieren op deze vlucht geboekt.

Zaterdagmorgen 7 april om tien over negen komen we aan op Schiphol. We blijven 16 dagen in Nederland. Toch Nederland dus maar de aanleiding is een trieste. Ik hoop mijn moeder nog even te kunnen zien.

Posted by CasaSpider at 6:10 PM | Permalink | Comments (32)