CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Door omstandigheden heb ik het einde van het Songfestival zaterdagavond niet gehaald. Op 15 maart schreef ik al "Jongen, doe het niet" en ook dat Lena wel iets heeft. Zondagochtend moeten we vroeg ons bed uit vanwege het D-pupillen toernooi van vv Rijen op sportpark Vijf Eiken. Kevin rijdt met ons mee en om kwart over negen vertrekken we.

Zaterdag was er al het C-toernooi. Een groot succes, mede dankzij het schitterende weer. Dat geluk hebben wij zondag niet. Als we het sportpark op lopen is het nog droog en laat ik de paraplu daarom in de kofferbak liggen. Achteraf niet zo'n slimme keuze. Bij het begin van de eerste wedstrijd begint het te miezeren. Alle mensen steken hun paraplu op, ik niet want de mijne ligt dus in de auto. Rijen D4 wint met 2-0 van Baronie D4, maar o, o, wat spelen ze slecht.

Het gaat harder regenen en ik besluit toch maar mijn paraplu te halen. Precies op dat stukje van ongeveer 300 meter begint het te hozen. Drijfnat kom ik bij de auto aan. Teruglopend met de paraplu boven mijn hoofd wordt het weer droog, dat zul je altijd zien. Later komt het ding echter nog regelmatig van pas, het is gewoon een ellendige dag qua klimaat.

De tweede wedstrijd is tegen Rijen D3. Luchiano (12) is reserve en hoeft daar niet rouwig om te zijn. Grappig is dat er slechts vier reserves op de reservebank zitten, terwijl wij 16 jongens hebben. Wat blijkt, invaller-coach Richard dacht dat we slechts met zijn vijftienen zijn en heeft in de eerste wedstrijd per ongeluk twaalf man opgesteld. Een jaar geleden was de D3 nauwelijks sterker dan de D4, inmiddels zit er minstens een klasse verschil tussen. Uitblinker bij Rijen D3 is de hier met een boogbal scorende blonde Tom Wouters die een jaar geleden ons nog gedeeld kampioen maaakte. Op het toernooi duren de wedstrijden slechts 17 minuten en dat is ruim voldoende voor Rijen D3 om met 4-0 te winnen.

De volgende tegenstander is Achtmaal, het team waarvan we in de competitie tweemaal een pak slaag kregen. Ook nu is Rijen kansloos. Achtmaal heeft een gemengd team en Luchiano is gekoppeld aan een meisje. Het is niet eenvoudig om uit de foto te halen of er sprake is van een overspringende vonk tussen beiden, of juist niet.

Enfin, voor de eerste plaats doen we al niet meer mee. Dat we met 4-0 van Baronie D7 winnen is leuk voor de statistieken en voor Luchiano die knap doorzettend voor de 2-0 zorgt. Inmiddels is Diana (4) op het terrein gearriveerd en zij ontpopt zich als de team-mascotte. Alle jongens zijn gek met haar en zelf geniet ze met volle teugen van de aandacht.

De laatste wedstrijd tegen Jeka is de leukste. Het is enorm spannend met kansen over en weer. Luchiano staat er aanvankelijk naast. Hij wil dolgraag spelen en meldt zich als eerste in het rijtje wisselspelers. Coach Max honoreert zijn verzoek en niet veel later verovert hij de bal op links, stoomt op en geeft de bal op tijd af aan Mike die voor de 1-0 zorgt. Jammer genoeg komt Jeka even later door een foutje in onze verdediging op 1-1. Het kan alle kanten op gaan en uiteindelijk zijn zowel beide teams als de supporters tevreden met het gelijke spel.

De jongens gaan douchen en wij naar de kantine, in afwachting van de prijsuitreiking. De A-poule wordt gewonnen door Rijen D1 en de uitslag van de B-poule is als volgt: 1. Rijen D3 2. Achtmaal 3. Rijen D4 4. Baronie D4 5. Jeka 6. Baronie D7. Thuis zie ik op televisie dat het altijd erger kan, zoals bij de totaal verregende FBK Games in Hengelo waar Churandy Martina desondanks een mooie 10.14 neerzet op de 100 meter.

Posted by CasaSpider at 9:29 AM | Permalink | Comments (6)

We schakelen live over naar de tweede halve finale van het Songfestival in Oslo. Na de sensueel zingende Zweedse Anna Bergendahl met This Is My Life is het de beurt aan Azerbajan. Zangeres Safura wordt aangekondigd met het lied Drip Drop. Geweldige titel. Daar staat ze in een blauw, kort gewaad op een trap. Eindeloze benen, mooi gezicht en golvend haar. Nog voordat ze een noot gezongen heeft...

Posted by CasaSpider at 9:58 PM | Permalink | Comments (12)

Op een salescursus van het befaamde Krauthammer instituut leerde men mij uit te kijken met het geven van een mening, hoe goedbedoeld ook. Voor men het weet neemt de ontvangende partij er aanstoot aan. We deden een rollenspel waarbij wij één voor één als salesman het kantoor van de direkteur van een potentiele klant binnenkwamen.

Aan de muur hangt een schilderij. Sommigen hebben de neiging, om het ijs te breken, te openen met een zin als: "Een mooi schilderij heeft u daar hangen!" Reactie van de docent alias direkteur, inwendig: "Man, wat heb ik een hekel aan dat schilderij. Van die man koop ik niets."

Inloggend op het My-gedeelte van een zekere site zie ik dit plaatje. Goedbedoeld, maar voor mij eufemistisch gezegd een eufemisme.

Het lijkt hier wel een Harry Potterfilm.

Posted by CasaSpider at 9:09 PM | Permalink | Comments (2)

Er zit een gat in een van Luchiano's (12) voetbalschoenen. Neen, Luchiano heeft geen twaalf voetbalschoenen. We krijgen de tip om eens bij het Designer Outlet Roermond te kijken, daar zitten alle merken op een kluitje en doen vaak scherpe aanbiedingen. Eerste Pinksterdag is hier een mooie dag voor, de zon schijnt als op Curacao.

De afstand Rijen <=> Roermond is ondanks de gelijke beginletter 101 kilometer. Kennelijk zijn steden en dorpen in Nederland niet alfabetisch op volgorde gelegd, hetgeen ergens wel jammer is. Het eerste deel van de route is bekend, via Tilburg richting Eindhoven. Dat traject hebben we onlangs nog afgelegd om CasasPa & Truus in Dommelen, gemeente Valkenswaard, te bezoeken. Nu weet ik niet precies waar Roermond ligt en waarschuw de mede-reisgenoten bij voorbaat voor de complexe verkeerssituatie rond Eindhoven. Verkeersdeskundoloog Laurent die zelf in Eindhoven woont heeft hier al vaker over bericht.

En ja hoor, het overkomt ons ook. Eerst roep ik nog verheugd de juiste route te hebben gekozen en dat anderen (sukkels) dan op een baan zitten waar ze niet meer vanaf komen. "Kijk, hier rechts is de afslag Valkenswaard." Even later laat de TomTom me van de A2 afslaan richting Geldrop/Heeze. We hebben allemaal het gevoel dat we terugrijden en ja hoor, daar is de afslag Valkenswaard weer maar nu aan onze linkerhand. In totaal hebben we 9 kilometer omgereden, dat valt nog mee.

Via Weert rijden we Limburg binnen en de asperge-aanbiedingen vliegen ons om de oren. We laten ze voor wat ze zijn, immers we zijn op pad voor voetbalschoenen. Het is enorm druk bij het Designer Outlet, alle parkeerplaatsen lijken bezet. Uiteindelijk vinden we een plekje in vak G, aan de buitenrand. De man die net wegrijdt overhandigt me zijn parkeerticket, dat scheelt weer € 2 pro Tag. Hoe dichter we naar de entree lopen, hoe meer lege parkeerplekken we ontwaren. Vreemde zaak.

Het Designer Outlet Roermond is niet zomaar een winkelcentrum, lees maar: "Het Designer Outlet Roermond is een Designer Outlet Center van het Britse bedrijf McArthur Glen. Het center is gelegen aan de rand van de Roermondse binnenstad en is geopend in november 2001. Met 2,9 miljoen bezoekers per jaar is het 'de tweede grote attractie in Nederland', na de Efteling. Het merendeel van de bezoekers komt uit Duitsland." (Wikipedia)

De eerste zaak die we tegenkomen is die van Nike. Al snel zien we vele soorten goedkope voetbalschoenen. Luchiano past ze allemaal en vindt een paar witte schoenen al meteen goed. We besluiten eerst door te lopen naar de Adidas-shop en dat blijkt een goede keuze. Luchiano heeft vrij brede voeten en de Adidas-schoenen zitten hem net iets lekkerder dan de Nikes. We kopen meteen maar twee paar, dan kan die er even tegen.

Het is tijd om iets te eten, natuurlijk is er ook in het Designer Outlet Roermond een McDonalds. Luchiano is (eindelijk) de fase van de Happy Meals ontgroeid en wil een BigMac. Geef mij maar een broodje beenham van het aanpalende La Place Panini. Terwijl ik daar mijn bestelling doe vermaakt Diana (4) zich in de draaimolen. Ze heeft zes muntjes maar toen we die kochten wisten we niet dat een ritje een half uur ofzo duurt. Duizelig van het kijken naar de ronddraaiende draaimolen geven we twee muntjes weg aan toevallige voorbijgangers. Diana vindt dat ze recht heeft op een suikerspin.

De derde grote sportzaak is die van Puma. We kopen een broekje en een shirt, maar als ik 20 minuten in de rij heb gestaan om te betalen komt de caissiere ineens met een hogere prijs. Als ik ergens een hekel aan heb is het dat wel, spullen in een rek met een bepaalde prijs zetten en later meer proberen te vangen. Achteraf lijkt het of Diana de Pumawinkel meteen al een beetje raar vond. "Neen, dank u wel. Dan hoef ik de spullen niet", zeg ik kortaf en we benen de zaak uit.

Dat het ook anders kan zien we even later in de Nike winkel. Luchiano kiest twee broekjes uit, drie paar sokken en een Manchester United shirt. Op alle artikelen zit 30% korting, maar waarschijnlijk is dat al in de prijs verdisconteerd. Zo zijn ze, die zaken. Maar niet in de Nike-store. Voor 38 euro mogen we alles meenemen, daar kan Puma nog iets van leren.

In ruim drie kwartier rijden we terug naar Rijen. Luchiano poseert in de tuin en we eten Pitabroodjes met gyros en door mij hoogstpersoonlijk zelfgemaakte knoflooksaus. Met extra veel knoflook. Het zijn gekke dagen.

Posted by CasaSpider at 10:45 PM | Permalink | Comments (7)

Het is niet eenvoudig te bepalen welke sport het gevaarlijkst is. Natuurlijk, er zijn statistische gegevens: hoeveel mensen beoefenen de sport, hoeveel raken er geblesseerd en in welke mate en hoeveel sterven er. Maar als een speler op het voetbalveld sterft aan een hartaanval, is dat wel te wijten aan de voetbalsport?

In september 2009 wilde de toen 13-jarige Laura Dekker in haar eentje rond de wereld zeilen. Daar was nogal wat ophef over. Bemoeizuchtige overheid, onverantwoordelijke ouders... dat soort termen. Het is geen zwart-wit zaak en derhalve niet zo eenvoudig een standpunt in te nemen.

Gek genoeg is er heel wat minder ophef over een soortgelijk geval. De 13-jarige Jordan Romero uit de Verenigde Staten heeft als jongste persoon "Ever" de Mount Everest beklommen. Het beklimmen van de Mount Everest is een hachelijke zaak, lees de statistieken er maar op na. Tot 2005 hebben 2249 mensen de top bereikt en stierven er 186. Hopelijk overlegt de solo-zeilsport positievere cijfers.

Twee verschillen springen in het oog tussen Laura Dekker en Jordan Romero. Laura wilde de prestatie in haar eentje volbrengen, terwijl Jordan begeleid werd door zijn vader en drie berggidsen. Het belangrijkste verschil is echter dat Jordan pas in het nieuws kwam nadat hij de berg beklommen had. Dat voorkomt een heleboel discussie, immers in het werkelijke leven is een rollback niet mogelijk.

Zaterdagavond genieten wij van de Champions League finale tussen Inter Milan en Bayern München. Voor het eerst in mijn leven heb ik geen favoriet. Ik ben superfan van AC Milan en Inter is de aartsrivaal. In Duitsland ben ik altijd voor de tegenstander van Bayern München. Wesley Sneijder mag ik niet, dat komt niet eens door Yolanthe, maar heb aan Louis van Gaal een grotere hekel. Beiden zijn overigens uitstekende vakmannen.

Enfin, als Diego Milito in de 35e minuut de score opent voor Internazionale juich ik luid en welgemeend. In de 70e minuut herhaalt Milito zijn kunstje en hierdoor wint Inter Milan de Beker met de Grote Oren. Het ziet er sfeervol uit in het prachtige stadion Santiago Bernabéu (Wikipedia) te Madrid, het schitterende blauw-zwart en de Italiaanse muziek.

Louis van Gaal reageert uiterlijk rustig en beheerst op de nederlaag. We krijgen nu in ieder geval niet te horen dat Bayern niet alleen de beste is van München, maar ook van Milaan, Reykjavik en Dnipropetrovsk. Een hele opluchting.

Posted by CasaSpider at 9:44 AM | Permalink | Comments (1)

Met de komst van de nieuwe direkteur Roy Thakoerdin is er een nieuwe en verfissende wind gaan waaien bij SQL Integrator Nederland. Regelmatig worden er aktiviteiten georganiseerd met als hoogtepunt tot dusverre het bedrijfsuitje naar Boedapest. Zo ver gaan we donderdag niet, ons doel die avond is het Attractiecentrum Zoetermeer (Website).

Ik vertrek op tijd vanuit 's-Hertogenbosch en een ongeschreven wet zegt dat als iemand op tijd vertrekt alles meezit. Vertrekt men op het randje, staan alle verkeerslichten op rood en rijdt men zo een file in. Maar ik vertrek dus op tijd en arriveer volgens eerder genoemde wet drie kwartier van tevoren.

Bij het Attractiecentrum is het rustig. Ik drink er een kop koffie met uitzicht op de kartbaan. De karts staan netjes op een rij geparkeerd, er is nog geen aktiviteit in het Attractiecentrum. Na een poosje komt direkteur Roy als tweede binnen en schuift bij mij aan. Aan de bar staat een knappe jongedame. Wonderen bestaan niet maar dan komt ze naar onze tafel toe lopen. "Zijn jullie ook van SKS?", vraagt ze. "Neen, wij zijn van SQL", antwoorden we. "SQL? Of toch SKS?", vraagt ze nogmaals. Roy en ik: "Ach, eigenlijk is dat allemaal hetzelfde."

Ze komt bij ons aan tafel zitten en al snel zijn we in een leuk gesprek verwikkeld. Roy blijkt de direkteur van SKS Professionals (Website) uit een ver verleden te kennen. Op dat moment verkeren we in de veronderstelling dat we om zes uur gaan karten. SKS gaat ook om zes uur karten en we bereiden de vrouw voor op een hevige strijd. Even later arriveren haar collega's en vertrekt ze naar een andere tafel.

Inmiddels is ook SQL compleet, de opkomst bedraagt 9 mensen (m/v). Na een welkomstdrankje is het tijd voor het eerste spel. Tot mijn onthutsing gaan we niet karten maar LaserGamen. Ergens begin negentiger jaren LaserGamede ik al eens, in het voormalige zwembad Ozebi te Utrecht. Daar kon je je eigen bijnaam verzinnen, de mijne was Bonecrusher.

Bij LaserGame krijgt men na de briefing een vest aan met lampjes en sensoren alsmede een laserpistool. De deelnemers worden in twee teams verdeeld, rood en groen. Ze zijn te herkennen aan de kleur van de lampjes op het vest. Vervolgens gaat iedereen een donker doolhof in met schotjes en uithoeken en dan begint het spel. De bedoeling is zo vaak mogelijk tegenstanders uit te schakelen door met het laserpistool op hun sensoren te mikken. Een leuk spel, helemaal als na afloop blijkt dat ik met de bijnaam Aztec de beste score heb behaald.

We gaan eten en daarna direkt door naar het tweede spel, LaserSquash. In plaats van een racket krijgt men een handvat met een plexiglazen buis in handen en in plaats van een bal komen er groene laserstralen uit de muur die men met het Darth Vader-zwaard dient te doorklieven. In de handen van onze aktiviteitenbegeleidster ziet het ding er euhm... bepaald dreigend uit. Na twee partijen van twee minuten ben ik bekaf. Maar het is een geslaagd spel.

Nog is het niet gedaan met de pret, we moeten ook nog Mission Possible spelen. Twee teams, een moet in de wachtkamer plaats nemen, moeten om de beurt in een schatkamer die bewaakt wordt met laserstralen proberen een schat te bereiken. Als een van de deelnemers geraakt wordt door een laserstraal moet het hele team terug en mag het nogmaals proberen. In ons team zit Ina en die is aan de kleine kant. Dit heeft tot gevolg dat zij over geen enkele laserstraal heen kan stappen en derhalve het gehele parcours rollend moet afleggen. Het andere team wint.

Winst en verlies, wat doet het ertoe? Zojuist hard gewerkt aan Luchiano's (12) werkstuk voor Levo, een vak dat ik nooit heb gehad. Hij moet levensbeschouwelijke vragen beantwoorden naar aanleiding van een zelfgekozen en toepasselijk lied. Wij kiezen voor Meneer de President van Boudewijn de Groot (YouTube). Typisch een lied dat gaat over winnen en verliezen. Gelukkig doet bij SQL Integrator de direkteur met het gewone volk mee.

Posted by CasaSpider at 9:51 PM | Permalink | Comments (4)

Ik loop de gebruikelijke 400 (?) meter van parkeergarage Paleiskwartier naar het gebouw van Brabant Water in Den Bosch. Als ik langs het Entreon, dat qua naam wel doet denken aan het Evoluon maar toch iets geheel anders voorstelt, loop en het trappetje afdwarrel om linksaf de Magistratenlaan in te slaan ontsnapt me een enorm luide boer, uit opengesperde mond. Net op dat moment komt een man vanuit links voorbij lopen. Zijn blik is er een van verbijstering. Alhoewel ik ook enige afgunst meen te ontwaren.

Posted by CasaSpider at 9:00 PM | Permalink | Comments (14)

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (26)

De vierde verjaardag van Diana (4) vond alweer 12 dagen geleden plaats, midden in de vakantie van speelschool Harlekijn. De juffrouwen Anja en Carla zeiden dat ze op maandag 17 mei mocht trakteren. Haar moeder gaat natuurlijk mee en maakt foto's en filmpjes. Jammer genoeg kan ik zelf niet in verband met verplichtingen op het werk, dat is wel een beetje een bummer.

Het doet me terugdenken aan onze tijd op Curacao. Elke dag bracht en haalde ik Luchiano (12) naar en van school. Hierdoor kende ik zijn medeleerlingen, de docenten en een heleboel ouders. Nu zijn het praktisch allemaal vreemden en dat is toch een gemis. Ach, wie weet verandert dat nog wel.

Hier een foto van Diana in haar klasje. Met haar vriendin Eva kan ze het goed vinden. Diana's vierde verjaardag is goed gevierd en haar vijfde levensjaar ingeluid. In mijn leeftijd zit geen vier. Dinsdag word ik 33x, waarbij de x niet voor een steels zoentje staat maar voor hexadecimaal. Neen, dat leg ik niet uit.

Op Hemelvaartsdag vieren we vier verjaardagen in Dommelen. Die van Diana (05.05), zus Monica (08.05), CasasPa (14.05) en CasaSpider (18.05). Van CasaSpa kreeg ik het boek De Analyticus van Jan Mulder dat nu op het toilet ligt. Dat betekent niet dat het een slecht boek is, integendeel. Nu heb ik elke keer iets te lezen bij het toiletbezoek.

Toevallig is Jan Mulder precies nu in beeld bij De Wereld Draait Door. Ik mag Jan wel. Als ik een interessant citaat tegenkom in zijn boek citeer ik het hier. Het eerste komt op naam van Johanna, wat een naam voor een ex-spelersvrouw: "Een vrouw zonder man is als een vis zonder fiets". Het schijnt een Gronings spreekwoord te zijn.

De vraag is of een man dan een fiets zonder vis is, wellicht een goede vraag voor het programma Lekker Slim.

Posted by CasaSpider at 8:27 PM | Permalink | Comments (13)

Soms blijven we hangen bij het programma Lekker Slim. Diverse koppeltjes van twee meestal blonde vrouwen krijgen vragen en stellingen voorgelegd. Een groep van ongeveer honderd mannen voorspelt of de koppeltjes de vraag goed beantwoorden. In een notendop dan toch.

De blonde presentatrice Bridget Maasland leest de volgende vraag op: "Is een pinguin een vis?" De camera zwenkt naar de bank waar twee blondines zich over dit vraagstuk buigen. Het gaat ongeveer zo.

Dame 1: Is een pinguin een vis? Een dolfijn is ook geen vis.
Dame 2: Is een dolfijn geen vis?
Dame 1: Een dolfijn is een zoogdier. Wij zijn eigenlijk ook een soort zoogdieren. Een zoogdier is geen vis.
Dame 2: Dus is een pinguin geen vis.
Dame 1: Ja, maar wacht eens even. Een zoogdier heeft te maken met baren. Heb jij een pinguin wel eens zien baren?
Dame 2: Of melk zien drinken aan een tiet?
Dame 1: Nee, haha. Een pinguin is dus geen zoogdier.
Dame 2: Nee, dan moet het wel een vis zijn.
In koor: Ja, een pinguin is een vis.

Luchiano (12) vermaakt zich kostelijk met deze al dan niet ingestudeerde humor. Wel maak ik me enige zorgen over mogelijke gevolgen voor zijn vrouwbeeld. Een dag later neemt hij de proef op de som bij Diana (4). "Diana, is een pinguin een vis?" Zonder lang na te denken zegt Diana: "Nee, een pinguin is een eend."

Posted by CasaSpider at 9:31 AM | Permalink | Comments (10)

Terwijl de backup loopt kan ik mooi actuele foto's tonen van mijn nieuwe werkplek. Hier mijn bureau met de drie beeldschermen. Maar waar het natuurlijk echt om gaat is het uitzicht uit het raam. Is het niet prachtig? Mannen houden nu eenmaal van treintjes. Zo, en nu elf patches "erin draaien".

Posted by CasaSpider at 5:31 PM | Permalink | Comments (9)

Laatst belde Marco, een van de leiders van Rijen D4, met de vraag of Luchiano (12) mee wilde doen met de D3 voor een oefenwedstrijd tegen Rijen C3. Luchiano is blij, want dit is een kans om zich te onderscheiden en hij beschouwt zichzelf nog steeds als De Nieuwe Afellay (DNA). Maandagavond eten we aardappelpuree, een soort van verse worst, rode kool en broccoli. Een schijnbaar onbelangrijk detail dat misschien toch belangrijk kan worden.

Iets geheel anders er even tussendoor. Tijdens een van zijn lessen gaat het alarm van Luchiano's telefoon af. De lerares is er als de kippen bij, neemt het toestel in beslag en overhandigt het aan de coördinator van de eerste klassen. Helemaal mee eens. Waar ik het niet mee eens ben is dat Luchiano na afloop van de lessen zijn telefoon niet mee naar huis krijgt. Hij heeft hem speciaal gekregen om in geval van nood iemand, bijvoorbeeld mij, te kunnen bereiken. Het is toch zeven kilometer fietsen van Tilburg naar Rijen. Wat mij betreft geeft de school leerlingen in geval van een overtreding met de telefoon gewoon straf maar gaat deze wel mee naar huis. Ik bedoel, als je eens zonder toestemming praat in de klas worden toch ook niet je stembanden uitgerukt? Ik ga de kwestie aankaarten bij het Beatrix College.

Met zijn allen gaan we naar het sportpark, Lucy wil de mogelijke doorbraak van Luchiano niet missen en Diana (4) kent de club voornamelijk via de kantine waar lolly's en ijs te koop zijn. Het zonnetje breekt door en zo zitten we gezellig in de dugout te wachten tot de wedstrijd begint. Scheidsrechter Marco treedt aan in een oogverblindend oranje shirt.

Over de wedstrijd kunnen we kort zijn, erg kort. Na vijf minuten staat het al 0-2 voor de fysiek duidelijk sterkere C3. Die jongens zijn natuurlijk ook twee jaar ouder. Luchiano staat op de linksbuiten positie en krijgt niet veel te doen. Toch weet hij een keer of drie aardig door te komen. Hij blijft de volle 35 minuten staan.

Tijdens de rust drinken wij een kopje koffie in de kantine. Diana heeft haar lolly, eet twee koekjes en krijgt ook nog een ijsje. Als we bij de dugout terugkomen zit Luchiano met zijn jas aan te rillen. Hij voelt zich misselijk, duizelig en klaagt over hoofdpijn. Jammer! Een paar vrienden waaronder Diego en Morteza zijn speciaal voor hem komen kijken. Ze vermaken zich nu maar met Diana.

Na een kwartier staat Luchiano op en vraagt aan de trainer of hij er weer in mag, hij wil zich zo graag bewijzen. Maar het wordt niets meer, hij staat op het veld te rillen. De einduitslag is 0-13 maar dat is verder onbelangrijk. Als we naar huis gaan en ik de Rijksweg opdraai geeft Luchiano aan dat hij erg misselijk is. Ik zet de auto aan de kant in het gras en nog voordat het achterportier open is begint hij al te braken.

Thuis gaat hij meteen naar bed en voelt zich niet bepaald lekker. Dat is sneu voor Luchiano, hij had zich een andere (door)braak voorgesteld.

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (11)

Een lesje verzamelingenleer. Je hebt de verzameling mensen. Je hebt de verzameling mannen en je hebt de verzameling vrouwen. Beide zijn deelverzamelingen van de verzameling mensen. Je hebt de verzameling moeders, deelverzameling van de deelverzameling vrouwen. Paul de Leeuw tel ik voor het gemak niet mee.

Niet ieder mens is een vrouw en niet iedere vrouw is een moeder. Moeders zijn derhalve tamelijk speciaal. Niet alle gedachtenpatronen en alle beslissingen van alle mensen kan ik helemaal begrijpen en dat geldt derhalve ook voor die van alle moeders. Vandaag is het Moederdag en bij deze feliciteer ik alle moeders op aarde en natuurlijk de moeder van mijn kinderen Luchiano (12) en Diana (4) in het bijzonder.

Allemaal leuk en aardig die verzamelingenleer, maar Luchiano verwoordt het allemaal toch net weer iets leuker. Overigens was hij al vrij snel weer vervelend. Gelukkig maar, immers hij is niet voor niets aan het puberen. Ter gelegenheid van deze mooie dag biedt CasaSpider alle moeders een gratis lidmaatschap aan van twitter.com/voetbalpoules.

Snel tuit ik mijn lippen om de dankbaarheidszoenen in ontvangst te nemen.

Posted by CasaSpider at 8:19 PM | Permalink | Comments (8)

Voetbal, voetbal, voetbal. De wereld draait om voetbal, het is niet anders. En dat is maar goed ook. Dit jaar heb ik (te) weinig aandacht besteed aan de Webloggers Poule van voetbalpoules.nl. Dat betekent niet dat het niet spannend was, neen waarschijnlijk komt het omdat ik met mijn drie teams geen echte rol van betekenis speelde. De eerlijkheid gebiedt dit te zeggen. Okay, de top-5 van het seizoen 2009-2010 betreedt nu het erepodium. We beginnen achteraan en werken naar voren toe, hier komen ze.

• Op de vijfde plaats is geëindigd met 1423 punten het team Kabritu di Keeshi hetgeen zoveel betekent als Geit van Kees (of kaas). Het is een van de twee alter-ego's van Kees Barneveld, directeur SQL Integrator Curacao.
• Vierde met 1440 punten is team Camarados, een naam die in webloggersland geen nadere toelichting behoeft. Camarados = GJ Bos uit Glimmen, ook al woont hij tegenwoordig in Haren.
• Over naar de derde plaats en die is voor team Koentahh met 1441 punten. Manager van team Koentahh is logischerwijze Koen die de bronzen medaille in ontvangst mag nemen.
• De zilveren medaille is met 1467 punten voor team Hoppie geleid door Marvin Hoppenbrouwers. Hoppie doet mij meteen aan bier denken en dat is een goede zaak, denk ik.
• De onbetwiste nummer één van de Webloggers in het seizoen 2009-2010 is team 1-0-1 van iemand met de vreselijke naam CasaSpiderMepper (CSM). Deze mepper heeft duchtig toegeslagen en wint de poule ruim met 1486 punten. CasaSpiderMepper is het tweede alter-ego van de tevens op de vijfde plaats geëindigde Kees Barneveld. Kees, gefeliciteerd!

De volledige individuele uitslag van de Webloggers Poule: pagina 1 en pagina 2. Individuele prestaties zijn belangrijk, maar nog belangrijker is hoe de Webloggers het als team hebben gedaan. Traditioneel zijn wij een van de top-poules in voetbalpoules.nl en dit jaar vormt daarop geen uitzondering. Wederom zijn we op de eerste pagina van dertig terechtgekomen, deze keer op een eervolle 15e plaats van 738 deelnemende poules. Grote klasse, mannen (m/v)!

Op 11 juni 2010 gaat het WK in Zuid-Afrika van start met de openingswedstrijd Zuid-Afrika tegen Mexico. Het is de bedoeling dat de Webloggers op dit toernooi eens flink gaan uitpakken, ik denk aan een plaats bij de eerste drie. Om dit te bewerkstelligen moeten we met zoveel mogelijk kenners zijn. Daarom bij deze de oproep om u aan te melden, eerst bij voetbalpoules.nl en dan bij de Webloggers Poule.

CasasPa, de vader van CasaSpider, heeft een eigen poule opgericht met de naam Marathon Eindhoven. Aangezien het soms niet geheel duidelijk is hoe men zich bij voetbalpoules.nl moet aanmelden vroeg hij mij een kleine handleiding te maken, Voetbalpoules voor Dummies zeg maar. Dat heb ik gedaan en deze handleiding staat online: Handleiding aanmelden voetbalpoules.nl. Nieuw bloed dat mee wil doen met de Webloggers kan deze handleiding gebruiken, alleen dient men in plaats van Marathon Eindhoven te kiezen voor Webloggers. Dat moet te doen zijn.

Het leuke van een WK is dat zowel mannen als vrouwen het even prachtig vinden, dat is algemeen bekend. Het grootste voordeel voor de niet die-hard voetbalfan zit hem in het feit dat er relatief snel een eind aan komt. Laat dit voor iedereen voldoende inspiratie zijn om de Webloggers Poule uit meer dan 60 deelnemers te laten bestaan.

Zegt het voort en maakt reclame, ook via Twitter waar ik speciaal een voetbalpoules account (follow me!) heb gecreëerd. Aan de communicatie gaat het niet liggen.

Posted by CasaSpider at 9:43 PM | Permalink | Comments (8)

"Wat denk je, valt het buiten op als ik hier tegen het raam ga hangen?", vraagt hij.
Brabant Water bevindt zich vlakbij het station van Den Bosch.
Terwijl iedereen hard aan het werk is doet de man een tukje met een netwerkkabel tussen zijn benen.

De ICT-afdeling van Brabant Water heeft weer een verhuizing achter de rug. De laatste was in september 2008, maar toen gingen we ook nog eens van de vijfde naar de tweede verdieping. Deze keer hoeven de DBA's slechts schuin de gang over te steken. Hier een impressie van ons zenuwcentrum, mijn plaats is in de hoek bij het raam.

Maar wie is die man achter de lamellen? Het is niemand minder dan onze mattie Soeredjsingh Gangabisoensingh. Spreek die naam maar eens drie keer achter elkaar foutloos uit.

O ja, per vandaag ben ik officieel overgestapt op Google Chrome (download). Toch ook een mijlpaal.

Posted by CasaSpider at 8:26 PM | Permalink | Comments (9)

Vertrek uit Rijen

Na het gedoe met het hobbelpaard (HBP) 's morgens zijn we allemaal een beetje moe. Maar het feest is nog niet voorbij. Diana (4) heeft nog nooit in een trein gezeten en dat is toch wel een gemis. Gelukkig een gemis dat eenvoudig verholpen kan worden, immers Gilze-Rijen beschikt over een heus treinstation.

We besluiten naar Tilburg te gaan waar een cultureel bezoek aan McDonalds op het programma staat. Eerst kaartjes kopen, € 18,40 is niet echt goedkoop voor zo'n kippeneindje. Kan iemand mij trouwens vertellen per welke leeftijd kinderen een kaartje moeten kopen? Op de NS-website kan ik het niet vinden.

Station Rijen beschikt over slechts twee sporen, het ene richting Breda en het andere richting Tilburg. Dat is wel zo gemakkelijk. Eerst raast er een intercity voorbij, Luchiano (12) knijpt hem als een oude dief. Even later zitten we in een lege coupé. Wat zeg ik, we hebben het hele treinstel voor onszelf. Dan is een kaartje ook weer niet zo duur.

De heenreis

We letten goed op tijdens de heenreis, immers in twaalf minuten legt de trein het gehele traject af. We rijden precies langs het fietspad waarover Luchiano dagelijks naar het Beatrix College fietst. Langs de velden van Gudok naar de Reeshof (Rijen Oost). Het station Tilburg Reeshof ligt op ongeveer 400 meter van zijn school.

Diana heeft haar eigen coupé, samen met haar vriend Zant waar ze de gehele dag mee rondsjouwt. De volgende halte is Tilburg West, daar is niet veel te zien. Dan arriveren we op onze eindbestemming Tilburg Centraal. De familie daalt elegant de trap af naar beneden en dan staan we buiten, voor het station.

De inwendige mens

Eerder reden we met de auto via het station naar de MustSee bioscoop aan het Pieter Vreedeplein. Dat leek niet zo ver. Te voet is het een ander verhaal en al vrij snel vindt Diana dat ze op mijn schouder moet zitten. Het lijkt de Vierdaagse van Nijmegen wel, maar uiteindelijk bereiken we meer dood dan levend de McDonalds. Of neen, eerst kopen we twee pikante spare-ribs bij een slager in de buurt.

Terwijl de kinderen genieten van hun Happy Meals kluiven Lucy en ik aan de spare-ribs. We zien de andere gasten kijken met een blik van: "Sjezus, heeft McDonalds nu ook al spare-ribs? Die nemen wij de volgende keer ook." Ja McDonalds, dat is echt een goede tip hoor. We noemen hem McSpare, all rights reserved.

Als de kinderen uitgegeten en uitgespeeld zijn drinken we een Leffe Tripel op een verder leeg maar zonnig terras. De verjaardagsinspanningen beginnen bij Diana hun tol te eisen en ze knapt even een uiltje op twee stoelen van het aanpalende terras. Hmmm... lekker zo. Als we de trein van 18:15 willen halen moeten we opschieten. Als we de trap van spoor 3 oplopen komt de trein naar Rijen er net aan, qua biortime pieken we.

De terugreis

Op de terugreis blijkt Lucy een tikkeltje wat zal ik zeggen... in een speciale stemming. Ze doet haar jas uit en poseert in het overigens wederom lege treinstel. De treinreis heeft hoe zeg ik dat... een bepaald effect op haar. Waarom zitten wij niet veel vaker in de trein? Luchiano blijft er tamelijk cool onder, zoals altijd.

Op station Tilburg West maakt Diana tot onze schrik aanstalten om uit te stappen. Gelukkig doet ze het niet en daar doemt station Rijen alweer op. Een gezellige middag is ten einde en onze prinses heeft er weer een ervaring bij. Ze is er moe van geworden en ligt er voor haar doen erg vroeg in. Een mooi begin van haar vierde levensjaar.

Of is het al haar vijfde?

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (8)

Subtitel: Tenemos Hobbelpaard!

De speurneuzen van het CasaLog hebben het toch min of meer ontdekt. Missie HBP staat voor hobbelpaard. Dinsdag heb ik het hobbelpaard gekocht bij Duke Toys (website) in Den Bosch. Duke Toys is een internetwinkel, maar op afspraak kan men de artikelen vrijblijvend bekijken en tegen contante betaling meteen meenemen. De winkel bevindt zich in een soort container die alleen als magazijn wordt gebruikt. Een bijzondere lokatie die me inspireerde tot de HBP-cronacles (1, 2 en 3) die binnenkort als televisieserie voor de jeugd verschijnen.

Dit allemaal ter gelegenheid van Bevrijdingsdag, niet toevallig ook de dag dat onze prinses Diana Ilka (4) zichzelf in het jaar 2006 bevrijdde en ter wereld kwam. Vandaag vieren we dit heugelijke feit: Diana is jarig en 1461 dagen ofwel vier jaar geworden.

De avond ervoor hebben we het hobbelpaard in elkaar gezet en de slingers en ballonnen opgehangen. Is Diana niet te oud voor een hobbelpaard? Ja, eigenlijk wel. Het punt is dat ze stapelgek op paarden is. Dat men er ook mee kan hobbelen is mooi meegenomen.

Een reportage in acht foto's van het eerste uur van Diana's verjaardag:

• Foto #01: Diana komt gespannen de woonkamer binnen.
• Foto #02: Ze heeft haar eerste kado binnen, een keukentje. Nu moet ze haar ogen dichtdoen voor de grote verrassing.
• Foto #03: Ineens staat hij achter haar: het hobbelpaard!
• Foto #04: Meteen klimt Diana op het paard. Op de achtergrond een foto van Zant (Zelda Wiki) waar ze verliefd op is en waar we de hele kamer mee hebben versierd.
• Foto #05: Gelukzalig hobbelt ze op haar paard dat de naam Epona (Zelda Wiki) heeft gekregen.
• Foto #06: Diana en Epona zijn meteen dikke vrienden en ze sleept hem overal mee naar toe.
• Foto #07: Tussendoor is er natuurlijk taart, voor de gelegenheid heeft de prinses haar oranje cowboyhoed opgezet.
• Foto #08: Diana en haar grote liefde, de uitermate aantrekkelijke Zant.

Diana vraagt: "Papa, is het feest afgelopen?" Neen meisje, het feest gaat de hele dag door.

Posted by CasaSpider at 11:30 AM | Permalink | Comments (11)

Nog twee bochten en ook hier kom ik ongeschonden door. Even lijkt het erop of een "toevallig daar geparkeerde auto" me van achteren omver wil rijden, maar hij blijft gewoon stilstaan. Het Uur U nadert. Gek genoeg voel ik geen angst. In de keldergangen diep onder de grond kan men gemakkelijk last krijgen van claustrofobie, gek genoeg maak ik mij in het geheel geen zorgen hoe ik hier ooit weer uit kom. Ik waan mij hoofdrolspeler in Wolfenstein 3D. Gek genoeg.

Aan het eind van de gang staat een deur open. "Dat is vast Unit 201", denk ik kalm. En ja hoor, het is Unit 201. Men heeft duidelijk op mijn komst gerekend, meteen ontwaar ik de felbegeerde HBP. Mijn spieren spannen zich, daar komen twee vrouwen op mij aflopen. "Handel jij dit maar af", zegt de leidster tegen de andere vrouw. "Geen probleem", antwoordt deze. Ze is in zwart leer gekleed en kijkt me aan met een priemende blik. Een blik die ik met mijn staalblauwe ogen ijskoud beantwoord.

Zo staan we een tijdje tegenover elkaar, wie is de jager en wie is de prooi? Voor een buitenstaander lijkt het tafereel uren te duren, de vrouw en ik beseffen aan elkaar gewaagd te zijn. Dan doet zij de eerste stap.

"Hier staat uw hobbelpaard", zegt ze.

Posted by CasaSpider at 9:20 PM | Permalink | Comments (8)

Om half negen bel ik het opgegeven telefoonnummer. Een vrouw neemt op, maar dat kan evengoed een vermomming zijn. We spreken af om tien uur, ze vraagt of ik de routebeschrijving heb. "Ja", antwoord ik kort. Ik ben goed voorbereid.

Eerst geld pinnen, bij dit soort deals moet nu eenmaal cash betaald worden. We willen geen sporen achterlaten. Normaliter documenteer ik alles, nu is het een uitzondering. Niemand mag weten waar dit zich afspeelt. Codewoord HBP, de kwestie is niet geheel ongevaarlijk.

Daar doemt het gebouw op met de bedriegelijke letters SAFE. Conform instructie meld ik me bij de poort en zeg het juiste wachtwoord. Piepend schuift het zware hek opzij. Ik parkeer links op het terrein en lees nogmaals de instructies op het papier:

"Daarna gaat u de kleine brandtrap op en gaat u door de rode deur waarboven Hoofdingang/Receptie/Kantoor staat vermeld (deur naast Unit 16). Vervolgens neemt u direct de trap naar BENEDEN."

De hoofdletters zijn beangstigend maar schrikken me niet af, wat moet dat moet. De bordjes wijzen me de weg in het doolhof met rode deuren. De adrenaline stroomt door mijn aderen. Alvorens een hoek om te slaan declameer ik: "My hands and feet are deadly weapons". Daar is geen woord van gelogen en het verschaft me vrije doortocht. Nog twee afslagen te gaan.

Wordt vervolgd.

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (8)

Een beetje cryptische post, de "vijand" leest mee. We zijn op zoek naar een HBP en dat valt niet mee. Er zijn er genoeg, maar gek genoeg haast niet meer in gewone winkels. Alleen via internet te bestellen, maar daar zijn we inmiddels rijkelijk laat mee. Bovendien vertrouw ik het zaakje niet helemaal.

Morgen een laatste kans om een HBP te bemachtigen in Den Bosch, de deal moet ergens gemaakt worden in een container op een louche industrieterrein. Neen, het is niet eenvoudig om aan een HBP te komen. Een andere vraag is of hij in de auto past.

Posted by CasaSpider at 7:53 PM | Permalink | Comments (3)

Het was een zondag waarin voetbal de klok sloeg. 's Morgens vroeg doen Luchiano (12) en ik een paar dingen, niet geheel tot zijn vermaak. Afwassen, een lesje Frans en een paar partijtjes tafelvoetbal. Over dat Frans gesproken, telkens weer schrik ik van het niveau waarop klas 1th4 van het Beatrix College zich kennelijk bevindt, immers Luchiano is zelfs nog een van de betere leerlingen. Hij had geen flauw benul van de vervoeging van de werkwoorden être en avoir, wat zeg ik zelfs de persoonsvormen zijn hem vreemd.

"Dat gaan we in deze vakantie eens rechtzetten", zeg ik onthutst. "Vandaag ga je de vervoeging van être en avoir leren en vanaf morgen iedere dag twee nieuwe werkwoorden."
Luchiano: "Nee, dat mag niet. Want dan loop ik voor!"

Prompt verslik ik me in een enorme hoestbui en kan pas na tien minuten weer een beetje praten. Het kost de nodige moeite maar de tegenwoordige tijd van être en avoir kennen voorlopig geen geheimen meer voor de jonge Einstein. We spelen een partij tafelvoetbal.

Dat is een mooie voorbereiding op een middagje Eredivisie Live. Al om 13:00 zit ik met een Westmalle Tripel voor de buis. Een klok telt de minuten af naar het begintijdstip van half drie. Dat Ajax uit van NEC gaat winnen is een zekerheid. Maar wat gaat FC Twente in Breda tegen NAC doen? Gezien de krampachtige speelwijze van de afgelopen weken houd ik mijn hart, dat net weer een beetje op gang gekomen is, vast.

Twente gaat furieus van start en krijgt een paar niet te missen kansen. Toch duurt het lang voordat Ruiz de bevrijdende 0-1 binnentikt. Ajax staat dan trouwens al lang voor. De tweede helft is het billenknijpen geblazen. Twente speelt te voorzichtig, maar NAC wil of kan niet veel doen. Door een rode kaart spelen ze ook met een man minder. De kans op de gelijkmaker blijft echter aanwezig, vooral Lurling lijkt daar erg op gebrand te zijn. Groot is de bevrijding als de verder teleurstellende Stoch tien minuten voor tijd voor 0-2 zorgt. Nu kan het haast niet meer mis gaan.

Het gaat ook niet meer mis, FC Twente is kampioen van de Eredivisie seizoen 2009-2010. Gefeliciteerd Tukkers!

Verder staat de laatste competitieronde in het teken van afscheid. Bij Feyenoord doet Roy Makaay dat in stijl met drie doelpunten tegen Heerenveen (6-2). Datzelfde geldt voor de woorden van Ron Jans waarmee hij Groningen bedankt voor de mooiste tijd van zijn leven. Ook bij Twente houden twee spelers het voor gezien, Kenneth Perez en Blaise N'Kufo. Mooi om te zien hoe N'Kufo en voorzitter Joop Munsterman het niet in de planning zittende kampioenschap vieren. Afscheid, het is toch altijd iets bijzonders. Vaak pijnlijk ook.

Posted by CasaSpider at 8:37 PM | Permalink | Comments (7)

Als wij Nederlanders op sportgebied ergens dominant zijn is het wel met korfballen. Over fierljeppen en andere exoten hoeven we het niet te hebben. Het Europees kampioenschap korfbal vindt iedere vier jaar plaats, de eerste editie was in 1998. Nederland heeft ze allemaal (1998, 2002, 2006) gewonnen. Tot zover deze inleiding.

Ergens in de jaren '80 begon ik aan een nieuwe sport. Samen met vriend Paul Erken gingen we eenmaal per week squashen in de All Inn sporthal te Utrecht. De allereerste keer herinner ik me nog goed. Bij de service sloeg ik keer op keer naast de bal, op zeker moment stond er zelfs publiek achter ons mee te lachen. Later is dat wel goed gekomen en werd de service juist mijn handelsmerk.

Ja, in Europa zijn wij dominant qua korfbal. Maar wat te denken van de Engelse dames bij het squashen? Alle 32 edities van het Europees kampioenschap waren voor de Engelsen. Met de nadruk op waren. Gisteren versloeg Nederland het Engelse team in de halve finale met 2-1 en vandaag Frankrijk in de finale in eigen huis, ook met 2-1. Voor het eerst is er een ander land dan Engeland Europees Kampioen en grappig genoeg is dat Nederland.

Als ex-squasher applaudiseer ik derhalve staande voor Vanessa Atkinson, Annelize Naudé en Orla Noom. Allemaal typisch Hollandse namen. Een hegemonie is doorbroken. En nu afwachten wanneer Engeland revanche neemt met korfballen.

Posted by CasaSpider at 6:48 PM | Permalink | Comments (6)