Er is doorgewerkt en veel heen en weer gereden de afgelopen dagen, heen en weer naar Rijen. Een paar highlights.
Aanhangwagen
Donderdag 1 november haalden we de tienerkamer voor Luchiano (10) op bij vrienden van Luc en Pascale. Een tienerkamer past niet in de kofferbak van de donkerzwarte Volkswagen Jetta. Zus Margriet en zwager Wiro hebben een Mondeo met trekhaak en, niet onbelangrijk, een aanhangwagen.
Aan mij de eer om deze combinatie naar Rijen te rijden. Margriet ging voor de zekerheid mee. We laadden de tienerkamer in en reden naar Dommelen om de rest van het gezin op te pikken. CasasPa had bij de Kringloop in Valkenswaard een aardige eethoek gezien, daar gingen we eerst even heen.
De eethoek was snel gekocht en er stond ook een mooi bed met kastjes voor weinig geld. Dat kwam onder andere omdat een aantal latten ontbrak voor de versteviging. Wiro keek de zaak eens aan en zei al snel dat dat geen probleem was. Bij de Formido kochten we vier planken en diezelfde avond zou Wiro langskomen om een en ander in elkaar te zetten.
Het was de eerste keer dat ik met een aanhanger reed. "Er is geen kunst aan", zei Margriet. "Immers de aanhangwagen rijdt gewoon achter je aan." Een geweldig concept. Na vijf minuten was de plankenkoorts al bijna omgeslagen in overmoed. Het moeilijkste van een aanhangwagen is trouwens het inpakken.
De tienerkamer lag er al in en het bed van de Kringloop namen we direct mee. Met verbazing keken wij toe hoe Wiro onderdeel na onderdeel op de aanhanger legde. Waar in mijn geval perfect passend lijkende stukken nooit passen klopte bij Wiro alles precies. Wat een geluk heeft die man!
Ikea
Het uitpakken in Rijen was een fluitje van een cent. Het bed was nog niet in elkaar gezet maar we wilden alvast matrassen, dekbedden, kussens, hoeslakens, slopen en wat dies meer zij hebben. Margriet stelde voor om naar Ikea in Breda te gaan.
Als ik ergens een hekel aan heb zijn het wel Ikea-verhalen. Eens beloofde ik mijzelf plechtig nooit over een bezoek aan Ikea te schrijven. Maar ja, ik zou ook nooit een bonuskaart van Albert Heijn of Airmiles nemen en nu heb ik ze allebei.
Het was zowel voor Lucy als voor mij ons eerste bezoek aan een vestiging van Ikea. Zonder er verder veel woorden aan vuil te maken, het is een geweldig bedrijf. In een uur en een kwartier lag alles waar we voor kwamen in de auto.
Het Bed
Om een uur of zeven arriveerde Wiro, de Man van Het Bed. Met een lege maag kan men niet werken, daarom verorberden we eerst een portie Chinees. Het bed lag in onderdelen in de woonkamer. Wiro overzag de situatie en wees de onderdelen aan die als eerste naar boven moesten.
Die eerste onderdelen konden gewoon aan elkaar geschoven worden. Toen begon het moeilijke gedeelte, het construeren van de verstevigingsconstructie. Eigenlijk zat deze heel snel in elkaar. We legden een bedbodem in het bed en Wiro zei direct: "Hmm... welke maat matrassen hebben jullie gekocht?" "200x90", zei ik achteloos. Dat stond ook op de bedbodems.
"Dan is het bed te lang", sprak Wiro. Hij mat het na en inderdaad, het bed was 212 centimeter lang. "Wat nu?", vroeg ik iets minder achteloos. "We gaan het bed inkorten", sprak Wiro.
Hij schroefde de zaak weer los en zaagde met een ietwat botte decoupeerzaag 10 centimeter van de zijkanten van het bed alsmede de steunplank af. Drie kwartier later had hij de zaak weer in elkaar geschroefd.
We legden een bedbodem in het bed en deze paste nu een stuk beter. Toch was Wiro niet tevreden: "Hmm... de bedbodem steekt boven de zijkant van het bed uit." "Is dat erg?", vroeg ik ongerust.
"Ja, want dan schuift de matras eraf."
- "Ojee, en wat kunnen we daaraan doen?"
"De verstevigingsconstructie laten zakken."
Wiro voegde de daad bij het woord en schroefde het geheel voor de tweede keer los. Een half uur later zaten de planken weer vast maar deze keer een centimeter of tien lager. We legden beide bedbodems erin en bekeken met voldoening het resultaat. Tijd om de matrassen erop te leggen.
Om ongeveer half elf was Het Bed klaar.
Diamond Piet
Zaterdag hadden we een afspraak met Diamond Piet die kwam helpen klussen. Lucy had bij de Kringloop in Valkenswaard een zwarte driezitsbank gezien die zij graag wilde hebben. We kochten hem en hadden het geluk dat Margriet en Wiro zondag toch in Rijen moesten zijn voor een verjaardagsfeest bij hun oude overburen.
Piet heeft (nog) geen TomTom maar was er met zijn uitgeprinte routebeschrijving toch een kwartier eerder. Bij de voordeur had hij een mooi pakket met Duvel en Westmalle Tripel neergezet, waarvoor onze hartelijke dank. Het doel was om de tienerkamer van Luchiano af te krijgen. Dat hield in het in elkaar zetten van een bed en een hang- en legkast.
Probleem was dat al het materiaal in de woonkamer stond. Kom er maar eens achter welke onderdelen bij het bed horen en welke bij de kast. Helemaal als men deze meubels nooit in gemonteerde toestand heeft gezien en beide in dezelfde kleur groen geschilderd zijn.
We begonnen met het bed en warempel, na niet al te lange tijd waren losse planken daadwerkelijk getransformeerd tot een bed. Piet had zijn klusmateriaal meegenomen en dat was spul waar een professional jaloers op is. Dat bleek zondag wel toen Wiro langskwam, die keek zijn ogen uit.
Na het bed moesten Lucy en ik even op pad voor een keukenkastje, een gasstel, een wasmachine en een televisie. Het keukenkastje is bij Formido besteld en de overige spullen worden dinsdag door Mikro afgeleverd. Wij zijn benieuwd. We haalden Chinees en daarna begonnen Piet en ik aan de kast.
Het was een hele klus (voor ons) maar ook de kast staat. Er was alleen iets geks, we hielden twee grote groene planken over. Na uitgebreid passen en meten concludeerden we dat die toch echt niet in de kast konden. Het geeft altijd een vreemd gevoel als men onderdelen overhoudt, maar zowel bed als kast zagen er respectievelijk uit als een bed en een kast.
We bedankten Piet voor de support en de gezelligheid. Hij reed terug naar Utrecht en liet zijn Super Tools bij ons achter.
Beren
Vrijdag waren Margriet en ik een ochtend alleen naar Rijen gereden om de eethoek erheen te brengen. Die eethoek moest eerst bij de Kringloop worden opgehaald. Terwijl wij hem vastsjorden met zes gele spanbanden stopte er een auto vlak bij de ingang van het magazijn.
Er stapte een vrouw uit die vroeg of ze een oude pick-up (draaitafel) kon achterlaten. Daarna sleepte zij twee enorme pluchen beren uit de kofferbak. Margriet zei direct: "Hey, is dat niets voor Diana (1)?" De man van de Kringloop die ons hielp vond dat een goed idee: "Neem maar mee!" We hoefden er niet voor te betalen en waren twee beren rijker.
(Klik voor groter)
Diana is ermee in haar nopjes.
Zondag
Zondag waren wij om iets over enen in Rijen. Margriet en Wiro kwamen er al snel aan met de aanhanger met daarop de eerdergenoemde zwarte driezitsbank en een salontafel van CasasPa. Ze wilden de tienerkamer van Luchiano zien en vonden dat die er goed uitziet.
Ik wees op de twee overgebleven planken. "Hmm... dat is vreemd", zei Wiro. Na even nadenken concludeerde hij dat dat onderdelen waren van een la voor onder het bed. In de tussentijd had Margriet contact gelegd met de vorige eigenaren en die bevestigden dit.
Met behulp van Diamond Piet's Super Tools was het eenvoudig, ja zelfs een plezier voor Wiro om de beddenla onder het bed te bevestigen. Toen zij naar hun verjaardagsfeestje gingen reden wij naar Ikea in Breda. Hier was het een drukte van belang maar we slaagden zonder daar veel woorden aan vuil te maken erin om pannen, borden, glazen en bestek aan te schaffen.
Verhuizing
Ons huis wordt steeds bewoonbaarder en het moment van verhuizen is bijna aangebroken. Dinsdag wordt de eerste keer dat we er blijven slapen en woensdag gaat Luchiano voor het eerst naar de Sint Jozefschool in Rijen. UIteraard neemt hij dinsdag afscheid van de Sint Servatius in Borkel, de school waar hij gedurende onze eerste tijd in Nederland met veel plezier naar toe is gegaan.
Het wordt ook een afscheid van CasasPa en Truus die ons ruim een maand gastvrij onderdak hebben geboden. Maar vandaag is het maandag. Dinsdag en woensdag zijn nog toekomst. We zullen zien hoe de dingen lopen.
"Volgens mij past hij wel als ik wat forceer", zei ik tegen Lucy. "Neen, jij gaat niets forceren!", antwoordde zij beslist. Op zich heel verstandig, alleen konden we niet verder. Ik besloot met de twee planken, de spie en de gebruiksaanwijzing naar Ikea te rijden. Luchiano ging met me mee.
Zaterdagavond zag ik op televisie een voorstelling van de Surinaamse cabaretier 
Engeland-Kroatie (2-3) was een heel ander verhaal, wat een geweldige wedstrijd. Overigens vooral van de kant van de Kroaten die op eerdergenoemde ranglijst om onverklaarbare redenen onder Nederland staan.
