blogger

Vrijdagavond begonnen, gisteren drie uurtjes gewerkt en nu alweer bijna vier uur hier, bij Aqualectra Distribution. Het einde is nog niet in zicht. Feitelijk zitten we straks in een zogenaamde Mixed-Zone, met zowel NT- als Windows/2000 Servers. Dat heeft nogal merkwaardige effecten op de permissies. Merkwaardig is niet hetzelfde als plezierig in deze context.

Wel plezierig is dat collega Wim nu ook mijn buurman is. Nadat wij (Lucy, Luchiano en Ilona) om een uur of negen terugkwamen van Pleincafe Wilhelmina met een grote Kaas/Pepperoni-pizza, was bij de buren de housewarming-party al begonnen. Snel dus de pizza naar binnengewerkt en op naar het feest. Er waren niet zoveel mensen, toch was het een bijzonder heftige party. Laten we zeggen dat het huis goed is ingezegend...

Via allerlei zijsprongen, waar ik u verder niet mee zal vermoeien, kwam het volgende verhaal bij mij bovendrijven. Een ex-collega van mij houdt niet van sperciebonen. Toen hij trouwde kwamen er op een zeker moment, zoals het in een goede Hollandse Keuken betaamt, toch sperciebonen op tafel. Mijn collega was toen nog erg verliefd op zijn vrouw. Hij durfde haar daarom niet te vertellen dat hij helemaal niet van sperciebonen hield, ofschoon dat wel het allervieste voedsel was wat hij zich kon voorstellen. En dus at hij de sperciebonen op. Om de vieze smaak weg te nemen, bedekte hij de bonen met een dikke laag mosterd.

Regelmatig stonden er sperciebonen op het menu en iedere keer at de arme man ze op, doordrenkt in mosterd. Jaren later was er een feestelijke gebeurtenis. De vrouw wilde eens lekker koken voor haar man en vroeg hem wat zij moest maken. 'Ah, dat weet ik niet', zei de man. 'Ok, dan maak ik lekker sperciebonen voor je', zei de vrouw. 'Het is nu of nooit', dacht de man en hij zei: 'Nee, alsjeblieft niet, ik hou helemaal niet van sperciebonen!'.
'Hoe kan dat nou?', zei de vrouw, 'dat is je lievelingskostje toch, sperciebonen met mosterd...'
'Ja, die mosterd smeer ik er juist op omdat ik het anders niet door mijn keel krijg!', antwoordde de man.

En daarmee was vele jaren later een misverstand toch nog uit de weg geruimd.

Los caminos de la vida... es dificil caminarlos...

Lucy heeft een bijzondere manier om iets gedaan te krijgen. Ze zegt dan: 'Zeg een getal'. Als ik dan bijvoorbeeld 10 zeg, zegt zij 11 en vervolgens 'Het hoogste nummer wint, jij moet de afwas doen!'. U zult begrijpen dat ik daar precies één keer ingetrapt ben. Nu ik vakantie heb wordt de strijd om de afwas iedere dag gevoerd. En ik moet zeggen met succes, want zowel gisteren als vandaag heb ik gewonnen! Voor de duidelijkheid: winnen betekent niet afwassen.

Gisteren had ik op een papiertje geschreven dat degene met het laagste cijfer zou winnen. 'Ik zeg 5, wat zeg jij?', vroeg ik Lucy. Zij antwoordde met 6. En mocht dus afwassen. Vandaag wist ik eigenlijk wel dat Lucy 4 zou zeggen, men leert zijn Pappenheimers kennen. Dus schreef ik op het papiertje '4 moet afwassen'. Voor de zekerheid schreef ik op de achterkant nog '6 moet afwassen'. Maar Lucy zei netjes '4'.

Zojuist hoor ik haar echter zeggen dat ze naar Punda gaat, dingen kopen. En dus mag ik toch de afwas doen. Ach, is de lol van het spel vaak niet leuker dan het resultaat? Ja, vaak wel, alleen zullen zeker Italie en Spanje het hier niet mee eens zijn.

Mannen hebben een hekel aan het huishouden, dat is genoegzaam bekend. Vrouwen doen het huishouden al sinds jaar en dag en derhalve wordt er wel eens geargumenteerd dat vrouwen nu eenmaal meer geschikt zijn voor het huishouden. Dat er een soort huishoudsgen bestaat.

Vandaag hoorde ik echter een theorie die mijns inziens dichter bij de waarheid komt. Het gaat er niet om of vrouwen meer geschikt zijn voor het huishouden, sterker nog, zij hebben er óók een hekel aan. Neen, het gaat erom wie het langste in een vies huis kan leven. En dat winnen mannen altijd!

Vandaag een minuscuul inkijkje vanuit een simpel organisme, genaamd Man, in de complexe wereld van de Vrouw. Ik zit achter een bord tomatensoep met knoflookgehaktballetjes. Gisteren is Lucy begonnen met een van haar 'experimenten' en dat was ditmaal dus tomatensoep. Gisteren was hij nog niet echt te pruimen, vandaag is het een stukje beter. Lucy garandeerde mij dat ik hem in Fase 5 erg lekker zal vinden. Tot die tijd moet ik Fase 2, 3 en 4 nog slikken.

De kern van bovenstaande alinea is, en ik geef toe dat het er bijzonder moeilijk uit te halen is, dat vrouwen altijd willen experimenteren. Of het nu is met hun kapsel, met de inrichting van het huis, of met het eten, altijd moet er iets veranderen. Mannen zijn conventionele wezens, enigszins zeer bevreesd voor veranderingen. 'Er was nooit iets mis met die soep, ik vond hem altijd lekker, waarom in Godsnaam moet zij hem ineens zo klaarmaken (en verpesten)!'.

Geruime tijd na in productie name van het experiment begint de man er langzaam aan te wennen. En voor hij het weet is het onderdeel geworden van zijn statische, onwrikbare werkelijkheid. Tot het volgende experiment...

Het leven is net als de Libelle. Of de Autoweek zo u wilt. Als je voor het eerst zo'n blad leest denk je 'sjonge, sjonge, wat een hoop nieuwe informatie, interessant!'. Blijf je dat blad wekelijks lezen, dan kom je er al snel achter, de een natuurlijk wat sneller dan de ander, dat de stof zich op subtiele wijze herhaalt. Tenminste op het oog. Gezien over honderd jaar vindt er namelijk wèl een verschuiving plaats. Deze verschuiving is bijzonder interessant, helaas maken wij dat niet mee, neen, wij blijven neuzelen in de marge. Zonder echt een verschuiving tot stand te kunnen brengen, dat wil zeggen Merkbaar en Nu.

Marti heeft de eeuwenoude Man-Vrouw-Discussie aangezwengeld door middel van ene Eucalypta, gevolgd door een bijdrage van Verbal Jam en van Marti zelf.

In de loop der jaren ben ik eerder dommer dan slimmer geworden. Toch heb zelfs ik geleerd om af en toe tot tien te tellen en ietwat genuanceerder uit de hoek te komen. In dit soort discussies moet men namelijk op eieren lopen, immers in het geval van mannen en vrouwen voelt altijd iemand zich persoonlijk aangesproken. Gebruik de woorden Belg, Groen, Minister en Vrouw in de verkeerde context en je mag voor straf Marti's hele stylesheet herschrijven... :-)

Ach, er moet wat balans zijn. Zo ook tussen nuance en polariseren.

Als twee mensen een relatie aangaan, gebeurt het niet zelden dat één van de twee partners dik wordt. Soms gebeurt dit zelfs bij beide partners. Als de man dik wordt, is er geen enkel probleem. Vrouwen mesten hun mannen graag vet en vinden een buikje wel koddig en gezellig. Ja, mijn neus! Vrouwen proberen ons gewoon zo onaantrekkelijk mogelijk te maken voor op de loer liggende concurrentes!

Bij mannen ligt dit anders, zij willen niet dat hun vrouw dik wordt. Klaarblijkelijk zijn mannen veel zelfverzekerder met betrekking tot hun vrouwen. Weliswaar kan dit geheel ten onrechte zijn en is die zelfverzekerheid op niets gebaseerd, maar daar zitten wij niet mee. Zo zijn de feiten. Stel nu dat de vrouw in de betreffende relatie dikker wordt, mag dit een reden zijn voor de man om haar te dumpen, wegens wanprestatie bijvoorbeeld?

Samengevat ben ik benieuwd wat u vindt van deze stelling: Een man mag zijn vrouw dumpen als zij dik wordt.

Vanmorgen was ik even aan het internetten, Luchiano keek naar Cartoon Net en Lucy lag nog vredig in haar bedje. Koffie had ik al gezet en ik wilde net een boterham met uien en gesmolten kaas klaarmaken, toen ik de kolder in de kop kreeg.

'Kom, doe eens gek', sprak ik mijzelf toe, 'en maak eens een ontbijtje op bed voor Lucy!'. Nu is het zo dat als ik van mijzelf zeg dat ik romantisch ben, Lucy in een onbedaarlijke lachstuip schiet. Voor de wantrouwenden onder u, neen, ik had ook niets goed te maken, tenminste niet dat ik mij daar bewust van was.

Even later liepen Luchiano en ik met een dienblad met daarop koffie, vruchtensap, een boterham met gesmolten kaas en een eitje de slaapkamer in. Lucy was blij verrast, dat was haar nog nooit overkomen, bij mij dan. Waarom gebeurt dat nou niet veel vaker, dat mannen hun vrouw ontbijt op bed brengen?

Mannen komen van Mars en denken veel praktischer. En als er iets niet praktisch is, dan is het wel ontbijt op bed. Voor je het weet heb je kruimels tussen de lakens of hete koffie over je heen. Eten aan een tafel is gewoon veel handiger, je kunt er ook nog de krant bij lezen of wat surfen op het web.

Vrouwen komen van Venus en zien veel meer het idee erachter, de man die haar attentie geeft en qua locatie is een bed natuurlijk bijzonder romantisch. Het ongemak nemen ze voor lief, vergelijk het met kamperen in eeen tentje. Daar hebben veel mensen betere herinneringen aan dan een vakantie in een luxe-hotel.

Nu nog even een romantische slotzin bedenken... uuhmm... ja, ik heb hem: 'Als we nu allemaal een beetje onze best doen, kunnen Venus en Mars elkaar in het midden (de Aarde, red.) ontmoeten!'.

Niks meer aan doen, CasaSpider.

In het normale leven zijn mannen praktisch, nuchter en efficiënt. Ik zal hier niet beweren dat vrouwen onpraktisch, dronken en inefficiënt zijn, maar doorgaans bewegen zij zich toch door het leven met ietwat meer overhead, meen ik te mogen stellen.

Nu geloof ik heilig in het woord Balans, feitelijk is dit één van de belangrijkste woorden die ik ken. Er moet dus iets tegenover staan, tegen bovenstaande stelling. En gelukkig is dat ook zo. Het is genoegzaam bekend dat mannen meer gericht zijn op één ding en vrouwen op meerdere zaken, zeg maar specialisten versus generalisten. Dit verschijnsel ziet men terugkomen in bijvoorbeeld hobby's. Mannen hebben over het algemeen vaker één echte hobby, die ook nog eens buitensporig veel tijd en geld kost. Vrouwen hebben dat veel minder, door de bank genomen verzamelen zij alleen schoenen.

Neem audio-appartuur, fotografie, modelvliegtuigen of postzegels verzamelen, het zijn bijna allemaal mannen die dit doen. Hetzelfde geldt voor sport. Dit weekend is de Eredivisie weer begonnen in Nederland, na een winterstop van ruim een maand. Als het om sport gaat zijn mannen volledig irrationeel, inefficiënt en niet nuchter.

Vanmorgen om 09:45 startte de live-uitzending van Feyenoord - FC Twente. Ja, we lopen hier vijf uur achter, vandaar. Ik moest ook nog snel boodschappen doen en calculeerde dat ik dan in ieder geval de gehele tweede helft kon zien. Lucy bood aan om de wedstrijd op video op te nemen. Als er iets is waar ik de zin niet van inzie, dan is het een live-voetbalwedstrijd op video opnemen. Nuchter bezien had Lucy natuurlijk groot gelijk, maar daar komt nu juist het irrationele aspect de hoek om kijken.

In de 60e minuut zat ik op mijn stoel, met een kop koffie erbij. Het was inmiddels 2-1 voor Feyenoord en onmiddellijk werd het 3-1 door Thomas Buffel. Hierna begon het gebruikelijke gekluns van Feyenoord, dat doen ze altijd als ze voorstaan. Binnen een paar minuten scoorde Twente tegen en werd het 3-2. Toen begon mijn aandeel in de wedstrijd. Schreeuwend en vloekend zweepte ik mijn mannen op, ik zal u de details besparen. En langzaam ontworstelde Feyenoord zich aan de malaise en won verdiend met 4-2

Kijk, dat was natuurlijk nooit gebeurd als ik de wedstrijd op video had opgenomen. Zelfs een gevaarlijke gek snapt nog wel dat het geen zin heeft om te schreeuwen tegen een video-band, terwijl de uitslag al vaststaat! Neen, dat moet live gebeuren, dat is zo klaar als een klontje.

Vroeger heb ik het wel eens geprobeerd hoor, Ajax - Feyenoord opnemen. De spanning werd dan al snel ondraaglijk. Ik moest er niet aan denken 90 minuten naar een video-opname te kijken waarin Feyenoord misschien zou verliezen. Snel keek ik dan op teletekst en alleen bij een positief resultaat keek ik de band af.

Daarmee is bovengenoemde balans weer hersteld.

Gisteren en vandaag zijn bijzondere dagen. Gisteren vierden Lucy en ik onze huwelijksdag. 's Middags had ik vrij en gingen we kado's uitzoeken. 's Avonds kwam de babysit en gingen wij naar de toepasselijke film Maid in Manhatten met Jennifer Lopez. De film viel ons alleszins mee. Na een drankje bij Tu Tu Tango belandden we in het Casino. Ietwat later dan gepland kwamen we thuis, daar pluk ik nu de vruchten van.

Vandaag is het Valentijnsdag. Aangezien er gisteren al genoeg geld over de balk gegooid is, heb ik vandaag niet zo'n zin om weer kado's te gaan kopen. Gelukkig hebben we hier iets nieuws, voor Curacao dan: SMS berichten naar de TV sturen. Het leuke is dat ik dicht bij het vuur zit. Ten eerste ben ik gedetacheerd bij UTS, de Curacaose KPN en ten tweede is mijn bedrijf SQL Integrator en dan met name onze Java-Goeroe Chris de maker van de software.

Het was een hectisch project, met name om de betrokken partijen technisch aan elkaar te knopen. Maar zojuist heb ik mijn boodschap verzonden. Lucy was aan de telefoon en keek tegelijkertijd naar de TV. Binnen tien seconden na verzending van mijn SMS-je verscheen de boodschap op TV. Ze vond het erg leuk. Dat het nog tien seconden duurde komt doordat een Human Interface iedere boodschap moet beoordelen. Reclameboodschappen en scheldkannonades zijn immers niet gewenst.

Straks kijken of ik er met één SMS-je afkom vandaag...

Zo sinds half januari van dit jaar ben ik enigszins op dieet. Nu hoef ik daar niet veel voor te doen of te laten, want een gemiddelde DBA verbrandt zo'n 6000 calorieën per dag.

Gisteren was het mijn relax-avondje. Ik hoefde niets te doen, normaliter koop ik dan een Panorama, een Nieuwe Revu en een Autoweek en ga lekker lezen. Om een of andere reden lagen deze bladen gisteren niet in de schappen van supermarkt Vreugdenhil. Gelukkig hadden ze er wel Duvel, dus even later stonden vier occurrences van dit Belgische bier in de koelkast koud te worden.

Nadat ik Luchiano had voorgelezen uit zijn lijfblad Donald Duck, ging ik er eens lekker voor zitten. Iets ontbrak er echter aan mijn geluksgevoel, een sigaar! 'Hmmm, ik heb zin in een sigaar', mompelde ik voor mij uit. Lucy hoorde dat en zij bood onmiddellijk aan om sigaren te gaan halen bij de toko twee straten verder.

Toen zij vijf minuten later terugkwam met vier sigaren had zij nog een verrassing voor mij. 'Ik heb ook een zak Doritos Nacho Cheesier voor je meegenomen, waar jij zo dol op bent', zei ze.

'Hè nee hè', antwoordde ik zuchtend, 'daar heb ik nu helemáál geen zin in, ik ben op dieet, weet je wel?'. Nu was Lucy boos, ja zo snel kan dat gaan. 'Doe ik eens iets liefs voor jou, is het weer niet goed!'. 'Ja, maar je weet toch dat ik op dieet ben, zo schiet dat natuurlijk niet op!'. Dat soort werk.

Even later zaten we toch weer gezellig naar een leuke aflevering van het programma Mónika te kijken op Canal SUR. Een Peruaanse talk-show, waar nu enige traditionele muzikanten en danseressen te gast waren. Werkelijk prachtige muziek maken die mensen, een beetje in de stijl van de Buena Vista Social Club.

Inmiddels had ik mijn tweede sigaar opgerookt en ook het tweede flesje Duvel was er bijna doorheen. Het begon te kriebelen. Ik vocht nog even, maar zei toen tegen Lucy: 'Ok, je hebt gewonnen...'.

'Wat, gaan we slapen?', zei Lucy.
'Neen, ik wil Doritos', zei ik.
'Ha! Vergeet het maar, die krijg je niet meer. Te laat!', zei Lucy.

Even later streek zij over haar hart en mocht ik tegen betaling van vijf kusjes een bakje Doritos met Chili Cheese Dip in ontvangst nemen. Het was een portie van misschien 200 gram. Vandaag ben ik anderhalve kilo zwaarder.

Zojuist las ik bij Carin's Webkast over haar nieuwe kapsel. Het is geloof ik iets heel anders geworden, getuige het volgende citaat:

"Ik voel me wel een ander mens nu, met mijn ultrakorte pony met lange pieken eroverheen gedrapeerd. Erik vindt het helaas minder. Hij vroeg liefjes of ik gek geworden was."

Ik ken mijzelf al sinds jaar en dag met hetzelfde kapsel. OK, het wordt langzamerhand wat zilverder van kleur. Voor de rest heb ik twee keer afgeweken. Eerst liet ik het wat langer groeien, voor Lucy omdat zij dat leuker vond staan. Het absolute dieptepunt werd bereikt op mijn verjaardagsfeest in het jaar 2000. Mijn haar was toen lang en als kadootje werd het op die bewuste avond zwart geverfd.

Toen ik de volgende dag nog licht beneveld naar het toilet ging en per ongeluk in de spiegel keek schrok ik mij helemaal wezenloos. Wat deed die vreemde vent in mijn toilet?

Het zwart groeide er langzaam uit, op de verpakking stond expliciet dat het er absoluut niet uit te wassen viel. Ik maakte van de gelegenheid gebruik door het laatste stukje weg te laten knippen. Zo had ik mijn frisse, krachtige coupe terug.

Mannen houden niet van verandering met betrekking tot haar. Niet van zichzelf en ook niet van hun vrouw. En al helemaal niet als lang wordt ingewisseld voor kort! Waarom willen vrouwen altijd hun haar veranderen? Blond, rood, zwart, rasta, sluik, permanent. Alle combinaties moeten worden uitgeprobeerd.

Deze veranderingsdrang bereikt zijn hoogtepunt als een relatie op de klippen is gelopen. Goed, dat kan ik nog enigszins begrijpen onder het motto schoon schip maken.

Grappig in deze is ook hoe vrouwen met complimenten omgaan. Onze Office-manager was weer eens van haartype en -kleur veranderd. Ik vond het er goed uitzien en zei haar dat. 'O, zat het daarvoor niet goed dan?', was haar onverwachte commentaar.

Ingewikkelde wereld...

Veel dingen in het leven die weten wij wel. Alleen zijn we ons er niet altijd even bewust van. Op het moment dat kennis uit het onderbewuste wordt aangesproken, komt het allemaal weer vertrouwd over. Zo is het befaamde Aha-Erlebnis ontstaan.

Persoonlijk heb ik dat Aha-Erlebnis met name bij zogenaamde Geitenwollensokkencursussen. Daar wordt eigenlijk nooit iets nieuws verteld en toch is het nuttig om zo nu en dan de onbewust bekende levenswijsheden eens op te rakelen.

Vanmorgen had ik mijn favoriete huiscolumniste (ik heb er maar één) Tanja op MSN. We kletsten wat heen en weer en het gesprek kwam op Tanja's vriendje. Zij kan het op alle gebieden uitstekend met hem vinden, dat is heel mooi.

Plotseling schreef Tanja: "Weet je wat zo grappig is? Na een nacht met hem heb ik de hele dag zin om allerlei vrouwelijke dingetjes te doen: koken (bijzondere recepten of gebak), bloemen schikken, was doen, schoon maken enzo. En verzorging van lijf en haar enzo."

Ik kan niet zeggen dat ik echt een Aha-Erlebnis had bij deze ontboezeming, maar toen ik weer enigszins bij mijn positieven was, kon ik me er toch wel iets bij voorstellen. Als ik ergens op bezoek ben zal ik de aanwezige vazen met bloemen met heel andere ogen bekijken...