« September 2009 | Main | November 2009 »

October 28, 2009

Spiders denken ook in de Efteling

Het is herfstvakantie, tenminste in Zuid-Nederland dan toch. Het uitgelezen tijdstip om een pretpark te bezoeken, jammer is alleen dat veel mensen op hetzelfde idee komen. Best een vreemd proces, dat mensen onafhankelijk van elkaar hetzelfde bedenken. Het is de basis van een leuk en complex raadsel dat zomaar in de Efteling kan spelen.

In een groot gebied wonen honderd kabouters. Alle kabouters hebben een puntmuts op en die puntmuts kan rood of blauw zijn. De kabouters kunnen wel zien wat voor kleur puntmuts de andere kabouters op hebben maar er is geen enkele, ik herhaal geen enkele mogelijkheid dat een kabouter kan zien of hij zelf een rode dan wel een blauwe puntmuts op zijn kop heeft. Van belang is dat er minimaal één kabouter is met een rode puntmuts en minimaal één met een blauwe. Verder is niet bekend hoeveel rode en blauwe er zijn.

In het gebied staat een kasteel en daarin woont een koning. Elke dag, ik herhaal elke dag gaan alle kabouters naar een open plek in het bos. Op zekere dag hangt daar aan een boom een bericht van de koning:

"Over maximaal honderd dagen (mag ook eerder) verwacht ik ALLE, ik herhaal ALLE kabouters met een rode puntmuts tegelijkertijd bij mij in het kasteel. Als er ook maar één te weinig is of er één verschijnt met een blauwe puntmuts dan worden alle kabouters op gruwelijke wijze afgeslacht. Tot zover, jullie koning."

Vraag mij niet waarom. De basis van de oplossing is dat de kabouters allemaal op precies dezelfde wijze denken. In de tussentijd stappen de Spiders in de auto naar Kaatsheuvel. De trip wordt gedeeltelijk gesponsord door Airmiles, daar heb ik twee entreebewijzen bij elkaar gespaard. 28 Euro per kaartje is niet niks en we hebben geluk dat Diana (3) pas drie jaar is en gratis naar binnen mag.

Het is die maandag 26 oktober een tikkeltje regenachtig, maar dat is niet erg. We gokken erop dat de meerderheid van de mensen die allemaal hetzelfde denken denken dat ze beter op woensdag kunnen gaan, immers de vooruitzichten zijn dat er dan minder kans op neerslag is. Uiteindelijk zijn er nog heel wat mensen die zo denken als wij, maar de drukte valt alleszins mee.

26.10.2009: Lucy en Diana (3) hebben veel plezier in de Piranha (Efteling). Klik voor groter.Bij onze eerste attractie Droomvlucht dreigen we een half uur in de rij te staan. Na vijf minuten roept een vriendelijke vrouwenstem om dat er een technisch probleem is en kunnen we weer vertrekken. Villa Volta is heftiger dan we dachten c.q. ons herinnerden. Diana houdt zich echter goed in de ronddraaiende woonkamer.

Dan staan we in de rij voor Vogel Rok. Nu heb ik destijds wel hard gelachen om de foto van Diamond Piet, maar helaas het bijbehorende verhaal eigenlijk niet zo goed gelezen. Een jongetje zegt plotseling tegen ons: "Hey, maar dat meisje (Diana, red.) mag er niet in hoor. Zij is te klein." Lucy en Diana verwijderen zich daarop uit de rij en wachten buiten op Luchiano (12) en mij. De opmerking van het jongetje had iets van achterdocht in me los moeten maken.

Enfin, na een duizelingwekkende rit in het donker maar dat maakte verder niet uit want ik had mijn ogen stijf dicht geknepen zijn we er toch levend uitgekomen. Het begint te regenen en dat komt goed uit want we hebben honger. Als we het restaurant verlaten is het praktisch droog, welk een timing.

Tijdens het eten hebben we Lucy overgehaald om samen met Luchiano Vogel Rok te bezoeken en dat doet ze dapper. Diana en ik kijken naar een voorstelling van Tita Tovenaar. Door onze verhalen is Lucy goed voorbereid op Vogel Rok en valt het haar mee wat wel jammer is. Overigens had ook zij haar ogen dicht. Dan is deze idyllische scene toch minder eng.

Even later mag ze weer aan de bak of liever gezegd "De Boot" in. Typisch een attractie die er gewoontjes uitziet maar toch wel heftig is. Dat herinner ik me nog wel uit 1995 of daaromtrent en daarom bied ik snel aan om met Diana op het bankje te wachten. Daar verschijnen de helden en al snel begint het schip te zwiepen. Pas later als we weer thuis zijn zie ik op de uitvergroting hoe leuk Lucy het heeft gevonden. Het lijkt wel een scene uit Scream.

Als wisselgeld mag ik met Luchiano in de Python. Helemaal lekker voel ik me niet in de wachtrij. Een meisje zegt tegen een jongen: "Ik ben blij als we straks thuis zijn. Hier krijg ik altijd zo'n pijn van in mijn rug." Een tikkeltje blasé. We zijn aan de beurt en stappen in de ijzeren slang.

De eerste scherpe bocht naar links herinner ik me nog. Dan duiken we naar beneden richting de dubbele looping om daarna bulderend naar rechts geslingerd te worden in de aanloop naar de kurkentrekker. En dan is het alweer afgelopen. Op de foto die onderweg door de Efteling gemaakt is lijkt het alsof ik in de foetushouding zit maar schijn bedriegt. Ik was gewoon druk bezig mijn veters te strikken en ondertussen Luchiano aanwijzingen te geven niet in paniek te geraken. Het gekke is dat hij dit verstond: "Aaaaaaaaarrrrrrrrrrrgggggggggggghhhhhh". Toch maar eens beter leren articuleren.

Kijk eens hoe relaxed we uit de attractie komen. Luchiano heeft zelf even later behoorlijk last van het ritje. In de kurkentrekker is zijn hoofd een paar keer flink tegen de stootkussens geknald en hij heeft er flinke hoofdpijn aan overgehouden. Toch doen we de Piranha er meteen achteraan. Lucy en Diana genieten met volle teugen.

De dag zit er bijna op. We eten een suikerspin, zien een ganzenoptocht en doen een hernieuwde poging bij Droomvlucht maar inmiddels staan er zoveel mensen dat we het laatste uur in de draai- en zweefmolens doorbrengen. Vanaf twee uur heb ik de Nokia Sportstracker aangezet en tot mijn verbazing hebben we in die ruim drie uren meer dan zeven kilometer gelopen. Later realiseer ik me dat het ritje in de Piranha daar ook bij is opgeteld.

Vermoeid maar tevreden rijden we naar huis. En, zijn we eruit wie de rode puntmutsen op hebben? De koning wacht!

October 27, 2009

Gesa, Gertrud und die Vogelscheuche

"We gaan zondag naar Dommelen", zeg ik tegen Luchiano (12).
- "Oh, naar opa en oma", antwoordt de slimmerik.
"Ja, en weet je wie er ook zijn? Tante Gesa en tante Gertrud uit Duitsland."
- "Oh, en spreken die alleen maar Duits?"
"Ja, die kunnen alleen maar Duits."
- "Vet!"

Sinds twee maanden heeft Luchiano Duits op school en zo nu en dan gooit hij er zomaar een zinnetje uit: "Sind Sie neu hier?" En meer van dat geneuzel. Het is leuk beide tantes na lange tijd weer eens te spreken. Veel herinneringen passeren de revue maar Luchiano heeft zijn Duits niet geoefend. Liever speelt hij op CasasPa's laptop, samen met zijn neven Marnix en Ruben.

25.10.2009: Tante Gesa en tante Gertrud op bezoek in Dommelen, da koennen wir mal wieder Deutsch reden. Klik voor groter.Om half vijf stelt zus Pascale voor om een rondje te lopen over het terrein van het Internationaal Vogelverschrikker Festival in Valkenswaard. Twee jaar geleden waren wij daar ook al eens, kennelijk betreft het het enige culturele evenement in Striepersgat?

De Duitse tantes gaan mee en ik moet even zoeken naar het Duitse woord voor vogelverschrikker: Vogelscheuche. Sowieso is mijn Duits iets teveel doorspekt met Spaans, maar daar kan helemaal niemand iets aan doen. Dat laatste is het actuele stopzinnetje van Martin Jol.

Volgens de tantes lijk ik sprekend op mijn (overleden) opa. Maar dan natuurlijk wel in de tweeëndertigjarige uitvoering. Er komt een fotoboek op tafel met foto's van opa en oma toen eerdergenoemde zus Pascale net geboren was. We schrijven 1972.

Ook brengen zij pentekeningen mee, gemaakt door mijn opa in Rothenburg ob der Tauber dat vooral beroemd is om de houtsnijkunst van Tilman Riemenschneider (Wikipedia) en daterend uit februari 1945. Mijn familie van moederskant woonde overigens in Sankt Wendel, Saarland. Zie alhier de pentekeningen: 1, 2 en 3 (origineel).

In een dergelijke Casa Cultuur Clash vergeet men haast het evenement van de dag, dat van de Vogelverschrikkers. We sluiten af met een samenvatting in zes foto's.

Morgen nog meer cultuur, die zijdelings ook met vogels te maken heeft. Wie heeft een idee?

October 24, 2009

Luchiano wordt 12 jaar

Het is alweer zijn derde verjaardag in Nederland, vandaag is Luchiano (12) twaalf jaar oud geworden. Gefeliciteerd, swa! We kijken even terug op het afgelopen jaar. Toen zat hij nog in groep 8 van de KBS Sint Jozef. De Cito-toets bepaalde dat hij naar een gemengde brugklas VMBO TL (Theoretische Leerweg) / HAVO mocht. We kiezen voor het Beatrix College in Tilburg.

24.10.2009: Luchiano is twaalf jaar geworden en we eten pizza met kaarsjes. Klik voor groter.Als ouder ben je toch ietwat bezorgd als je kind ineens bijna acht kilometer per dag heen en ook weer terug moet fietsen naar een school met enorm veel leerlingen. Dat valt gelukkig 100% mee, elke dag vertrekt Luchiano voor half acht met zijn vrienden Joey, Morteza en Diego richting Tilburg. Die jongens zijn allemaal een stuk ouder en groter dan hij. Of die invloed positief is daar zijn we nog niet uit, maar het behoren tot The Rijen Clan geeft een veilig gevoel.

Op school geeft Luchiano's gedrag soms reden tot zorg. Op een ouderavond vorige week vroeg zijn lerares biologie wiens vader ik was. "Van Luchiano", antwoordde ik. "Oh, nou zijn cijfers zijn prima maar zijn houding... die is echt verschrikkelijk. Hij vindt alles gemakkelijk en saai, daarom geef ik hem nu maar HAVO/VWO-stof." Een soortgelijk verhaal vertelt zijn lerares wiskunde. Dat opgeteld bij een paar akkefietjes waarbij Luchiano vrijdag een andere leerling al dan niet expres met secondenlijm besmeurde leidt dat tot enige ongerustheid. Maar... zijn cijfers zijn ruim boven verwachting.

Op een verjaardag denkt men echter niet aan ellendige zaken als school. 's Morgens gaan we vroeg op pad naar sportzaak Van Delft in Dongen. Haha, Dongen. Toevallig, maar wat is toeval, lees ik vanmorgen in mijn archieven van november 2002. Wilbert en Angelique nemen afscheid van Curacao en keren terug naar Nederland, naar Dongen om precies te zijn. Ik schrijf: "Zelf zou ik het wel weten als ik moest kiezen tussen Curacao en Dongen, maar Wilbert en Angelique weten het kennelijk ook." En nu wonen wij in Rijen, de buren van Dongen en nog een stukje kleiner.

Luchiano wil nieuwe sportschoenen en daarvoor zijn we bij Van Delft Sport in Dongen aan het juiste adres. De sympathieke eigenaar helpt altijd erg goed en straalt daardoor vertrouwen uit. Even later is hij een paar Adidas sportschoenen rijker, doen we boodschappen bij Albert Heijn en zingen thuis de eerste verjaardagsliederen. Aangezien de jarige job niet van taart houdt maar wel van pizza proberen we de twaalf kaarsjes in de Casa di Mama pizza te boren. Dat valt om den drommel nog niet mee. Is het misschien daarom dat men eerder spreekt van verjaardagstaart dan van verjaardagspizza?

24.10.2009: Luchiano is twaalf jaar geworden en we eten pizza met kaarsjes. Klik voor groter.Uiteindelijk lukt het en dan maken we tegen zijn zin deze foto. "Als je die plaatst krijg je problemen!" Gelukkig leest hij mijn blog eigenlijk nooit, gewoon te lui. 's Middags gaan we naar Breda en kopen winterjassen voor zowel Luchiano als Diana (3). Uiteraard wordt de middag afgesloten met een bezoek aan McDonalds. Als we thuis aankomen begint Diana te huilen: "Ik wil niet naar huis". Luchiano heeft een ander idee, hij wil naar de kermis in Rijen. "Ja, ik wil weer in de Bomber. Dat is vet man!"

De Bomber is een apparaat met een cabine aan weerszijden die een meter of dertig, veertig de lucht in gaan. Op het hoogtepunt draaien de bankjes en stort men met het gezicht naar beneden. "Daar moet je met mij in", zegt Luchiano maar ik verzin ter plekke wat smoesjes. Als we op de kermis aankomen is hij zelf ook wat minder moedig. "Even wachten, ik heb nog geen zin", zegt hij en loopt naar de botsauto's. In de tussentijd gaan Lucy, Diana en ik in de Rups. Of het nu komt omdat ik achterstevoren foto's maak weet ik niet maar ik ben blij als dit avontuur is afgelopen. Luchiano mag onze plaats innemen en draait een rondje mee.

Op een kermis eet men suikerspin. Diana maakt haar rondjes in de draaimolen en gaat samen met haar moeder in een zweefding. Luchiano zit op de wip: "Nee, ik geloof niet dat ik vandaag nog in de Bomber ga". In plaats daarvan doet hij La Bamba of hoe die attractie ook heten mag. Wat doen die geschilderde dames trouwens op de achtergrond? Zijn vrienden Joey en Morteza zijn ook op de kermis en dan durft hij plotseling wel. "Geef me vier euro, ik ga toch in de Bomber."

Vier euro, tien gulden, een vette prijs. Met een combinatie van angst en respect kijk ik toe hoe de kleine man naast Joey plaats neemt in de huiveringwekkende attractie. Even later start het apparaat en worden de jongens de ruimte ingezwiept. Keer op keer duiken ze voorover naar de aarde, Lucy kan het niet eens aanzien. Zoals meestal gaat alles goed en kunnen we na dit evenement naar huis. Het was geen verkeerde verjaardag, aldus het onderwerp cq. lijdend voorwerp van vandaag.

October 23, 2009

Plaxo bedankt

Dat is nog eens handig, dat Plaxo je een dag van tevoren op de hoogte stelt van het feit dat je zoon aka Luchiano (11) morgen twaalf jaar oud wordt. Persoonlijke data zwerven met al die sociale netwerken tegenwoordig overal rond, we verwachten wel meer felicitaties. Maar daar gaat het nu niet over. Wie of wat is Plaxo?

23.10.2009: Het voorheen gratis en nu betaalde Plaxo waarschuwt dat Luchiano (11) morgen jarig is. Klik voor groter.Plaxo is geen exotische mooie dame maar wel een middel om mensen hun eigen contactgegevens in jouw adressenboek te laten beheren. Dat is handig, want hoe vaak gebeurt het niet dat iemands telefoonnummer of adres is veranderd en jij nog steeds het oude hebt? Nou, zeg eens eerlijk? Okay, over de techniek van Plaxo heb ik al eerder geschreven.

Het punt is dat Plaxo ergens in de lente van dit jaar besloten heeft om het online synchroniseren van je adresgegevens te verheffen tot een "Premium Service". Het was altijd gratis maar nu moet er voor betaald worden. Bij CasaSpider is men in een dergelijk geval aan het verkeerde adres, die had zomaar in Zeeland geboren kunnen zijn.

Hetzelfde geintje flikt ook GooSync, een dienst waarmee ik tot geen week geleden mijn agenda in Google Calendar gratis liet synchroniseren met mijn mobieltje. En ineens kan dat niet meer. Mijn account is expired en ik moet upgraden naar minimaal GooSync Lite en dat kost zes Engelse ponden voor een jaar. Geen haar op mijn hoofd dat daar aan denkt.

Natuurlijk beseft ieder weldenkend mens dat de eigenaren van Plaxo en GooSync graag beloond worden voor hun inspanningen. De manier waarop ze het doen is tamelijk slim. Vemoedelijk hebben zij meer dan 100.000 klanten en als slechts vijf procent overgaat naar de betaalde versie is dat toch mooi cashen. Enfin, wie kent er een goed en dus gratis programma om Google Calendar te synchroniseren met een Nokia mobiel?

Belangrijker is echter dat Luchiano morgen jarig is, iets dat ik zonder Plaxo nooit had geweten. Not. We hebben de laatste tijd wel wat met hem te stellen, maar het leven is ook niet altijd gemakkelijk. Luchiano blijft echter altijd mijn favoriete zoon, al is het maar omdat hij mijn enige is. Nu ga ik eens bedenken hoe ik die zeven volgers van het CasaLog kan laten upgraden naar een betaalde versie.

October 22, 2009

Met de Spider naar Carré (24)

22.10.2009: CasaSpider achter (voor?) het katheder van Brabant Water terwijl hij het voltallige personeel toespreekt. Klik voor groter.Subtitel: Een goed begin maar een slecht eind

Situatie: De ICT-afdeling van Brabant Water. CasaSpider loopt achter Ton (SAP-man) aan richting een tussendeur en ziet twee dames zijn kant op komen. Ton glipt snel voor de dames door de deur. CasaSpider wacht en laat de dames galant passeren. Zo is hij nu eenmaal.

CasaSpider: "Dames eerst, zeg ik altijd."
De twee dames kijken blij. Dame #1 heeft de initialen MV en dame #2 LvD.
Dame #1: "Oeh, dan moet ik me ook als een dame gedragen."
En stapt parmantig.
CasaSpider: "Het werd tijd!"
Dame #2 lacht.
Dame #1 draait zich om en doet soldaat met machinegeweer na.

Doek.

Op de bonusfoto ziet men CasaSpider achter een prachtig Brabant Water katheder met verlichting die goed bij zijn overhemd kleurt terwijl hij het zojuist beleefde voorval op smakelijke wijze aan het voltallige personeel vertelt.

October 19, 2009

Plan B

Sommige mensen vinden CasaSpider een gekke naam. Hij is ook wel een beetje vreemd maar toch van een geheel ander gehalte dan Mario Netten, Constant Lam, Stanley Messie of de winnaar van de schaamnaam 2009: Fokje Modder. Altijd fijn om te weten dat er sadistischere ouders zijn dan (die van) jezelf.

Als je van achteren Scheringa heet en je verwacht een kind (m/v) kun je hem beter niet Dirk noemen. In dat geval moet er een Plan B op tafel, gevolgd door een Plan B1 of hoe ze allemaal mogen heten. Uitgaande van Logica met een Hoofdletter L, wat is er mis met de volgende stellingen bij een failissement van een willekeurige bank?

  • Spaarders raken hun spaargeld boven de 100.000 euro kwijt.
  • Hypotheeknemers raken hun hypotheekschuld boven de 100.000 euro kwijt.

Dat lijkt me dan wel zo eerlijk. En overigens ben ik van mening dat iedereen een Plan B moet hebben.

October 17, 2009

Moerse Boys D3 - Rijen D4 0-10

Alles wat Rijen D4 een warm hart toedraagt alsmede de spelers zelf mogen zaterdagochtend een kwartiertje langer dan gebruikelijk in bed blijven liggen. We hoeven pas om 08:30 in de kantine te zijn. De uitwedstrijd tegen Moerse Boys D3 begint om 09:30 en vindt plaats in Zundert. Wat weten wij van Zundert? Ik ken Zundert via Geoffrey, een ex-collega bij Brabant Water. Daarvoor was alleen de naam Zundert mij bekend.

17.10.2009: Ivar neemt een corner voor Rijen D4 uit tegen Moerse Boys D3, er wordt flink geduwd. Klik voor groter.Zundert staat bekend om twee dingen: het grootste dahlia-bloemencorso ter wereld en Sauna Diana dat het de geboorteplaats is van Vincent van Gogh op 30 maart 1853 aan de Markt 29. Laat ik nu altijd gedacht hebben dat Vincent van Gogh in Uden was geboren. Wat leren wij hiervan? Neem nooit zomaar dingen aan als waar.

We schakelen over naar het voetbalgebeuren. Moerse Boys heeft haar accomodatie ingrijpend vernieuwd. Kantine, toiletten, kleedkamers, het ziet er allemaal nagelnieuw en prima uit. De thuiswedstrijd tegen Moerse Boys D3 hebben wij gemakkelijk met 13-0 gewonnen, sommige jongens denken daardoor even het doelsaldo te kunnen opvijzelen. Al in de tweede minuut opent Tom Wouters de score.

Maar dan gaat het toch moeizamer dan verwacht. We krijgen wel kansen maar ook aan de andere kant is het soms gevaarlijk. Dat is het gevaar als men denkt veel sterker te zijn dan de tegenstander, niemand wil meeverdedigen en libero Jorg heeft meer te doen dan ons lief is. Ons dat zijn de trouwe supporters van Rijen D4. Als wij met zijn allen het veld betreden schrikken de drie Moerse Boys supporters een beetje van de overmacht. Gewillig poseren de mannen voor de traditionele rijtjesfoto.

Bij de warming-up schiet ik wat plaatjes van ons team-management. Hier leider Marco, leider Johan en trainer Huub, zeg nooit trainer tegen een leider, en willekeurige trainer Ton die Martijn en Luchiano (11) van enige aanwijzingen voorziet. Omdat het zo mooi is nogmaals een foto van leider Marco samen met Hasan Ali. Ik kan reeds voorwegnemen dat niemand van de leiders en trainers, laat hier geen verwarring over ontstaan, vandaag een gele dan wel rode kaart heeft ontvangen. Ga zo door, heren!

Terug naar de wedstrijd. Pas in de 19e minuut brengt wederom Tom Wouters de D4 op een 2-0 voorsprong en dat is toch een beetje tegenvallend. Overigens niet voor de supporters van Moerse Boys waar ik de volgende flarden van een gesprek opvang: "Hoeveel staat het? 2-0? Oh, vorige keer verloren we met 13-0, dus eigenlijk gaat het nu best goed!" Zo zijn we allemaal op onze eigen willekeurige wijze tevreden. Vlak voordat de scheidsrechter fluit bepaalt Tom Taekema de ruststand op 3-0 en even later genieten de Rijen-supporters van een welverdiend kopje koffie.

17.10.2009: Ivar, Martijn, Daan en Tom T. in het strafschopgebied van Moerse Boys. Klik voor groter.Geen idee wat onze jongens in de rust te drinken krijgen, maar in de tweede helft ogen ze altijd een stuk kwieker. Na twee minuten scoort Luchiano uit een pass van Mike, die actie is als gebruikelijk professioneel vastgelegd. Ja, het been en de mouw zijn van Luchiano. Rijen is nu duidelijk sterker en het regent kansen. Drie keer Mike, een puike kopbalgoal van Rik, een eigen doelpunt van ene Wouter en een beheerste schuiver van Tjeu zorgen voor de 10-0 eindstand.

Terwijl de jongens douchen doen we nog een laatste kopje koffie en maken ons daarna gereed voor de reis naar huis. We nemen de snelweg en rijden een stukje door Belgie. Opvallend is de enorme file de andere kant op, richting Antwerpen. We hebben geluk gehad dat we niet twee uur later moesten spelen. Wie zijn al die mensen in die auto's en waar gaan ze naartoe? Ach, als iedereen dat voor zichzelf maar weet is het goed.

Twee weken lang is er geen competitievoetbal. Hoor ik daar ergens een zucht van opluchting?

Scoreverloop Moerse Boys D3 - Rijen D4 0-10 en de stand van zaken volgens de KNVB:

02 0-1 (Tom Wouters)
19 0-2 (Tom Wouters)
30 0-3 (Tom Taekema)
32 0-4 (Luchiano)
33 0-5 (Mike)
37 0-6 (Mike)
41 0-7 (Eigen doelpunt, Wouter)
48 0-8 (Rik)
52 0-9 (Tjeu)
56 0-10 (Mike)

Alle posts over Rijen D4 in het seizoen 2009-2010 zijn gebundeld in de categorie Luchiano Rijen D4 2009/2010.

October 13, 2009

Met de Spider naar Carré (23)

Situatie: Koffie-corner bij Brabant Water. Een man van een jaar of 55 wacht op zijn kopje koffie. Ondertussen trommelt hij ritmisch met zijn vingers op de deurpost.

CasaSpider: "Goedemorgen. Dat klinkt muzikaal."
Man: "Muzikaal of irritant?"
CasaSpider: "Ik zeg muzikaal."
Man: "Mijn vrouw vindt dat dus irritant."
CasaSpider: "Ja, maar hoeveel jaar..."
Man: "Haha, ja 25 of 30 jaar."
CasaSpider: "Gek is dat hoe dingen die eerst leuk waren na zo'n tijd irritant worden. Gebeurt dat ook wel eens andersom?"
Man: "Haha, nou ik heb het nog niet meegemaakt!"

Doek.

October 11, 2009

Flessenautomaat revisited

Naar aanleiding van de post Intelligentie en de flessenautomaat bereikten CasaSpider enige duizenden emails met daarin het verzoek om begeleidend fotomateriaal. Nu gaan we hier geen gewoonte van maken, maar op een tegeltje in onze DBA-kamer staat: "Give More, Expect Less". Een mooie uitspraak.

Daarom vandaag dit geschenk van CasaSpider, de nieuwe flessenautomaat van Albert Heijn in Rijen. Duidelijk wordt op de foto met de handen aangegeven waar zich het gat voor de kratten en dat voor de losse flessen bevindt. Ergens in de verte is er een gelijkenis tussen deze flessenautomaat en Nespresso. Maar waar zit hem dat toch precies in?


10.10.2009: CasaSpider ziet er nog patent uit bij de flessenautomaat van Albert Heijn in Rijen. Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Het is me allemaal wat.

October 10, 2009

Rijen D4 - Gloria UC D3 5-0

Zaterdagmorgen om kwart voor negen begint vv Rijen D4 aan de laatste wedstrijd van de eerste helft van de najaarscompetitie in de derde klasse D320. Een hele mond vol en de tegenstander is Gloria UC D3 uit Baarle Nassau. Wie aan Baarle Nassau denkt behoort aan enclaves te denken. Tenminste toch de mensen die weten wat een enclave is. Volgens Van Dale is een enclave een stuk van een land, ingesloten door vreemd grondgebied. Het Kempense dorp Baarle spant qua enclaves wel de kroon:

Baarle-Nassau vormt samen met de Belgische gemeente Baarle-Hertog het Kempense dorp Baarle. Het grondgebied van beide gemeenten loopt met name in de kern van Baarle flink door elkaar. Er zijn 22 exclaves van Baarle-Hertog in Baarle-Nassau en acht exclaves van Baarle-Nassau in Baarle-Hertog. Een aantal van deze Nederlandse exclaves vormt weer enclaves binnen de Belgische enclaves in Nederland (counterenclaves of enclaves van de tweede orde, vergelijkbaar met Nahwa en een 28-tal van de Cooch Beharenclaves). (Wikipedia)

Als ze in Baarle Nassau de bal eens iets te ver over de hekken schieten kan het zomaar gebeuren dat hij in een Belgische enclave of zelfs weer in een Hollandse counterenclave binnen die Belgische enclave terechtkomt. Je kunt er je paspoort maar beter altijd bij je hebben.

10.10.2009: Warming-up Rijen D4 dat later enigszins geflatteerd Gloria UC D3 uit Baarle Nassau met 5-0 verslaat. Klik voor groter.Wat is een van de leuke eigenschappen van een teamsport als voetbal? Dat de bal rond is, waardoor men nooit zeker weet wie er gaat winnen. Een mooi voorbeeld daarvan is de openingswedstrijd van het Wereldkampioenschap 1982 in Spanje tussen wereldkampioen Argentinie en het nietige Belgie. Sterspeler Maradona was in zijn eentje duurder dan alle spelers tezamen van het Belgische team. Toch zegevierde Belgie en daarmee ook haar enclaves in Baarle Nassau met 1-0.

Vorige week versloeg Rijen D4 enigszins verrassend maar wel dikverdiend koploper Viola D3. De tegenstander van vandaag staat voorlaatste, in theorie een gemakkelijke wedstrijd derhalve. Maar eerst de traditionele rijtjesfoto met (semi-)vaste supporters. De D4 kiest meteen voor de aanval en het ziet er dan nog goed uit. Al snel blijkt dat Gloria UC over een paar aardige voetballers beschikt. Vooral onze sterspeler Mike heeft het erg lastig tegen de enige Gloria-speler met een zwart in plaats van wit kraagje. Vermoedelijk heet hij Jordy maar hoe dan ook komt Mike er niet een keer langs.

De wedstrijd wordt gefloten door Ali Bierbuik die op geen enkele wijze ook maar de schijn wil wekken een thuisfluiter te zijn. Bijna alle beslissingen zijn in ons nadeel en trainers Ton en Huub hebben enige malen commentaar, vooral op vermeende buitenspelsituaties. Op een bepaald moment vindt de scheids het genoeg en stuurt onze trainers naar de tribune. Op het veld wordt Gloria UC steeds sterker en Rijen mag in zijn handen knijpen dat we de rust halen met 0-0.

We drinken een kopje koffie in de kantine en slenteren op ons gemak naar het nieuwe, tijdelijke hoofdveld. In de verte zie ik de spelers al voetballen, we zijn een paar minuten te laat. Net als ik mijn positie heb ingenomen scoort Tom Taekema tot grote vreugde van het publiek dat de paraplu's heeft opgestoken. Het blijkt echter niet 1-0 maar reeds 2-0 te zijn, want een luttele minuut eerder heeft Mike de eerste goal gemaakt.

De spelers van Gloria UC geloven er niet echt meer in en ondanks dat ook Rijen geen geweldige wedstrijd speelt lopen we gestaag uit naar een 5-0 eindstand. Man van de wedstrijd is Tom Taekema die slechts één helft speelt maar daarin wel een hattrick scoort. Ik maak nog snel een foto van Luchiano (11) die de volgende wedstrijdanalyse heeft: "Gloria is net Chelsea. Ze staan heel goed en dekken fel. Maar dan raken ze uitgeput en verliezen ze." Trainers Ton en Huub worden in de bestuurskamer ontboden alwaar zij een gele kaart krijgen. Deze dienen zij van hun eigen zakgeld te betalen. Ach, misschien zijn ze vanavond wel schatrijk, als de jackpot van de Staatsloterij op hun lot valt.

Scoreverloop Rijen D4 - Gloria UC D3 5-0 en de stand van zaken volgens de KNVB:

32 1-0 (Mike)
36 2-0 (Tom T.)
38 3-0 (Tom T.)
46 4-0 (Tjeu)
56 5-0 (Tom T.)

Alle posts over Rijen D4 in het seizoen 2009-2010 zijn gebundeld in de categorie Luchiano Rijen D4 2009/2010.

Update 11.10.2009 / 19:34

Trainer Ton stuurt een mail met daarin een correctie omtrent wie er nu precies een gele kaart heeft gekregen. Blijft de vraag waarom de ene wel en de andere niet.

Hoi,

De vader van Luchiano heeft op zijn blog weer een kleurvolle beschrijving van de gebeurtenissen op de grasmat weergegeven.

Opmerkelijk om te zien dat een willekeurige toeschouwer denkt dat beide trainers (Ton en Huub) een boete hebben gekregen, terwijl de scheidsrechter er 3 man afstuurde (Huub, Ton en leider Johan!) en uiteindelijk besloot tot het uitdelen van twee gele kaarten aan Ton en Johan. Waarom Huub geen gele kaart gekregen heeft is ons niet helemaal duidelijk. Voor mezelf is nog altijd niet duidelijk wie waarom precies een gele kaart gekregen heeft.....

October 9, 2009

Communicatie en Protocollen

Op het gymnasium kreeg ik per week zes uur Grieks en vijf uur Latijn. Behalve de taal vormde ook de Klassieke Oudheid in het algemeen onderdeel van de lessen. Best interessante shizzle al is elf uur les in dode talen ietwat buiten proportie. Collega-DBA Judith stelt derhalve een begrijpelijke vraag: "Wat heb je daar dan aan?"

Dat is moeilijk uit te leggen, het betreft een onderdeel van de algemene ontwikkeling waar een selecte groep mensen mee in aanraking is gekomen. Dat schept een band, een gevoel van verbondenheid tussen mensen die op het gymnasium hebben gezeten. Zeg maar eens mensa-mensae-mensae-mensam-mensa (ademhalen) mensae-mensarum-mensis-mensas-mensis tegen iemand.

Communicatie op elk vlak vereist een onderliggend protocol. Met mensa-mensae (etc.) herkennen oud-gymnasiasten elkaar, net zoals motorrijders elkaar groeten door de hand even op te steken. Als de ene vrachtwagen de andere inhaalt seint de ingehaalde vrachtwagenchauffeur met zijn koplampen om aan te geven dat de ander er voorbij is en weer naar rechts kan. Communicatie en protocollen.

Luchiano (11) en ik lopen door winkelcentrum Laverije in Rijen. Van de andere kant komt Furkan aanlopen die vorig seizoen ook in de D4 speelde. De jongens passeren elkaar zonder een woord. "Waarom groet je Furkan niet?", vraag ik. "Ik heb hem wel gegroet", antwoordt Luchiano. "Hoe dan? Ik hoorde niets", zeg ik.

"Oh, wij jongens groeten elkaar nu anders. Dat gaat tegenwoordig zo." Luchiano kijkt mij aan, beweegt zijn hoofd een paar centimeter naar boven en laat het dan weer in de oorspronkelijke stand terugvallen. Op een veiling heeft men met een dergelijke beweging zojuist een verhogend bod gedaan, maar meer is het ook niet.

Toch staat het wel interessant en we spreken af elkaar voortaan ook zo te groeten. Een laatste vraag: "Hoe groeten meisjes elkaar?" Luchiano: "Die zeggen gewoon: 'Hoi!'"

October 8, 2009

Met dank aan Vader Abraham

Luchiano (11) en ik lopen door de Albert Heijn, dat doen we iedere woensdag. Meestal is Diana (3) er ook bij, maar die is bezig met een uitgesteld middagdutje. We hebben het over zijn schoolresultaten.

Noch Lucy, noch ik hebben Luchiano tot dusverre kunnen betrappen op langer dan vijf minuten in een studieboek kijken, maar vreemd genoeg haalt hij best hoge punten. Tot nu toe dan. Ik herinner me avonden in La Oficina op zolder waar ik hem elementaire zaken betreffende de Nederlandse taal probeerde bij te brengen. We lopen langs de afdeling komkommer, sla en tomaten.

"Pap, weet je wat ik voor mij Nederlands had? Een 8.3!"
- "Nou jongen, dat is geweldig. Waar ging het over?"
"Over zinsontleding. Onderwerp, persoonsvorm enzo."
- "Huh? Maar daar snapte je toch nooit ene donder van?"
"Nee, toen jij het uitlegde niet. Maar nu wel. Net als met of een werkwoord eindigt op een d of een t."
- "Dat heb ik jou toch ook uitgelegd?"
"Ja, maar toen snapte ik het niet en nu is het veel beter uitgelegd en snap ik het wel."

Een vrouw naast ons doet tomaten in een plastic zakje en luistert aandachtig mee.
"Kijk, je moet gewoon het werkwoord smurfen gebruiken. Ik smurf, jij smurft, hij smurft..."
De vrouw en ik schieten tegelijk in de lach. Wat is dat voor onderwijs, de term brugsmurf is in ieder geval ineens verklaard.
Vrouw: "Wij leerden dat met het werkwoord fietsen."
CasaSpider: "Wij leerden gewoon de grammaticale regels. Maar ja, dat is honderd jaar geleden."

Tegenwoordig vervang je als je het niet meer weet het betreffende werkwoord dus gewoon door smurfen. Vader Abraham, besmurft. Of is het nu besmurfd, waar is dat vermaledijde kofschip als je het nodig hebt?

October 7, 2009

Debilo

Eens zag ik een leuk filmpje op YouTube (Buma betaal-alert!) van een Amerikaan die haarscherp het verschil tussen mannen en vrouwen uitlegt. Mannen denken in afzonderlijke dozen (the boxes don't touch) en bij vrouwen "everything is connected to everything". Het verbinden van op het oog losstaande zaken is een kunst waarbij ik plotseling aan een oudjaarsconference van Freek de Jonge moet denken. Die kon dat goed, maar was toch geen vrouw.

Ergens lees ik "Lucas" en een paar seconden later hoor ik op de radio "Lucas".
Ik denk aan "Vught" en een paar seconden later hoor ik het op de radio.
Bestuurt CasaSpider met zijn hersenen misschien alle radiozenders?

Laat de Buma het maar niet horen, want kennelijk maak ik dingen openbaar. En daar moet voor betaald worden. Het programma Opgelicht ontmaskert wekelijks notoire oplichters. In plaats van deze schelmen in de boeien te slaan mogen zij ongestoord hun gang gaan. 'Het heeft geen prioriteit', aldus de politie. Het is toch een beetje een gekke wereld waarin wij leven.

Overigens mag men nooit het ene kwaad goedpraten met het andere. Jaren geleden toen ik nog bij de Detam werkte kwam collega Willem Bakker bij mij langs. "CasaSpider, ik heb een goed idee. Het is een gokspel op basis van de lottotrekking. De deelnemers kiezen tien getallen. Na de lottotrekking van zondagavond strepen zij de getallen die daar vallen weg. Degene die het eerst zijn tien getallen heeft weggestreept wint de pot."

Het spel is een combinatie van Lotto en Bingo. Daarom kiezen we voor de naam Debilo, Detam Bingo Lotto. Ik programmeer het eerst in Turbo Pascal en doe dat later nog eens dunnetjes over in Oracle Forms 3.0. We hebben veertig deelnemers en willen het ook aan andere afdelingen aanbieden.

Voor de zekerheid vragen Willem en ik toestemming aan onze afdelingschef, Ron Noordhoek. Ooit in een kroeg zei hij tegen mij: "Weet je wat het met jou is? Jij stelt vragen en geeft zelf de antwoorden." Tsja, als niemand betere heeft. Ron is geen voorstander van het Debilo-concept. "Officieel mag het niet, er moet belasting worden betaald." Het is toch wat, je legt met veertig man vijf gulden in en de belasting wil de helft van de pot. Ja, ook toen was Nederland al een beetje een gek land.

Willem en ik komen op de proppen met andere voorbeelden van officieel fout gedrag dat wel wordt getolereerd, ik kan er zo even niet opkomen welke. Dat doet er ook niet toe, want dan zegt Ron Noordhoek: "Als er aan de ene kant een fout wordt gemaakt rechtvaardigt dat niet automatisch een andere."

De les die men daaruit leert is geen slapende honden wakker te maken of om in Buma-termen te blijven niet alles openbaar te maken. Debilo ging gewoon door, misschien bestaat het zelfs nog steeds. Het laatste nieuws is dat eind 2004 Diamond Piet de pot wint.

October 5, 2009

Van vader op zoon

Zondagochtend maken we ons op voor een Grote Ronde Rijen (GRR). Uiteraard gaat de Sportstracker aan, ja sorry hoor maar zonder gadget is lopen niet vet cool. Toevallig zie ik bij het instellen dat er een Live functie op zit. Dat houdt in dat andere mensen Live kunnen zien waar wij lopen. Drie keer raden wie het haasje is, juist Luchiano (11). Als ik zeg dat hij zo kan zien waar wij zijn antwoordt hij: "Ik wil zijn waar jullie niet zijn."

Is dat een statement?

Omdat dit de tweede keer is dat we een Grote Ronde Rijen (GRR) lopen staat de route al ingeprogrammeerd. Daar doemt de Rijksweg N282 op die van Tilburg via Rijen naar Breda loopt of andersom. Ik kijk op de Nokia en zeg tegen Lucy: "Straks moeten we rechtsaf". Alsof ze dat niet weet, haar blik houdt het midden tussen verbazing, ongeloof en minachting.

Niet zelden kopieren kinderen het gedrag van hun ouders, ook als dat ongewenst gedrag is. Een extreem voorbeeld is seksueel misbruik door iemand die in zijn jeugd zelf misbruikt is. Het is een zondagmiddag ergens in 1987 als CasasPa regelmatig atletiekverslagen verzorgt voor Omroep Brabant. Ik zit lekker in mijn flatje aan de Kwangodreef 165 in Utrecht. Dan gaat de telefoon, het is CasasPa.

"Hey CasaSpider, CasasPa hier. Ik heb iets nieuws, een headset dat is een koptelefoon met microfoon voor de telefoon." In die tijd was dat dermate revolutionair dat het even uitgelegd moest worden. "Ik wil hem even uitproberen. Hoor je mij? En nu, hoor je mij nu?"

CasaSpider: "Ja, ik hoor je."
CasasPa: "Hoor je mij nu? Hallo! Test 1-2-3! Hoor je mij?"
CasaSpider, lichtelijk geïrriteerd: "Jahaa, ik hoor je."
CasasPa: "Goed he? En nu, hoor je mij nu?"

Grote genade, wat kon mij die headset schelen! We lopen net voorbij de Chinese Muur, de Chinees wel te verstaan. Ik bel ons thuisnummer en Luchiano neemt op. "En, waar zij we nu? Kun je zien waar we zijn? Waar lopen we?" Op de Sportstracker website ziet hij precies welke zijstraat we op dat moment passeren. Gedurende de anderhalf uur dat we lopen val ik hem nog twee keer lastig. Onderweg vertel ik Lucy het verhaal van CasasPa's headset.

Nu moeten we dertig jaar wachten om te weten hoe Luchiano deze traumatische gebeurtenis op zijn eigen kinderen afreageert. Gezien hoe hij met zijn zusje Diana (3) omgaat.

October 3, 2009

Rijen D4 - Viola D3 3-1

Subtitel: Waar zijn onze kousen?

De laatste weken trekken wij op zaterdagochtend de omgeving in om idyllische plaatsen als Ulicoten en Rijsbergen te bezoeken. We, dat zijn de supporters en spelers van voetbalvereniging Rijen D4. Vandaag spelen we thuis tegen Viola D3 uit Alphen. Wie weet wat Viola betekent? Laat ik het maar verklappen: "Voetbal Is Onze Lust Alphen". In Alphen is er ook een hockey-club, drie keer raden hoe die heet.

Vorige week speelde Viola D3 nog knap gelijk tegen Ulicoten D1, de club waartegen wij met 5-2 de bietenbrug op gingen. Onze mannen zijn derhalve gewaarschuwd. Daar komen de spelers het veld op, de Alphenaren zijn gelukkig niet reusachtig groot. Die van ons zien er goed uit in de nieuwe tenues. Jammer is alleen dat de kousen oud zijn. Keeper Jaap heeft zelfs maar één kous en trekt daarom als protest een zwarte en een gele aan.

Naar verluidt heeft vv Rijen 600 paar nieuwe kousen gekocht, de vraag is alleen waar zijn die gebleven? Vrijdag was er een Algemene Ledenvergadering, misschien hebben de kousen zelfs de agenda gehaald. Hoe dan ook, inwoners van Rijen en omstreken indien u iemand kent die wel opvallend vaak nieuw ogende gele kniekousen draagt, meldt dit dan onmiddellijk bij Peter R. de Vries. Die kousen moeten boven water!

03.10.2009: Rijen D4 verslaat Viola D3 met 3-1 op het eigen, prachtige veld met bomen in herfststemming en een opkomend zonnetje. Klik voor groter.Meteen na het eerste fluitsignaal kiest Viola de aanval. Al snel is duidelijk dat er een paar bewegelijke spitsen rondlopen die het onze verdedigers behoorlijk moeilijk maken. Na vier minuten breekt een roodharige Viola-speler door en legt de bal achter Jaap, 0-1. Voor de zekerheid sta ik met de camera achter het Rijen-doel, in de verwachting dat daar de meeste activiteit plaatsvindt. Gelukkig heb ik het bij het verkeerde eind, want al snel begint Rijen te drukken.

Tom Wouters en Mike van Hees zijn onze gevaarlijkste spelers, maar daarmee wordt de anderen tekort gedaan. Iedereen staat vandaag zijn mannetje en straalt vastberadenheid uit. De verdediging staat als een huis met de goede mix van snelheid en overzicht in de persoon van Jorg en robuustheid bij Alperen, Ömer en Hasan Ali. Een doelpunt kan niet uitblijven en in de elfde minuut scoort Ivar de dikverdiende 1-1. Rijen blijft aanvallen en krijgt diverse kansen waaronder een schot op de lat. Viola komt er niet meer uit en is blij met het rustsignaal.

Ons wisselbeleid is zo dat er per helft vier man naast staan. In de tweede helft zijn Jorg, Luchiano, Hasan Ali en Mike het haasje en komen Tjeu, Daan, Rik en Wesley voor hun in de plaats. De verdediging moet even wennen aan een Viola-aanvaller met blond haar die er een paar keer te gemakkelijk doorheen loopt, maar dan is het wederom Rijen wat de klok slaat, op een enkele ingooi na.

Na een kwartier in de tweede helft komt Martijn ongelukkig ten val en blesseert zijn hand. Hij wordt gewisseld en Mike mag het nogmaals proberen. De aanval van de D4 krijgt een impuls en in de 55e minuut brengt Tom Wouters ons op voorsprong. Bij een corner knoopt Tom Taekema tactisch een gesprek aan met een tegenstander: "Jij heet toch Daan?" Vlak voor het einde maakt Mike aan alle onzekerheid een eind met een mooi schot. We winnen met 3-1 van de koploper en hebben alles nog in eigen hand.

Tevreden lopen we van het D-veld terug naar de kantine en passeren daarbij het hoofdveld dat er nu bij ligt als een zandvlakte. Als het aan de penningmeester ligt verbouwen we er binnenkort hennep op. Met de opbrengst daarvan kan Rijen zich een adequate tribune veroorloven. En hoeven we ons geen zorgen te maken over verdwenen kousen.

Scoreverloop Rijen D4 - Viola D3 3-1 en de stand van zaken volgens de KNVB::

04 0-1
11 1-1 (Ivar)
55 2-1 (Tom W.)
60 3-1 (Mike)

Alle posts over Rijen D4 in het seizoen 2009-2010 zijn gebundeld in de categorie Luchiano Rijen D4 2009/2010.

October 1, 2009

Intelligentie en de flessenautomaat

Het schijnt dat er steeds meer alleenstaande, hoogopgeleide vrouwen rondlopen. Ik merk daar niets van maar toch schijnt het. Een van de oorzaken hiervoor is dat deze vrouwen onafhankelijk zijn, ze hebben geen Ernährer nodig.

De tas met lege Westmalle- en Duvelflessen is weer eens vol. Ik zet hem in de Albert Heijn-kar en rijd richting de flessenautomaat. Eerder is mijn oog reeds gevallen op een stel van een jaar of 60. Zowel de man als de vrouw zijn goed geknipt en gekleed. Ondanks dat ik een shortcut neem is de man eerder bij de flessenautomaat dan ik. Hij is sowieso snel in zijn bewegingen. Kwiek zet hij een kratje onder in het apparaat. Tot zover is alles normaal.

Na de krat zijn de losse flesjes aan de beurt. In een mandje waar Roodkapje mee door het bos kan liggen vier flesjes. In rap tempo zet de in blauwe blazer gehulde man de vier flesjes een voor een onder in de flessenautomaat, in dezelfde opening als waar de krat verdween.

"Huh? Kan dat ook zo?", vraag ik mijzelf af. Het lijkt me een beetje onpraktisch, immers men moet verder bukken maar tot dat moment verkeerde ik in de veronderstelling dat losse flessen door de ronde opening ingebracht moeten worden. Dat blijkt ook zo te zijn want het display van het apparaat kleurt rood en er verschijnen teksten als "Geweigerd".

De blazerman begrijpt er niets van en drukt nogmaals verwoed op de groene knop om zijn bonnetje in ontvangst te nemen. "Ahum", interrumpeer ik. "Vermoedelijk moeten die flessen door dat andere gat." De man haalt een fles uit het krattengat en gooit hem in het ronde. Wederom drukt hij op de groene knop maar het display blijft rood. "Ahum, misschien moeten die andere flessen ook in het ronde gat?", suggereer ik op vragende wijze.

Inmiddels is de keurig geklede vrouw bij het flessenapparaat aangekomen en ook zij bemoeit zich ermee. "Ja, die flessen moeten in het ronde gat." Eindelijk iemand die het begrijpt. "Het is ook een complex apparaat", zeg ik tegen haar om een band te kweken. "Zo moeilijk vind ik het niet hoor", antwoordt zij. "Voor mannen wel", zeg ik. "Ja, dat klopt. Die doen ook haast nooit boodschappen", antwoordt zij.

De man heeft zijn bonnetje te pakken en tot mijn verbazing drukt hij nogmaals op de groene knop. Uiteraard komt er niets meer uit. "Ahum, er komt maar een keer een bonnetje uit."

Het is allemaal wat. Onderzoek toont aan dat intelligente, onafhankelijke vrouwen op zoek zijn naar mannen die nog slimmer zijn en nog meer status hebben. Het gekke is dat intelligente mannen juist liever gewoon een mooie vrouw hebben waar ze iets over te vertellen hebben, zeg maar de baas over kunnen spelen. Echt een dilemma voor onafhankelijke dames.

Gelukkig ben ik zelf niet al te snugger, voor deze post heb ik twee maal Van Dale moeten raadplegen. Is het nu "de krat" of "het krat" en "de display" of "het display". Soms maakt het in het leven niet uit wat men kiest, het is allebei goed. In het kader van de research heeft CasaSpider wat onderzoek verricht aangaande flessenautomaten. Op een forum kwam ik de volgende opmerking tegen:

"Laatst had ik een fles van de Aldi ofzo en die ging er dus bij de Plus bij mij in de buurt niet in. Dus ik dacht ja ik zal je hebben dus ik gooi die fles er gewoon met kracht doorheen (eerst kwam hij steeds terug). En toen zei die machine zo 'Niet gooien AUB'"

Dat zie ik de blauwe blazerman niet zo snel doen.