CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Het is alweer zijn derde verjaardag in Nederland, vandaag is Luchiano (12) twaalf jaar oud geworden. Gefeliciteerd, swa! We kijken even terug op het afgelopen jaar. Toen zat hij nog in groep 8 van de KBS Sint Jozef. De Cito-toets bepaalde dat hij naar een gemengde brugklas VMBO TL (Theoretische Leerweg) / HAVO mocht. We kiezen voor het Beatrix College in Tilburg.

Als ouder ben je toch ietwat bezorgd als je kind ineens bijna acht kilometer per dag heen en ook weer terug moet fietsen naar een school met enorm veel leerlingen. Dat valt gelukkig 100% mee, elke dag vertrekt Luchiano voor half acht met zijn vrienden Joey, Morteza en Diego richting Tilburg. Die jongens zijn allemaal een stuk ouder en groter dan hij. Of die invloed positief is daar zijn we nog niet uit, maar het behoren tot The Rijen Clan geeft een veilig gevoel.

Op school geeft Luchiano's gedrag soms reden tot zorg. Op een ouderavond vorige week vroeg zijn lerares biologie wiens vader ik was. "Van Luchiano", antwoordde ik. "Oh, nou zijn cijfers zijn prima maar zijn houding... die is echt verschrikkelijk. Hij vindt alles gemakkelijk en saai, daarom geef ik hem nu maar HAVO/VWO-stof." Een soortgelijk verhaal vertelt zijn lerares wiskunde. Dat opgeteld bij een paar akkefietjes waarbij Luchiano vrijdag een andere leerling al dan niet expres met secondenlijm besmeurde leidt dat tot enige ongerustheid. Maar... zijn cijfers zijn ruim boven verwachting.

Op een verjaardag denkt men echter niet aan ellendige zaken als school. 's Morgens gaan we vroeg op pad naar sportzaak Van Delft in Dongen. Haha, Dongen. Toevallig, maar wat is toeval, lees ik vanmorgen in mijn archieven van november 2002. Wilbert en Angelique nemen afscheid van Curacao en keren terug naar Nederland, naar Dongen om precies te zijn. Ik schrijf: "Zelf zou ik het wel weten als ik moest kiezen tussen Curacao en Dongen, maar Wilbert en Angelique weten het kennelijk ook." En nu wonen wij in Rijen, de buren van Dongen en nog een stukje kleiner.

Luchiano wil nieuwe sportschoenen en daarvoor zijn we bij Van Delft Sport in Dongen aan het juiste adres. De sympathieke eigenaar helpt altijd erg goed en straalt daardoor vertrouwen uit. Even later is hij een paar Adidas sportschoenen rijker, doen we boodschappen bij Albert Heijn en zingen thuis de eerste verjaardagsliederen. Aangezien de jarige job niet van taart houdt maar wel van pizza proberen we de twaalf kaarsjes in de Casa di Mama pizza te boren. Dat valt om den drommel nog niet mee. Is het misschien daarom dat men eerder spreekt van verjaardagstaart dan van verjaardagspizza?

Uiteindelijk lukt het en dan maken we tegen zijn zin deze foto. "Als je die plaatst krijg je problemen!" Gelukkig leest hij mijn blog eigenlijk nooit, gewoon te lui. 's Middags gaan we naar Breda en kopen winterjassen voor zowel Luchiano als Diana (3). Uiteraard wordt de middag afgesloten met een bezoek aan McDonalds. Als we thuis aankomen begint Diana te huilen: "Ik wil niet naar huis". Luchiano heeft een ander idee, hij wil naar de kermis in Rijen. "Ja, ik wil weer in de Bomber. Dat is vet man!"

De Bomber is een apparaat met een cabine aan weerszijden die een meter of dertig, veertig de lucht in gaan. Op het hoogtepunt draaien de bankjes en stort men met het gezicht naar beneden. "Daar moet je met mij in", zegt Luchiano maar ik verzin ter plekke wat smoesjes. Als we op de kermis aankomen is hij zelf ook wat minder moedig. "Even wachten, ik heb nog geen zin", zegt hij en loopt naar de botsauto's. In de tussentijd gaan Lucy, Diana en ik in de Rups. Of het nu komt omdat ik achterstevoren foto's maak weet ik niet maar ik ben blij als dit avontuur is afgelopen. Luchiano mag onze plaats innemen en draait een rondje mee.

Op een kermis eet men suikerspin. Diana maakt haar rondjes in de draaimolen en gaat samen met haar moeder in een zweefding. Luchiano zit op de wip: "Nee, ik geloof niet dat ik vandaag nog in de Bomber ga". In plaats daarvan doet hij La Bamba of hoe die attractie ook heten mag. Wat doen die geschilderde dames trouwens op de achtergrond? Zijn vrienden Joey en Morteza zijn ook op de kermis en dan durft hij plotseling wel. "Geef me vier euro, ik ga toch in de Bomber."

Vier euro, tien gulden, een vette prijs. Met een combinatie van angst en respect kijk ik toe hoe de kleine man naast Joey plaats neemt in de huiveringwekkende attractie. Even later start het apparaat en worden de jongens de ruimte ingezwiept. Keer op keer duiken ze voorover naar de aarde, Lucy kan het niet eens aanzien. Zoals meestal gaat alles goed en kunnen we na dit evenement naar huis. Het was geen verkeerde verjaardag, aldus het onderwerp cq. lijdend voorwerp van vandaag.