Main

Santo Domingo Archives

July 8, 2002

Druk dagje

Vanmorgen vroeg opgestaan, voor een vakantiedag dan. Eerst met Luchiano naar de dokter. Het jong had wat zweertjes onder zijn neus en zijn lip. Het bleek familie van de streptokokken te zijn. Een antibiotica-kuur moet helpen. Vervolgens naar UTS (telefoonmaatschappij), twee maanden betalen. Naar Hato (vliegveld), bij Aeropostal de tickets voor de vakantie naar Santo Domingo afhalen. Door naar Curoil op Muizenberg om een nieuwe gasfles te bestellen. Tijd voor de tandarts, er was weer eens een vulling uitgevallen. Boodschappen doen bij Centrum. Snel een uurtje naar het strand, even later Lucy en Luchiano ophalen in Otrabanda. Eten kopen bij de afhaalchinees, scheelt weer afwas. Toch afwassen (van afgelopen twee dagen). En zometeen komt collega Mostert (ja, met een t) nog even langs om wat interviews voor het werk af te nemen.

Alleen de kapper had er nog tussendoor gemoeten, maar die is dicht op maandag. We nemen er maar eens een Balashi (Arubaans biertje) op, die zijn namelijk lekkerder dan de lokale Amsteltjes.

July 9, 2002

Countdown

Weest niet bevreesd, er worden geen raketten gelanceerd door de CasaSpider. Wel worden de laatste voorbereidingen getroffen voor onze vakantie naar Santo Domingo, die morgen van start gaat. Lucy en Luchiano zijn geboren in de Dominicaanse Republiek, dus dat levert een heel ander type vakantie op dan als men hier gewoon naar toe gaat. Voordeel is dat we Luchiano meteen bij zijn oma kunnen dumpen. Lucy en ik hebben dan de avonden eens gewoon vrij en voor onszelf. Ook zijn we van plan om er vijf dagen tussenuit te knijpen, waarschijnlijk naar Sosua.

Vorig jaar zijn we ook al naar Santo Domingo geweest, het was toen een nogal hectische vakantie. Geïnteresseerden kunnen hier de belevenissen nog eens nalezen.

Wel, de CasaSpider gaat even op het strand bijkomen van de Balashi's...

July 15, 2002

Sosua

Een bericht voor het thuisfront vanaf een zonnige Dominicaanse Republiek. Na vier dagen te hebben doorgebracht in Santo Domingo, zijn we sinds gisteren echt aan de vakantie begonnen. Met een bus van Caribe Tours zijn we naar Sosua gereden, dat betekent een reis van de zuid- naar de noordkant. Verbleven we gisteren nog in het Central Hotel, vandaag zijn we verhuisd naar Don Antonio. In Central wemelde het namelijk nogal van de prostituees. Nu horen we net in Rocky's (waar ik aan het internetten ben) dat Don Antonio nog wat linker is. Ach, we zullen wel zien.

Ook in Santo Domingo zijn we van hotel aan het wisselen. Na zeven maal Tropicana gaan we donderdag naar Pro Ticino, vlakbij El Malecon. Dan weet u dat.

De echte verhalen van de vakantie volgen in de loop van volgende week. Degenen die zo vriendelijk waren om ons een prettige vakantie te wensen, bedanken wij vanuit Sosua hiervoor. En nu gaan we naar het strand... :-)

July 17, 2002

Woensdag in Sosua

Het is alweer onze laatste hele dag in Sosua. Morgen 'reizen' we terug naar Santo Domingo, waar we tot dinsdag zullen verblijven. Sosua is echt een leuk plaatsje. Alleen is het er niet zo druk. De touristen blijven weg. Volgens de Duitse eigenaar van ons hotel komt dat door de Euro. Alle Europeanen denken nu dat alles duurder is geworden. Maar dat is helemaal niet waar. Volgens onze gastheer is alles juist 20% goedkoper, hier althans. Nu is de beste man enigszins paranoide begaafd. Hij voorspelt dat de Duitsers in de winter gaan doorkrijgen dat het hier dus goedkoper is. 'En dan breekt hier de pleuris uit!'

Gisteren heb ik me nog een beetje opgewonden. Dat ging zo. Ons tot dan toe favoriete restaurant PJ's (24 uur open) heeft een actie. Overal worden je bonnen opgedrongen waarmee je een gratis Cuba Libre kunt krijgen bij PJ's. Om kwart voor tien gingen we mede door die actie bij PJ's eten. De serveerster vroeg wat we wilden drinken. Nou, gratis Cuba Libre natuurlijk. Het meisje begon bedenkelijk te kijken en zei tenslotte: 'Hmm, nee dat kan niet, dat kan pas vanaf tien uur!'

Op de bon stond hieromtrent niets vermeld, dus ik overwoog al om de Rijdende Rechter in te schakelen. Omdat het toch al bijna tien uur was, besloten we eerst een Presidente te drinken. Om kwart over tien was het tijd voor het tweede drankje, de Cuba Libre. Nu wist de serveerster te melden dat de gratis Cuba Libre alleen aan de bar verkregen kon worden.

Mijn bloed begon al wat te koken. Lucy zei al dat we de Cuba Libre maar moesten vergeten, maar bij mij was nu toch echt een bitje omgevallen en al moest ik die hele tent opblazen, ik zou mijn gratis Cuba Libre krijgen. Ik bedoel, ik heb er niet om gevraagd dat zij mij een gratis Cuba Libre willen geven, maar als je dan wat weg wilt geven, doe dat dan gewoon!

We aten het eten snel op, betaalden en stoven naar de bar. 'Twee gratis Cuba Libre', bestelde ik. De bardame overlegde met de andere serveerster, of we ook wel daar gegeten hadden. Dat was het geval en dus kregen wij uiteindelijk onze drankjes. Meteen daarna zijn we opgestapt naar La Roca Sports Cafe. Wodka-Red Bull is ook wel lekker...

July 18, 2002

Sin padres mayores

Aldus de titel van een artikel in de Dominicaanse krant Hoy m.b.t. de dood van Doctor Joaquin Balaguer.

Zondag 14 juli is de laatste der padres mayores, Joaquin Balaguer, overleden op 95 jarige leeftijd. De padres mayores zijn de oude leiders van de drie grote partijen in de Dominicaanse Republiek. Balaguer van de PRSC, Juan Bosch (+2001) van de PLD en Jose Francisco Pena Gomez (+1998) van de PRD.

Balaguer was een man met een in de Dominicaanse Republiek grotere impact dan Drees Sr. in Nederland. Jarenlang is dit land gebukt gegaan onder het onmenselijke regime van de tiran Trujillo. Alles was van Trujillo. Bezittingen, maar bijvoorbeeld ook de meisjes. Als Trujillo een leuk meisje zag, dan kon zij maar beter geen nee zeggen. In 1961 is Trujillo in een vuurgevecht op straat doodgeschoten.

De eerste echte president na het Regime was Joaquin Balaguer van de PRSC. Hij heeft vanaf het begin van de jaren zestig tot het midden van de jaren negentig geregeerd, korte tussenpozen uitgezonderd. Gedurende zijn laatste ambstermijn was hij blind, hetgeen tot een klein schandaal leidde.

Balaguer is nooit getrouwd. Er zijn stemmen die beweren dat hij homosexueel was. Maar dat is hier nogal een taboe. Afgelopen zondag is Balaguer dus overleden. Er werden drie dagen van rouw afgekondigd. Het is indrukwekkend te zien wat zijn dood losmaakt bij het volk. Massaal is men aanwezig. En dat al dagen lang. Er wordt gehuild en er zijn vele toespraken. Ook aan Lucy kan ik zien dat zij het moeilijk vindt om naar de beelden te kijken.

Doctor Joaquin Balaguer. Een echte Vader des Vaderlands.

July 25, 2002

Terug van vakantie

Dinsdagavond zijn we teruggekomen uit de Dominicaanse Republiek. Gisteren de hele dag een beetje lui doorgebracht, om uit te rusten. En vanaf vandaag wordt er weer geschreven. Dat is nog een heleboel werk, maar met de nodige Brugal rum gaat het lukken. Gelukkig hoef ik pas volgende week donderdag te beginnen met werken, vind ik toch wel een slim idee van mijzelf: vóór de echte vakantie een week vakantie en erna ook een week vakantie. Van vakantie kun je namelijk aardig moe worden, vandaar.

Genoeg geneuzeld. De CasaSpider gaat aan het werk!

July 26, 2002

Mamajuana

Mamajuana, in ieder geval het lekkerste medicijnIeder land heeft zo zijn eigen gebruiken en eigenaardigheden. Naast de reguliere geneeskunst bestaat er in ieder land ook wel de zogenaamde kruidengeneeskunst. In Nederland hadden we Klazien uit Zalk. Ook in de Dominicaanse Republiek worden aan diverse kruiden bepaalde geneeskrachtige eigenschappen toegeschreven. Niets bijzonders dus.

Nu houdt men in de Dominicaanse Republiek erg veel van rum. De twee grote merken zijn Brugal en Barceló, een lachwekkend slechte website overigens.

Feiten op zich zeggen niet veel, het is de combinatie die de maaltijd maakt (©asaSpider, 2002). Dus bedachten de Dominicanen Mamajuana. Je stopt kruiden, wortels en andere zaken in een fles en vult die vervolgens met wijn, anijsdrank en/of rum en klaar is je medicijn! Als de fles leeg is, moet hij weer snel worden aangevuld. Anders drogen de kruiden uit. Voor vrijwel ieder probleem is er wel een Mamajuana.

Lucy's vader houdt erg veel van rum. Hij lijdt echter aan wat kwaaltjes waardoor hij van de dokter een drankverbod opgelegd heeft gekregen. Laatst zag Lucy's nicht hem echter een hele fles Mamajuana opdrinken. 'Hé, je mag toch niet drinken van de dokter!', zei ze tegen hem. Waarop Lucy's vader antwoordde: 'Ja, maar ik ben niet aan het drinken, ik neem alleen mijn medicijn!'.

Wij hebben nu ook zo'n fles en ik moet zeggen, twee, drie van die borrels kikkeren je echt op. Dus het werkt. Vroeger was de zogenaamde dropdrank (Mixtura Resolvens) mijn favoriete medicijn. Dropdrank is een hoestdrank met dropsmaak. Maar deze is nu van de eerste plaats verdrongen door Mamajuana.

July 28, 2002

Vakantie Santo Domingo 2002

Wie denkt dat ik gisteren niets heb gedaan, die heeft het mis. Wie zich niet laat afschrikken door een lange lap (saaie) tekst met foto's, die kan het verslag van de vakantie in Santo Domingo eens op zijn/haar gemak doorlezen. De meer visueel ingestelden, voornamelijk in Brazilie te vinden, kunnen maarliefst 83 foto's de revue laten passeren.

Veel leesplezier!

August 1, 2002

Politieke historie Republica Dominicana

Ik heb even de behoefte om de politieke geschiedenis van de Dominicaanse Republiek schematisch weer te geven. Misschien wat vrieemd, maar er schuilt toch zeker geen kwaad in? Is het trouwens bekend dat Columbus in 1492 als eerste voet aan wal zette in dit land? In het jaar 1496 werd de stad Santo Domingo gesticht. Maar daar gaat het nu niet over.

We beginnen in het jaar 1930, als de dicator Rafael Leonidas Trujillo de macht grijpt. Deze man voerde een waar schrikbewind met als dieptepunt een slachtpartij onder Haitianen, de buren van de Dominicanen op het eiland Hispañola, in het jaar 1937. Volgens schattingen vonden tussen de 15.000 en 37.000 Haitianen, mannen, vrouwen en kinderen, de dood. De meest plausibele verklaring voor deze moord is dat het de racistische Trujillo een doorn in het oog was dat arme, zwarte Haitianen het land binnenkwamen en zich mengden onder de iets blankere bevolking. Trujillo bevorderde juist de immigratie van blanke Joden en Spanjaarden.

In 1961 werd de door velen gehate Trujillo op straat doodgeschoten. In 1962 werd Juan Bosch (PLD) tot president gekozen, maar hij werd onmiddellijk afgezet bij een militaire staatsgreep. Het waren turbulente tijden, totdat de Verenigde Staten in de persoon van Lyndon Johnson in 1965 mariniers naar de Dominicaanse Republiek zonden, enerzijds om de strijdende partijen uit elkaar te halen, anderzijds om te voorkomen dat de Dominicaanse Republiek een otra Cuba (nog een Cuba) zou worden. In 1966 werden nieuwe verkiezingen gehouden, gewonnen door Doctor Joaquin Balaguer, die overigens verscheidene functies had uitgeoefend onder Trujillo. Mijn (Dominicaanse) echtgenote Lucy tilt daar niet zo zwaar aan, als Trujillo je namelijk voor een functie vroeg, kon je of 'ja' zeggen, of het met de dood bekopen.

In 1970 en 1974 werd Balaguer herkozen. In 1978 kwam er een ommekeer, de PRD (Partido Revolucionario Dominicano) kwam aan de macht in de persoon van Antonio Guzmán. Veertig dagen voor het verstrijken van zijn vier jaren pleegde Antonio Guzmán zelfmoord. Zegt men... De PRD bleef echter aan de macht doordat Salvador Jorge Blanco de verkiezingen van 1982 won.

In 1986 won Balaguer van de PRSC voor de afwisseling en hij herhaalde dit met een nipte overwinning op zijn eeuwige rivaal Juan Bosch in 1990. Na de verkiezingen van 1994 werd een vrijwel blinde Balaguer met een minieme marge tot winnaar uitgeroepen tegen Francisco Peña Gómez (PRD) en Juan Bosch. De aanwijzingen voor verkiezingsfraude waren zo sterk dat de normale ambtstermijn van vier jaren werd ingekort tot twee. De moeder van Peña Gómez was Haitiaanse. Om die reden voelde Peña Gómez veel sympathie voor Haiti. Balaguer probeerde in de debatten steeds de indruk te wekken dat bij winst van Peña Gómez deze ernaar zou streven Haiti en de Dominicaanse Republiek te verenigen tot één land. Peña Gómez ontkende dit ten stelligste. Overigens werd in de jaren tachtig kanker vastgesteld bij Peña Gómez, hij had een levensverwachting van slechts enkele maanden, vertrok naar de Verenigde Staten voor een behandeling en stierf uiteindelijk in 1998, meer dan tien jaar later.

Gevolg was dat er in 1996 opnieuw verkiezingen waren. Deze werden gewonnen door Dr. Leonel Fernández Reyna van de PLD. Tenslotte won op 18 mei 2000 Hipólito Mejía van de PRD en is daarmee de zittende president van de Republica Dominicana.

Zoals al eerder in dit log gemeld overleed Doctor Joaquin Balaguer 14 juli 2002 op 95 jarige leeftijd. De twee andere grote staatsmannen, Juan Bosch en Francisco Peña Gómez waren al een paar jaren eerder overleden.

August 10, 2002

Republica Dominicana, De Index

Alle posts over de Republica Dominicana / Santo Domingo op een rijtje.

Politiek

Vakantie

Diversen

Hasta luego!

June 28, 2003

Geluk of Pech

Het is hectisch bij ons thuis. Vandaag vertrekken Lucy en Luchiano naar Santo Domingo. Vlak voor een dergelijke reis moeten er nog allerlei dingen gedaan worden.

Als men nu om kwart voor negen 's morgens ontdekt dat het vliegtuig niet om 15:30 vertrekt, maar al om 13:30, heeft men dan geluk of pech?

Het leidt in ieder geval tot stress. Lucy loopt nu met dubbele snelheid door het huis, regelmatig Mierda! roepend. Maar dat hoeft niets te betekenen.

Afscheid (2)

Een week zonder 'mis dos amores'...Ik denk dat Lucy en Luchiano zojuist zijn geland in Santo Domingo. Om kwart over een liepen ze richting het vliegtuig. Op Curacao hebben we (nog) geen slurven, dus kun je de mensen van en naar de vliegtuigen zien lopen.

Voor het eerst sinds bijna vier jaar ben ik alleen thuis. Dat is wel even wennen, het voelt een beetje leeg. Zojuist heb ik de auto gewassen, nou ja, door de wasstraat gereden en van binnen laten reinigen. Normaal doe ik dat haast nooit, maar nu dus wel.

Maar ja, we moeten er maar het beste van maken en dus ga ik over een kwartier naar het strand, dan even douchen en op naar Pleincafé Wilhelmina voor de Duveltjes. Die traditie moet natuurlijk wel doorgaan.

Ach, het is maar voor een week. Volgende week zaterdag vertrek ik met dezelfde vlucht, dus niet om half vier, maar om half twee. O ja, het eerste voordeel van alleen zijn heb ik al te pakken: ik kon zonder problemen de afstandsbediening vinden!

July 4, 2003

Overgewicht

Morgen vertrek ik naar Santo Domingo. Bijna alles is geregeld, vanmorgen nog even schoenen en sokken gekocht en de vuile was weggebracht. Ik vlieg met de Venezolaanse luchtvaartmaatschappij Aeropostal en waar ik me het meeste zorgen over maak, dat is mijn koffer.

Vorige week vertrok Lucy met 7 (zeven) koffers. Een gewicht van zo'n 90 kilo. Een van de voordelen van Aeropostal is dat men 50 kilo bagage per persoon mag meenemen. Het nadeel is dat daar driftig gebruik van wordt gemaakt. Met name Dominicanen die van Curacao naar Santo Domingo vliegen nemen ontzettend veel spullen mee. Vooral kleding voor de familie aldaar.

Het gevolg van dit alles was dat twee koffers van Lucy achtergebleven waren. In de ene zaten al haar spullen en in de andere alle kado's voor de familie. Dinsdag mocht ze weer naar de airport Las Americas om één koffer in ontvangst te nemen.

Gisteren was ik daar nog boos over en dus reed ik naar Hato Airport alhier en liep het Aeropostal-kantoor in. Gelukkig had ik meteen de baas te pakken. Hij verzekerde mij dat gisteren alle bagage van zaterdag in Santo Domingo was aangekomen. Dat zullen we zo eens even verifieren. Ik vertelde hem dat ik zaterdag ging vliegen en dat ik mij nu grote zorgen maak over mijn koffer.

Er stond een dametje bij de baas en die zei dat ik voor het inchecken maar even naar boven (Aeropostal-kantoor) moet gaan en mijn koffer voor de baas aanwijzen. Dan zorgt hij ervoor dat die zeker ingeladen wordt.

Het dametje zelf had overigens 200 kilo vracht, ook voor zaterdag. Waarschijnlijk was zij met de baas aan het regelen dat haar spullen ook meteen meegaan. Voor de zekerheid stop ik toch maar een extra onderbroek in mijn handbagage...

July 6, 2003

Desde Santo Domingo (1)

De Spider is zaterdag goed aangekomen in Santo Domingo. Ik werd op de airport opgewacht door een hele lading neefjes en nichtjes. En uiteraard door Lucy & Luchiano.

Vandaag zijn we naar Lucy's huis in Sabana Perdida geweest. De week dat Lucy alleen in Santo Domingo was heeft zij ontzettend veel energie (en geld) gestoken in het opknappen van haar huis. Behalve haar vader met zijn vriendin en kinderen worden er ook nog zes appartementen verhuurd. Stelt u zich daar niet teveel van voor. Het is meer een grote schuur met een zinken dak en wat hardkartonnen afscheidingen, maar toch.

Het huis ziet er een stuk beter uit dan een jaar geleden. Datzelfde geldt voor de weg ernaartoe. Vorig jaar was het nog een hele tour om dat weggetje af te lopen naar het huis. Het lag vol met stenen en kuilen. Nu is het huis weer per auto bereikbaar.

Het probleem van een huis opknappen is dat hoe meer men opknapt, hoe meer verbeteringspunten men ziet. De meeste dingen zullen gebeuren onder het budget van het volgend jaar. Lucy heeft echter een prima prestatie geleverd.

Na het bezichtigen van het huis zijn we naar El Conde gegaan, een paar overheerlijke flessen Presidente verorberen. Vervolgens zijn we wat gaan wandelen en daar plukt u nu de vruchten van.

July 10, 2003

Flitsen uit Sosua

Sinds dinsdagmiddag bevinden Lucy en ik ons in Sosua, aan de noordkust van de Dominicaanse Republiek. Even wat korte nieuwsflitsen:

  • Hotel Don Antonio is nog steeds een aanrader. De prijs voor de meest luxueuze kamer (2 x tweepersoonsbed, airco, koelkast, tv) is gestegen van 500 naar 600 Peso's, equivalent van ongeveer 20 US Dollar. Door de vrije val van de Peso (nu 6 Antilliaanse centen in plaats van 10 vorig jaar) zijn we toch goedkoper uit.
  • Op filosofisch gebied ben ik in de slaapstand verzeild geraakt. Hier denkt men niet aan allerlei moeilijke levensvraagstukken. Hoewel... Gisteren op het strand heb ik nog zeker een uur liggen malen over hoe het ideale strandbedje eruit ziet. Dat ideale bedje ziet er in ieder geval niet zo uit als op het strand van Sosua. Als ik het bedje in de ligstand zet en ik ga erop zitten, om vervolgens te gaan liggen, dan klapt het kopstuk vanzelf weer omhoog. Ik moet dan allerlei toeren uithalen, zoals met een arm het kopstuk naar beneden duwen en langzaam omhoog schuiven met mijn lichaam, totdat het kopstuk niet meer omhoog kan komen. Ander nadeel van de bedjes hier is dat ze niet volledig horizontaal kunnen. Als je op je buik ligt is dat toch wel prettig, ter voorkoming van rugklachten. U ziet, het heeft mij aardig beziggehouden.
  • Vanmorgen hebben we per toeval onze favoriete ontbijt-locatie Rocky's Bar teruggevonden. Dinsdag hadden we hem al gezocht, maar in de plaats van Rocky's was een Dominicaanse bar gekomen, met veel dames. Helaas hebben we die bar verder links laten liggen. Vanmorgen liepen we er even langs, op weg naar de supermarkt. "He, daar is Rocky's!", riep Lucy. En inderdaad, Rocky's bevindt zich nu twee deuren verderop.
  • We ontbeten dus in Rocky's. De Engelse eigenaar zagen we niet. Er liepen twee Dominicaanse dames in de bediening. De koffie was nogal koud, dus ik vroeg aan de serveerster of we ook warme koffie konden krijgen. Nee, dat kon niet, de koffie kon niet heter. "Zo, en de eieren die we besteld hebben, zijn die straks net zo koud?", vroeg ik. "Ha, ha, natuurlijk niet", zei de serveerster. Ze probeerde me uit te leggen dat het koffie-apparaat niet heter kon, maar ik weigerde dat te geloven. De serveerster ging nieuwe koffie halen. Ditmaal verbrandde ik haast mij lippen. Zo ziet men maar.
  • Vorig jaar liep restaurant PJ als een trein, als gevolg van heerlijke maaltijden en attractieve bediening. Dit jaar zagen we er weinig mensen, een slecht voorteken. We gingen er toch maar eten en ik bestelde dezelfde Cordon Bleu die mij vorig jaar in extase bracht. Jezus, wat was deze slecht. Ik kon hem werkelijk niet opeten en snapte meteen waarom PJ niet meer liep. Ze hadden een nieuwe kok. Waarmee wederom is bewezen dat niet iedere verandering een verbetering is.

    Wij gaan ons gereed maken voor een lekker middagje aan het strand. Echt vakantie, zonder Luchiano die bij zijn oma in Santo Domingo is. Na een uurtje bakken nemen we er een ijskoude fles Presidente bij en dan mag de oesterverkoper langskomen...

  • July 11, 2003

    Curry Wurst

    Veel Nederlanders in den vreemde eten ook daar graag Hollandse Pot. Ik behoor niet tot die groep, ik eet alles wat lekker is. Nu zijn er een paar gerechten waar ik dol op ben, maar die helaas op Curacao niet te verkrijgen zijn.

    We zijn nu drie dagen in Sosua, Republica Dominicana. Veel restaurantjes zijn in Engelse dan wel Duitse handen. Gisteren liepen we langs zo'n tentje en op het uithangbord stond Curry Wurst. Curry Wurst is zo'n gerecht waar ik al jaren dol op ben, vooral met een een hard Duits broodje en veel curry-saus.

    Ik was zeer benieuwd hoe de uitbater de worst zou bereiden. Hij sprak in ieder geval Duits. Daar kwam de worst. Hij was in een woord perfect! Ik kletste wat met de eigenaar, die uit Oostenrijk bleek te komen. Daar eten ze geen Curry Wurst, dus hij moest het eerst leren. Nu is Curry Wurst wel ontzettend lekker, maar men hoeft niet de capaciteiten van een kernfysicus te hebben om zo'n worstje op te warmen. De Oostenrijker had het in ieder geval goed onder de knie.

    Vanmorgen gingen we ontbijten. Ik had nogal stevige trek, omdat gisteren het avondeten er bij ingeschoten was. Op het menu van dit restaurant stond ook Curry Wurst, die ik meteen bestelde. Even later kwam het Dominicaanse meisje aanzetten met een hard broodje (goed!), een dikke worst (goed!), mosterd (???) en ketchup (???).

    Ik vroeg haar waar de curry-saus was gebleven. Ze keek me wat schaapachtig aan, liep terug naar de keuken en kwam met een potje curry-poeder aanzetten. 'Nee, ik wil curry-saus!', zei ik. Het meisje wees op de mosterd. 'Ja zeg, als ik er mosterd op doe is het geen Curry Wurst maar een Mosterd Wurst', kwam ik gevat uit de hoek.

    Het meisje schoot inderdaad in de lach, draaide zich om en liep weg. Met mosterd was de worst overigens goed te eten, daar niet van.

    Met Lucy had ik het over de Griekse keuken. Vorig jaar waren er in Sosua twee Duitse meisjes die heerlijke Griekse salades maakten. We hadden het over feta en tsatziki, mijn favoriet. Wat een toeval, even later zie ik op de menu-kaart Gyros met Tsatziki prijken! Dat ga ik vanmiddag eten, was mijn eerste gedachte. Maar ja, even later zag ik de ramp zich al voltrekken: het serveerstertje dat de Gyros serveert met mosterd.

    Eerst vragen dus of ik de Tsatziki mag zien.

    July 13, 2003

    Guagua

    Het stortregent in Sosua, fraai is dat. Notabene op onze laatste hele dag alhier. Nu heb ik wel mooi de tijd om iets te vertellen over het vervoer alhier.

    In principe zijn er vier mogelijkheden om zich te laten verplaatsen:

  • Touristentaxi, erg duur maar wel comfortabel.
  • Taxi, relatief goedkoop.
  • Dos Peso-taxi, kost inmiddels 7 Peso per persoon.
  • Minibus ofwel Guagua, het goedkoopste transportmiddel.

    Dan vergeet ik nog de voortreffelijke service Caribe Tours, comfortabele en spotgoedkope bussen voor de grote afstanden. Een ritje Santo Domingo Puerto Plata (>200 km) kost bijvoorbeeld 145 Peso, ofwel zo'n vijf US Dollar.

    De Guagua. Dit minibusje wordt bemand door een chauffeur en iemand die het geld int en de zitplaatsen managed. Minibusjes mogen eigenlijk niet meer dan 9 personen bevatten. Gisteren heb ik mijn hoogtepunt op Guaguagebied meegemaakt op de route Puerto Plata - Sosua.

    Op enig moment bevonden zich 22 personen in het busje. De inner hing er zo half buiten. Het waren ook lang niet allemaal slanke mensen, zelf ben ik goed voor 95 kilo. Toen stapte er echter een vrouw in waar ik mij erg klein bij voelde. De inner wilde haar naar de achterbank dirigeren, maar daar begon men meteen luidkeels te protesteren. Er zat een zwangere vrouw op de achterbank en zij was bang geplet te worden door de nieuwe passagier.

    Als men zwaar (over)beladen met 22 man meer dan 100 kilometer per uur rijdt, geeft dat een behoorlijke snelheidssensatie kan ik u verklappen. Iedere oneffenheid laat de bus trillen en wankelen. Het enige voordeel van de hoge snelheid is dat de rit in absolute zin ietwat minder lang duurt. Qua gevoelstijd leek het echter wel een eeuwigheid.

  • Curry Wurst (2)

    Dit moet ik toch nog even vertellen. Tegenwoordig ontbijten we elke ochtend bij Miami, het kleine Duitse restaurantje waar ik laatst Curry Wurst met mosterd heb gegeten.

    Het Dominicaanse meisje heeft mijn hart gestolen. De dag na de mosterd-affaire zaten we er dus weer. Ik bestelde Curry Wurst en zei dat ik wel wist dat er geen curry-saus maar mosterd bij geleverd werd.

    Toen de worst kwam keek het meisje mij stralend aan en zei dat ze vandaag wel curry-saus hadden. 'Ik kan haast niet wachten!', riep ik verheugd uit.

    Het meisje ging naar de keuken en kwam terug met een schaaltje met... kerry-saus! Het was echter zo goed bedoeld dat ik de worst heb gegeten met kerry-saus. En vandaag weer.

    July 15, 2003

    Man alleen

    Als Lucy en ik in de Dominicaanse Republiek zijn, komt het niet vaak voor dat ik alleen ben. Dat heeft meerdere redenen. Uiteraard vinden wij het erg gezellig met elkaar en ten tweede vertrouwt Lucy mij voor geen cent, ha ha. Ten derde staat de Dominicaanse Republiek bekend als een paradijs voor mannen alleen.

    In Sosua besteedde geen enkele vrouw (speciale) aandacht aan mij. Tot het moment dat ik heel even vanuit ons restaurantje in mijn eentje de sigaren moest halen bij ons hotel. Een wandeling van nog geen vijf minuten.

    Ik was nog maar 20 seconden onderweg, toen ik al een meisje met gespreide armen op mij af zag komen. 'Hallo, hoe heet je, ga je een biertje met mij drinken?'
    'Uh nee, ik ga sigaren kopen'.
    'Hmm, dan ga ik met je mee sigaren kopen, jaaahhh'.
    'Uhm, ik ga sigaren kopen voor mijn vrouw'.
    'Oh. Daag'.

    Op de terugweg werd ik door een ander meisje tegengehouden, ook deze kon ik afwimpelen met de mededeling dat ik een afspraakje met mijn echtgenote had. Lucy vond dat mijn wandelingetje veel te lang geduurd had.

    Toch ben ik nu de hele ochtend man alleen in El Conde, Santo Domingo. Tot nu toe ben ik nog niet aangeklampt, maar ik heb nog zeker drie uren te gaan. Wat denkt u dat er gaat gebeuren (soort poll)?

    July 17, 2003

    Politie

    Misschien bent u benieuwd hoe mijn paar uurtjes alleen in El Conde zijn afgelopen? Wel, er is maar heel weinig (opwindends) gebeurd. Ik ben zo'n 12 keer bezocht. Van die twaalf keer betrof het elf keer een man, varierend van Limpiabotas (schoenpoetsertjes) tot juwelen- of CD-verkopers.

    Die ene vrouw was een tandeloze bedelaarster. Nu stelde ik mij ook wel erg passief op, de dames wachten tot je sist, fluit of Morena! (donkerharige vrouw) roept. Dat leek mij echter niet zo verstandig. Er valt overigens genoeg te zien daar.

    Terwijl ik aan de Presidente zat in El Conde, was Lucy hard aan het werk in Sabana Perdida. Ze heeft een complete afvoer in haar huis laten vervangen. Tevens was er een probleem met een huurder. Op Lucy's terrein bevinden zich twee waterputten, hier sisterna genoemd. In een van Lucy's appartementen woont een politie-agent. Aangezien er tot voor kort een familie van meer dan 10 criminelen in een aanpalend appartement woonde, besloot de agent om de toegang tot de achterkant van zijn appartement af te sluiten.

    Een van de twee waterputten was nu echter niet meer bereikbaar voor de andere huurders. Lucy vond dat onacceptabel en aangezien de crimineeltjes zijn vertrokken, achtte zij de afsluiting niet meer nodig.

    De politie-agent dacht daar geheel anders over. Er ontstond een verhitte discussie waarin de agent dreigde dat hij Lucy wel even neer zou schieten. 'Doe dat dan maar nu meteen!', zei Lucy, 'want als je aan dingen komt die van mij zijn doe ik geen stap terug!'.

    'Ik roep zo wel even een maat van mij', zei de agent vervolgens, 'dan zullen we je wel even in de gevangenis smijten'. 'Doe maar', zei Lucy, 'en wat denk je dat ze dan zullen zeggen. Ik die alleen een opmerking maak over iets dat van mij is, ha!'.

    De agent was zeer boos en zei dat hij het hek ging herstellen. 'Helemaal niet', zei Lucy. Ze pakte een stoel en ging er pal voor zitten. 'Dan ga ik verhuizen en wel nu', zei de agent. 'Prima, vertrek maar!'.

    Zometeen gaan we de situatie in Sabana Perdida eens bekijken. Mocht de zaak onverhoopt uit de hand lopen, de agent heet Ruben Suero en is volgens eigen zeggen een chef bij het departement van Secuestros, ofwel ontvoeringen. Dat u het even weet.

    July 18, 2003

    Bepaalde Dingen

    Onze vakantie zit er al haast weer op. Eigenlijk hadden we te weinig tijd om alles te doen wat we wilden doen. Vandaag moesten er nog een hoop inkopen gedaan worden. Door de lage koers van de Peso zijn veel dingen (damesondergoed, schoenen, kleding) stukken goedkoper dan op Curacao.

    Lucy is nu weer op stap, op zoek naar bepaalde dingen. Van elf tot een zijn we al bezig geweest om die bepaalde dingen te kopen, maar we kunnen ze in heel Santo Domingo niet vinden. Het is toch wat.

    Jammer dat er altijd op de laatste dag nog zoveel gedaan moet worden, eigenlijk wilden we met Luchiano en een paar andere kinderen naar de dierentuin alhier. Wel, die dieren moeten het maar een jaartje zonder ons stellen.

    Tot zover de laatste post uit Santo Domingo, Republica Dominicana.

    July 20, 2003

    Nueva Chica

    Zaterdagmiddag werden we uiterst vriendelijk ontvangen en opgehaald door mijn Engelse collega Paul. Jammer genoeg (voor Paul) werkte de Curinta website, waar men aankomende en vertrekkende vluchten kan monitoren op vertraging, niet. Hierdoor was Paul keurig om vijf uur aanwezig op Hato Airport, terwijl wij een uur later landden dan gepland.

    De eerste avond in huis was het wennen en ook nu nog. Met name Lucy mist denk ik wel de drukte van Santo Domingo, inclusief het vele geregel dat zij daar doet. Maar ja, de vakantie is voorbij...

    Pas vanmiddag werd de vakantie helemaal afgesloten, namelijk toen ik onze honden Spider & Scooby Doo bij collega Walter ging halen. Het moet gezegd, de honden waren prima verzorgd, voor het eerst (even) karpatten-vrij en ze zagen er levenslustig uit. Met name Spider had continue de neiging om Nickie van achteren te bestijgen. Wellicht voelde hij dat het zijn laatste kans was.

    Desde Santo Domingo: Giset!Overigens zag Scooby Doo er ietwat merkwaardig uit, hij had een omgekeerde emmer op zijn kop. Een paar dagen na mijn vertrek bemerkte Walter een vleeswond bij Scooby. Hij bracht hem met flink wat moeite naar de dierenarts. De wond kon niet meer gehecht worden en om te voorkomen dat Scooby hem stuk zou bijten werd de emmer op zijn kop gezet. Scooby is er al aardig aan gewend en over een dag of drie zal de wond wel genezen zijn.

    Lucy's website La Chica Merengue loopt steeds beter. Daarom vond zij het niet zo leuk dat de site gedurende onze vakantie niet ge-update werd. Ook hadden we geen Chica-voorraad meer. In Santo Domingo vond Lucy een geschikte kandidate. Woensdag 16 juli gingen Lucy en ik daarom op pad met Giset en met Lucy's nichtje Sugey, foto's maken.

    We reden met een taxi langs de Malecon (boulevard). Giset moest in bikini en dat zou voor flink wat opschudding zorgen aan deze drukke weg. Gelukkig lag er een schip in het water. Het was de Paco Rabanne, een disco-boot die daar inmiddels al geen dienst meer voor deed. Een man aan boord had ons een tijdje aangekeken en bood aan dat we foto's aan boord mochten nemen. Dat was prettig met betrekking tot de privacy, ook al bleef de man ons, nou ja de dames dan, nauwgezet in de gaten houden.

    De foto's staan inmiddels op de site. Oordeelt u zelf. Giset zoekt overigens contact...

    July 22, 2003

    Lucy's nicht

    Desde Santo Domingo: Sugey!Vier postjes terug berichtte ik over onze fotosessie met Giset en Sugey op de boot Paco Rabanne in Santo Domingo. Sugey is een nicht van Lucy, de dochter van haar oudste zus. Lucy is de onbetwiste Godmother in haar familie. Zij bepaalt wat er gebeurt en lost zo goed en kwaad als het kan alle problemen op.

    Van kleinsaf heeft Lucy voor Sugey en haar broers Jonathan en Monchi gezorgd. Inmiddels is Sugey 21 en studeert voor kleuterleidster. Lucy woont alweer bijna vier jaar samen met mij op Curacao. In die tijd moesten er regelmatig dingen geregeld worden in Santo Domingo. Zoals bijvoorbeeld uittreksels uit het geboorteregister aanvragen en, wat nog een stuk moeilijker is, deze laten legaliseren bij de (verschrikkelijke) Nederlandse Ambassade in Santo Domingo.

    Al dit soort dingen en ook maandelijkse geldtransacties kon Lucy met een gerust hart aan Sugey overlaten. Zonder problemen offerde zij een hele ochtend of meer op om in de rij te gaan staan bij de Ambassade.

    Sugey wilde wel meedoen in de rubriek Punto de Encuentro van La Chica Merengue. De fotoserie is aardig gelukt dacht ik zo en heeft geresulteerd in een aparte pagina voor Sugey.

    Jammer is dat zij alleen Spaans spreekt en dan ook nog eens Dominicaans Spaans. Maar ja, gisteren hoorde ik Erik Breukink Spaans spreken en ook Ronald Koeman en Leo Beenhakker kunnen het. Een leuke gelegenheid om eens met een cursus te beginnen?

    July 25, 2003

    Hocus Pocus

    CasaSpider in een klap jaren jonger!Lucy en Luchiano waren een weekje eerder in Santo Domingo dan ik. Gedurende die week kon ik wat uitrusten en wat dingen regelen. Er lag nog een kadobon van mijn werkgever, ter ere van mijn verjaardag. Voor de vakantie had ik nog een schrift nodig, om mijn dagboek bij te houden en dus toog ik naar Mensing's Caminada. Leuke naam, nietwaar?

    Dit is geen reclamespot, maar bij Mensing's kan men van alles en nog wat kopen. Ik had de kadobon bij me en kon voor 75 gulden (+/- 35 Euro) spullen uitzoeken. Naast het schrift werden dat een CD van de Salsa-groep Grupo Niche en een Hocus Pocus Goocheldoos. Bijna schreef ik overigens Googledoos, wat het internet al niet met het brein doet.

    In Santo Domingo bereidde ik Luchiano voor op het feit dat hij bij thuiskomst over een goocheldoos beschikte. Luchiano is gefascineerd door David Copperfield, dus hij was al bij voorbaat blij. Nu moet ik hem iedere dag een nieuwe truc leren. Dat is nog niet eenvoudig, vooral met de touwtrucs heb ik zelf nog de nodige moeite.

    Oefening baart kunst. Op de foto is het niet helemaal duidelijk te zien (in het echt wel), maar met name Luchiano's laatste kunstje mag er wezen!

    Indien u geen idee heeft omtrent het type truc, volgen hier enige hints:

    • Hint 1: De truc heeft niets te maken met T-shirts.
    • Hint 2: De CasaSpider stond bekend om zijn zijn voorliefde voor de kleur Zilver.
    • Hint 3: De truc zorgt ervoor dat de CasaSpider beter kan volhouden dat hij 29 is.
    • Hint 4: Dit is eigenlijk geen hint, maar op het Happy Hour van Café De Tropen had niemand het resultaat van de truc in de gaten!

    July 31, 2003

    Vakantiewerk

    Vandaag heb ik mij beziggehouden met vakantiewerk. Ik heb vakantie en toch gewerkt. Onze belevenissen gedurende de vakantie in Santo Domingo zijn vastgelegd op Nijhuis.net, in het CasaNews uiteraard.

    Geen andere onderwerpen deze keer in het CasaNews, slechts vakantie-geleuter. Maar wel met 55 foto's, die u hier direct kunt bezoeken. Mijn persoonlijke favoriete foto is deze, aangezien ik geen fotograaf ben is de in mijn ogen geslaagde compositie Puur Toeval. Als je maar genoeg foto's maakt, wordt de kans op een gelukt exemplaar uiteraard wel groter.

    Ik zou bijna een prijs uitloven voor degene die het klaarspeelt om het hele verhaal te lezen. Maar ja, zoals ik al schreef, bijna.

    Nu ga ik uitrusten. Enjoy!

    About Santo Domingo

    This page contains an archive of all entries posted to blogger in the Santo Domingo category. They are listed from oldest to newest.

    Rommel is the previous category.

    Sport is the next category.

    Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

    Powered by
    Movable Type 3.33