CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Vrijdag 25 juni was Luchiano's laatste schooldag. Een niet onbelangrijke dag, want het eindrapport werd uitgedeeld. Van de 31 kinderen zijn er vijf blijven zitten, maar Luchiano (6) is over!

Het is een interessant jaar geweest. Luchiano was met zijn vijf jaar de jongste van de klas. De overgang van de kleinschalige kleuterschool Chispita naar de veel massalere Marnix Basisschool met zijn ruim 500 leerlingen was best groot.

In het begin is hij even gepest door twee leerlingen van de tweede klas. Na met hun juffrouw gesproken te hebben was dat meteen afgelopen, daar ben ik nog steeds blij om. Op zich gaat Luchiano bijzonder sociaal-intelligent om met de machtsverhoudingen in de klas. Met name gezien het feit dat er ietwat agressieve kinderen van acht jaar in zijn klas zitten.

Qua leren was het ook wennen. In het begin had Luchiano erg veel moeite zich te concentreren. Hij keek wat rond en praatte hardop in zichzelf. Dat ging ten koste van de kwaliteit van zijn werk. Schrijven en rekenen was slecht, lezen net goed genoeg.

Ik lees heel veel met Luchiano en ik vond juist dat hij goed kon lezen. Ik vermoed dat juffrouw James door Luchiano's houding dacht dat hij niet bepaald de slimste was.

In de loop van het jaar is die mening aardig bijgesteld. Een belangrijk moment voor Luchiano was zijn interne verhuizing: in plaats van naast Kendrenaly (waar hij een hekel aan had) mocht hij plaatsnemen naast Rosmijna. Hij werd verliefd en zijn prestaties gingen met sprongen vooruit. Toen juffrouw James hun een maand of drie later uitelkaar haalde (omdat Luchiano niet van Rosmijna af kon blijven) en hij weer naast Kendrenaly moest zitten, ging het ineens een stuk beter tussen die twee.

Schrijven (motoriek!) is nog steeds niet geweldig, maar in rekenen en lezen is hij een van de allerbesten. Luchiano mag naar de tweede klas. "Wat jammer!", zei ik tegen Luchiano. "Hmm, waarom?", antwoordde hij verbaasd. "Ja, nu moet ik een kadootje voor je kopen!" Het is een walkie-talkie geworden.

's Avonds in bed was hij nog vol van zijn overgang. "Ik ga naar de tweede klas, ik ga naar de tweede klas!" Heel jammer is dat Rosmijna een van de vijf zittenblijvers is. Lucy: "Oh, maar je gaat haar vast nog vaak opzoeken!". Luchiano's onthutsende antwoord: "Hmm nee, zij is een kleintje, zij zit nog in de eerste klas".

De kinderwereld is hard en de liefde voorlopig over...

Posted by CasaSpider at 9:04 AM | Permalink | Comments (13)

Aan het eind van het schooljaar ontplooit de Marnix Basisschool leuke activiteiten. Gisteren gingen alle drie de eerste klassen naar de verkeerstuin, gelegen naast de dierentuin. De kinderen mochten hun eigen fiets of step meenemen. De avond ervoor kon Luchiano al haast niet slapen van opwinding. Hij is namelijk dol op fietsen.

Jammer genoeg fietsen we hier op Curacao eigenlijk nooit. Het eiland is er niet op ingericht en ingesteld. Fietspaden kennen we hier niet en automobilisten beschouwen fietsers als lastige objecten, te vergelijken met geiten, die nooit voorrang hebben en op hoge snelheid ontweken dienen te worden.

In de verkeerstuin komen geen auto's. Toen ik Luchiano er 's morgens heen had gebracht en het zaakje stond te observeren, had ik toch echt een hard hoofd in een goede afloop voor alle deelnemers. Er bestaat een groot leeftijdsverschil tussen de diverse eerste-klassers. Luchiano is zes, maar er zitten diverse kinderen van ruim acht jaar tussen.

Ik zag twee opgeschoten knapen op grote mountain-bikes meteen aan een wedstrijd beginnen. Ze raceten zo hard als ze konden door het park, alle geboden negerend. De veel kleinere kinderen op hun kleine fietsjes werden ternauwernood ontweken. "Als dat maar goed gaat", dacht ik bij mijzelf.

Juffrouw Monique Felida van klas 1A blies op haar fluit. Spoedig verzamelden alle kinderen en ik zich om haar heen. Eerst werden de juffrouwen gegroet en vervolgens zette juffrouw James van Luchiano's klas (1B) het gebed in. Het was een geïmproviseerd gebed met daarin onder anderen de volgende zinnen:

• Dank u Heer dat het geregend heeft.
• Dank u Heer voor het verkeerspark.
• Dat er alstublieft maar geen ongelukken gebeuren.
• Dat het alstublieft droog blijft.

Ik kan u mededelen dat het gebed is verhoord. Na even hard gewerkt te hebben bij UTS toog ik om half twaalf wederom naar de verkeerstuin. Luchiano bleek zich uitstekend te vermaken. De uniform t-shirts van vrijwel alle kinderen waren van wit naar zwart getransformeerd. Om twaalf uur wilde ik echt naar huis (voetbal!), maar Luchiano nog lang niet. Vooruit, nog één rondje dan.

In de auto begon het jong aan zijn brood. "Heb je niks gegeten dan?", vroeg ik hem. "Jawel, vier zakken chips!", antwoordde Luchiano. Heel vreemd, hij is geen grote en zeker geen snelle eter (eufemisme), maar bij chips is het een heel ander verhaal.

's Avonds hadden we een borrel bij SQL Integrator. Luchiano wilde persé zijn fiets meenemen, hij had de smaak te pakken gekregen. Op de parkeerplaats draaide hij zijn rondjes.

Volgende week gaan ze naar de bioscoop. Hmm, was ik nog maar jong!

Posted by CasaSpider at 6:54 AM | Permalink | Comments (8)

What can I do sunder you Rosmijna!
What can I do!
What can I do!
What can I do sunder you Rosmijna!

What! What! What can I do!
Say me it now! What can I do!

What can I do! And I love you!
I love you! But what can I do!

Music & Lyrics by Luchiano©

Download WhatCanIdo.mpeg (Right mouseclick, Save Target As...) for free!
Size: 2,259,303 bytes.
Duration: 24 seconds.

Uiteraard is deze CasaMovie binnenkort ook in Google Video te aanschouwen.

Explore the CasaMpeg Category or retrieve a list of all CasaMovies.

Posted by CasaSpider at 6:49 AM | Permalink | Comments (13)

Aan het begin van het schooljaar maakten Lucy en ik ons wat zorgen over Luchiano (6). Hij distantieerde zich nogal van meisjes. Die kletsten teveel. Zelfs had Luchiano besloten om nooit meer met meisjes te praten.

Deze houding veranderde drastisch toen hij in zijn klas verhuisde en de lieftallige Rosmijna als buurvrouw kreeg. Het was duidelijk aan zijn gedrag te merken.

Een week of twee geleden (doordat mijn weblog eruit lag weet ik niet meer precies wanneer, anders had ik er namelijk zeker over geschreven) kreeg Luchiano zijn tweede rapport. Op een avond moest ik bij juffrouw James verschijnen om het rapport en met name Luchiano's vorderingen te bespreken.

Het was ook juffrouw James opgevallen dat hij dol is op Rosmijna. "De hele dag zitten ze te lachen en elkaar aan te raken", aldus juffrouw James.

Laatst besloot ik om 's morgens weer eens aftershave op te doen, ik had van Lucy een flesje geurige Paco Rabanne gekregen met Valentijnsdag. In de auto leverde Luchiano commentaar: "Papa, je stinkt!".

Gisteren was Luchiano opgewonden, hij wilde een briefje schrijven voor Rosmijna. Vanmorgen kwam hij bij me toen ik me aan het scheren was. "Papa, ik ga een briefje schrijven voor Rosmijna!".
"O ja, en wat schrijf je dan?", vroeg ik. "Ik kan het niet zeggen met mijn mond, maar I love you", zei Luchiano.

Woorden van die strekking schreef hij op een papiertje. "Kom, we gaan!", zei ik, "we zijn al laat". Toen vroeg Luchiano: "Papa, mag ik een beetje van je perfume (aftershave) opdoen?". Dat mocht.

Over drieëneenhalf uur weet ik het resultaat: een schoondochter voor mij of een blauwtje voor Luchiano.

Posted by CasaSpider at 6:20 AM | Permalink | Comments (9)

Niet dat ik denk dat er iemand is die niet weet wat een instructietaal is, maar toch vertel ik het even. Met instructietaal wordt hier bedoeld de taal waarin scholieren les krijgen. In Nederland is de instructietaal Nederlands. Vakken als Frans, Engels, Wiskunde en Aardrijkskunde worden in het Nederlands onderwezen.

Op Curacao is de instructietaal ook altijd Nederlands geweest. Van de ene kant erg handig, zo was het geen probleem om aan schoolboeken te komen, die konden rechtstreeks uit Nederland worden geïmporteerd. Ten tijde van de Paters mocht er op school (ook in de pauzes) alleen Nederlands worden gesproken. Papiamentu was verboden!

Dit was goed voor het nivo van het Nederlands op Curacao. Daarvan profiteerden met name die scholieren die door wilden stromen naar het HBO of de universiteit. Zij konden gemakkelijk in Nederland terecht met hun goede beheersing van het Nederlands en kregen er bovendien een studiebeurs.

Continue reading "Instructietaal" »

Posted by CasaSpider at 6:46 AM | Permalink | Comments (9)

Luchiano was erg vrolijk toen hij vandaag uit school kwam. Dat mocht ook wel, de schooljeugd had van maandag tot en met woensdag vakantie in verband met Carnaval. Onbegrijpelijk, de ouders hadden die vrije dagen veel harder nodig. Kinderen gaan vroeg naar bed en drinken geen bier.

De rij-indeling in Luchiano's klas is veranderd. Hij is verhuisd van de derde naar de eerste rij. Nu zit hij naast Rosmijna en niet meer naast Kendrinali, ik hoop dat ik haar naam goed heb geschreven. Mede daarom was hij zo blij vandaag.

Luchiano: "Gelukkig zit ik niet meer naast Kendrinali!"
CasaSpider: "Vind je Kendrinali niet leuk dan?"
Luchiano: "Neen, ik vind haar niet leuk. Ik heb al eens nagedacht dat ik nooit meer met haar wil praten!"
CasaSpider, volledig off-topic: "Is ze tenminste wel mooi, die Kendrinali?"
Luchiano: "Ja, ze is wel mooi. Maar niet leuk."
CasaSpider: "Is Kendrinali ook blij dat ze niet meer naast jou zit?"
Luchiano: "Dat weet ik niet."
CasaSpider: "Vindt ze jou dan wel leuk?"
Luchiano: "Neen, ze vindt mij ook niet leuk. Wij vinden elkaar niet leuk."

Morgen eens kijken hoe die Rosmijna eruit ziet...

Posted by CasaSpider at 12:22 PM | Permalink | Comments (5)

Het is Carnavalstijd, hèt feest van het jaar op Curacao. Aanstaande zondag is de Gran Marcha, de grote optocht. Deze week worden er nog vele zogenaamde Jump-up's georganiseerd door bedrijven, scholen en carnavalsverenigingen. Bij een Jump-up kopen de deelnemers een t-shirt en mogen vervolgens enige kilometers achter of zelfs tussen een aantal geluidswagens met Tumba-muziek lopend dansen. Of dansend lopen.

Ook de Marnix School van Luchiano (6) heeft zijn Jump-up. Ik vind Luchiano nog iets te klein om mee te lopen. Als we van Centrum Supermarkt naar de Bankomatico lopen om geld op te nemen, vindt hij het al te ver. "Waarom gaan we niet met de auto, papa?". "Omdat het maar 250 meter lopen is, luilak!".

Het t-shirt wilde ik wel voor hem kopen, 7 gulden 50 is niet te duur dacht ik. Vanmorgen overhandigde ik 10 gulden aan juffrouw James. Toen ik Luchiano om kwart over 12 op kwam halen, vroeg ik hem naar het wisselgeld. Hij doorzocht zijn tas, zijn zakken, alles, maar vond het geld niet.

Ik had al zo'n vermoeden dat dit zou gebeuren. Het is onvoorstelbaar, maar in Luchiano's klas wordt veel gestolen! De kinderen moeten hun tas achterin de klas in een soort rek zetten. Het vermoeden is nu dat een van de kinderen die achter in de klas zitten, heeft gezien dat Luchiano geld in zijn tas stopte en het er vervolgens doodleuk uit heeft gehaald.

Ik was hierdoor enigszins geshockeerd en vind dat hier iets aan gedaan moet worden. Toevallig kreeg Luchiano gisteren nog een brief mee van juffrouw James. Een brief, waarvan ik u de volgende passage niet wil onthouden:

"Zij (de kinderen, red) verstoren de dagelijkse orde door te LIEGEN en te STELEN: dingen stiekem wegpakken als de ander naar het toilet gaat of even bij mij staat, zodat wanneer die weer naar zijn plaats terugkeert hij opeens iets kwijt is. Dan komt er ruzie, want die weet ongeveer wel wie het heeft genomen, maar kan het niet bewijzen, want die ander blijft volhouden dat hijzelf de eigenaar is van dat potlood, die gum, die slijper, die stift, enz. Dit moet eens een keertje afgelopen zijn!!!! Want dat is gewoonweg LIEGEN en STELEN en ik tolereer het niet."

Nu moeten de ouders elke stift, elk potlood en elk ander attribuut van hun kind van een merkteken voorzien. Dat vind ik best, maar het is natuurlijk wel de omgekeerde wereld. De "daders" en met name hun ouders dienen aangesproken te worden. Als ik zou merken dat Luchiano met andermans spullen thuiskwam, dan was hij nog niet jarig. De volgende dag mag hij het persoonlijk aan de eigenaar teruggeven, met de excuses erbij.

Nou ja, ik moet nog even wat stoom afblazen. Als dat gebeurd is, schrijf ik wel een briefje aan de juffrouw met mijn visie, opbouwende kritiek en tips. Op dit moment bevindt Curacao zich in de ban van atrako's, ofwel overvallen. Meestal gepleegd door jongeren met een zeer slecht ontwikkeld geweten. Het lijkt mij erg zinvol om in klas 1 van de basisschool aan het ontwikkelen van dat geweten te beginnen.

Normaliter zeg ik altijd Zeg nooit nooit, voor deze keer maak ik ervan Beter laat dan nooit.

Update 19.02.2004
Dingen zijn niet altijd wat ze lijken. Leest u s.v.p. ook het vervolg (19.02.2004) op deze post.

Posted by CasaSpider at 12:49 PM | Permalink | Comments (6)

Woensdag was een gehaktdag in de negatieve zin van het woord. Toen ik Luchiano (6) van school ophaalde, had hij wederom zijn dictee-schrift bij zich, ter ondertekening. Hij had weer eens zitten dromen tijdens het dictee. Ook het rollen van een potlood over zijn hand en tussen zijn vingers was belangrijker dan het opschrijven van de door juffrouw James gelezen zinnen.

Ietwat gepikeerd en teleurgesteld reed ik met Luchiano naar huis. "Nou jongen, ik zal maar niet al te boos op je worden, want straks moeten mama en ik je iets vervelends vertellen", zei ik. "Wat dan?", luidde Luchiano's logische vraag. "Neen, dat vertellen we je straks wel", sloot ik de discussie af.

Het slechte nieuws voor Luchiano was dat hij die middag gevaccineerd moest worden. Vorig jaar augustus had hij het eerste deel van de inentingen voor zijn kiezen gehad. Dat was een vrij traumatische ervaring voor het jong, hij heeft het niet zo op naalden begrepen. Hij wist dat het tweede deel in februari of maart 2004 plaats moest vinden.

Toen Lucy zei dat we 's middags gezellig zouden gaan vaccineren, barstte Luchiano in tranen uit. Na wat heen en weer gepraat vermande hij zich en beloofde om niet te huilen. Ik nam de camera mee en maakte op het moment suprême een filmpje. Dat leidde ertoe dat de ietwat oudere dame die de naald moest inbrengen snel nog even haar kapsel in orde maakte. "Hoeft niet hoor, u ziet er perfect uit. Niets meer aan doen!", complimenteerde ik haar. "Oh, niets meer aan doen, hahaha", lachte de dame. Het was gezellig in de vaccinatiekamer.

Bijna zou ik vergeten hoe het met Luchiano was. Naar omstandigheden redelijk. Hij zat er met een benepen gezicht bij, maar hield woord: hij huilde niet. Op weg naar huis vroeg hij om een kadootje, dat we uiteraard voor hem gingen kopen.

's Avonds nam ik Luchiano mee naar de supermarkt. Hij voelde zich toen nog wel lekker. Na het eten kwam er echter een flinke koortsaanval gepaard met hoofdpijn opzetten. Ik was die hele inenting alweer vergeten. 's Nachts steeg de koorts naar 40 graden. We besloten een zetpil in te brengen. Dat hielp gelukkig en vandaag mag onze kleine held een dagje thuis uitzieken.

Gelukkig was er ook nog een lichtpuntje. Feyenoord wist thuis de schade tegen AZ beperkt te houden tot 0-3, terwijl Ajax en PSV niet uitliepen op de Rotterdammers.

(Ze speelden niet)

Posted by CasaSpider at 6:18 AM | Permalink | Comments (6)

Luchiano's verklaring voor het concentratieprobleem is van verbluffende eenvoud. In zijn wereldbeeld bestaat er niet één Luchiano, maar een stuk of zeven. De snelste en de beste heet Davíd. Op zijn Frans uitgesproken, met de klemtoon op de tweede lettergreep. De overige Luchiano's heten allemaal Luchiano, behalve de sloomste. Die heet Sloomste.

Sloomste vereist de meeste aandacht en daarom stuurt Luchiano hem steeds naar school. "Ik kan het allemaal al goed, maar Sloomste nog niet, het is beter dat hij naar school gaat. En hij kan ook nog niet zo goed eten, daarom laat ik hèm steeds eten".

Tja, als je het zo uitlegt klinkt het bijna logisch. Het is wel te hopen dat al die verschillende persoonlijkheden ooit harmonisch in dat ene hoofdje samenvloeien.

Bedankt overigens voor de reacties en tips! Die van Ella Rook (ervaren moeder) heb ik maar meteen toegepast: in plaats van een uur hoeft Luchiano zich nu slechts tien minuten op zijn sommetjes te werpen. Dat lijkt me inderdaad een stuk menselijker en daardoor wellicht ook effectiever.

Namens Luchiano bedankt!

Posted by CasaSpider at 6:02 AM | Permalink | Comments (11)

Ieder kind heeft zijn goede en minder goede kanten. Hoe jonger men aan de minder goede kanten schaaft, hoe groter de kans dat nadelige gevolgen op latere leeftijd beperkt blijven.

Het is de hoogste tijd voor een evaluatiegesprek met Luchiano (6). Van mijn cursus Krauthammer enige jaren terug heb ik onder anderen onthouden dat men in zo'n gesprek eerst samen over de positieve punten spreekt. Wel, die zijn er voldoende. Luchiano is een pienter en leuk ventje.

Belangrijkste verbeterpunt is zijn gebrek aan concentratie. Dat begint al bij het eten. Na één hap legt hij zijn vork neer en zoekt afleiding, kan niet schelen wat het is. "Luchiano, dooreten! Eten is lepel volmaken, in je mond stoppen, slikken en dan weer je lepel volmaken! Totdat je bord leeg is!". Voor mij is het een eenvoudige while-loop, een simpel algorithme. Voor hem een Gordiaanse knoop.

Deze week kreeg Luchiano een briefje mee van zijn juffrouw. Daar schrok ik wel van. Het blijkt dat hij het slecht doet met rekenen. Dat verbaasde mij, want vaak zitten we opgaves te verzinnen en daar komt hij verrassend goed uit. Ook hier is het probleem concentratie.

Ik citeer een stukje uit de brief:

"Luchiano is speels en lui. Het duurt een hele poos voordat hij zijn spullen op tafel (en open) heeft. Dan duurt het een eeuwigheid voordat hij eindelijk aan het werk is. Hij maakt geluiden en kijkt rond om zo te zien wie naar hem luistert of kijkt. Dan begint hij te werken, maar hij houdt het niet vol en het wordt steeds minder, het tempo, totdat hij zich gaat vervelen en niet meer doorwerkt. Inzicht heeft hij wel, de basisbegrippen beheerst hij ook al. Dus is het een kwestie van zich concentreren op de taak en flink doorwerken."

We moeten met hem praten. Dat valt nog niet mee. Iedere keer als ik een serieus onderwerp aansnij, begint Luchiano doodleuk over iets anders te praten: "Kijk papa, als ik hier druk op mijn grote tand, of ik kom er met een andere tand tegenaan, dan doet hij pijn".

Vanaf vandaag krijgt hij iedere middag extra huiswerk van mij. Een uur schrijven of sommen maken. Het is een mooie uitdaging om Luchiano beter te maken in iets waar hij (nog) niet zo goed is.

Posted by CasaSpider at 6:55 AM | Permalink | Comments (13)

Kerstmis nadert met rasse schreden. Dat is algemeen bekend. Op de Protestants-Christelijke Marnix-school wordt veel aandacht aan dit feest besteed. Een onderdeel is het leren van zoveel mogelijk Kerstliederen in zo kort mogelijke tijd. De kinderen hebben een A4-tje meegekregen met de songteksten. De lettertjes zijn erg klein, ik moet mijn bril afzetten om ze te kunnen lezen! Luchiano ploetert zich er echter goed doorheen.

Ik sta echt versteld hoe snel zo'n kind kan leren lezen. En Kerstliederen hebben niet de eenvoudigste teksten. Neem bijvoorbeeld het tweede couplet van Komt allen tezamen:

De hemelse englen
Riepen eens de herders
Weg van de kudde naar 't schamel dak
Spoeden ook wij ons met eerbiedge schreden!

Een pittige tekst voor een zesjarige. Ik moest Luchiano uitleggen wat een kudde is en ook bij 't schamel dak vroeg hij om nadere toelichting. Even later schalden de Kerstliederen weer door het huis. Dat is nog tot daar aan toe. Maar 't Is geboren het Goddlijk kind op vol volume in de supermarkt, mwoah... Nou ja, beter je kind dan je vrouw zullen we maar zeggen.

"Weet je wat ik het mooiste lied vind?", vroeg Luchiano mij met een stralend gezicht en hij gaf gemakshalve meteen maar het antwoord: "Laat de bel, bim-bam, laat de trom, rom-rom, kere-om, kere-om, laat de beltrom horen, Christus is geboren!". Vooral dat bim-bam, rom-rom en kere-om maakt diepe indruk op hem. Deze woorden dienen dan ook jubelend gezongen te worden.

Vandaag is de Kerstvakantie begonnen. Alle kinderen kregen een soort van Kerstkrant mee. Tijdens het middageten zat Luchiano daar druk in te neuzen. Ik moest hem helpen met een kruiswoordraadsel. Twee horizontaal: "Waar werd Jezus in gelegd?". Dat is niet zo moeilijk, in een kribbe natuurlijk.

Luchiano wist dat echter niet en zei aarzelend: "In een stal?".
CasaSpider: "Neen, niet in een stal".
Luchiano: "In 't schamel dak?".

Het was leuk verzonnen, maar ik kon het desondanks niet goedrekenen.

Posted by CasaSpider at 12:34 PM | Permalink | Comments (7)

Op vrijdagavond 5 december organiseerde de Marnix Basisschool een Sinterklaasfeest voor de kinderen. Nou ja, ook een (heel) klein beetje voor de ouders.

Het feest begon om zes uur en we moesten onze eigen stoelen meebrengen. Bij de entree kreeg iedereen een puntzak met snoep. Vervolgens moesten bonnen worden aangeschaft om deze even later bij de diverse standjes op het schoolplein in te wisselen tegen hotdogs, suikerspinnen, limonade, popcorn en andere lekkernijen.

Het schoolplein zag er gezellig uit, zo vol kinderen. Om half zeven kwam Sinterklaas aan. Het betrof een ietwat merkwaardige versie, hij was namelijk helemaal wit geverfd. Het was niet moeilijk te raden dat er een donkere Antilliaan onder de Goedheiligman verscholen ging.

Even later werd Sinterklaas het podium opgehesen, alwaar hij werd opgewacht door juffrouw Monique Felida, die de regie in haar vakkundige handen had. Diverse kinderen mochten liedjes zingen of andere voorstellingen verzorgen. Sint vond het allemaal prachtig. Luchiano was meer met zijn suikerspin bezig.

Iets voor half acht vertrok Sinterklaas alweer. Het volgende onderdeel op het programma was het bekijken van een film op het schoolplein. Dit onderdeel was duidelijk minder geslaagd. Ten eerste kunnen kinderen onmogelijk stil zitten, dus het was een komen en gaan, uiteraard dwars door de projectie-straal heen. Dat geeft een bijzonder onrustig beeld kan ik u vertellen.

Maar dat was nog niet het ergste, neen, men had gekozen voor een Engelstalige Kerstfilm! Met Kerstmis zullen we de Paashaas dus wel mogen begroeten. Luchiano vond er geen bal aan en na een half uurtje pakten wij onze stoelen op en verlieten de party.

Meer foto's zien? Klik op het Sinterklaas bij de Marnix Basisschool foto album!

Thuisgekomen was Luchiano bijzonder opgewonden. Hij wilde persé twee schoenen buiten zetten, met een appel en een wortel. Dat had vorig jaar immers goed geholpen, Sint bracht toen veel kado's. Ook moest ik een hele brief schrijven, waarin nogmaals om specifieke kado's werd gevraagd.

Belangrijkste items die hij vanmorgen bij zijn schoenen aantrof, waren een spelletjesdoos, met onder anderen een schaak- en damspel, en een set met autootjes, loopings en andere attributen. Zo'n set die er in de reclame op TV heel spectaculair uitziet, maar in het echt uit een nogal krakkemikkige verzameling plastic bestaat. Ach, Luchiano is er nu toch druk mee aan het spelen.

De CasaSpider zelf is dit jaar kennelijk niet zo braaf geweest, want hij kreeg helemaal niets.

Posted by CasaSpider at 9:18 AM | Permalink | Comments (7)

Vandaag waren zowel La Chica Merengue als CasaSpider niet erg assertief. Gelukkig had het verder geen nare gevolgen, luister maar.

Het was een drukke dag, veel te doen op het werk. 's Avonds moest er nog wat onderhoud plaatsvinden aan een server. Om tien over vijf begon ik daarmee, racete vervolgens naar huis om Lucy naar haar Nederlandse les te brengen, deed een boodschap en ging naar Luchiano's school waar voor mij tien minuten waren ingeruimd om met zijn juffrouw over het rapport te praten. Van 18:20 tot 18:30.

Vanwege dit drukke schema ging Luchiano zelf met Lucy mee, naar de Nederlandse les. Ik was om 18:09 aanwezig op de Marnix Basisschool en nam plaats op het bankje voor de klas van juffrouw J. Voor iedere ouder waren tien minuten gereserveerd en ik moest uiterlijk om 18:40 weg om Lucy en Luchiano op te halen.

Tot mijn verbazing bleef juffrouw J. maar kletsen met een moeder. Om half zeven gaf ik eigenlijk de hoop al op om nog aan de beurt te komen. Mijn woede-peil steeg en ik was benieuwd wanneer juf J. dacht tijd voor mij vrij te maken. Ik heb het uitgehouden tot 18:41 en ben toen kwaad weggebeend. Toen ik even later, nog steeds woedend, aan Lucy vertelde wat mij overkomen was, vond zij dat ik op de deur had moeten kloppen.

Dat vond ik niet. Voornamelijk omdat ik op dat moment al zo kwaad was dat het wellicht beter was dat ik weg ging. Maar goed, we reden richting ons huis en stopten bij Robby's Lottery. Lucy wilde een aantal nummers spelen voor Wega di Number. Luchiano en ik wachtten op haar in de auto.

Toen Lucy in de auto stapte was zij verontwaardigd. "Sjonge, er zat een nieuwe medewerkster. Die zat maar pinda's te kauwen en ik moest haar alles drie keer zeggen. En toen ik 1313 wilde spelen, zei zij dat dat niet meer kon, dat hadden al teveel mensen gespeeld'.

Mijn inmiddels iets gezakte woede ten aanzien van juf J. steeg onmiddellijk weer. "Snotverdomme, dan had je meteen het klachtennummer van Robby's moeten bellen! Dat mens moet op staande voet ontslagen worden!". Thuisgekomen waren wij ietwat bevreesd voor een complot van Robby's Lottery, een complot dat inhield dat de organisatie al lang van tevoren wist welke nummers gingen winnen.

Tegen negen uur, de tijd dat de nummers van Wega di Number getrokken worden, switchte ik van de herhaling van het Sinterklaasfeest heen en weer naar kanaal 8, Tele Curacao. Bij het Sinterklaasfeest was ik regelmatig op irritante wijze in beeld, dat deed mijn humeur goed. Nog beter werd mijn stemming toen achteraf bleek dat 1313 geen winnende combinatie was. Jammer was dat de combinaties die Lucy wèl had gespeeld ook niet winnend bleken.

Neen, het was niet het assertiefste dagje in ons leven...

Posted by CasaSpider at 6:19 AM | Permalink | Comments (2)

Curacao is een groot dorp. Een van de gevolgen daarvan is dat men veel sneller beroemdheden tegen het lijf loopt dan in een groot land als Nederland. Ministers, TV-presentatoren en musici moeten tenslotte ook boodschappen doen.

Monique Felida is de juf van klas 1A op de Marnix Basisschool. Buiten dat presenteert zij een aantal televisie-programma's bij Tele Curacao. Zo leest zij regelmatig het nieuws voor, staat bij de lottoballen van Wega di Number en heeft een eigen programma Glamur over schoonheid en verzorging.

Mensen komen niet zomaar op televisie, tenminste niet als presentator. Daar moet men enige uitstraling voor bezitten. Zo heb ik lang geleden Tineke Verburg eens ontmoet. Zij deed iets van teambuilding bij de Detam, waar ik toen werkte. Geloof het of niet, maar zij is een vrouw die indruk maakt.

Zo ook Monique Felida. Ook al is zij niet de jongste meer, zij is typisch een vrouw die haar aantrekkelijkheid blijft behouden. Ik vroeg aan Luchiano of hij nog wat bijzonderheden over haar wist. "Als je jarig bent geeft ze altijd een Spiderman-gum en een sticker", wist hij me te vertellen. Kijk, dat is nou eens informatie waar men iets aan heeft!

Zelf zit Luchiano in klas 1B, bij juffrouw James. Met juffrouw James is helemaal niets mis hoor, ze is aardig, streng op een goede manier en bekwaam. Toch vind ik het wel eens jammer dat hij niet in klas 1A zit.

Bij juffrouw Monique...

Posted by CasaSpider at 12:31 PM | Permalink | Comments (5)

Luchiano heeft een nieuwe mijlpaal bereikt. Vandaag is hij zes jaar geworden! Het is leuk om te zien wat een op zich abstract gegeven als verjaardag met een kind kan doen. Gisteren was hij al helemaal opgewonden: "Ik kan niet wachten tot het morgen is!", riep hij.

Nou ja, zo moeilijk is de blijdschap om iets abstracts nu ook weer niet te verklaren, als er maar iets concreets tegenover staat, bijvoorbeeld een kado. Wat Luchiano volgens mij net zo leuk vindt als kadootjes is het feit dat het echt zijn dag is. Volgens hem moet iedereen, vooral Lucy en ik, de hele dag doen wat hij zegt. Ik denk dat ik vandaag maar wat langer op mijn werk blijf.

Neen, dat laatste was een grapje (ha, ha), vanmiddag ben ik vrij. We gaan eerst naar de film A Bug's Life en daarna samen een mooi kado uitzoeken.

Gisteren waren we ook al op pad. We moesten spullen uitzoeken voor de tractatie van vandaag. Bij Satex op Muizenberg hebben we een berg snoep, koekjes en sap gekocht, bij een andere zaak vrolijk gekleurde plastic zakjes en linten. 's Avonds hebben Lucy en ik de zakjes gevuld, het waren er maarliefst 48 en dat terwijl er slechts 32 kinderen in de klas zitten.

Het is echter gebruikelijk dat alle docenten van de eerste drie klassen (dat zijn er al negen) plus de handwerkjuf plus twee stagiaires plus de directrice ook getracteerd worden. Bij een populatie van zo'n 500 kinderen betekent dit dat de directrice ongeveer twee tractaties per dag in ontvangst mag nemen. Doe mij zo'n baan! Ze is overigens nog best slank.

Zes jaar. Ik heb mijn uiterste best gedaan, maar ik kan me mijn eigen zesde verjaardag niet meer herinneren...

Posted by CasaSpider at 6:16 AM | Permalink | Comments (16)

Luchiano is een kind dat nadenkt over de dingen. Toen ik vijf jaar oud was deed ik dat niet, tenminste, daar heb ik nooit over nagedacht.

Vandaag zei hij ineens tegen mij: 'Ik praat niet meer met meisjes'. Lucy en ik proberen juist te stimuleren dat hij wat meer aandacht aan de meisjes besteedt. Zijn nieuwe opstelling ondersteunde niet bepaald onze strategie.

'Ik praat ook niet meer met mijn buurvrouw', vervolgde Luchiano. Zijn buurvrouw op school is ene Kendrenali. Als ik de naam tenminste goed heb onthouden.

De waarom-vraag hing in de lucht en ik stelde hem.

CasaSpider: 'Waarom praat je niet meer met Kendrenali?'.
Luchiano: 'Ach, zij praat maar en zij praat maar'.
CasaSpider: 'Hmm, wat zegt zij dan bijvoorbeeld?'
Luchiano: 'Hoe gaat het en hoe moet ik dit doen...'.
CasaSpider: 'Maar dat is toch gezellig?'.
Luchiano: 'Ja, maar als zij praat kan ik de juffrouw niet horen en dan weet ik ook niet hoe ik het moet doen!'.

Het was even stil.

CasaSpider: 'En buiten, als jullie pauze hebben, praat je dan wel met meisjes?'.
Luchiano: 'Nee, ook niet'.
CasaSpider: 'En waarom daar dan niet?'.
Luchiano: 'Ach, als we in de rij staan dan praten de meisjes en dan kan ik weer de juffrouw niet horen'.
CasaSpider: 'Dat is toch niet zo erg?'.
Luchiano: 'Jawel, want als de juffrouw zegt De jongens gaan door dan blijf ik staan, want ik heb het niet gehoord'.

Wederom was het stil, wat moest ik nog zeggen?

CasaSpider: 'Maar jongens praten toch ook?'.
Luchiano: 'Ja, maar jongens praten als ze moeten praten. Meisjes praten als ze moeten niet praten!'.

Tja, jong geleerd is oud gedaan...

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (8)

Het leven is niet altijd rozengeur en manenschijn. Zelfs niet voor een jongetje van vijf jaar. Maar ja, tegenslag is er om overwonnen te worden, nietwaar?

Sinds een paar weken wordt Luchiano gepest op school. Toen ik hem een keer kwam halen stond hij te huilen. Een jongen had zand in zijn haar gegooid. 'Ach, kan gebeuren', dacht ik en besteedde er weinig aandacht aan.

Luchiano begon het er echter steeds vaker over te hebben. Iedere keer als de kinderen buiten mochten spelen in de pauze kwamen twee grotere jongens hem opzoeken. Ze duwden en intimideerden hem. De laatste week gebeurde dat iedere dag. Dat werd mij toch iets te gortig.

Het probleem was dat Luchiano de jongens nooit aan kon wijzen. Hij was op eigen houtje al naar de juffrouw van klas 2A gegaan, huilend, om te zeggen dat twee jongens uit haar klas hem pesten. De juffrouw kon daar niet veel mee doen, aangezien zij niet wist wie het waren.

Volgende week hebben de kinderen vakantie en de school heeft dan een vakantieplan, om de ouders te ontlasten. Zo'n vakantieplan is ook leuk voor de kinderen. Maar Luchiano had daar helemaal geen zin in, hij blijft liever thuis. 'Die jongetjes zijn daar ook', was zijn motivatie.

Gisteren ben ik met Luchiano naar de juffrouw toegegaan en heb duidelijk gemaakt dat dit heel snel moet stoppen. We spraken af dat Luchiano de jongetjes vandaag zou aanwijzen.

In de auto was Luchiano goedgemutst. Toen we van de parkeerplaats naar school liepen pakte hij mijn hand en zei zacht: 'Weet je nog wat je gisteren gezegd hebt?'. 'Ja jongen, vandaag ga je die pesters aanwijzen en dan gaat papa met ze praten'.

Aanvankelijk kon Luchiano de jongens niet vinden, hij stond daar wat angstig op het schoolplein om zich heen te kijken. Toen zag hij er eentje de klas ingaan. Wij gingen er achteraan en Luchiano wees hem aan. Een jongen van een jaar of acht, negen en twee koppen groter dan Luchiano. Ik ging naar hem toe en vroeg hem hoe hij heette. 'Edion', antwoordde hij. Ik had de juffrouw niet gezien, maar zij zat wel in de klas en kwam naar ons toe. Zij nam de zaak professioneel over en sprak Edion streng toe. Al snel verschenen er tranen in zijn ogen. Vervolgens moest hij Sorry zeggen tegen Luchiano en tegen mij.

Bij het verlaten van de klas kwam net ettertje nummer twee binnen, Valentin. Een niet zo groot, maar wel fors mannetje. Deze zat er duidelijk minder mee dat hij met zijn vriendje samen een eersteklasser het leven zuur maakte. Ook hij moest zijn excuses aanbieden. De namen zijn nu bekend en de gezichten ook. Ik zei tegen Luchiano dat hij het goed gedaan had en dat het pesten nu op zou houden.

Dan kan Luchiano weer zonder stress naar school.

Posted by CasaSpider at 9:29 AM | Permalink | Comments (8)

Verhalen zijn belangrijk voor iedereen, en zeker voor kinderen. Hetzelfde kind dat in het dagelijks leven snel afgeleid is en moeite heeft om zich te concentreren, kan 's avonds gebiologeerd aan je lip hangen bij het luisteren naar een mooi verhaal.

Gelukkig zijn er talloze mooie verhalen, bekende sprookjes als Roodkapje en Sneeuwwitje hebben eeuwigheidswaarde. Luchiano (5) zit nu ruim een maand in de eerste klas van de protestantse Marnix Basisschool. Het is verbazingwekkend hoeveel hij in die korte tijd heeft geleerd. Tegenwoordig loopt hij de hele dag te spellen: 'b-r-i-l, bril! w-a-r-m, warm!', het lijkt wel een doorlopende uitzending van Lingo bij ons thuis.

In de auto op weg naar huis vroeg Luchiano of ik een verhaal wilde horen. 'Ja hoor, vertel maar', antwoordde ik. Luchiano stak van wal: 'In het begin riep God de mensen tot leven. De mensen gingen vaak naar de kerk. Na een tijdje gingen ze niet meer naar de kerk. Ze gingen naar een feest en ze deden korte kleren aan, waar je de buik kon zien! Dat vond God niet zo leuk'. Tot zover, de mensen hadden duidelijk straf verdiend.

Dit was een stukje van het verhaal De Ark van Noah. Wij hebben thuis een Bijbel met plaatjes. Luchiano had het verhaal van Noah in een mum van tijd gevonden. De verhalen van Adam en Eva en Kain en Abel hebben we inmiddels ook gehoord, vandaag is geloof ik De Toren van Babel aan de beurt.

Uiteraard kende ik deze verhalen uit mijn jeugd. In de loop der tijd is het religieuze er bij mij wel afgesleten, maar ik ben blij dat Luchiano ze hoort. Ook de Bijbelverhalen hebben eeuwigheidswaarde.

Posted by CasaSpider at 9:26 AM | Permalink | Comments (3)

Vandaag was ik van plan om over Hugo Chavez, president van Venezuela te schrijven. Door omstandigheden is het wat lichtere kost geworden, Chavez houd u van mij tegoed. Tussen de middag eet ik wat, surf ik wat en rust ik wat uit. Meestal komt Luchiano (5) dan bij me liggen, even kletsen.

Op school leert Luchiano lezen volgens de methodiek van Veilig Leren Lezen. Dat is verder niet zo spectaculair, maar op de website zag ik een aantal dingen die ouders met hun kind kunnen oefenen.

Een van de spelletjes waardoor het kind een beter begrip van de letters krijgt is Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het begint met een.... En dan volgt er een letter. Als Luchiano en ik gezellig naast elkaar liggen, beperken we het onderzoeksgebied tot het menselijk lichaam, dan hoef je je hoofd niet zo te draaien.

Oog, oor, neus, mond en been waren al aan de beurt geweest. Luchiano: 'Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het begint met een S!'. Ik ging het gebruikelijke rijtje lichaamsdelen af, maar kwam er geen een met een S tegen. 'Zit het echt op mijn lichaam?', vroeg ik voor de zekerheid. 'Ja, het zit echt op jouw lichaam', confirmeerde Luchiano.

Na nog even nadenken gaf ik het op. 'Ik geef het op, zeg het maar!'. Glunderend zei Luchiano: 'Het is... soeweet!!!' en hij keek me verwachtingsvol aan. Ik schoot in de lach en legde hem uit dat het niet soeweet is, maar zweet.

Even later had ik buik in gedachten en Luchiano kon er niet opkomen. Daarom wees ik het gebied van mijn borst en buik aan. 'Hier zit het ongeveer', gaf ik als hint. Onmiddellijk zei Luchiano: 'Tieten!!!'.

Dat vond ik nou weer niet zo slim, want tieten begint helemaal niet met een B.

Posted by CasaSpider at 2:37 PM | Permalink | Comments (5)

Toen God de Aarde schiep zag deze er nog mooi en onbedorven uit. Eigenlijk ben ik meer een aanhanger van de Evolutie-theorie, maar ja, Luchiano zit op een Protestantse school en daar plukken we nu de vruchten van. 'Papa, eerst was de aarde verloren. Er was duisternis. Toen sprak God zijn woord en er was licht'.

Ik heb daar geen moeite mee. Alleen kent Luchiano deze tekst ook in liedvorm en als hij dit lied uit volle borst in Centrum Supermarkt zingt, loop ik snel even door naar de vleeswaren ofzo. Geintje natuurlijk.

Nadat God de Aarde had geschapen zijn er vele dingen gebeurd, zoals een paar ijstijden, vulkaanuitbarstingen, aardbevingen enzovoorts. Men zegt wel eens dat met het komen van de Mens de ellende begonnen is. Sommigen geven zelfs specifiek de Man de schuld! In snel tempo sloeg de vervuiling (op velerlei gebied) toe.

Hoe kom ik daar nou zo op? Dat komt door niemand minder dan Bareuh! Zij meldde in een commentaar dat het nieuwe log een fijne layout heeft. Zo is het maar net, maar het leuke is dat ik er nog vrijwel niets aan veranderd heb, alles is nog maagdelijk. De vraag is hoelang dit zo blijft.

In plaats van tijd in layouts investeren kan men dat beter doen in studeren. Op dit moment is het hele Spider-gezin bezig om een hoger kennisnivo te bereiken. Luchiano zit in de eerste klas van de basisschool, Lucy is gisteren met een cursus Nederlands begonnen en zelf start ik vanavond met de zoveelste cursus Spaans bij Unamuno.

Luchiano vindt het wel mooi dat we allemaal op school zitten. Gisteren in de auto vroeg hij pesterig aan zijn moeder of ze ook een kwartiertje buiten mocht spelen op haar nieuwe school. Zijn gevoel voor humor is in ieder geval niet meer maagdelijk.

Posted by CasaSpider at 4:31 PM | Permalink | Comments (10)

Vanmorgen had Luchiano zijn allereerste officiële gymnastiekles. In het weekend hebben we twee outfits voor hem gekocht, alsmede een paar keds, in het Nederlands gymschoenen genaamd.

Het jong kon bijna niet slapen van de opwinding: 'Papa, ik kan niet wachten tot het morgen is' en meer van dat soort ongein. Neen, 's avonds als hij naar bed gaat is Luchiano altijd bijzonder wakker. 's Morgens om kwart over zes is het een heel ander verhaal. Het blijft een vreemd verschijnsel, dat men als men gaat slapen wakkerder is dan bij het opstaan. Na het eten heeft men toch ook niet meer honger dan ervoor, of wel soms.

Uiteraard was ik zeer benieuwd naar de inhoud van de gymles. Nou, dat viel (mij) toch ietwat tegen. Er is alleen wat gehuppeld! Dat was in mijn tijd wel anders. Morgen ga ik het er wel even over hebben met de juf, want sport is zeer belangrijk in het kader van de carrièreplanning.

Het ligt namelijk in de bedoeling dat Luchiano dit jaar nog lid wordt van een Baseball-club. Over tien jaar kan hij dan naar de Verenigde Staten en ik rentenieren. Maar dan moet er tijdens de gymles meer worden gedaan dan een beetje huppelen.

Even serieus, ik ben van mening dat ouders er minimaal over moeten nadenken wat zij hun kinderen laten doen op sport- en muzikaal gebied. Als ik mijn leven over moest doen, zou ik juist op die gebieden andere keuzes maken. In mijn gloriejaren deed ik aan tafeltennis en speelde blokfluit! Tafeltennis was mijn eigen niet zo handige keuze (neurotensport), op muzikaal gebied wilde ik viool spelen, maar mijn ouders vonden dat een te duur instrument in relatie tot mijn doorzettingsvermogen.

Daarom besluit ik met deze tip voor alle (aanstaande) ouders, laat uw kind voetballen, baseballen of tennissen en neem als instrument de piano. Eventueel de (electrische) gitaar, daar is uw zoon ook erg populair mee op schoolfeestjes.

Posted by CasaSpider at 3:41 PM | Permalink | Comments (5) | TrackBacks (2)