Main

Jeugdherinneringen Archives

June 23, 2002

Internet

Generatiekloven, of is het er maar een? Vroeger lachte ik erom. Neen, dat zou mij nooit overkomen, daar was ik te flexibel voor. Deze God zou altijd jong blijven. Nu is dat laatste wel gelukt, ik ben tenslotte nog steeds 29. Maar toch. De techniek ontwikkelt zich steeds sneller, alles wat zojuist uitgevonden is moet alweer veranderen. De kleuters van nu groeien op een heel andere manier op dan de mensen van mijn generatie.

Neem Internet. Ik was bezig met Bulletin Boards, het neusje van de zalm op dat moment. Langzaam groeide het Internet. De verbindingen waren langzaam en ik moest er mee om leren gaan. Mijn zoon Luchiano (4 jaar) heeft daar helemaal geen moeite mee. Hij start de PC op, tikt zelf het password in en start tegenwoordig ook de verbinding naar het Internet op. In zijn belevingswereld is het simpel. Op CD heeft hij een paar spelletjes, maar die kent hij al. Op Internet is veel meer te vinden, dat heeft hij al goed in de gaten. Laatst zat hij een of andere flash-game te spelen, Darts. Er stond een dartboard in een wit Explorer-scherm. Met de muis richtte Luchiano zijn pijlen op het dartboard. Op een bepaald moment miste hij, de pijl bleef hangen in de witte achtergrond. 'Heeeyyyy, ik heb de pijl in Internet geschoten!!!', zei de kleine man. Destructief als kinderen zijn, probeerde hij vervolgens het Internet te vernietigen door het te bestoken met groene pijlen.

Een man waar ik zeker respect voor heb is Gustaaf Leenders van http://wilhelmina.blogspot.com. Een weblog in het seniorenhuis, kom er maar eens op. En waar de jonge(re) webloggers bij bosjes stoppen (Luna, Suffie) of weer beginnen (Vandenb), durf ik er wel een flesje Gorilla op te zetten dat Wilhelmina doorgaat tot hij echt niet meer kan!

July 7, 2002

Proef-Rij-Examen

Jaren, maar dan ook jaren geleden was ik student in Utrecht en besloot rijlessen te nemen. Bruinsma was de rijschook, de heer Mentink mijn leraar. Ik woonde op studentencomplex Van Lieflandlaan, op acht hoog. Om tijd te winnen leek het me beter om de heer Mentink beneden op te wachten en dus spraken we steeds af voor het Studentencafé De Shelter. Daar werkte ik namelijk zowat iedere avond. Beetje vreemd natuurlijk dat de leerling altijd uit de kroeg komt, maar ja.

In die tijd was ik nogal eigenwijs. Gelukkig is dat later wel bijgetrokken. Zelf vond ik dat ik bijzonder goed reed en voor de rest sloeg ik alle raadgevingen van Mentink in de wind. Na een tijdje stopte hij met zijn adviezen. Het examen naderde en tijdens een les vroeg Mentink mij om de auto aan de kant te zetten. 'CasaSpider', zei hij (eigenlijk zei hij mijn voornaam, maar toen wist ik nog niet dat ik later CasaSpider zou heten), 'CasaSpider, jij vat het allemaal wat te licht op. Je rijdt wel goed, maar je kijkt helemaal niet. Daar moet je echt iets aan doen, anders haal je het examen nooit. Ik raad je met klem aan om eens een proefexamen te doen.'

Omdat Mentink het zo serieus vroeg, heb ik me dus aangemeld voor een proefexamen. Ook was ik maar eens begonnen met een beetje kijken. Het proefexamen startte bij Stadion Galgenwaard. Volgens mij was het de oude Bruinsma zelf die het examen afnam. Nerveus was ik niet, ik zou dat varkentje wel even wassen. Bij het wegrijden van het parkeerterrein had ik al bijna een paaltje te pakken, Bruinsma weet dit aan het feit dat ik voor het eerst in die auto zat. We waren op weg. De auto voor mij week naar rechts uit, hij wilde eigenlijk naar een benzinestation aan de linkerkant. Ik interpreteerde zijn naar rechts uitwijken zodanig, dat hij mij voor wilde laten gaan. Dit betekende mijn eerste ingreep.

Op ons gemakje reden we door de Utrechtse straten. Bruinsma zat er relaxed bij. Ik naderde een zijstraat en zag een verkeersbord. Dit bord gaf aan dat je bij rechts afslaan moest uitkijken voor overstekende kinderen. In een vlaag van verstandsverbijstering dacht ik echter dat dit bord de officiële rijrichting aangaf, dus dat de weg feitelijk naar rechts afboog. Dat was dus helemaal niet zo, maar ik dacht het wèl. Ongeveer vijf meter voor de afslag kwam ik als een volleerd F1-coureur in actie, remde krachtig, schakelde bliksemsnel terug in zijn twee en sleurde de auto de zijstraat in. Bruinsma hapte naar adem.

Toen hij weer kon praten vroeg hij: 'Waarom deed je dat in Godsnaam?'. Kalm legde ik hem de situatie uit. We kwamen uit op de Kardinaal de Jongweg, een grote weg met veel rotondes. Ik stond netjes voorgesorteerd om de rotonde rechtdoor te nemen. Kijken was inderdaad niet mijn sterke punt. Zo ontging het mij volkomen dat Bruinsma druk aan het communiceren was met de bestuurder aan mijn rechterzijde. Ik lette alleen op het stoplicht, om zo hard mogelijk weg te kunnen rijden. En dat deed ik. Bruinsma's ingewanden traden nu zowat uit, maar ditmaal had hij, wijs geworden door de vorige ervaring, wel de tegenwoordigheid van geest om op de rem te trappen. 'Zag je dan niet dat die man rechts ook rechtdoor wilde en dat hij dat met gebaren duidelijk maakte? En dat wij hem wel voor zouden laten gaan? Nee?' Het lag me op de lippen om te zeggen: 'Rij jij of rij ik', maar ik slikte de woorden in.

Verder werd er weinig gesproken. Teruggekomen bij Stadion Galgenwaard vroeg Bruinsma wie eigenlijk mijn leraar was. 'Mentink', antwoordde ik. 'Hmm, dat is niet eens de slechtste!', mompelde Bruinsma.

August 22, 2002

Atari 800 XL

Vanmorgen heb ik snel twee CD-tjes gecopieerd voor Luchiano. Guus gaat kamperen en Leon de Kameleon of zoiets. Het zijn een soort adventures, waar het kind op van alles en nog wat kan klikken. Er gebeuren dan allemaal grappige dingen. Tussendoor moeten er opgaves gemaakt worden, het leermoment zeg maar. Luchiano is daar best handig in, logisch natuurlijk als je ermee opgroeit.

Dat doet mij even teruggaan in de tijd. Computers waren toen nog geen gemeengoed en zelf had ik geen flauw benul wat bijvoorbeeld programmeren inhield. Het viel ook niet mee om iemand te vinden die dat wel wist. Uiteindelijk wist een jongen op mijn studentenflat te vertellen dat dat nogal ingewikkeld was. Na lang wikken en wegen besloot ik een computer te kopen. Ik moest kiezen tussen een Commodore 64 en een Atari 800 XL. Vraag mij niet waarom, ja zo weinig wist ik toen van computers, maar ik had het idee gelezen te hebben dat de Commodore alleen maar over hoofdletters beschikte. Dat was helemaal niet zo, maar dat dacht ik dus. Daarom kocht ik een Atari 800 XL. Hij kostte 1100 gulden, en er zat verder niets bij. Geen monitor, geen diskdrive, geen cassetterecorder. Ik sloot hem aan op de TV en daar verscheen de Basic-prompt: Ready.

Aangezien ik niets van programmeren wist, tikte ik een listing van een regel of 12 over uit de Atari manual. Toen ik vervolgens run intikte verschenen er op mijn TV-tje zes prachtige massieve cylinders, oplopend in grootte. Ik heb daar zeker een half uur naar zitten kijken, bedenkend hoe het in vredesnaam mogelijk is dat 12 regeltjes tekst zes van dergelijke cylinders op het beeldscherm kunnen toveren.

Tot op de dag van vandaag merk ik dat ik achterloop bij 'jongere' mensen, dingen die zij als vanzelfsprekend beschouwen probeer ik nog steeds te verklaren. Het zal echter niet lang duren of die zogenaamd jongere mensen gaan tegen hetzelfde probleem aanlopen. Gelukkig maar...

September 27, 2002

Kassandra

Ik ben een liefhebber van de Griekse Mythologie, waarschijnlijk een overblijfsel uit mijn gymnasium-tijd. Eén van de meest fascinerende figuren vond ik Kassandra, de dochter van Priamos en Hekabe. Kassandra en haar tweelingzus Helenos lagen eens te slapen, toen twee slangen hun vriendelijk aan de oren likten. Hierdoor werd hun gehoor zo goed dat zij de Stem der Goden konden horen. Kassandra vertoefde hierna vaak in de tempel van Apollo, die haar wel een lekker ding vond. Apollo beloofde haar alle geheimen van de voorspellingskunst te leren, als hij Kassandra in ruil daarvoor ook mocht inwijden in alle geheimen van de liefdeskunst. Wel, Apollo hield zich wel aan zijn belofte, maar Kassandra wilde haar lichaam niet (aan hem) ter beschikking stellen.

Hiervoor moest zij natuurlijk gestraft worden, de voorspellingsgave afnemen dat kon niet (vraag mij niet waarom). Daarom zorgde Apollo ervoor dat Kassandra wel kon blijven voorspellen, maar dat niemand haar ooit zou geloven. Men zou haar voor waanzinnig houden.

De Grieken belegerden in die tijd de stad Troje al gedurende tien jaren, zonder succes. Toen bedacht Odysseus een snood plan. Hij veinsde dat de Grieken de belegering zouden opgeven en de aftocht zouden blazen. Als verzoeningsgeschenk lieten zij een houten paard achter, het Paard van Troje. De Trojanen waren dolgelukkig met hun overwinning en sleepten het paard de stad in. Wat zij niet wisten was dat zich in het paard Griekse soldaten verborgen hielden. Nou ja, er was één iemand die het naderend onheil wel aan zag komen, Kassandra. Zij kondigde de ondergang van Troje aan en riep op om het houten paard te verbranden, omdat er Griekse soldaten in het paard zaten. Zij werd slechts met hoon bejegend...

's Avonds vierde heel Troje feest, er werd ook lekker bij gedronken. Midden in de nacht kwamen de Griekse soldaten uit het paard en openden de poort van Troje. Hierna was het een koud kunstje voor de Griekse soldaten om Troje in te nemen. Kassandra vluchtte uit haar toren, waar ze door haar ouders als een waanzinnige was opgesloten, naar de tempel van Athena, maar zij werd achterhaald door een Griek die haar verkrachtte en haar naar de andere buitgemaakte Trojaanse slavinnen sleepte. Bij de verdeling van de buit viel Kassandra aan koning Agamemnon ten deel. Bij aankomst in Mykenai werd zij samen met Agamemnon vermoord door diens echtgenote Klytaimnestra.

Treurig, treurig, treurig. Regelmatig zijn er momenten waarin ik mij verbonden voel met Kassandra. Ik zie de dingen aankomen, vertel ze en niemand die mij gelooft. Het is niet gemakkelijk om een Kassandra te zijn! De informatie over Kassandra heb ik overigens gevonden in het aanbevenswaardige Kroon's mythologisch woordenboek. Een aanrader.

October 7, 2002

BBQ

Ik ben iemand die grammaticaal goed probeert te schrijven. Liefst ook zonder spelfouten. Op het moment dat je zoiets opschrijft, zit je toch een stuk gespannener te tikken, het is een soort van spitsroeden lopen.

Ik kan redelijk goed met tien vingers blind typen volgens het Scheidegger Systeem. Ooit werkte ik als uitzendkracht bij de Zwolsche Algemeene en moest polissen tikken. Dit geschiedde nog op een ouderwetse typemachine. In zo'n polis mocht geen enkele typefout staan, het gebruik van tip-ex was uit den boze. Opgewekt begon ik aan de eerste polis. Op 80% van het formulier vergiste ik mij. Papier eruit, nieuwe polis erin. Weer een foutje. Bij het vierde formulier sloeg de onzekerheid toe en op het laatst zat ik met één vinger te typen. Nog geen garantie voor succes overigens.


Chica de la Semana: Shadya


Spelfouten zijn soms best charmant, zie bijvoorbeeld MijnComputertje. Toch probeer ik ze te vermijden. Al voordat het fenomeen googlefight bestond, gebruikte ik deze strategie om te achterhalen of het bijvoorbeeld gelobbied of gelobbyed is. Niet dat het per definitie zo is dat de meeste mensen het woord op de juiste wijze schrijven, maar het geeft toch een indicatie. Toevallig ligt googlefight er even uit, teveel deelnemers, maar gisteren wilde ik weten of het nu Barbeque of Barbecue is. Barbeque leek me onwaarschijnlijk, want dat zou uitgesproken moeten worden als Barbukku. De verwarring is denk ik ontstaan door de veelgebruikte afkorting BBQ, die meer fonetisch bedoeld is. Uiteindelijk gaf Van Dale het juiste antwoord: Barbecue.

Wat heeft dit alles nu in vredesnaam met de afgebeelde foto te maken? Ik heb geen flauw idee. Het gaat hier natuurlijk wel om Shadya, La Chica de la Semana. Het grote voordeel van een foto is dat er geen spellingscontrole overheen hoeft, nadeel is dat er (nog) geen googlefight voor bestaat.

May 4, 2003

Gastvrije Barretjes

Merel schreef een leuk stukje met de titel Niet Welkom. Ik moest er wel om lachen dat zij vergeleken werd met Simon Carmiggelt. Dat zal mij niet snel overkomen denk ik zo.

Haar verhaal deed mij echter denken aan iets soortgelijks dat ik vele jaren geleden meemaakte. Ik woonde in een Utrechtse studentenflat, Willem Schuylenburglaan 68, en had een vriendin, die net bij haar man weg was. Zij was naarstig op zoek naar woonruimte en vond een kamer in een volksbuurtje vlakbij het Belastingkantoor, waarop ik vanuit mijn flatje uitkeek. Het Belastingkantoor dus.

De kamer bevond zich boven de Paloma Bar, of misschien heette hij ook wel La Paloma, daar wil ik vanaf zijn. Voor de niet Spaanstaligen: Paloma betekent Duif in het Nederlands. Het was de stamkroeg van een Duivenmelkersvereniging. Duivenmelkers zijn bijzondere mensen.

Mijn vriendin E. en ik hielden allebei erg van kroegjes en we vonden het dus wel zeer ideaal dat E. nu boven een kroeg woonde. Al snel besloten we de bar eens met een bezoek te vereren. We gingen naar binnen, zochten een tafeltje uit en gingen zitten. Toen pas viel het ons op dat alle gesprekken helemaal verstomd waren en iedereen ons aan weg zat te kijken.

We bestelden twee biertjes en begonnen maar te praten. Dat is nog best vreemd, met zijn tweeën een gesprek voeren in de wetenschap dat de hele kroeg vol aandacht meeluistert. Een beetje ongemakkelijke situatie. Plotseling kon een van de stamgasten zich niet meer beheersen en vroeg ronduit: 'Wat komen jullie hier doen?'. Eerlijk antwoordden wij: 'Een biertje drinken'. 'Ja, maar waarom hier?', vroeg de man. 'Nou, sinds vorige week woon ik hierboven', zei E.

Het ijs was meteen gebroken. 'Oh, jij woont hier, oh ja, natuurlijk. Wat willen jullie van mij drinken?'. Zo werd het nog gezellig. Toch is de Paloma Bar nooit onze stamkroeg geworden, tikkeltje te ruig wellicht. Meestal sliepen we in mijn flat, maar soms bracht E. de nacht door in haar eigen kamer. Met name in het weekend was dat nogal een evenement. De Hollandse meezingers in de kroeg werden op steeds luider volume gedraaid en mede daardoor (of andersom) werd er harder gepraat, dan wel geschreeuwd.

Zo tegen sluitingstijd was het steevast vechten. Grommend en grauwend rende er altijd wel iemand achter iemand anders aan. Een kroeg met een bijzondere sfeer. Ik heb alleen nooit echt het verband kunnen leggen tussen de liefelijke naam Paloma en de woeste bezoekers.

June 21, 2003

Elastiek

Als je kinderen hebt word je vanzelf geconfronteerd met allerlei spelletjes uit je eigen jeugd. Soms zelfs met prehistorische spelletjes, ook al is men pas 29.

Luchiano had laatst een elastiekje. Eerst leerde ik hem hoe je met zo'n elastiekje best nauwkeurig een doel kunt raken. Het elastiekje werd zijn favoriete stuk speelgoed. Op zeker moment had ik het elastiekje in mijn handen en begon er automatisch iets mee te doen wat ik heel vroeger ook deed. Namelijk een Kop en Schotel maken.

Helaas kan ik hier voor de onwetenden niet uitleggen hoe dit in zijn werk gaat, men moet het zien. Luchiano was gefascineerd door De Theepot zoals hij mijn Kop en Schotel noemt. Lucy liet zich niet onbetuigd. Zij wist van twee elastiekjes een Dame in Bikini te fabriceren. Wel zonder hoofd.

Vandaag probeerde Luchiano om deze figuren zelf te maken en dat lukte verrassend snel. 'Joehoe, een theepot', juichte hij. 's Avonds zaten we bij Pleincafé Wilhelmina, aan de Duvel met sigaar. Luchiano had zijn collectie elastiekjes meegenomen. Toen hij een tafeltje zag met twee kinderen was hij snel vertrokken. Even later speelde hij de elastiekjes-docent.

Jammer genoeg zij wij nu door onze elastiek-figuren heen, wie kent er nog andere dan Dame in Bikini en Kop en Schotel?

About Jeugdherinneringen

This page contains an archive of all entries posted to blogger in the Jeugdherinneringen category. They are listed from oldest to newest.

Fun & Games is the previous category.

Kleding & Mode is the next category.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33