« Marilyn Monroe Index® | Main | Curacao naar de Stembus (1) »

Gastvrije Barretjes

Merel schreef een leuk stukje met de titel Niet Welkom. Ik moest er wel om lachen dat zij vergeleken werd met Simon Carmiggelt. Dat zal mij niet snel overkomen denk ik zo.

Haar verhaal deed mij echter denken aan iets soortgelijks dat ik vele jaren geleden meemaakte. Ik woonde in een Utrechtse studentenflat, Willem Schuylenburglaan 68, en had een vriendin, die net bij haar man weg was. Zij was naarstig op zoek naar woonruimte en vond een kamer in een volksbuurtje vlakbij het Belastingkantoor, waarop ik vanuit mijn flatje uitkeek. Het Belastingkantoor dus.

De kamer bevond zich boven de Paloma Bar, of misschien heette hij ook wel La Paloma, daar wil ik vanaf zijn. Voor de niet Spaanstaligen: Paloma betekent Duif in het Nederlands. Het was de stamkroeg van een Duivenmelkersvereniging. Duivenmelkers zijn bijzondere mensen.

Mijn vriendin E. en ik hielden allebei erg van kroegjes en we vonden het dus wel zeer ideaal dat E. nu boven een kroeg woonde. Al snel besloten we de bar eens met een bezoek te vereren. We gingen naar binnen, zochten een tafeltje uit en gingen zitten. Toen pas viel het ons op dat alle gesprekken helemaal verstomd waren en iedereen ons aan weg zat te kijken.

We bestelden twee biertjes en begonnen maar te praten. Dat is nog best vreemd, met zijn tweeën een gesprek voeren in de wetenschap dat de hele kroeg vol aandacht meeluistert. Een beetje ongemakkelijke situatie. Plotseling kon een van de stamgasten zich niet meer beheersen en vroeg ronduit: 'Wat komen jullie hier doen?'. Eerlijk antwoordden wij: 'Een biertje drinken'. 'Ja, maar waarom hier?', vroeg de man. 'Nou, sinds vorige week woon ik hierboven', zei E.

Het ijs was meteen gebroken. 'Oh, jij woont hier, oh ja, natuurlijk. Wat willen jullie van mij drinken?'. Zo werd het nog gezellig. Toch is de Paloma Bar nooit onze stamkroeg geworden, tikkeltje te ruig wellicht. Meestal sliepen we in mijn flat, maar soms bracht E. de nacht door in haar eigen kamer. Met name in het weekend was dat nogal een evenement. De Hollandse meezingers in de kroeg werden op steeds luider volume gedraaid en mede daardoor (of andersom) werd er harder gepraat, dan wel geschreeuwd.

Zo tegen sluitingstijd was het steevast vechten. Grommend en grauwend rende er altijd wel iemand achter iemand anders aan. Een kroeg met een bijzondere sfeer. Ik heb alleen nooit echt het verband kunnen leggen tussen de liefelijke naam Paloma en de woeste bezoekers.

About

This page contains a single entry from the blog posted on May 4, 2003 12:00 PM.

The previous post in this blog was Marilyn Monroe Index®.

The next post in this blog is Curacao naar de Stembus (1).

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33