Main

Reisverhalen Archives

August 2, 2008

Frits Schellens op reis in het Verre Oosten (1)

Hallo Ine (en anderen)

Ik had Ine beloofd af en toe een bericht te sturen over mijn reis. Ik heb een aantal jaren een uur extra gegeven op mijn school, deze tijd heb ik nu via een spaarverlof opgenomen, dit gekoppeld aan de zomervakantie betekent dat ik van 22 juli tot 1 november op reis ben, 10 november ga ik dan weer aan het werk.

Ik was eerst van plan eerst naar China te gaan, het leek me een interessant land en om een deel van de sfeer rond de Olympische Spelen mee te maken leek me de moeite waard. Ik kon zelfs in Beijng een flat van Chinezen gebruiken, een vriendin kent hun dochter. Het zat er echter niet meer in, een visum was eigenlijk alleen voor groepsreizen echt mogelijk. Daarna moest ik in vrij korte tijd iets anders bedenken, dat is Maleisie geworden, ik ben daar tot en met 3 september, vervolgens ga ik naar Sidney waar een vriend zich bij me voegt om met z' n 2-en een week of vier rond te trekken in Australie, ik ga dan door naar Tasmanie. Een vriend van me is een jaar of 3 geleden naar dat land geemigreerd. Dan de laatste week van oktober weer terug naar Maleisie.

Na een moeilijke reis (12 uur vertraging op Schiphol!) ben ik een dag of 8 in Kuala Lumpur geweest (K.L. voor de mensen die er wonen), een erg drukke stad die zeer de moeite waard is. Erg multicultureel, ik zat in China Town, om de hoek een hindoe-tempel, een moskee, een boedhistische tempel.

Wat mij opviel waren de vele Arabische mensen, vrouwen van wie alleen de ogen zichtbaar waren, veel Arabieren komen hierheen om inkopen te doen. Deze stad heeft ook een mengeling van supermodern (de meest luxe winkels) met daarnaast het traditionele. Je eet er natuurlijk van alles, je moet tenslotte alles eens uitproberen, kippenpootjes waren echt nieuw voor me, lekker met veel botjes.

Een broer van een vriend van me werkt en woont in deze stad en heeft me het een en ander laten zien. Zijn devies was ook om niet daar de toeristische restaurants te gaan, maar alleen daarheen waar Maleisiers / Chinezen zaten. Dat heb ik ook steeds gedaan.

Wat overigens in het begin lastig is in deze stad om allerlei goed- en mionder goed willende mensen te scheiden, ik werd gek van alle mensen die typisch genoeg allemaal een zus hadden die in het ziekenhuis van Amsterdam gingen werken, of ik niet mee wilden komen om hun moeder gerust te stellen (en vervolgens wat geld wilde geven voor bv een zieke oom o.i.d.). Binnenkort is er geen personeelstekort meer in de zorg!

In het drukke Chinatown (Jalan Petalin) wordt alles aangeprezen, je ziet er van alles, Boedhistische monniken die wat proberen te slijten, Indiers die je een happy future willen voorspellen (een groot " Oh moeder wat is het heet" -gehalte), allerlei voetmassages, en de zonnebrillen, paraplus, sieraden, enz. Ik moest wel lachen met/om die verkopers. Na een paar dagen begin je elkaar enigszins te kennen.

Daarna ben ik naar Malakka gegaan (hier zit ik nu), interessant om in zo' n historische plaats te zijn, de tijden van de VOC zijn nog zichtbaar, ik zit bijvoorbeeld in de voormalige Jonkerstreet, hier vlakbij is de Heerenstreet, niet te vergeten het historische Stadhuys. Gisteren werd het feit dat Malakka nationaal erfgoed van Unesco is geworden uitgebreid gevierd met onbegrijpelijke speeches (ik ben ooit in Indonesie geweest, enkele woorden pik er dan nog wel uit) en allerlei kleurrijk spektakel. Mensen waren erg trots.

Mensen zijn overigens zeer vriendelijk, overal word je vriendelijk begroet, zelfs politiemensen die naar je zwaaien. In een soort replica van een Portugees galjoenschip waren enkele moslimmeisjes bezig aan een schoolproject (dus ook hier doen ze dat!), stonden vanalles te filmen en uit te leggen. Ze vroegen me of ze mochten interviewen wat ze zeer verlegen lachend deden, erg leuk.

Ik blijf nog een dagje in Malakka, daarna weer verder, wat meer de binnenlanden in. Ik laat vwel weer wat horen.

Groeten

Frits

August 21, 2008

Frits Schellens op reis in het Verre Oosten (2)

Na Malakka de bus genomen naar Jerantut in centraal Maliesie en van daaruit een boottocht van een uur of 4 naar de Taman Negara, tropisch regenwoud. Daar zie je en spreek je mensen uit de hele wereld, mensen die hun baan hebben opgezegd om een jaartje te trekken. Mensen gesproken van Zuid-Afrika tot aan Zuid-Korea, met deze laatste natuurlijk even over onze Guus gesproken.

In dit gebied een aantal excursies gedaan, bv de Canopy Walk, over loopplanken die in gaas/netten hangen op 30 tot 4o meter hoogte, en dat weer zo' n 400 m lang, boven de bomen. Ik heb best wel wat last van hoogtevrees, dus dit was een overwinning op mezelf. Daarna o.a. een uitstapje naar de Orang Asli, een nomadenstam die in dit regenwoud leeft, ook wel enigszins toeristisch, je kon bv blaaspijpen kopen, maar geef ze eens ongelijk. Het bleef interessant.

Hierna het tegenovergestelde, dee Perhentian Islands, een eilandengroep in N.O. Maleisie, soort bounty-eilanden, leuk voor een paar dagen, maar de enige Aziaten die je hier zit zijn de werknemers in de hotels. Lekker om te snorkelen, e.d., zeeschildpadden, ongevaarlijke kleine haaien. Wel leuk, op dit eilanden zag je tegen de avond een zeer grote varaan rondlopen, daarnaast o.a. vliegende eekhoorns. Wat me hier overigens wel erg stoorde is dat in dit 100% moslimgebied, mensen in alleen korte broek gekleed restaurants bij het hotel binnenstapten, terwijl daar juist weer gehoofddoekte dames werkten, ik pas me dan toch liever iets aan.

Hioerna een paar dagen naar Kota Bharu, helemaal N.O. Maleisie, vlakbij de Thaise grens. Dit vond ik geweldig, een overdekte markt waar van alles te zien was, daar zou ik wel een hele dag kunnen rondkijken. Deze stad is absoluut niet toeristisch, de meesten blijven niet langer dan een dag, ten onrechte volgens mij. Hier kon je echt het Aziatische leven proeven. Ik ben vijf dagen gebleven, en steeds als je ergens rondliep werd je uitgenodigd op thee of koffie, de ene keer bij een islamitische leraar Arabisch, dan weer bij een Chinese vogelnestenspecialist (schijnt een delicatesse te zijn, erg duur), je krijgt dan meteen een kaartje.

Met de bus naar het strand vlakbij geweest, geen enkele toerist te bekennen, alleen plaatselijke bevolking. Niet om te zwemmen of zonnen, maar gewoon in de schaduw wat eten en kokosmelk drinken, wat rondwandelen.
De dag erna heb ik een fiets gehuurd en ben naar Tumpat gefietst, ongeveer 20 km heen, voelde als veel meer, vooral vanwege het feit dat zo' n fiets niet echt mijn maat is. Wel erg leuk, overal roepende en zwaaiende mensen. Tumpat ligt ongeveer 2 km van de grens met Thailand, er zijn daar behoorlijk wat boedhistische tempels te zien.'s Avonds op een pasar malam gegeten, betekent avondmarkt, eigenlijk alleen eet- en drink kraampjes.

De volgende dag met de bus naar de wat meer in het zuidwesten gelegen Cameron Highlands, op zo' n 1600 tot 2100m hoogte, even weer meer Nederlandse temperaturen. De volgende dag o.a. een theeplantage bezocht, ook nog o.a. een aardbeienkwekerij (minder speciaal). Het was door het hotel georganiseerd, daar een stel uit Australie ontmoet, waarmee ik die avond ook nog gegeten heb. Hij was een tijd in Nederland geweest vanwege schaken, in Eindhoven, Tilburg, Amsterdam, Nijmegen. Hij vroeg me of Jaap Aap en Nijntje nog populair waren. En zij had de film van Flodder gezien in Australie. Toen heb ik het maar over Skippy en de Flying Doctors gehad. Over tv gesproken, ook hier Idols, de Aziatische versie, verschillende landen. Massa' s mensen kijken daarnaar.

Eind van de middag ben ik even het dichtbij gelegen dorp in gelopen, het viel me op dat er nogal wat Indiase mensen woonden, rondliepen (ook de eigenaars van hotel Father's Guesthouse, een oud klooster, waren van Indiase afkomst), maar erg veel in kleurrijkke traditionele kleding. Er kwam een soort processie-achtige religieuze bijkeenkomst, muziekgroep, vrouwen met te offeren fruit etc. op hun hoofd, zingende kinderen, en een grope mannen waarvan er een een pot met vuur tegen zijn hoofd droeg, elke keer een aantal meter, dan werd hij weer met water besprenkeld, zo' n beetje bijgebracht, leek ook wel een soort trance. Dat naar de tempel. Dat zie je niet iedere dag, het bleek een soort offeren voor de " Queen-God" te zijn.

Daarna naar Ipoh, zeker niet toeristisch, de hele dag twee andere westerlingen (of Australiers) gezien. Een stad met twee gezichten, aan de ene kant authentiek Oosters, veel Chinezen, vroeger mijnbouw, ik dacht tinmijnen. Daarnaast prachrige oude huizen in Engelse stijl, een Victoriaans station (sowieso zijn er weinig steden met een station) met stationsplein (komt helemaal niet voor), bankgebouwen, een sportveld waar gevoetbald, hardgelopen werd. Dat valt op, hier zie je vrij veel mensen die aan sport doen, voetbal, hockey, tennis. Dat zag je in Indonesie nooit.

' s Avonds gegeten met buiten een gigantisch videoscherm, badmintonfinale waar Maleisie zilver haalde, dat hadden ze nog nooit gepresteerd.
Nu zit ik in Georgetown op het eiland Penang (of Pinang, een is Maleise schrijfwijze, de ander de Engelse), westkust. Dit eiland is via een 7 km lange brug aan het vasteland verbonden. Ook deze stad is sinds dit jaar Unesco werelderfgoed geworden, zoals Malakka. Ook hier tweeledig, mooie interessante gebouwen, op een hoek valkbij elkaar een moskee, een Boedhistische tempel en een zogenaamde Yap-tempel, wat het ook precies moge wezen. Ook verschillende kerken, van allerlei gezindten. Daarnaast luxe uitgaansgebied waar je helaas ook af en toe diongen ziet dioe niet bevallen, oudere m.n. Engelse " heren" van een eind in de 60 met jonge (waarschijnlijk) Thaise meisjes, 's Avonds zie je ineens hoertjes rondlopen, taxichauffeurs die ook dames aanbieden, enz. Het schijnt bij dit soort gebieden te horen, helaas. Af en toe toch was schaamte voor mede-Westersen.

Verder is dit land echt multicultureel en lijkt iedereen goed daarmee om te gaan. Als je ziet hoe bv de Chinese dames in superkorte broekjes (hotpants of nog kleiner) rondlopen, terwijl daarnaast allerlei vormen van isalmitische dames lopen, van lange gewaden tot jeans, t-shirt met een sluier, hiernaast dan ook nog de kleurrijke Indiase gewaden. Wat die hoofddoeken betreft valt het mij op dat dit iets sierlijks heeft, een soort mode-uiting, allerlei kleuren met dan nog wat zilverachtig, glitterend stiksel. De hoofddoekjes van de meisjes die ik in mijn klaasen had zagen er wat dat betreft wat saaier uit.

Morgen ga ik met de boot, zo' n 2,5 uur, naar Langkawi, n.w. maleisie, nog ebekend vanwege tsunami, al zeggen ze hier dat de gevolgen in dit land wel meevielen, dat 2 weken later de hotels al weer opgeknapt waren. Ik geloof dat wel als ik de mentaliteit van de mensen hier zie, alles en iedereen is steeds aan het werk, vaak 7 dagen per week, tot diep in de nacht.

Tot een volgende keer

Frits

August 31, 2008

Frits Schellens op reis in het Verre Oosten (3)

Het is vandaag (31 augustus) Merdeka, onafhankelijkheidsdag, 51 jaar geleden is dit land onafhankelijk geworden. Defile op tv, vlaggen, etc. Elke stad heeft ook wel een Merdeka-plein. Op tv gisteravond de geschiedenis van de bevrijding, een beetje ons 5 mei-idee.

Vanuit Georgetown, Pinang, ben ik met de boot naar Langkawi gegaan. De chauffeur die me naar de kade bracht zat te foeteren op de Arabieren en hun vrouwen, altijd in het zwart gekleed, je ziet alleen de ogen (" terrible religion" ). Volgens hem maken ze er in de hotels een zootje van, gooien alles op de grond. Hij noemde die vrouwen black ants (zwarte mieren), een laatste advies aan mij: " Don' t let the ants bite you!"

Daarna de boottocht, inderdaad vol Arabieren, erg heftig, een superwilde zee. De boot sloeg werkelijk over de golven. Overal om me heen kotsende Arabieren, ik was blij dat ik nog niet gegeten had, het was 7.30 's morgens. Of wellicht, ... wij jongens van Jan de Wit, VOCV-mentaliteit, wij kunnen dat wel aan.

Langkawi leuk eiland, leuk huisje ongeveer 15 m van het strand. Heerlijk in zee zwemmen.
Een paar leuke dagen, o.a. een mangrove-excursie, met een boot door mangrove-gebied, apen aan de oevers, een vleermuis-grot (werkelijk vol met vleermuizen), een viskwekerij, spugende vissen had ik nog nooit gezien. Een prop brood tegen een muurtje aan, de vissen spugen dan dat stukje brood los en eten het op. Ook aleerlei soorten krabben.

Grappig zo' n excursie met Indonesiers, Jordaniers, Engelsen van duidelijk Arabische afkomst. De Jordaniers maakten me enthousiast voor hun land, dat moet echt de moeite waard zijn. Overigens allen waren in Nederland geweest, Engelsman bij Akzo, Jordanier had een tijd in Rotterdam gewerkt, Indonesier via de universiteit waaraan hij verbonden was een samenwerkingsverband met vooral Maastricht, probleemgestuurd onderwijs, en ook Nijmegen. Hoe internationaal ook, Nederland is overal bekend.

Op Langkawi heb ik op een gegeven moment ook een auto gehuurd voor een dag, een automaat, dat leek me handiger met links verkeer. Het was goed te doen, in een grote stad zou dat anders zijn. Het lastigste vond ik nog richting aangeven, ook dat was omgedraaid in vergelijking met mijn auto, ik had steeds de ruitenwisser te pakken. Wel apart, af en toe remmen voor een overstekende aap, en een doodgereden varaan aan de kant van de weg.

Nog een avondje stappen met een paar Maleisiers uit mijn hotel, en daarbij ook een steenrijke Palestijn die daar kwam wonen en twee meisjes uit Sydney. Aangezien ik daar volgende week heenga, zeiden zij me dat ik moest bellen, dan zouden ze me een keertje mee uit nemen.
De volgende avond de boot naar Kuala Perlis, vervolgens de nachtbus naar de oostkust, Kuala Terenggganu.Jammer dat het een nachtbus was, het leek me een mooi gebied waar we doorheen reden, bergachtig, bus had soms moeite vooruit te komen. Wat ik niet begrijp is dat de airco in zo' n bus zo hoog staat, je was verplicht een jas aan te doen, zo koud. Kuala Terengganu niet echt super interessant, wel er tegenover een soort vissersdorpje. Wel nog een tijdje gekletst met een Indiase eigenaar van een winkel met Islamitische artikelen, hij wist vrij veel van ons land. Wat leuk was was een openlucht gamelan-concert 's avonds. Na afloop gaan alle deelnemers, in traditionele kleding, poseren zodat je foto's kunt maken.

Ik probeerde naar Mersing te gaan en vervolgens naar Tioman eilanden aan de oost-kust, was allemaal vol. Toen besloten naar Singapore te gaan en vervolgens naar Tioman, de volgorde die ik gepland had omgedraaid. Singapore viel me tegen, misschien te clean, dure hotels, drukte, belasting-staat, etc. Ik voelde me er niet echt thuis na Maleisie. Wel mooie dingen gezien, Waterfront, hoge torens met veel licht 's avonds, dan het water, restaurantjes. Alleen een pilsje daar aan het water ongeveer 6 euro! Verder nog teruggelopen door Orchard Road, winkelmalls, parkjes en foodcourts, zoals ze dat hier noemen. 's Avonds tegen 2-en nog allerlei mensen die daar gaan eten, is blijkbaar heel normaal.

Volgende dag toch maar weer bus naar Maleisie genomen, een klein eindje en toen een taxi naar Mersing (150 km, ongeveer 30 euro), voor ons niet duur, voor begrippen hier wel. Mooie rit, tussen palmplantages, en opvallend, een bord dat waarschuwde voor overstekende olifanten.
Daar een boot geboekt naar Tioman, veel varen de laatste tijd, dit was weer 2 uur. Grappig, op die boot wat gekletst met een Italiaanse, ik heb lang gelden een bijvak Italiaans gedaan en een cursus in Italie, zij was verbaasd dat ik de taal sprak. Dan was ik ook nog eens ooit in haar geboorteplaats geweest, jaren geleden was ik daar op een bruiloft uitgenodigd. En dan kende ik ook nog bepaalde Italiaanse muziek, dat bleek erg verrassend. Erg mooi eiland, gisteren gesnorkeld, veel vissen. Water hier veel helderder dan andere kust. Ik blijf hier nog twee dagen, dan dinsdag naar Kuala Lumpur, waar ik Marc, broer van vriend, weer zie. Vervolgens donderdag naar Australie, om dan met een goede vriend van me met wie ik vaker gereisd heb, een maand in Australie rond te trekken. Dat zal wel weer heel anders zijn, toch westerser. En met z' n 2-en.

Nog een aantal dingen die me in dit land zijn opgevallen:

- Op brommers dragen mensen jassen achterstevoren en los, dus zeg maar loszittende rits op rug.
- Eten met lepel en vork (of chopstcks), rijst in mooie bolletjes op je bord
- Stoplichten kennen een aftelsysteem, je ziet dus hoeveel seconden het nog groen of rood is
- Groeten, hand geven en dan hand naar hart
- Taxi's klaxoneren steeds in het voorbij gaan om te vragen of je meewilt
- Fooien geven is niet gebruikelijk
- Koffie met ijs daarentegen wel
- In elke eettent is een kraan om je handen te wassen, wordt veelvuldig gebruik van gemaakt
en vooral supervriendelijke mensen

Groeten

Frits

September 3, 2008

Frits Schellens op reis in het Verre Oosten (4)

Aangezien ik morgenavond naar Sydney vlieg wil ik het hier middels een wat korter bericht toch even afmaken. Ik had de laatste mail net verstuurd toen ik op hetzelfde eiland Tioman besloot een wandeling te maken naar Monkey Bay, een wandeling door een strook regenwoud. Toch wel apart daar in je eentje rond te lopen en dan van alles tegen te komen, een wegschietend slangetje, meerdere varanen, waarvan er twee een boom in klommen (ik wist niet eens dat die beesten dat konden). Op de terugweg meende ik vogelgeluiden te horen, maar toen zag ik dat dat een aap was. Er kwam een heel stel mijn tichting in, in de bomen. Ik vertrouwde dit toch niet helemaal. Sommigen speelden, maar anderen bleven me maar aan kijken, ze deden verder niets en schenen te accepteren dat ik dit bekeek. Ik ben toch maar rustig verder gelopen.

De volgende dag nog een excursie naar een koraal eiland, Coral Island, ontzettend mooi. Zoveel kleuren koraal en vissen, geweldig. Op dat moment besefte ik dat praktisch op hetzelfde moment mijn school weer begon, en ik daar aan het genieten was. Dat maakte het nog prettiger!

De volgende dag ben ik weer naar Kuala Lumpur gegaan, eerst twee uur boot, daarna een uur of twee wachten (moeilijk iets te eten, ramadan was net begonnen), en toen nog een uur of 7 met de bus. In Kuala Lumpur weer in China Town, het leuke was dat mensen me herkenden, verkopers van wie ik helemaal niets had gekocht, maar die mij wel steeds voorbij zagen komen of met wie ik wat flauwekul uitwisselde, zwaaiden spontaan naar me, toch leuk dat je niet helemaal anoniem bent.

Vanmiddag een telefoontje van Humphrey, de vriend met wie ik in Australie ga reizen. Hij is er een dag eerder en zat nu op het vliegveld van Singapore. Ongeveer gelijktijdig een sms van een collega vanuit Nederland, communicatie is zo wel erg eenvoudig.

Afsluitend over Maleisie, heerlijk land, een mix van allerlei Aziatische landen, stuk China, stuk India, Indonesische elementen, en dat allemaal in een land. Zo op het eerste gezicht een perfecte multiculturele samenleving, alleen als je wat beter kijkt, mensen spreekt, dan blijkt dit lang niet altijd zo te zijn. Het zijn eigenlijk samenlevingen naast elkaar, niets gemengds. Voorbeeld, vanmiddag nam ik de lightrail, een soort metro, alleen maar Islamitische mensen plus een enkele hindoe, geen Chinezen, zeker geen blanken. De jongen die ik in K.L. ken vertelde me dat in bedrijven alle groepen vertegenwoordigd dienen te zijn, anders kun je niet met iedereen zaken doen. Een Chinees zal alleen maar zaken doen met een andere Chinees, etc.

Onderling is er nauwelijks contact. Ik merk ook dat de Chinese vrouw van deze jongen niet naar de oostkust gaat, omdat daar te weinig Chinezen wonen, zij vond het vreemd dat ik ook naar Maleisische restaurants ging. Je ziet wel enkele uitzonderingen natuurlijk, maar dat blijven uitzonderingen. Het is wel interessant dit allemaal te constateren, je leert zo'n land dan toch redelijk kennen.

Verder is iedereen super vriendelijk, vandaag nog foto's op een dvd laten zetten, de hele zaak zwaait me dan uit, dat is toch heerlijk. De eerste uitzondering in al die tijd zojuist meegemaakt, een vrouw bij een eettent benaderde me zo onvriendelijk dat ik ben opgestapt en naar de buren ben gegaan.

Nu dus nog een dag en dan Australie, met z'n 2-en reizen. Ik had nooit gedacht dat het zo eenvoudig was alleen rond te reizen in zo'n land, ik kan het iedereen aanraden.

Als afsluiter nog een paar algemene dingen:

- overal wordt gevraagd waar je vandaan komt, en dan " oh"
- op zeer veel plaatsen moet je je schoenen uit doen, op blote voeten in bepaalde zaken, musea etc.
- in hotels zijn bordjes te zien dat spuwen en het meebrengen van durians (de jhevig geurende vruchten) verboden is
- paraplu's worden behalve tegen regen vooral tegen de zon gebruikt
- bushaltes zijn behoorlijk groot en overdekt, soms kleine gebouwtjes, ook ter bescherming tegen de zon
- straatverlichting is beperkt, 's avonds toch weinig licht op straat (in steden is dat door etalages natuurlijk anders)
- in winkels heeft iedereen een grote rekenmachine waarmee ze laten zien wat de prijs is, ook in marktkraampjes e.d.
- thee en koffie worden meestal met een flinke scheut melk gedronken, naast theezakjes bestaan hier ook koffiezakjes, de koppen worden gruwelijk vol geschonken, met een gigantisch voetbad, soms krijg je de thee of koffie in een soort bierglas (mosterdglas)
- nog een andere, meer islamitische manier van groeten, voorhoofd naar de uitgestrekte hand van de ander brengen
- iemand roepen, wenken, uitgestrekte hand waarvan je de vingertoppen wat op en neer beweegt

De volgende keer uit een ander continent

Groeten

Frits

September 14, 2008

Frits Schellens op reis in het Verre Oosten (5)

Weer een update, nu van down under. Aankomst in Sydney vooral koud, 's morgens vroeg, 7.50, begin lente hier, zomer begint op 1 december. Eerst nog problemen, ik had nog wat koffie in zakjes bij me, daar zat melk in, ten strengste verboden. Ik had niet in de gaten dat ik dit bij me had, of was er me niet van bewust dat er melk in zat. Ze geloofden me gelukkig, had anders een flinke boete kunnen opleveren. Komisch, een typisch Britse die stond te klagen dat er geen apart loket voor Commonwealth-leden was.

Daarna met de trein naar Sydney waar Humprey, een vriend uit Nederland met wie ik
hier had afgesproken, me opwachtte, het was heel normaal hem daar te zien, raar eigenlijk. De eerste twee dagen veel regen en temperatuur van 16 graden, wennen dus. De pubs daarentegen kostten weinig aanpassing, het taaltje des te meer. Soms echt onverstaanbaar, het rare gevoel dat een keurig uiziende dame ineens verandert op het moment dat ze iets zegt. "Cheers mate" of "G' day mate".

Sydney komt erg Brits over, de gebouwen, de sfeer. Mooie stad, je kent misschein de beelden van Opera House en Sydney Harbour. (bij voorbeeld van nieuwjaar op tv) O.a. een excursie naar Blue Mountains met onderweg een bezoek aan een klein dierenpark met Australische dieren, wombat, kangaroe, Tasmaanse duivel, emoe en natuurlijk de koala, onderdeel van de excursie was "cuddling koalas".

Na een weekje het vliegtuig naar het tropische noorden genomen, ik zit nu in Cairns, op "9-11" gevlogen, is zo' n 3000 km! Dat zou van ons uit tot in Marokko of zo zijn. Dit is dan nog niet de langste afstand. Meteen een klein strookje regenwoud gehad, wel met aangelegde paden, was weer een lekker gevoel.

Vandaag met een oude trein met locomotief naar een klein plaatsje geweest, ongeveer 2 uur gedaan over 38 km, wel zeer de moeite waard, prachtige uitzichten. Daarna ook weer een stukje regenwoud. Gisteren naar stranden hier vlakbij, ... bounty-gevoel, palmbomen, strand, blauwe zee (en dan toch even denken aan de herfst in Nederland). Dan ook nog een foto gemaakt bij een waarschuwingsbord voor overstekende kangaroe's, toch apart.

Ik zit al een tijd in gebied waar linksrijden gewoon is, wat lastig blijft is het oversteken, soms lijkt het automatisch te gaan om eerst naar rechts te kijken, maar er blijft onzekerheid in zitten. En wat vooral lastig is, is het feit dat wij helemaal rechts zijn ingesteld. Hier en in Maleisie is het bv gebruikelijk links op een roltrap te staan of aan de linkerkant van het trottoir te lopen. Je wordt je dan bewust van het feit dat wij daarvoor vanzelf de rechterkant gebruiken.

Gisteren in een kroeg toevallig happy hour, dan krijg je een kan bier (meer dan 2 pints) voor 8 Australische dollar. Je ziet dan ook de vele Chinezen die hier zijn en wonen aan die hoeveelheden bier zitten, hoe klein vooral die meisjes af en toe zijn.
De eerste week ook steeds Chinees gegeten hier, nog steeds chopsticks, erg groot China Town in Sydney, zelfs nog een keer Koreaans gegeten. Alle Aziatische keukens zijn vertegenwoordigd, Vietnamees, Philipijns, noem maar op. Ook toeristen komen vooral uit de Aziatische landen. Toch ook maar de krokodil-, emoe- en kangoeroe-spies geprobeerd. Ik moet de Bangers en Mash nog gaan uitproberen, schijnt een typisch Australisch gerecht te zijn, maar wel weer wat zwaarder.

Verder in dit land aan de ene kant veel joggende Aussies en aan de andere kant veel dikkere types en veel mensen met tattoos, valt erg op. Wel allen zeer vriendelijk en behulpzaam (als je ze kunt verstaan). Opvallend, op tv ook ondertitelde Franse en Duitse films, dat had ik niet verwacht.

Tot een volgende keer

Cheers

Frits

October 4, 2008

Frits Schellens op reis in het Verre Oosten (6)

In Cairns zijn we ook nog naar het zogenaamde Tjapukai Cultural Park geweest, een park door en over de Aboriginals, o.a. boomerang-gebruik, bespelen van de didgeridoo, het gebruik van verschillende bosvruchten en de geschiedenis, de film over dit laatste was erg indrukwekkend, belachelijk dat pas onlangs excuses zijn aangeboden. Aan de andere kant ook triest te zien dat veel Aboriginals er slecht uitzien en duidelijk aan de drank zijn.

In Cairns vervolgens een auto gehuurd en naar Port Douglas gegaan, zo' n 35 km ten noorden van Cairns. Best apart langs de regenwouden en stranden rijden, borden die waarschuwen voor overstekende emoe's, etc. Er staat op heel veel plaatsen goed aangegeven " keep left" , dat gaat dus goed. Af en toe even nadenken bij een kruising, maar geen probleem. Er is ook niet super veel verkeer, dat scheelt. Wel regelmatig van die grote Macks, dat geeft toch een soort western-gevoel. Gezwommen in zee, ondanks prachtig weer en stranden, toch maar niet. Borden die waarschuwen voor krokodillen, pijlstaartroggen, kwallen, en dan zijn er ook de haaien nog.

In Port Douglas ergens gegeten waar een jongen uit Hamont werkte, daar een tijdje mee gekletst, die heeft ons ook nog wat tips gegeven. Verder een Engels stel al op twee verschillende plaatsen gezien, evenals een ouder stel uit Mons (Bergen). Ongelooflijk, die zijn overal al geweest, en spreken alleen Frans, geen woord Engels, geen woord Nederlands. Ik heb voor hen getolkt tijdens een excursie door een Aboriginal in een strook regenwoud, hij liet ons zien hoe zij van alles maakten en hoe ze alles van de natuur gebruikten. Ik moest van die Belgen vragen waarvan zij jachtmessen maakten, of waar ze die vandaan haalden. Antwoord: uit de supermarkt.
Verder de meest rare aanbiedingen, je kunt de hokey-pokey leren dansen, Toch maar even niet! Padden-races ook nog niet. Wel met een boot naar het Great Barrier Reef om daar op verschillende plaatsen te snorkelen, ongelooflijk zoveel kleuren rif, zoveel vissen in alle maten en soorten, echt een soort Disney-wereld. Ook behoorlijk verbrand aan de rug, gewoon door dit snorkelen in een behoorlijk wilde zee.

In het noord-oosten ook nog naar Cape Tribulation geweest, in dit gebied komen tropisch regenwoud en zee bij elkaar, erg de noeite waard. Voor ons Nederlanders blijft het apart, warm weer, zee, en daar niet kunnen zwemmen vanwege krokodillen, (soms) haaien, pijlstaartroggen,enz. Via de zogenaamde Wetlands terug naar Cairns gereden, speciaal om onderweg de stoppen om drie emoe's te laten oversteken.

Na Cairns en Port Douglas hebben we een vlucht genoemen naar Darwin, midden-noord, in de provincie Northern Territory. Ongelooflijk, deze provincie heeft de grootte van twee keer Frankrijk en 200.000 inwoners, waarvan bijna de helft in Darwin zelf. Volgens onze reisgids staat Darwin bekend als de hoofdstad van de bierdrinkende wereld, dat is iets overdreven, maar het is duidelijk dat hier veel wordt gedronken. De stad zelf is leuk, maar niet super interessant, het achterland (the outback) daarentegen is heel speciaal. Zo'n 250 km onder Darwin heb je het Kakadu National Park en Arnhem Land (apart voor iemand die al een tijd in Nijmegen woont). Het is er vrij leeg en droog, je komt bijvoorbeeld een bord tegen Alice Springs 1465 km (dat is de eerstvolgende grote stad).

In dit gebeid veel gezien, boottocht tussen watervogels en krokodillen, erg oude rotstekeningen, het gebied waar de eerste Crocodile Dundee film is opgenomen, maar ook uranium-mijnen, Australie blijkt het eerste uranium-producerende land ter wereld te zijn.

In Darwin zelf is de bevolking enigszins onbehouwen, elkaar stompen verkopen, het hoofd van een ander onder de arm pakken en dan een vriendschappelijke stomp verkopen, enz. Aan de andere kant weer super beleefd, vreemde combinatie. Een bordje in een winkel: " Get lost, we're closed" en zo zie je meer voorbeelden. Het is hier echt tropisch, tussen de 32 en 38 graden meegemaakt. Verder weer een groot aandeel Aziaten, zogenaamde food courts met allerlei Aziatische standjes, ook een markt met dit soort standjes, overigens ook een poffertjes-kraam. De bangers en mash, worstjes en aardappelpuree, en lamb shank met mash hebben we in deze tropische temperaturen uiteindelijk ook gegeten.

Na een weekje weer terug naar Sydney, een vlucht van ongeveer 4 uur om de grootte van het land aan te geven. Daar was het de eerste dag druilerig en zo' n 17 graden. Hier maar ouderwets naar een film, de Franse film " Bienvenue chez les ch' tis" met Engelse ondertiteling. Als je van komische films houdt is dit een aanrader. De dagen erna weer een stuk warmer, o.a. met een ferry overgestoken naar een dierentuin.
De dag van mijn vertrek uit Australie was het zelfs 31 graden. Ik ben toen naar Tasmanie vertrokken, terwijl mijn tijdelijke reisgenoot weer naar Nederland gegaan is.

Ik ben nu sinds drie dagen in Tasmanie, een eiland van ongeveer twee keer Nederland ten zuiden van Australie. Het lijkt dicht bij Antarctica te liggen, omdat het de laatste bestemming is voor dat gebied, maar die afstand is even groot als van Bordeaux naar de Noordpool, zoveel water ligt er tussenin.

Qua weer is het nu een beetje een raar gebeid, per uur kan het anders zijn, regen, zon, koud ('s nachts 5 graden, dat is ineens heel erg wennen), veel regenbogen. Ik ben nu een weekje bij een vriend/studiegenoot die een paar jaar geleden naar Tasmanie (good old Tassie volgens de Australiers) is geemigreerd. Erg landelijk gebied buiten de vrij kleine hoofdstad Hobart, strijd tussen rednecks (de voorstanders van het houthakken) en de greenies (tegenstanders, meer op het milieu gericht). Elk dorp kent een overwegend redneck of greeny bevolking. De natuur is hier erg mooi, groen, heuvels, stroompjes, een beetje wat ik me bij Nieuw-Zeeland voorstel. Ook hier weer rainforest, maar verre van tropisch. Ook hier weer een soort canopy-walk gedaan, de Tahune Air Walk, over soort bruggetjes ter hoogte van de boomtoppen gelopen, de constructie hiervan was wel wat steviger dan die in Maleisie.
Ook wat recht-door-zee bevolking, zoals de voorpagina van de regionale krant: " Tasmanian kids fat and lazy" .

Wat wel opvalt is dat de Aziaten ineens ontbreken, de bevolking is hier voornamelijk blank, wel van allerlei afkomsten, zoals het oliebollenfestival dat overal aangekomdigd staat al laat zien.

Tot een volgende keer

Groeten

Frits

October 17, 2008

Frits Schellens op reis in het Verre Oosten (7)

In Tasmanie heb ik wat rare dingen meegemaakt, niet bestemd voor al te tere zieltjes. Ik ben een dag of 10 bij Erik, een studiegenoot die hier woont en met een Australische getrouwd is, geweest. Daarna, vanaf afgelopen zondag, ben ik terug naar de hoofdstad, Hobart, gegaan, hier een uurtje rijden vandaan. Ik heb daar een auto gehuurd om nog een weekje op eigen gelegenheid rond te trekken, wat meer zien dan deze erg landelijke streek. Vervolgens naar Melbourne, op 21 oktober, en daarna op 24 oktober weer naar Kuala Lumpur. Het begint nu echt lente te worden, van koud weer, regenachtig (al kan dat per 10 minuten anders zijn, zelfs iets hier vandaan is het weer anders dan in deze straat) tot zonnig de laatste paar dagen. De winkels vullen zich langzaam met kerstartikelen, opvallend is dat overal schappen met cd's en dvd's van Andre Rieu zijn, opvallend veel.

Het was trouwens weer heel normaal Erik en Nina hier te zien toen ze me kwamen ophalen, alsof dat er niet toe doet, hoe ver het ook is. Aangezien ik die week bij hen steeds de beschikking had over internet heb ik ook steeds de Nederlandse krant gelezen, lastig wel dat hij door 9 uur tijdsverschil (vorige week is hier de zomertijd ingegaan) pas eind van de middag op internet staat. Ben ik ook weer meer op de hoogte van het nieuws al is dat niet veel meer dan de crisis en dat zie je ook hier op het nieuws, dus eigenlijk mis je het nieuws niet echt. Ik merk ook dat het niets zoveel zegt als je zo' n tijd zo ver weg bent. Langzaamaan loopt de reis toch richting eind, ik kan niet zeggen dat ik daarnaar uitkijk, dit bevalt best wel.

Erik en Nina hebben me hun deel van het eiland laten zien, zuid-oosten ook bekend als de Huon-valley, door de Huon pine, een boomsoort die alleen daar in in het westen voorkomt, veel velden met grazende koeien, heuvels, bos, water. Deze boomsoort kan erg oud worden, er zijn er gezien van meer dan 2000 jaar oud en men denkt dat er nog veel oudere zijn. De houtsoort is erg goed, en duur, en de boomsoort is beschermd hier.

Met Erik ben ik naar de zuidelijkste punt geweest, alleen veel water scheidt je dan van Antarctica. Ik heb toen met de 4x4, de Ut ([joet], Utility Car), soort kleine vrachtwagen, gereden, omdat door een rare Tasmaanse regel Erik alleen hiermee mag rijden als er iemand met een Tasmaans rijbewijs naast zit, maar een toerist mag dat ook. Hij mag dat volgend jaar pas zelfstandig. Je komt dan in totaal afgelegen gebied, het plaatsje Cockle's Creek met 3 inwoners, je ziet de laatste electriciteitspaal, geen telefoonbereik, Wel kicken met zo' n wagen te rijden, je hoort er echt bij, andere chauffeurs groeten ook steeds als je in zo' n landbouwvoertuig rijdt. Links rijden wordt intussen redelijk normaal, ik vond het zelfs vreemd te zien op een film dat er rechtsrijdend verkeer was. Al besef ik goed dat het opletten blijft.
.
Het is wel heel erg platteland, als je bij Erik naar buiten keek zag ik de koeien, hoorde ik de kikkers, met weinig inwoners die allemaal een eind van elkaar zitten. Voorbeeld, Erik heeft 1,1 ha grond, de buren 16 ha. Het deed mij wel goed vandeweek even in de stad Hobart te zijn, even meer volk om je heen.

Dan de meer smeuiige details. Twee weken geleden naar een soort buurt-feest hier geweest, gelukkig was ik gewaarschuwd wat ik kon verwachten. Je moet ervan uitgaan dat het normale mensen zijn van allerlei achtergronden, maar .... ineens is er een soort tupperware party-achtige consulente die alleen geen tupperware verkoopt, maar allerlei sex-toys. Er is dan een hoop flauwekul, maar verbazingwekkender, iedereen zit op zijn gemak de catalagus in te kijken, men vertelt elkaar openlijk hoe bepaalde dingen die de vorige keer waren gekocht bevallen zijn.

Na de presentatie nog een flauw spel, vervolgens een hoop drank. Ze hebben in dat huis, echt ver van de bewoonde wereld, een soort spa, jacuzzi-achtige ruimte met tv erin, waar sommigen verdwijnen. Af en toe verschijnt er iemand om drank te halen. Wij hadden light-beer omdat Erik van de vorige keer wist hoe er gezopen was, er was allerlei zelf gemaakte sterke drank, je zag velen langzamerhand dronken worden, maar verbazingwekkend genoeg .. ok degenen die net als wij light-bier dronken. Een hoop gelal, maar hoe vrij ook en hoe vreemd dit mag klinken, niet ordinair, maar wel heel vrij allemaal. Zoals die keurig ogende dame die riep dat ze na haar 7e kind nog " fuckable" was.

Een man kon er niet overuit dat Erik al lang was, maar ik nog langer. de oplossing was volgens hem de vergelijking met rain forests. Aangezien Nederland zo crowded is, groeien wij zoals de bomen in een rain forest naar het licht toe.(Je moet weten Tassie nog geen half miljoen inwoners, heet Australie rond de 22 miljoen)
Een meisje viel vrij hard, haar moeder lachtte erom en vroeg hoeveel vingers ze omhoog hield.

Door deze avond ben ik wel opgenomen in deze gemeenschap, wel heftig, bv het feit dat ik uitgenodigd ben mee op wallaby te gaan jagen komende vrijdag. Verder wordt er zo' n beetje ter ere van mij nog voor mij vertrek bij Erik een barbecue (barbee) georganiseerd en ben ik uitgenodigd op een afscheidsfeest van een meisje dat voor een a twee jaar naar Europa gaat.

Nu, eerst de barbecue met een man of 25-30, een stel kwam op het laatste moment toch nog met hun 6 kindertjes, geen probleem allemaal. Erg gezellig, je merkt dat er weinig echte Tasmaniers zijn, het merendeel heeft een Australische of Europese achtergrond, veel Australiers zijn hier komen wonen om de hitte te ontvluchten.
Dan daarna de jacht op wallabies, soms even slikken. Met een man of 7 de velden in, allemaal eigen terrein. De reden dat ze erop jagen is ook vooral dat die beesten het gras opeten dat voor de koeien bestemd is. Ik had er al behoorlijk wat doodgereden gezien.

Uiteindelijk 5 van die beesten geschoten, ze schieten er ook wel eens 40. Vooral na het schieten slikken, ter plaatse wordt het lichaam in 2en gesneden en ingewanden eruit gehaald. Bij de dieren die niet meteen dood zijn wordt de voet op de nek gezet om die te breken. Bij het laatste dier was ik niet zeker dat het dood was toen het werd opengesneden. Je ziet tussen de verschillende jagers ook wel verschil in subtiliteit. Aangezien Erik wat vlees wilde mochten wij de achterkant van die dieren naar huis dragen, aan de staart. Je doet dat dan gewoon, want het is wel bedoeld als een soort eer dat ik voor zoiets werd uitgenodigd (als ik de keus gehad had ....). Bijkomend, de slangen die hier ook kunnen zitten, er wordt wel gezegd dat ze 's nachts slapen, maar toch.

Een kinderboekenschrijfster hier uit de straat vertelt dat haar hond slangen pakt en doodt, en dat ze weet dat de hond op een gegeven moment niet terug zal komen als hij niet snel genoeg is. Haar man overigens weigerde mee te gaan gisteren, omdat de wallabies de oorspronkelijke bewoners van dit land zijn. Hij wordt dan als een soort greeny beschouwd.

Na terugkomst worden de beesten gevild, dat kost me niet zoveel moeite te zien, eigenlijk is het geen dier meer op het moment dat de kop er niet meer op zit. Alles overblijfselen worden op het veld gegooid, die worden door de Tasmaanse duivels weer opgeruimd, soort wilde hond-achtigen.

Achteraf viel het me niet zo tegen, al zou het mijn hobby niet zijn en al zou ik het zelf niet kunnen en willen doen, maar ja, die beesten hebben wel een goed leven gehad, en je weet waar vlees vandaan komt. Overigens ook een niet zoveel voorkomende buidelmarter gezien die avond, natuurlijk werd daar niet op geschoten.
Het zijn wel zaken waar je als toerist normaal gesproken geen weet van hebt en die in georganiseerde reizen niet zijn opgenomen. Raad eens wat we een avond later hebben gegeten....?

Dit samen met de buren verorberd. Er werd gesproken over eend en deze buurman ging zijn geweer halen, vertelde dat we in de auto moesten gaan zitten en we zouden wat eend "halen". Het was te lcht, geen eend te zien. Wel een possum, een kwaadaardig (voor de boeren) marterachtig dier. Ik was zo stom om te vragen hoe dat dier eruit zag, hij zou er wel eentje voor me schieten om het te laten zien.
Toen puntje bij paaltje kwam stond ik dus met een geweer in mijn hand om dat beest uit de boom te schieten, dat lukte niet al viel het beest wel een tak lager, dus of tak geraakt of toch beest geraakt.

Vervolgens moest Erik, het lukte hem wel. Jager enthousiast, raak, wacht even, je hoort over een paar seconde een plof, als hij uit de boom valt. Jawel, dat klopte. Daarna moesten we hem aan de staart optillen om te voelen dat hij zwaarder was dan een walibi.
Deze man gaat overigens elke keer op jacht als hij niet bij zijn vrouw kan/mag ..... juist.
Op het moment dat je meegaat is het af en toe spannend, maar je doet vanzelf wel mee. Achteraf toch tweeledig gevoel, om te eten .. ok, vlees komt nu eenmaal van dieren, gewoon om te doden, mmm ... als de dieren echt schadelijk zijn, ok, maar dat is erg subjectief. Een jager zal ik niet worden, maar ik zal ook geen lapje vlees minder eten. Erik dacht er hetzelfde over, maar hij woont in deze buurt, zal iets moeilijker zijn afstand te nemen.

Ik heb al verteld dat hier in Tasmanie, ongeveer 0,5 miljoen inwoners zijn, heel Australie heeft er 22 miljoen, kun je nagaan zo' n groot land. Zij kunnen zich ook niets voorstellen bij ons dichtbevolkte land. Zoals een ranch in Northern Territory, de grootte van Belgie!
Ik heb die leegte nu met eigen ogen gezien, een autorit van Hobart naar het westen, Strahan, van zo' n 290 km, waarvan de laatste 200 door het " niets" , egenwoud, bergen, etc., ik ben wel zo' n 50 auto's tegengekomen. Heel raar af en toe. Maar zo mooi, je ziet van alles, besneeuwde bergtoppen (Australiers komen hier speciaal naar toe om dat te zien, zij kennen geen sneeuw), bergmeren, ontboste bergtoppen (soort maanlandschappen), regenwoud, en dat in steeds veranderende weersomstandigheden, dat gaat hier heel snel, onderweg ook twee hele regenbogen gezien. De natuur is echt overweldigend.

Je komt dan eerst in "de stad" Queenstown, mijnwerkersstadje van wel iets meer dan 2000 km, kun je nagaan dit staat dan bijna 300 km verderop aangegeven. Beetje western-sfeer, een General Store etc. Sowieso doen bepaalde zaken je een beetje aan het wilde westen denken, veel Creeks, Junctions die staan aangegeven, veel mannen met hoeden en vervaarlijk uitziende (ZZ Top-)baarden. Dan nog 40 km tot Strahan (uitspraak: Strawn). Daar twee nachten gebleven, een rit met een oude stoomtein, de Westcoast Wilderness Railway, over een oude gerestaureerde rails die voor de mijnen werd gebruikt, dat gaat dan door het rainforest heen, hoge bomen, diepe dalen, mooie uitzichten.

Dan gisteren eerst naar Cradle Mountain gereden, nationaal park met dieren, van dichtbij nu wel levende walibi's, prachtige bergmeren, watervallen, ruwe bergtoppen, besneeuwde toppen. Dan rijd je weer een stuk verder, en kom je weer door groene glooiende hellingen. Nooit gedacht dat het hier zo mooi zou zijn.

De eerste dag dat ik mijn auto had, een schakelauto dit keer, ik moet zeggen dat ik me langzamerhand als een vis in het water voel met links rijden, ben ik ook nog naar Port Arthur in het zuidoosten gegaan vanuit Hobart, een gebied waar de criminelen vroeger werden heropgevoed, zij konden hier nauwelijks weg met zee aan de ene kant en aan de andere kant een landstrook van nog geen 100 m breed, aan beiden kanten ingesloten door water. Het is het tasmaanse schiereiland. Een rondleiding gehad van een ex-convict, best indrukwekkend wat daar allemaal is gebeurd.

Ik zit nu aan de noordkust in Devonport, zodadelijk ga ik door naar de 2e stad van het (ei)land, Launceston. Toch nog even wat zaken die hier dagelijks voorkomen, je wordt overla vriendelijk begroet met " How are you today", dan is het echt de bedoeling dat je een antwoord geeft als " good, and what about yourself?". Verder hoot je heel vaak " no worries" als " niets aan de hand" of ook " geen dank".

Veel restaurants hebben het bordje BYO, oftewel Bring your own, eigen drank meebrengen dus. Dan de hoeveelheid bottle shops, zelfs drive in, waar je je drank kunt kopen. En natuurlijk het malse veggie en brekkie voor vegetables en breakfast. En niet te vergeten het veelvuldig gebruik van darling, love, folks, guys, en dat alles in dat malse accent van hier.

Als laatste, bij films wordt overal aangegeven wat erin voorkomt, bv adult themes, coarse language, sexual references, enz. Goed, nog een paar dagen Tasmanie/Australie, dan nog een weekje Maleisie en het zit er weer op.

Groeten

Frits

October 26, 2008

Frits Schellens op reis in het Verre Oosten (8)

Weer in Maleisie - de laatste loodjes

Even omschrijven, het is nu zondagmiddag, en ik zit in Kuala Lumpur in een internetcafe vol met jongetjes die bezig zijn met allerlei computerspelen,muziek luisteren via internet, filmjes kijken, enz. En dat allemaal met het geluid aan, met intussen nog onderling geschreeuw. Kortom,ik ben weer terug in Azie. Eergisteren avond aangekomen, tijdsverschil van drie uur bijna moeiteloos overbrugd.

Maar eerst het resterende deel van Tasmanie: Toen ik de laatste mail stuurde zat ik nog in Devonport in Noord-Oost Tasmanie.Van daaruit ben ik naar de 2e stad van het (ei)land, Launceston oftewel Lonnie, gereden. Die steden zijn niet bijzonder, maar de weg er naar toe wel.

Dan via de oostkust (in de editie van komend jaar van Lonely Planet aangekondigd als " the place to be" volgens lokale krant), o.a. het kustplaatsje Bicheno. Daar heb ik gegeten als enige klant in een restaurant van een in Casablanca geboren Franse zeeman die overal gewoond heeft, Fiji-eilanden, Tahiti, etc. Hij had een heerlijke couscous, leuk weer eens Frans te kletsen. Ook de volgende dag daar ontbeten, even croissantje ham en kaas, eens een keer geen bacon and eggs of iets dergelijks.

Net daaronder ligt Wineglass Bay, een ontzettend mooie baai met een soort bounty-strand, je klimt eerst naar een uitkijkpunt, onderweg nog een meisje gesproken dat een Nederlandse moeder bleek te hebben (" Ben jij hek" ; " Hoe haat het" ), Dan een fikse afdaling naar de baai zelf. Er staan dan vantevorern borden dat je goed schoeisel moet dragen, enz,, maar je ziet dan gewoon Chinezen op teenslippers. Aan het strand kwamen de walibi's gewoon een meter van je vandaan zitten. Een heerlijk rustige plek.

Dan als laatste terug via de Midlands, het als een western-plaatsje overkomende Oatlands, kroegje met allerlei mensen met volle baarden, flinke buiken, en vooral jong en oud met een hoed op. De vrouwen hadden hier ook grotendeels een behoorlijke omvang en natuurlijk weer de onvermijdelijke tattoos. Maar wel supervriendelijk. Achteraf baal ik wel dat ik geen foto heb gemaakt, maar dat doe je dan toch op de een of andere manier niet snel. In dit plaatsje stonden nogal veelVictoriaans aandoende huizen, met o.a. een bed & breakfast genaamd" The Bouquet Residence".

Daarna dus via een laatste dagje Hobart (o.a. nog een foto van het standbeeld van ons aller Abel Tasman gemaakt)naar Melbourne, weer de grote stad, brede winkelstraten, een beetje de allure van een grotere Franse stad. Ook hier valt de vriendelijkheid weer op, zoals de buschauffeur vanaf het vliegveld wiens eerste woorden luidden: " Welcome in Melbourne, folks" . Dat ga ik volgens mij in Nederland het meest missen.

De stad is vooral's avonds de moeite waard met al die hoge verlichte gebouwen, een enkele mooi plein, en de erg Brits aandoende stations. Er was een cultureel festival aan de gang, maar meteen weer eens iets aan cultuur gedaan, een voorstelling van een theatergroep uit Litouwen die Romeo and Juliet speelden, zeker de moeite waard.
Op deze zelfde dag bereiket me het nieuws van het overlijden van een ex-collega, 55 jaar pas en voor ons in ieder geval onverwacht. Dat komt hard aan en meteen besef ik dat ik de juiste beslissing heb genomen door nu een paar maanden echt te profiteren.

Langzamerhand toch maar afscheid genomen van Australie, afgelopen vrijdag de vlucht van Melbourne terug naar Kuala Lumpur. Het vliegtuig zat niet bepaald vol, je had meerdere stoelen tot je beschikking.Ik heb aan het raam gezeten en heb met verbazing en ontzag naar buiten gekeken. Die leegte van Australie,onbeschrijfelijk, meer dan drie uur lang alleen woestijnachtig gebied gezien, rood zand, wit zand, met en zonder heuvels, echt enorm leeg.Dan besef je dat Australie gigantisch groot is en begrijp je waarom er relatief zo weinig mensen wonen.

Ook opvallend is dat in Maleisie homosexualiteit strafbaar is, maar dat veel stewards van Malaysia Airlines zeer verwijfd overkomen. Als je dan als man alleen reist wordt er meteen goed voor je gezorgd, tussendoor ineens twee keer een blikje bier terwijl ik daar niet om gevraagd had, en eeen extra glas witte wijn.

Nog een paar opvallende dingen uit Australie:

  • iedere fietser draagt verplicht een fietshelm, ziet er af en toe erg dom uit.
  • grote hoeveelheid take-aways, veel koffie wordt meegenomen voor onderweg (wat koffie betreft ben ik blij naar een ander land te gaan, die is me hier veel te slap)
  • eten bestel je aan de bar, je rekent meteen af en krijgt dan een bordje op een standaard mee met daarop een nummer, zo weet de bediening waar het eten bezorgd moet worden
  • er mag nergens binnen worden gerookt, je ziet voor allerlei gebouwen groepjes rokende mensen (de hoeveelheid Chinese meisjes lopend met sigaret in de hand is erg groot)

Nu dus weer voor een paar dagen in Kuala Lumpur in Maleisie, ik moet zeggen het voelt enigszins als thuiskomen.Meteen weer overal de mensen die de beste massage aanbieden (dan heb je het over een straat lang voor elke winkel), of de zonnebrillen, t-shirts (van Oranje nota bene, toen ik hierom begon te lachen kwam deze jongen terug met een shirt van het Maleisisch voetbalelftal), taxichauffeurs voor elke prijs, noem maar op.

Ook weer de tropische warmte, best weer lekker, ook de typische geur van de tropen. De herrie, maar ook de hunor en gastvrijheid van de verschillende bevolingsgroepen, Chinezen, Indiers,Maleisiers. Toch echt een volkomen andere wereld dan Australie.
Nog maar even genieten voordat ik volgende week weer de Hollandse herfst in ga.

Marc, de broer van een vriend, die ik tijdens mijn eerste week Maleisie al een paar keer had ontmoet en die mij toen wat wegwijsgemaakt heeft in allerlei gebruiken hier, had me uitgenodigd in zijn net nieuw betrokken appartement te logeren. Van daaruit, 36e verdieping middenin de stad, heb je echt een fantastisch uitzicht, zeker 's avonds is dat indrukwekkend.

Nog vier dagen, dan kom ik weer naar Nederland. Ik heb met volle teugen genoten. Het werk weer oppakken zal best lastig zijn, maar ik hoop dat ik het relaxte gevoel nog een tijd kan vasthouden.

Groeten

Frits

November 3, 2008

Frits Schellens op reis in het Verre Oosten (9)

Het zit erop!

Nog even een laatste mail om de zaak af te ronden, nu vanuit het gure kikkerlandje waar ik afgelopen vrijdagochtend om half 6 ben aangekomen. Vooral het bericht vanuit het vliegtuig dat het bij aankomst in Amsterdam 3 graden was, was echt even slikken. De overgang was wel erg groot.

De laatste dagen nog even van de tropische warmte geprofiteerd, o.a. de laatste dag nog even gezwommen. Maar vooral nog van de tropische, Aziatische sfeer geprofiteerd. Nog een keer of twee naar mijn oude terras geweest in China Town, erg vriendelijk de manier zoals je als een soort bekende werd begroet. Nog lekker gegeten de laatste dagen, ontbijt met een nasi lemak of met een noodle-soep, heerlijk.

Ook nog het een en ander gezien, aan de ene kant zaken die ik tijdens mijn eerste week al eens gezien had zoals Merdeka Square, Petronas Towers (KLCC, oftewel de hoogste Twin Towers), China Town. Maar ook nieuwe zaken zoals een prachtige Boedhistische Tempel net buiten de stad (Theam Hou), een Indiase (Moslim-) Bazar met vele kleurrijke kraampjes en gewaden. In de omgeving van Merdeka Square nog geluched in Heretage Railway Station, een oud (Victoriaans aandoend) station.

En een dagje in de Genting Highlands, een kilometer of 30 vanuit Kuala Lumpur, eerst met de bus, daarna met de kabelbaan verder. Een centrum met speelhallen, casino, etc. Het was geweldig gewoon eens door het casino te lopen, vol met Chinezen (veel oude Chinezen, mannen en vrouwen), waar het was toegestaan paffend, en overal gokkend. Erg de moeite waard dit te zien. ATM's (pin-apparaten) veelvuldig aanwezig, maar ook posters met telefonnnummers voor hulpdiensten tegen gokverslaving. Dit is ook het enige casino van Maleisië, men komt hier overal vandaan naar toe, ik zag zelfs een auto uit Bangkok staan. Toen op de terugweg de buschauffeur klaxoneerde voor overstekende apen, besefte ik dat dit een paar dagen later verre van normaal zou zijn.

Ik heb nog een nieuwe (dagelijkse) rugzak gekocht, niet de grootste kwaliteit, maar toch. Na een dag zat er al een scheur in, dus ik ben terug geweest naar de zaak waar ik hem gekocht heb. Dan zie je zoals dat hier kan gaan. In eerste instantie werd er gezegd dat ik hem daar niet had gekocht, dat ze dit merk rugzakken niet eens hadden. Ik dreigede al met een klacht tot het meisje dat mij die rugzak had verkocht binnenkwam. Eerst wordt dan nog gevraagd wat je ermee hebt gedaan, om de schuld bij mij te leggen, maar vervolgens wordt dan de "manager" erbij gehaald. Dan komt een twintiger de zaak inspecteren, en vervolgens kreeg ik alsnog een nieuwe rugzak. Je moet dus wel volhouden, anders kun je naar je geld fluiten.

Als laatste nog een opmerking over Anna, de 5-jarige dochter van Marc, waar ik in Kuala Lumpur verbleef. Zij zit op een Chinese school, en krijgt o.a. Chinees, Engels en Bahasa (Maleisisch), naast zaken als o.a. rekenen. Elke dag huiswerk hiervoor en zelfs een soort examen. Dit dus op 5-jarige leeftijd! Voor Chinezen is dit normaal, maar voor ons is dit toch echt vreemd. (Ik ga dit wel op school gebruiken als leerlingen klagen waarom ze Frans moeten leren.)

Na mijn laatste twee Tiger Beer in het Jungle Café in de luchthaven van Kula Lumpur dus weer naar huis. Ik ben 's avonds om 11 uur naar bed gegaan, tussendoor niet geslapen, ik heb het idee dat ik hierdoor geen last van een jetlag heb gekregen.
Na de eerste boodschappen in het gure Nijmegen leek de reis alweer ver weg... Ik moet wel nog even wennen aan het weer rechts rijdend verkeer, ik heb nog de neiging eerst naar rechts te kijken bij het oversteken en ook op trottoirs moet ik zo nu en dan uitwijken, omdat ik nog automatisch aan de linkerkant loop. Dit waren ook net de zaken waarvan de gewenning mij de meeste moeite kostte toen ik in de linksrijdende wereld was.

Ik ben deze week nog vrij, als ik jullie zie heb ik er net mijn eerste werkweek weer op zitten. Tot dan!

Frits

About Reisverhalen

This page contains an archive of all entries posted to Sint Jan in the Reisverhalen category. They are listed from oldest to newest.

Reacties is the previous category.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33