« Programma ReŁnie St Jan | Main | Mail Johan Winters »

Frits Schellens op reis in het Verre Oosten (7)

In Tasmanie heb ik wat rare dingen meegemaakt, niet bestemd voor al te tere zieltjes. Ik ben een dag of 10 bij Erik, een studiegenoot die hier woont en met een Australische getrouwd is, geweest. Daarna, vanaf afgelopen zondag, ben ik terug naar de hoofdstad, Hobart, gegaan, hier een uurtje rijden vandaan. Ik heb daar een auto gehuurd om nog een weekje op eigen gelegenheid rond te trekken, wat meer zien dan deze erg landelijke streek. Vervolgens naar Melbourne, op 21 oktober, en daarna op 24 oktober weer naar Kuala Lumpur. Het begint nu echt lente te worden, van koud weer, regenachtig (al kan dat per 10 minuten anders zijn, zelfs iets hier vandaan is het weer anders dan in deze straat) tot zonnig de laatste paar dagen. De winkels vullen zich langzaam met kerstartikelen, opvallend is dat overal schappen met cd's en dvd's van Andre Rieu zijn, opvallend veel.

Het was trouwens weer heel normaal Erik en Nina hier te zien toen ze me kwamen ophalen, alsof dat er niet toe doet, hoe ver het ook is. Aangezien ik die week bij hen steeds de beschikking had over internet heb ik ook steeds de Nederlandse krant gelezen, lastig wel dat hij door 9 uur tijdsverschil (vorige week is hier de zomertijd ingegaan) pas eind van de middag op internet staat. Ben ik ook weer meer op de hoogte van het nieuws al is dat niet veel meer dan de crisis en dat zie je ook hier op het nieuws, dus eigenlijk mis je het nieuws niet echt. Ik merk ook dat het niets zoveel zegt als je zo' n tijd zo ver weg bent. Langzaamaan loopt de reis toch richting eind, ik kan niet zeggen dat ik daarnaar uitkijk, dit bevalt best wel.

Erik en Nina hebben me hun deel van het eiland laten zien, zuid-oosten ook bekend als de Huon-valley, door de Huon pine, een boomsoort die alleen daar in in het westen voorkomt, veel velden met grazende koeien, heuvels, bos, water. Deze boomsoort kan erg oud worden, er zijn er gezien van meer dan 2000 jaar oud en men denkt dat er nog veel oudere zijn. De houtsoort is erg goed, en duur, en de boomsoort is beschermd hier.

Met Erik ben ik naar de zuidelijkste punt geweest, alleen veel water scheidt je dan van Antarctica. Ik heb toen met de 4x4, de Ut ([joet], Utility Car), soort kleine vrachtwagen, gereden, omdat door een rare Tasmaanse regel Erik alleen hiermee mag rijden als er iemand met een Tasmaans rijbewijs naast zit, maar een toerist mag dat ook. Hij mag dat volgend jaar pas zelfstandig. Je komt dan in totaal afgelegen gebied, het plaatsje Cockle's Creek met 3 inwoners, je ziet de laatste electriciteitspaal, geen telefoonbereik, Wel kicken met zo' n wagen te rijden, je hoort er echt bij, andere chauffeurs groeten ook steeds als je in zo' n landbouwvoertuig rijdt. Links rijden wordt intussen redelijk normaal, ik vond het zelfs vreemd te zien op een film dat er rechtsrijdend verkeer was. Al besef ik goed dat het opletten blijft.
.
Het is wel heel erg platteland, als je bij Erik naar buiten keek zag ik de koeien, hoorde ik de kikkers, met weinig inwoners die allemaal een eind van elkaar zitten. Voorbeeld, Erik heeft 1,1 ha grond, de buren 16 ha. Het deed mij wel goed vandeweek even in de stad Hobart te zijn, even meer volk om je heen.

Dan de meer smeuiige details. Twee weken geleden naar een soort buurt-feest hier geweest, gelukkig was ik gewaarschuwd wat ik kon verwachten. Je moet ervan uitgaan dat het normale mensen zijn van allerlei achtergronden, maar .... ineens is er een soort tupperware party-achtige consulente die alleen geen tupperware verkoopt, maar allerlei sex-toys. Er is dan een hoop flauwekul, maar verbazingwekkender, iedereen zit op zijn gemak de catalagus in te kijken, men vertelt elkaar openlijk hoe bepaalde dingen die de vorige keer waren gekocht bevallen zijn.

Na de presentatie nog een flauw spel, vervolgens een hoop drank. Ze hebben in dat huis, echt ver van de bewoonde wereld, een soort spa, jacuzzi-achtige ruimte met tv erin, waar sommigen verdwijnen. Af en toe verschijnt er iemand om drank te halen. Wij hadden light-beer omdat Erik van de vorige keer wist hoe er gezopen was, er was allerlei zelf gemaakte sterke drank, je zag velen langzamerhand dronken worden, maar verbazingwekkend genoeg .. ok degenen die net als wij light-bier dronken. Een hoop gelal, maar hoe vrij ook en hoe vreemd dit mag klinken, niet ordinair, maar wel heel vrij allemaal. Zoals die keurig ogende dame die riep dat ze na haar 7e kind nog " fuckable" was.

Een man kon er niet overuit dat Erik al lang was, maar ik nog langer. de oplossing was volgens hem de vergelijking met rain forests. Aangezien Nederland zo crowded is, groeien wij zoals de bomen in een rain forest naar het licht toe.(Je moet weten Tassie nog geen half miljoen inwoners, heet Australie rond de 22 miljoen)
Een meisje viel vrij hard, haar moeder lachtte erom en vroeg hoeveel vingers ze omhoog hield.

Door deze avond ben ik wel opgenomen in deze gemeenschap, wel heftig, bv het feit dat ik uitgenodigd ben mee op wallaby te gaan jagen komende vrijdag. Verder wordt er zo' n beetje ter ere van mij nog voor mij vertrek bij Erik een barbecue (barbee) georganiseerd en ben ik uitgenodigd op een afscheidsfeest van een meisje dat voor een a twee jaar naar Europa gaat.

Nu, eerst de barbecue met een man of 25-30, een stel kwam op het laatste moment toch nog met hun 6 kindertjes, geen probleem allemaal. Erg gezellig, je merkt dat er weinig echte Tasmaniers zijn, het merendeel heeft een Australische of Europese achtergrond, veel Australiers zijn hier komen wonen om de hitte te ontvluchten.
Dan daarna de jacht op wallabies, soms even slikken. Met een man of 7 de velden in, allemaal eigen terrein. De reden dat ze erop jagen is ook vooral dat die beesten het gras opeten dat voor de koeien bestemd is. Ik had er al behoorlijk wat doodgereden gezien.

Uiteindelijk 5 van die beesten geschoten, ze schieten er ook wel eens 40. Vooral na het schieten slikken, ter plaatse wordt het lichaam in 2en gesneden en ingewanden eruit gehaald. Bij de dieren die niet meteen dood zijn wordt de voet op de nek gezet om die te breken. Bij het laatste dier was ik niet zeker dat het dood was toen het werd opengesneden. Je ziet tussen de verschillende jagers ook wel verschil in subtiliteit. Aangezien Erik wat vlees wilde mochten wij de achterkant van die dieren naar huis dragen, aan de staart. Je doet dat dan gewoon, want het is wel bedoeld als een soort eer dat ik voor zoiets werd uitgenodigd (als ik de keus gehad had ....). Bijkomend, de slangen die hier ook kunnen zitten, er wordt wel gezegd dat ze 's nachts slapen, maar toch.

Een kinderboekenschrijfster hier uit de straat vertelt dat haar hond slangen pakt en doodt, en dat ze weet dat de hond op een gegeven moment niet terug zal komen als hij niet snel genoeg is. Haar man overigens weigerde mee te gaan gisteren, omdat de wallabies de oorspronkelijke bewoners van dit land zijn. Hij wordt dan als een soort greeny beschouwd.

Na terugkomst worden de beesten gevild, dat kost me niet zoveel moeite te zien, eigenlijk is het geen dier meer op het moment dat de kop er niet meer op zit. Alles overblijfselen worden op het veld gegooid, die worden door de Tasmaanse duivels weer opgeruimd, soort wilde hond-achtigen.

Achteraf viel het me niet zo tegen, al zou het mijn hobby niet zijn en al zou ik het zelf niet kunnen en willen doen, maar ja, die beesten hebben wel een goed leven gehad, en je weet waar vlees vandaan komt. Overigens ook een niet zoveel voorkomende buidelmarter gezien die avond, natuurlijk werd daar niet op geschoten.
Het zijn wel zaken waar je als toerist normaal gesproken geen weet van hebt en die in georganiseerde reizen niet zijn opgenomen. Raad eens wat we een avond later hebben gegeten....?

Dit samen met de buren verorberd. Er werd gesproken over eend en deze buurman ging zijn geweer halen, vertelde dat we in de auto moesten gaan zitten en we zouden wat eend "halen". Het was te lcht, geen eend te zien. Wel een possum, een kwaadaardig (voor de boeren) marterachtig dier. Ik was zo stom om te vragen hoe dat dier eruit zag, hij zou er wel eentje voor me schieten om het te laten zien.
Toen puntje bij paaltje kwam stond ik dus met een geweer in mijn hand om dat beest uit de boom te schieten, dat lukte niet al viel het beest wel een tak lager, dus of tak geraakt of toch beest geraakt.

Vervolgens moest Erik, het lukte hem wel. Jager enthousiast, raak, wacht even, je hoort over een paar seconde een plof, als hij uit de boom valt. Jawel, dat klopte. Daarna moesten we hem aan de staart optillen om te voelen dat hij zwaarder was dan een walibi.
Deze man gaat overigens elke keer op jacht als hij niet bij zijn vrouw kan/mag ..... juist.
Op het moment dat je meegaat is het af en toe spannend, maar je doet vanzelf wel mee. Achteraf toch tweeledig gevoel, om te eten .. ok, vlees komt nu eenmaal van dieren, gewoon om te doden, mmm ... als de dieren echt schadelijk zijn, ok, maar dat is erg subjectief. Een jager zal ik niet worden, maar ik zal ook geen lapje vlees minder eten. Erik dacht er hetzelfde over, maar hij woont in deze buurt, zal iets moeilijker zijn afstand te nemen.

Ik heb al verteld dat hier in Tasmanie, ongeveer 0,5 miljoen inwoners zijn, heel Australie heeft er 22 miljoen, kun je nagaan zo' n groot land. Zij kunnen zich ook niets voorstellen bij ons dichtbevolkte land. Zoals een ranch in Northern Territory, de grootte van Belgie!
Ik heb die leegte nu met eigen ogen gezien, een autorit van Hobart naar het westen, Strahan, van zo' n 290 km, waarvan de laatste 200 door het " niets" , egenwoud, bergen, etc., ik ben wel zo' n 50 auto's tegengekomen. Heel raar af en toe. Maar zo mooi, je ziet van alles, besneeuwde bergtoppen (Australiers komen hier speciaal naar toe om dat te zien, zij kennen geen sneeuw), bergmeren, ontboste bergtoppen (soort maanlandschappen), regenwoud, en dat in steeds veranderende weersomstandigheden, dat gaat hier heel snel, onderweg ook twee hele regenbogen gezien. De natuur is echt overweldigend.

Je komt dan eerst in "de stad" Queenstown, mijnwerkersstadje van wel iets meer dan 2000 km, kun je nagaan dit staat dan bijna 300 km verderop aangegeven. Beetje western-sfeer, een General Store etc. Sowieso doen bepaalde zaken je een beetje aan het wilde westen denken, veel Creeks, Junctions die staan aangegeven, veel mannen met hoeden en vervaarlijk uitziende (ZZ Top-)baarden. Dan nog 40 km tot Strahan (uitspraak: Strawn). Daar twee nachten gebleven, een rit met een oude stoomtein, de Westcoast Wilderness Railway, over een oude gerestaureerde rails die voor de mijnen werd gebruikt, dat gaat dan door het rainforest heen, hoge bomen, diepe dalen, mooie uitzichten.

Dan gisteren eerst naar Cradle Mountain gereden, nationaal park met dieren, van dichtbij nu wel levende walibi's, prachtige bergmeren, watervallen, ruwe bergtoppen, besneeuwde toppen. Dan rijd je weer een stuk verder, en kom je weer door groene glooiende hellingen. Nooit gedacht dat het hier zo mooi zou zijn.

De eerste dag dat ik mijn auto had, een schakelauto dit keer, ik moet zeggen dat ik me langzamerhand als een vis in het water voel met links rijden, ben ik ook nog naar Port Arthur in het zuidoosten gegaan vanuit Hobart, een gebied waar de criminelen vroeger werden heropgevoed, zij konden hier nauwelijks weg met zee aan de ene kant en aan de andere kant een landstrook van nog geen 100 m breed, aan beiden kanten ingesloten door water. Het is het tasmaanse schiereiland. Een rondleiding gehad van een ex-convict, best indrukwekkend wat daar allemaal is gebeurd.

Ik zit nu aan de noordkust in Devonport, zodadelijk ga ik door naar de 2e stad van het (ei)land, Launceston. Toch nog even wat zaken die hier dagelijks voorkomen, je wordt overla vriendelijk begroet met " How are you today", dan is het echt de bedoeling dat je een antwoord geeft als " good, and what about yourself?". Verder hoot je heel vaak " no worries" als " niets aan de hand" of ook " geen dank".

Veel restaurants hebben het bordje BYO, oftewel Bring your own, eigen drank meebrengen dus. Dan de hoeveelheid bottle shops, zelfs drive in, waar je je drank kunt kopen. En natuurlijk het malse veggie en brekkie voor vegetables en breakfast. En niet te vergeten het veelvuldig gebruik van darling, love, folks, guys, en dat alles in dat malse accent van hier.

Als laatste, bij films wordt overal aangegeven wat erin voorkomt, bv adult themes, coarse language, sexual references, enz. Goed, nog een paar dagen Tasmanie/Australie, dan nog een weekje Maleisie en het zit er weer op.

Groeten

Frits

About

This page contains a single entry from the blog posted on October 17, 2008 3:53 AM.

The previous post in this blog was Programma ReŁnie St Jan.

The next post in this blog is Mail Johan Winters.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33