« Mail Hein Offermans | Main | Mail Josta Rutten »

Frits Schellens op reis in het Verre Oosten (2)

Na Malakka de bus genomen naar Jerantut in centraal Maliesie en van daaruit een boottocht van een uur of 4 naar de Taman Negara, tropisch regenwoud. Daar zie je en spreek je mensen uit de hele wereld, mensen die hun baan hebben opgezegd om een jaartje te trekken. Mensen gesproken van Zuid-Afrika tot aan Zuid-Korea, met deze laatste natuurlijk even over onze Guus gesproken.

In dit gebied een aantal excursies gedaan, bv de Canopy Walk, over loopplanken die in gaas/netten hangen op 30 tot 4o meter hoogte, en dat weer zo' n 400 m lang, boven de bomen. Ik heb best wel wat last van hoogtevrees, dus dit was een overwinning op mezelf. Daarna o.a. een uitstapje naar de Orang Asli, een nomadenstam die in dit regenwoud leeft, ook wel enigszins toeristisch, je kon bv blaaspijpen kopen, maar geef ze eens ongelijk. Het bleef interessant.

Hierna het tegenovergestelde, dee Perhentian Islands, een eilandengroep in N.O. Maleisie, soort bounty-eilanden, leuk voor een paar dagen, maar de enige Aziaten die je hier zit zijn de werknemers in de hotels. Lekker om te snorkelen, e.d., zeeschildpadden, ongevaarlijke kleine haaien. Wel leuk, op dit eilanden zag je tegen de avond een zeer grote varaan rondlopen, daarnaast o.a. vliegende eekhoorns. Wat me hier overigens wel erg stoorde is dat in dit 100% moslimgebied, mensen in alleen korte broek gekleed restaurants bij het hotel binnenstapten, terwijl daar juist weer gehoofddoekte dames werkten, ik pas me dan toch liever iets aan.

Hioerna een paar dagen naar Kota Bharu, helemaal N.O. Maleisie, vlakbij de Thaise grens. Dit vond ik geweldig, een overdekte markt waar van alles te zien was, daar zou ik wel een hele dag kunnen rondkijken. Deze stad is absoluut niet toeristisch, de meesten blijven niet langer dan een dag, ten onrechte volgens mij. Hier kon je echt het Aziatische leven proeven. Ik ben vijf dagen gebleven, en steeds als je ergens rondliep werd je uitgenodigd op thee of koffie, de ene keer bij een islamitische leraar Arabisch, dan weer bij een Chinese vogelnestenspecialist (schijnt een delicatesse te zijn, erg duur), je krijgt dan meteen een kaartje.

Met de bus naar het strand vlakbij geweest, geen enkele toerist te bekennen, alleen plaatselijke bevolking. Niet om te zwemmen of zonnen, maar gewoon in de schaduw wat eten en kokosmelk drinken, wat rondwandelen.
De dag erna heb ik een fiets gehuurd en ben naar Tumpat gefietst, ongeveer 20 km heen, voelde als veel meer, vooral vanwege het feit dat zo' n fiets niet echt mijn maat is. Wel erg leuk, overal roepende en zwaaiende mensen. Tumpat ligt ongeveer 2 km van de grens met Thailand, er zijn daar behoorlijk wat boedhistische tempels te zien.'s Avonds op een pasar malam gegeten, betekent avondmarkt, eigenlijk alleen eet- en drink kraampjes.

De volgende dag met de bus naar de wat meer in het zuidwesten gelegen Cameron Highlands, op zo' n 1600 tot 2100m hoogte, even weer meer Nederlandse temperaturen. De volgende dag o.a. een theeplantage bezocht, ook nog o.a. een aardbeienkwekerij (minder speciaal). Het was door het hotel georganiseerd, daar een stel uit Australie ontmoet, waarmee ik die avond ook nog gegeten heb. Hij was een tijd in Nederland geweest vanwege schaken, in Eindhoven, Tilburg, Amsterdam, Nijmegen. Hij vroeg me of Jaap Aap en Nijntje nog populair waren. En zij had de film van Flodder gezien in Australie. Toen heb ik het maar over Skippy en de Flying Doctors gehad. Over tv gesproken, ook hier Idols, de Aziatische versie, verschillende landen. Massa' s mensen kijken daarnaar.

Eind van de middag ben ik even het dichtbij gelegen dorp in gelopen, het viel me op dat er nogal wat Indiase mensen woonden, rondliepen (ook de eigenaars van hotel Father's Guesthouse, een oud klooster, waren van Indiase afkomst), maar erg veel in kleurrijkke traditionele kleding. Er kwam een soort processie-achtige religieuze bijkeenkomst, muziekgroep, vrouwen met te offeren fruit etc. op hun hoofd, zingende kinderen, en een grope mannen waarvan er een een pot met vuur tegen zijn hoofd droeg, elke keer een aantal meter, dan werd hij weer met water besprenkeld, zo' n beetje bijgebracht, leek ook wel een soort trance. Dat naar de tempel. Dat zie je niet iedere dag, het bleek een soort offeren voor de " Queen-God" te zijn.

Daarna naar Ipoh, zeker niet toeristisch, de hele dag twee andere westerlingen (of Australiers) gezien. Een stad met twee gezichten, aan de ene kant authentiek Oosters, veel Chinezen, vroeger mijnbouw, ik dacht tinmijnen. Daarnaast prachrige oude huizen in Engelse stijl, een Victoriaans station (sowieso zijn er weinig steden met een station) met stationsplein (komt helemaal niet voor), bankgebouwen, een sportveld waar gevoetbald, hardgelopen werd. Dat valt op, hier zie je vrij veel mensen die aan sport doen, voetbal, hockey, tennis. Dat zag je in Indonesie nooit.

' s Avonds gegeten met buiten een gigantisch videoscherm, badmintonfinale waar Maleisie zilver haalde, dat hadden ze nog nooit gepresteerd.
Nu zit ik in Georgetown op het eiland Penang (of Pinang, een is Maleise schrijfwijze, de ander de Engelse), westkust. Dit eiland is via een 7 km lange brug aan het vasteland verbonden. Ook deze stad is sinds dit jaar Unesco werelderfgoed geworden, zoals Malakka. Ook hier tweeledig, mooie interessante gebouwen, op een hoek valkbij elkaar een moskee, een Boedhistische tempel en een zogenaamde Yap-tempel, wat het ook precies moge wezen. Ook verschillende kerken, van allerlei gezindten. Daarnaast luxe uitgaansgebied waar je helaas ook af en toe diongen ziet dioe niet bevallen, oudere m.n. Engelse " heren" van een eind in de 60 met jonge (waarschijnlijk) Thaise meisjes, 's Avonds zie je ineens hoertjes rondlopen, taxichauffeurs die ook dames aanbieden, enz. Het schijnt bij dit soort gebieden te horen, helaas. Af en toe toch was schaamte voor mede-Westersen.

Verder is dit land echt multicultureel en lijkt iedereen goed daarmee om te gaan. Als je ziet hoe bv de Chinese dames in superkorte broekjes (hotpants of nog kleiner) rondlopen, terwijl daarnaast allerlei vormen van isalmitische dames lopen, van lange gewaden tot jeans, t-shirt met een sluier, hiernaast dan ook nog de kleurrijke Indiase gewaden. Wat die hoofddoeken betreft valt het mij op dat dit iets sierlijks heeft, een soort mode-uiting, allerlei kleuren met dan nog wat zilverachtig, glitterend stiksel. De hoofddoekjes van de meisjes die ik in mijn klaasen had zagen er wat dat betreft wat saaier uit.

Morgen ga ik met de boot, zo' n 2,5 uur, naar Langkawi, n.w. maleisie, nog ebekend vanwege tsunami, al zeggen ze hier dat de gevolgen in dit land wel meevielen, dat 2 weken later de hotels al weer opgeknapt waren. Ik geloof dat wel als ik de mentaliteit van de mensen hier zie, alles en iedereen is steeds aan het werk, vaak 7 dagen per week, tot diep in de nacht.

Tot een volgende keer

Frits

About

This page contains a single entry from the blog posted on August 21, 2008 10:00 AM.

The previous post in this blog was Mail Hein Offermans.

The next post in this blog is Mail Josta Rutten.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33