« Frits Schellens op reis in het Verre Oosten (5) | Main | Programma ReŁnie St Jan »

Frits Schellens op reis in het Verre Oosten (6)

In Cairns zijn we ook nog naar het zogenaamde Tjapukai Cultural Park geweest, een park door en over de Aboriginals, o.a. boomerang-gebruik, bespelen van de didgeridoo, het gebruik van verschillende bosvruchten en de geschiedenis, de film over dit laatste was erg indrukwekkend, belachelijk dat pas onlangs excuses zijn aangeboden. Aan de andere kant ook triest te zien dat veel Aboriginals er slecht uitzien en duidelijk aan de drank zijn.

In Cairns vervolgens een auto gehuurd en naar Port Douglas gegaan, zo' n 35 km ten noorden van Cairns. Best apart langs de regenwouden en stranden rijden, borden die waarschuwen voor overstekende emoe's, etc. Er staat op heel veel plaatsen goed aangegeven " keep left" , dat gaat dus goed. Af en toe even nadenken bij een kruising, maar geen probleem. Er is ook niet super veel verkeer, dat scheelt. Wel regelmatig van die grote Macks, dat geeft toch een soort western-gevoel. Gezwommen in zee, ondanks prachtig weer en stranden, toch maar niet. Borden die waarschuwen voor krokodillen, pijlstaartroggen, kwallen, en dan zijn er ook de haaien nog.

In Port Douglas ergens gegeten waar een jongen uit Hamont werkte, daar een tijdje mee gekletst, die heeft ons ook nog wat tips gegeven. Verder een Engels stel al op twee verschillende plaatsen gezien, evenals een ouder stel uit Mons (Bergen). Ongelooflijk, die zijn overal al geweest, en spreken alleen Frans, geen woord Engels, geen woord Nederlands. Ik heb voor hen getolkt tijdens een excursie door een Aboriginal in een strook regenwoud, hij liet ons zien hoe zij van alles maakten en hoe ze alles van de natuur gebruikten. Ik moest van die Belgen vragen waarvan zij jachtmessen maakten, of waar ze die vandaan haalden. Antwoord: uit de supermarkt.
Verder de meest rare aanbiedingen, je kunt de hokey-pokey leren dansen, Toch maar even niet! Padden-races ook nog niet. Wel met een boot naar het Great Barrier Reef om daar op verschillende plaatsen te snorkelen, ongelooflijk zoveel kleuren rif, zoveel vissen in alle maten en soorten, echt een soort Disney-wereld. Ook behoorlijk verbrand aan de rug, gewoon door dit snorkelen in een behoorlijk wilde zee.

In het noord-oosten ook nog naar Cape Tribulation geweest, in dit gebied komen tropisch regenwoud en zee bij elkaar, erg de noeite waard. Voor ons Nederlanders blijft het apart, warm weer, zee, en daar niet kunnen zwemmen vanwege krokodillen, (soms) haaien, pijlstaartroggen,enz. Via de zogenaamde Wetlands terug naar Cairns gereden, speciaal om onderweg de stoppen om drie emoe's te laten oversteken.

Na Cairns en Port Douglas hebben we een vlucht genoemen naar Darwin, midden-noord, in de provincie Northern Territory. Ongelooflijk, deze provincie heeft de grootte van twee keer Frankrijk en 200.000 inwoners, waarvan bijna de helft in Darwin zelf. Volgens onze reisgids staat Darwin bekend als de hoofdstad van de bierdrinkende wereld, dat is iets overdreven, maar het is duidelijk dat hier veel wordt gedronken. De stad zelf is leuk, maar niet super interessant, het achterland (the outback) daarentegen is heel speciaal. Zo'n 250 km onder Darwin heb je het Kakadu National Park en Arnhem Land (apart voor iemand die al een tijd in Nijmegen woont). Het is er vrij leeg en droog, je komt bijvoorbeeld een bord tegen Alice Springs 1465 km (dat is de eerstvolgende grote stad).

In dit gebeid veel gezien, boottocht tussen watervogels en krokodillen, erg oude rotstekeningen, het gebied waar de eerste Crocodile Dundee film is opgenomen, maar ook uranium-mijnen, Australie blijkt het eerste uranium-producerende land ter wereld te zijn.

In Darwin zelf is de bevolking enigszins onbehouwen, elkaar stompen verkopen, het hoofd van een ander onder de arm pakken en dan een vriendschappelijke stomp verkopen, enz. Aan de andere kant weer super beleefd, vreemde combinatie. Een bordje in een winkel: " Get lost, we're closed" en zo zie je meer voorbeelden. Het is hier echt tropisch, tussen de 32 en 38 graden meegemaakt. Verder weer een groot aandeel Aziaten, zogenaamde food courts met allerlei Aziatische standjes, ook een markt met dit soort standjes, overigens ook een poffertjes-kraam. De bangers en mash, worstjes en aardappelpuree, en lamb shank met mash hebben we in deze tropische temperaturen uiteindelijk ook gegeten.

Na een weekje weer terug naar Sydney, een vlucht van ongeveer 4 uur om de grootte van het land aan te geven. Daar was het de eerste dag druilerig en zo' n 17 graden. Hier maar ouderwets naar een film, de Franse film " Bienvenue chez les ch' tis" met Engelse ondertiteling. Als je van komische films houdt is dit een aanrader. De dagen erna weer een stuk warmer, o.a. met een ferry overgestoken naar een dierentuin.
De dag van mijn vertrek uit Australie was het zelfs 31 graden. Ik ben toen naar Tasmanie vertrokken, terwijl mijn tijdelijke reisgenoot weer naar Nederland gegaan is.

Ik ben nu sinds drie dagen in Tasmanie, een eiland van ongeveer twee keer Nederland ten zuiden van Australie. Het lijkt dicht bij Antarctica te liggen, omdat het de laatste bestemming is voor dat gebied, maar die afstand is even groot als van Bordeaux naar de Noordpool, zoveel water ligt er tussenin.

Qua weer is het nu een beetje een raar gebeid, per uur kan het anders zijn, regen, zon, koud ('s nachts 5 graden, dat is ineens heel erg wennen), veel regenbogen. Ik ben nu een weekje bij een vriend/studiegenoot die een paar jaar geleden naar Tasmanie (good old Tassie volgens de Australiers) is geemigreerd. Erg landelijk gebied buiten de vrij kleine hoofdstad Hobart, strijd tussen rednecks (de voorstanders van het houthakken) en de greenies (tegenstanders, meer op het milieu gericht). Elk dorp kent een overwegend redneck of greeny bevolking. De natuur is hier erg mooi, groen, heuvels, stroompjes, een beetje wat ik me bij Nieuw-Zeeland voorstel. Ook hier weer rainforest, maar verre van tropisch. Ook hier weer een soort canopy-walk gedaan, de Tahune Air Walk, over soort bruggetjes ter hoogte van de boomtoppen gelopen, de constructie hiervan was wel wat steviger dan die in Maleisie.
Ook wat recht-door-zee bevolking, zoals de voorpagina van de regionale krant: " Tasmanian kids fat and lazy" .

Wat wel opvalt is dat de Aziaten ineens ontbreken, de bevolking is hier voornamelijk blank, wel van allerlei afkomsten, zoals het oliebollenfestival dat overal aangekomdigd staat al laat zien.

Tot een volgende keer

Groeten

Frits

About

This page contains a single entry from the blog posted on October 4, 2008 8:49 AM.

The previous post in this blog was Frits Schellens op reis in het Verre Oosten (5).

The next post in this blog is Programma ReŁnie St Jan.

Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

Powered by
Movable Type 3.33