Main

October 8, 2012

Brabant Water ICT in Berlicum

(Donderdag 04.10.2012)

Ieder jaar houdt de afdeling ICT van Brabant Water ergens in de provincie een activiteitendag, met als doel het versterken van de banden tussen de werknemers. En het hebben van een beetje plezier, dat mag ook wel eens na al die dagen van alleen maar werken, werken en nog eens werken.

Deze keer viel de keuze op De Hooghei (website) in Berlicum, een groot gebied waar tientallen dingen georganiseerd worden. Berlicum ligt op een minuut of twintig rijden van Den Bosch, niet bepaald handig voor diegenen die van het Openbaar Vervoer afhankelijk zijn. Gelukkig kon ik meerijden met collega-DBA Hans van Driel. Die heeft een zilvergrijze Toyota MR2 met flippers aan het stuur en een Belgisch kenteken. Het instappen was even wennen, maar daarna zat de auto mij als gegoten.

04.10.2012: Afdeling ICT van Brabant Water doet aan teambuilding bij de Hooghei in Berlicum, hier keren we terug van Levend Stratego. Klik voor groter.We werden ontvangen in een grote zaal en de eerste verrassing was dat we allemaal een mooi blauwe Brabant Water-Polo (de trui, niet de Volkswagen) kregen. Gezien het verschrikkelijke weer van een dag eerder en diezelfde ochtend wisten velen even niet wat te doen, hem over de gewone kleren aantrekken of iets uit doen. Immers, het zonnetje was flink aan het doorbreken.

Van tevoren had de organisatie ons in drie groepen verdeeld die afwisselend de volgende activiteiten gingen doen: Levend Stratego, Bierkratten stapelen en Diverse Schietdingen. Elke groep beschikte over een aangewezen cq. gevraagde fotograaf en deze rol viel mij te beurt in Groep-1, die voor ons van start ging met Levend Stratego.

Helaas moesten we ongeveer tien kilometer lopen alvorens we bij het speelterrein aankwamen. De tong hing ons op de schoenen. Na een korte doch duidelijke uitleg werden we nogmaals opgesplitst, nu in een blauw en een rood team. Ik zat bij het blauwe.

Boeien!

Beide teams kregen een vlag mee en een pak met Stratego-kaarten. Leon was de Maarschalk, Sjanny een Verkenner en ik de Bom. Na het verstoppen van de vlag gingen we op zoek naar die van het rode team. De oorlogsspirit zat er nog niet echt in. Toen twee tegenstanders mij in het oog kregen riepen ze: "Hé, jij bent toch bij die anderen?" Ik antwoordde dat we feitelijk toch allemaal collega's zijn en vervolgens liepen we gebroederlijk samen het pad af. Zo kan het dus ook!

Later hoorden we dat het er bij andere teams een stuk fanatieker aan toe ging, mensen met bezwete voorhoofden, tikkertje spelende veertigers en Twan die een flinke smak maakte en door de brandnetels rondtolde. Hans Tan was met heel andere dingen bezig en handelde telefonisch urgente kwesties af. Enfin, aan het eind van het liedje hadden beide teams een keer gewonnen en maakten we ons op voor de terugreis die wederom langs drassige moerassige paden voerde.

04.10.2012: Afdeling ICT van Brabant Water doet aan teambuilding bij de Hooghei in Berlicum, Simone en Maikel zijn bezig met het stapelen van bierkratten. Klik voor groter.Na een korte pauze stond het stapelen van bierkratten op het programma. Aanvankelijk dacht ik hierbij aan het stapelen van bierkratten: je pakt er één, zet er een andere op en bij acht ofzo houdt het op. Helaas, hier was het de bedoeling dat iemand op de kratten ging zitten, een ander iemand telkens een nieuwe krat aangaf en de krattenzitter zelf een toren bouwde.

Ik kon daar niet echt aan meedoen, immers iemand moest de fotograaf spelen. Sommige anderen zoals Nico, Simone & Maikel, DJ Björn en Hennes & Paul stapelden daarentegen met verve. Als we de tel goed bijgehouden hebben was 28 kratten in onze groep het hoogste.

Het laatste onderdeel voor ons was het schieten met luchtbuks, luchtpistool, kruisboog (ook Edy) en handboog. Lekker afwisselend. Een zekere Frans legde de werking van de diverse wapens uit. "Richt alleen op de kaartjes en draai je nooit om richting de andere mensen. Voor je het weet schiet je iemand in zijn been. Gelukkig woont er aan de overkant een dokter, maar dat is wel een dierenarts. En die haalt de kogel er zonder verdoving uit." Vast een herkenbaar verhaal voor eenieder die uitleg van Frans heeft gehad.

Schieten is en blijft leuk. Bij de luchtdrukwapens hadden velen niet ten onrechte het idee dat de kaartjes vaak niet geraakt werden. Ook bij mij bleef het kwadrant linksonder waar ik mijn zinnen op had gezet maagdelijk. Neen, dan de bogen. Het was indrukwekkend hoe ver de kruisboogpijlen in hun doelen doordrongen. Het leukst waren echter de handbogen, daar moest echt gewerkt worden.

Om een uur of zes begon een aantal mensen (v) koude voeten te krijgen. Ook de hongerklop sloeg toe en bovendien had ik enorm veel zin in een biertje. We spoedden ons naar het restaurantgedeelte waar een enorm buffet stond uitgestald. Het bier mochten we zelf tappen en er was nog trappist van Grimbergen ook. Op dergelijke momenten blijkt dat Openbaar Vervoer ook zijn voordelen heeft.

Het eten was lekker, onze tafel gezellig en zonder moeite sprong ik weer in de MR2. Hans zette mij om iets voor tienen af bij station Den Bosch. Gek genoeg miste ik de trein van 21:59, maar volgens mij reed die niet. Nu ja, toch goed thuisgekomen.

September 21, 2012

Chevrolet Camaro 6.2 45th Ann.

Hij staat al geruime tijd in mijn agenda. Hmm, als je dat zo leest klinkt dat best vreemd. Is CasaSpider gay geworden? Neen dames, vreest niet. Auto's zijn ook mannelijk, sportauto's tenminste wel. Via de steeds populairder wordende website EchteMannen.info van collega Bas Becks heeft hij een paar dagen de beschikking over een donkerzwarte Chevrolet Camaro 6.2 45th Anniversary edition.

"Ga je mee, een ritje maken in de Camaro?", vraagt Bas waarna hij jammer genoeg vervolgt met: "Helaas mag je niet zelf rijden, dat mag niet van Chevrolet. Moest ik voor tekenen." Ik kan daarmee leven, immers het doembeeld van even per ongeluk met de zijkant tegen een betonnen rand aan schuren kost me in Euro's al snel het equivalent van drie jaar werken. En dan te bedenken dat het risico op een fikse snelheidsboete en/of verlies van het rijbewijs nog eens een stuk groter is.

Neen, laat Bas maar sturen. Hier loert hij in de spiegel waar het beeld van de achteruitkijkcamera in is geïntegreerd. En wat te denken van de buitenkant, de Camaro ziet er imposant uit en het rode accent op motorkap en kont staat hem goed.

21.09.2012: Chevrolet Camaro 6.2 45th Ann. 250 km/h 0-100 in 5.4 verbruik in stad 18.90 l/100km. Wat een beest! Klik voor groter.Op de achtergrond is de zilvergrijze Toyota MR2 van collega-DBA Hans van Driel te zien. Ook geen misselijke sportauto en des te begrijpelijker dat ik mijn zinnen op de Camaro heb gezet als nieuwe Brabant Water leasewagen.

Waar komt de naam Camaro vandaan? De Engelse Wikipedia zegt er dit over:

He claimed the name, "suggests the comradeship of good friends as a personal car should be to its owner" and that "to us, the name means just what we think the car will do... Go!" The new Camaro name was then unveiled. Automotive press asked Chevrolet product managers, "What is a Camaro?" and were told it was "a small, vicious animal that eats Mustangs." (Bron)

De proefritten met Bas verlopen altijd volgens een vast patroon. Eerst moeten we een stukje rechtdoor om het parkeerterrein te verlaten. Bas geeft dan even een flinke dot gas en de rood-witte slagboom komt akelig snel dichterbij. De Camaro troeft zijn voorgangers, de Hyundai Genesis Coupé 3.8 en de Nissan 370 GT af op accelleratievermogen en zeker ook op geluid.

Linksaf richting het viaduct zitten we binnen tien seconden op 160 70 kilometer per uur, ergens is het jammer dat het allemaal zo snel gaat. Van binnen ziet de auto er strak uit, maar al teveel luxe en gadgets zijn niet te bespeuren. Van de andere kant, wie heeft er ooit een tijger gezien met armbanden en oorbellen? Na een minuut of tien zijn we weer terug en hebben in die tijd de tank twee keer vol moeten gooien. Elke medaille heeft zijn keerzijde.

Zoals afgesproken overhandigt Bas mij aan het eind de sleutels en is CasaSpider plots bezitter van een Chevrolet Camaro. 's Middags krijg ik echter een telefoontje van de afdeling Personeelszaken. Ze hebben het eens nagerekend, maar het verbruik van de Camaro is meer dan dat van de stoptrein Utrecht-Breda. Daarom is het om 16:56 gewoon weer, net als alle dagen: "Hallo station Gilze-Rijen".

Tsja, liefde is een werkwoord.

June 3, 2012

Met Brabant Water (PV) naar de Efteling 2012

Elk jaar gaan wij naar de Efteling. Tot dusverre gebruikte ik daar mijn Airmiles-punten voor. Sinds de donkerzwarte Volkswagen Jetta lease-machine niet meer in mijn bezit is werd het ineens een stuk lastiger de benodigde Airmiles in de wacht te slepen. Gelukkig is daar de Personeelsvereniging van Brabant Water die een mooie aanbieding had om met het gezin naar de Efteling te gaan.

02.06.2012: Diana (6) en Lucy delen een suikerspin in de Efteling. Klik voor groter.Om iets over tienen meldden wij ons bij de Brabant Water-stand, links voor de ingang, om de entreebewijzen in handen te krijgen. Daarna duurde het nog zeker twintig minuten voordat we het park konden betreden, grote genade wat een drommen mensen stonden daar te dringen. Misschien had het ermee te maken dat het uitgerekend op deze zaterdag 2 juni 2012 zulk mooi weer was? Of misschien had het ermee te maken dat de nieuwe attractie Aquanura voor de tweede dag geopend was? Wie zal het zeggen, in ieder geval was het tamelijk druk.

Lucy had het plan opgevat om die dag "locuras" (gekkigheden) te doen.
"O ja?", vroeg ik belangstellend. "Ga je dan bijvoorbeeld staan in het karretje van Joris en de draak?"
"Nee oen!", antwoordde Lucy. "Ik bedoel gekke gezichten trekken en mijn tong uitsteken, dat soort dingen."
Aha.

Een ander plan was dat we dingen gingen doen die we niet eerder gedaan hadden in de Efteling. Zo hadden we de show van Raveleijn -Waar Raven Ruiters zullen zijn- nog nooit gezien. Onze verwachtingen waren niet zo hoog gespannen, het voordeel daarvan is dat het niet snel tegenvalt. Dat klopte. De muziek, de paarden, de raven, de dames en niet te vergeten de vuurspuwende draak met de vijf koppen, dat alles maakte de show de moeite waard. En wat moet het toch heerlijk zijn een knappe vrouw in een ijzeren kooi op te sluiten, jaaah!

Voor Raveleijn waren we trouwens in de Pagode, dat ding dat een paar honderd meter opstijgt en van waaruit men een mooi overzicht over het park heeft. Ook een attractie waar we nooit eerder met het gezin in waren geweest. Later die dag tilde Lucy in het kader van haar locuras die Pagode eigenhandig op, hetgeen een hele prestatie is.

Toen we in augustus 2011 de Efteling bezochten was Diana (6) 1 meter 11 groot. Diverse attracties waren hierdoor taboe voor haar en vooral de Vogel Rok had een bijzondere aantrekkingskracht. Inmiddels is zij 1 meter 19 lang en die ene centimeter smokkelt zij er wel bij: "Ik doe gewoon mijn schoenen met hakjes aan". Toen we van Raveleijn naar de Vogel Rok liepen was ze ineens niet meer zo heldhaftig. "Nee, straks wil ik pas in de Vogel Rok".

02.06.2012: Diana (6) en Luchiano (14), de Map Meister, in de Efteling. Klik voor groter.Daarom liepen we naar Droomvlucht. De rij was niet zo gek lang. Toen riep een medewerkster om dat er een storing was, de zoveelste keer bij Droomvlucht. Snel baanden wij ons een weg naar buiten en gingen alsnog naar de Vogel Rok. Diana zat naast Lucy en ik naast Luchiano (14). Tijdens de woeste rit checkte ik mijn mail en deed een potje Wordfeud. Des te vreemder dat Luchiano mij een paar keer verzocht op te houden met schreeuwen, hij vond het gênant.

Na afloop had ook Diana commentaar op mijn geschreeuw, maar ik kon mij daar niets van herinneren. Bij het bekijken van de foto's zagen we wel een man met zilverkleurig haar in doodsangst met gesloten ogen die met enige fantasie op mij leek. Nee, dan kijkt Diana een stuk blijer tussen de poten van de gevaarlijke vogel.

Jammer genoeg was de kookpottenattractie met dat prachtige muziekje dicht wegens onderhoud. Gelukkig ging het muziekje gewoon door. De kinderen kregen zin in een suikerspin, een gewone voor Diana en een joekel voor Luchiano. Een van de leukste dingen vinden wij de Piraña omdat het verloop van de vaart enigszins onvoorspelbaar is. Soms wordt men gewoon nat en soms kletsnat, het ligt er maar net aan hoe de banden draaien.

In het kader van Lucy's locuras-project stak zij haar hoofd in de kont van een totempaal. "Wacht maar, jij komt straks aan de beurt", waarschuwde zij mij. Er ontstond enige discussie over het volgende evenement. De jonge, onstuimige Luchiano wilde naar de Vliegende Hollander. Lucy had daar geen greintje zin in en ik hield mij op de vlakte. We besloten het te laten afhangen van de lengte van Diana. Als zij erin mocht gingen we met zijn allen. Warempel, Diana slaagde voor de test met haar 1.19 meter en kreeg een echte Python-stempel op haar hand. Nu moesten we wel.

Gek genoeg was het juist Diana die ineens bang was door de geluiden en de duisternis van de Vliegende Hollander. Een beetje praten en afleiden hielp en toen we eindelijk in de boot mochten had ze er veel zin in. Lucy en ik een stuk minder. Toen de boot helemaal boven was en uit de grot kwam, zag ik alleen een blauwe hemel. "Dit was dus mijn leven, goodbye", ging er door mij heen maar toen doken we naar beneden, hingen half opzij en werden door buitenaardse krachten haast de boot uitgeslingerd. Het laatste heuveltje met de splash in het water was daarentegen een peulenschil.

Ook Luchiano heeft zich ontwikkeld sinds ons vorige bezoek aan de Efteling. Was hij vorig jaar bijna zo groot als zijn moeder, tegenwoordig is hij een halve kop groter. Alleen door haar hoge hakken, mijn complimenten om daar een hele dag op rond te lopen, kan Lucy op gelijke hoogte komen. Belangrijker nog dan zijn lengte is Luchiano's persoonlijke ontwikkeling. Hij gaat meer en meer zijn eigen gang en waar hij ons vorig jaar als Map Meister extra kilometers liet maken, wist hij deze keer verbazingwekkend goed de weg. Aangezien Lucy en ik onze leesbrillen niet bij ons hadden, waren we qua kaartlezen op Luchiano aangewezen en dat beviel zoals gezegd uitstekend.

02.06.2012: De Spiders zien Aquanura in de Efteling op de tweede dag van haar bestaan, heel mooi! Klik voor groter.In de namiddag hadden we allemaal zin in een tweede ritje Piraña, echter was het inmiddels zo druk in het park dat de rij te lang was. We gingen het Sprookjesbos in, dat bos dat geterroriseerd wordt door kinderwagens en geen tussentijdse uitgang kent. Hoe schattig keek Diana uit een raampje en hoe zoet was Lucy's wraak toen zij mij dwong plaats te nemen op een hekje met mijn hoofd tussen de benen van Langnek, die daar overigens niet vrolijker van ging kijken.

Precies als een jaar eerder was Diana met geen duizend paarden over te halen om op de bewegende tegel bij de trol te gaan staan. Die tegel is voor haar wel het engste onderdeel van het hele park. We hebben het echt op alle manieren geprobeerd, maar ze gaf geen krimp. Voor ons is het nu een running-gag: "Diana, we zetten je op een tegel hoor!"

Inmiddels begon Lucy een beetje in de war te raken aangaande haar locuras aangezien ik de twijfelachtige eer had daarin steeds meer de hoofdrol te mogen spelen. CasaSpider op een paddenstoel, embarrassing! Gelukkig was er zo nu en dan wat afleiding in de vorm van levende sprookjesfiguren, zoals de verrukkellijke Roodkapje. Toen ik even op een bankje zat om een appeltje te eten kwamen er twee sprookjesfiguren op mij af: "Oei-oei, een appel. Wat gevaarlijk! Wie heeft die aan u gegeven?"
CasaSpider: "Een oude heks."
Sprookjesfiguren: "Oh, dan kunnen we straks weer een glazen kistje laten maken."
Op dat moment kwam Lucy eraan. CasaSpider: "Kijk, zij heeft mij die appel gegeven!"
Sprookjesfiguren: "Ahum... is dat die oude heks?"

Eindelijk, eindelijk kwamen we bij de Sprookjesboom die een hypnotiserende uitwerking heeft op Diana. De Sprookjesboom is een interactief gebeuren, er staat een apparaat met een microfoon waarin kinderen hun naam en hun leeftijd kunnen inspreken. De boom anticipeert daarop en vraagt ook of ze het verhaal van Assepoester of van de draak willen horen. Diana wist een plekje achter de microfoon te bemachtigen. Waar ze normaal met een duidelijke, luide stem spreekt, verandert dit bij telefoongesprekken vaak in iets van mie-mie-mie (heel zachtjes). Zo ook bij de microfoon van de Sprookjesboom die niet kon ontcijferen hoe ze heette, hoe oud zij was en welk sprookje ze wilde horen. Een verbeterpunt voor volgend jaar.

02.06.2012: Na Aquanura wil de Prinses met de Gouden Bal graag op de foto met Prinses Diana (6). Klik voor groter.Om kwart voor zes waren we bij de ingang van het park waar Aquanura om klokslag zes uur begint. De eerste rijen langs de hele plas waren bezet, toch was het uitzicht redelijk. Aquanura is een mooie show met mooie muziek waarbij de fonteinen ingezet worden als balletdansers. Het gedoe met de gouden bal ging enigszins aan mij voorbij, totdat Lucy na afloop zei: "Kijk, daar is die prinses met de gouden bal. Ga eens gauw een foto met Diana maken!"

Daar had Diana wel oren naar. Tot mijn schrik zag ik een hele rij voor de prinses staan, maar daar trok Diana zich niet veel van aan. Voor ik het wist stond ze al naast de prinses. Net op tijd had ik de camera in de aanslag en zo zijn beide prinsessen voor de eeuwigheid vastgelegd.

Nadeel van Aquanura was dat veel bezoekers nu tot het einde bleven en gelijktijdig naar huis wilden. We hebben zeker twintig minuten vastgestaan op de parkeerplaats en waren om kwart voor acht thuis. Een dag eerder had Lucy al een grote pan soep klaargemaakt, dat was werkelijk de ideale maaltijd op dat moment. Moe en voldaan zagen we hoe het Nederlands Elftal de uitzwaaiwedstrijd tegen Noord-Ierland met 6-0 won. Een dag later, zondag, regende het pijpenstelen. We hebben in alle opzichten geluk gehad.

Wie nog meer foto's wil zien van het jaarlijkse uitstapje van de Spiders naar de Efteling, die kan het album Efteling 02.06.2012 openen. Tip: druk op F11 voor full screen. Enjoy!

May 9, 2012

Waarom-fase

CasaSpider (34 hex) is in de waarom-fase beland.
Sommigen vragen zich af: "Nu pas?"
Ik: "Waarom?"

Het is knap vermoeiend. Tuurlijk, het beantwoorden van waarom-vragen kost tijd, maar staat men er wel eens bij stil hoeveel moeite het kost om die vragen te stellen? En waarom?

Neem een telefoongesprek over de inrichting van een Connecsy-server met collega Roland Leenders dat via een group-hug met Bas leidt tot hoe een koe een haas vangt. Voor Roland is het allemaal heel simpel, de koe neemt plaats achter een bloemkool en doet een wortel na. Maar ik vraag mij af waarom een koe überhaupt een haas wil vangen, immers zij is vegetarisch!

Collega-DBA Hans van Driel woont in Belgie. We discussieren over rijbewijzen en kentekenplaten. In Belgie is een kenteken aka nummerbord persoonsgebonden. Auto's worden zonder kenteken verkocht en koopt men een kenteken dan krijgt men er slechts één, voor de achterkant. Die van de voorkant moet men zelf bij laten maken, dat kan bij een schoenmaker. Waarom bij een schoenmaker? En waarom hebben wij geen persoonsgebonden kentekens, dat is toch veel eenvoudiger?

Rijen is vandaag in het nieuws. Er zijn weer eens putdeksels gestolen, tien deze keer. Drie keer raden wat de eerste vraag van een journalist is als hij de dader tegenkomt.

April 25, 2012

De Wiener Melange zijn de Sirenen

Een werkdag bij Brabant Water open ik standaard met een kop Wiener Melange met suiker. Ook het tweede en derde kopje zijn van dit type. Hierna schakel ik over op Café au Lait met suiker. 's Middags is het de bedoeling te wisselen naar Espresso zonder suiker, immers al die suiker is niet gezond. Maar het is zo lekker!

Sinds afgelopen maandag hebben we er een derde (inleen-)DBA bij in de persoon van Hans van Driel. Hans drinkt standaard thee zonder suiker. Als ik net een rondje gehaald heb, een thee zonder suiker voor Hans en een Wiener Melange met suiker voor mezelf, zeg ik tegen Hans: "Hans, als jij straks koffie gaat halen... wat ik ook zeg, Wiener Melange of Café au Lait, haal alleen nog maar Espresso zonder suiker!"

Hans vindt het een beetje vreemd, maar wat kan hem het schelen. "Tuurlijk", zegt hij. "Ik haal alleen nog maar Espresso zonder suiker voor jou."

Het doet denken aan Odysseus die na de Trojaanse oorlog terugvoer naar zijn eiland Ithaka. Op zeker moment passeerde hij het eiland van de Sirenen, verrukkelijke vrouwen die met prachtig gezang schepen lokten die vervolgens tegen de rotsen te pletter sloegen. Van de overlevenden zogen de Sirenen de levenskracht weg. Ja, met vrouwen blijft het altijd oppassen geblazen!

Odysseus wilde het gezang desondanks graag met eigen oren horen. Daarom beval hij zijn mannen hem aan de mast vast te binden. "Wat ik ook zeg, negeer het en vaar niet, ik herhaal vaar niet naar dat eiland!" Zelf droeg de bemanning oordopjes gemaakt van was.

In deze analogie is CasaSpider Odysseus, Hans de bemanning en de Wiener Melange zijn de Sirenen. Bah, krijg ik alweer een Espresso zonder suiker. Hans, ik zei toch...

March 22, 2012

SQl Server 2012 en een oude jeugdliefde

Afgelopen dinsdag 20 maart 2012 organiseert Microsoft een evenement in de Jaarbeurs te Utrecht getiteld SQL Server Symposium. Om kwart voor acht die ochtend rijd ik in de Brabant Water Citroen DS3 uit Rijen weg. Volgens de TomTom bedraagt de reisduur 50 minuten, uiteindelijk doe ik ruim anderhalf uur over de 66 kilometers. Dan denk je "zo gek is de trein nog niet", maar ja vanmorgen lag het treinverkeer rond Amsterdam compleet stil. Op tijd vertrekken luidt het adagium.

20.03.2012: Microsoft SQL Server 2012 Symposium, Jaarbeurs Utrecht. Astrid Joosten is de Dagvoorzitter en mijn oude jeugdliefde. Klik voor groter.Met de zonnebril op loop ik over de parkeerplaats van het Jaarbeursterrein op zoek naar de Media Plaza in Hal 6. Om half tien begint het evenement en kies ik een mooi plekje uit in de lichte, moderne zaal. Iemand van Microsoft neemt het woord en kondigt de Dagvoorzitter aan.

Het is niemand minder dan Astrid Joosten (website). Geroutineerd innemend opent Astrid het evenement en geeft meteen de Twitter hashtag door: #sql2012nl. Dat we er maar een Twitterfontein van maken.

Dat laat CasaSpider zich geen twee keer zeggen: "Presentatie door mijn oude jeugdliefde (iknietvanhaar) Astrid Joosten". Als zij de eerste spreker op het podium roept, neemt zij zelf plaats op luttele stoelen afstand van de haar onbekende jeugdliefde. Dangerousssss!

Het is een aangename en nuttige dag waarbij het prachtige product Power View een prominente plaats inneemt. We mogen er zelfs hand's on mee stoeien, dat is gewoon Affengeil.

Okay, mensen die meer technische details willen kunnen mij hiervoor benaderen. Maar nu gaat het over Astrid. Aan het eind van de dag neemt zij een aantal tweets door en als laatste leest ze die over mijn oude jeugdliefde voor. Ik geloof dat ze het wel lief vond (iknietvanhaar), haha. Vandaag, donderdag 22 maart 2012, is ze jarig. Astrid, van harte gefeliciteerd en nog vele jaren of in het Spaans: Con cada año que pasa, te haces más hermosa. Feliz Cumpleaños.

March 6, 2012

Vakkenvullen

We staan bij een van de twee koffieautomaten van de afdeling ICT bij Brabant Water. We, dat zijn Hennes, Edy en CasaSpider. Edy en ik kijken ervan op dat Hennes van Netwerkbeheer erbij staat, immers normaliter haalt Netwerkbeheer zijn koffie bij de andere automaat op de verdieping.

"Ze zijn jullie apparaat zeker aan het schoonmaken?", vraagt Edy.
"Ja", zegt Hennes.
"Hier zijn ze net geweest", zegt Edy.
"Het lijkt wel of ze altijd met die apparaten bezig zijn", zegt Hennes of Edy.

"Dat heb ik met vakkenvullers bij Albert Heijn", meng ik me in het gesprek. "Ik heb het idee steeds vaker voor de voeten gelopen te worden door de vakkenvullers. Dan zitten er weer een paar te spiegelen en kan ik niet bij de ketchup."
"Dat kan best", zegt Edy. "Misschien komt het doordat de winkels tegenwoordig zo lang open zijn. Vroeger gingen ze om zes uur dicht en konden de vakkenvullers beginnen. Tegenwoordig gaan ze bijna nooit meer dicht."

Edy's verklaring klinkt Hennes en mij plausibel in de oren.
Tevreden gaan we met een kopje koffie naar onze kamers.

March 1, 2012

Eclipse

De afdeling ICT van Brabant Water maakt massief gebruik van Scrum en Kanban. Niet in de zin van rugby of Oosterse vechtsport, maar bij wijze van 'agile management' en 'planning & control'. Iedere dag staan diverse Scrum- en Kanbanteams een kwartiertje voor een groot papieren bord waarop kaartjes met taken worden verhangen. In mijn functie als Database Administrator participeer ik in twee Scrum-teams, te weten GIS (Geografisch Informatie Systeem) en Accent (Billing Systeem). Als klap op de vuurpijl heb ik samen met mijn collega-DBA een eigen DBA Kanbanbord. We zijn er maar druk mee.

01.03.2012: Lekker wazige opname van het DBA Kanbanbord bij Brabant Water. Klik voor groter.Kort na de Scrum-sessie met het GIS-team zit ik nog even in die kamer, kind-of werkoverleg. Daar komt Truus ons afdelingshoofd binnen met een man die Wim blijkt te heten. Ze kijken geïnteresseerd naar het Scrumbord.

Als ze weer weg zijn belt Hubert van het Accent-team: "CasaSpider, kun je even komen? Je moet op de foto." Ik sta op en roep tegen de GIS-mensen dat ik zo terug ben en even op de foto moet. Kijken ze nu echt zo geïmponeerd of doen ze net alsof?

In de Accent-kamer staat iedereen rond het Scrumbord en de man die ik zoëven in de GIS-kamer zag en die Wim heet blijkt de fotograaf te zijn. Hij wil foto's maken van Scrum- en Kanbansessies, waarschijnlijk voor het personeelsblad, en heeft behalve een mooie camera echte fotografenlampen en fotografenschermen. Ik posteer me naast Anja, onze Scrum Master.

Wim schiet een paar foto's vanuit helicopterperspectief. Vervolgens loopt hij in mijn richting, sleutelt wat aan de stand van een felle fotografenlamp achter mij en begint vanaf de kant tegenover te fotograferen. Nu kom ik pas echt goed in beeld! Van trots wip ik van het ene been op het andere. Maar dat is niet de bedoeling van Wim: "Nee, nee, stil blijven staan. Jij bent mijn lichtafhouder!"

Lichtafhouder?!?
CasaSpider als eclipse!?!
Het moet niet gekker worden.

Wikipedia over Kanban en Scrum

February 3, 2012

Het belang van een juiste opening

Het is koud 's morgens vroeg, maar niet zo koud als eerder die week. Als ik mijn spullen bij mijn werkplek op de tweede verdieping bij Brabant Water in 's-Hertogenbosch heb gedeponeerd is het tijd voor koffie. Er zijn meer mensen met zin in koffie, bij de automaat staan Martin en Joline.

"Goedemorgen, collega's!", roep ik vrolijk.
"Goedemorgen, maar dat collega's vind ik wel een beetje onpersoonlijk", zegt Martin.
"Goedemorgen, mannelijke en vrouwelijke collega", probeer ik het geheel een persoonlijker tintje te geven.
"Dat vind ik nog steeds onpersoonlijk, hoor", zegt Martin die graag dubbeltjes op laag water zoekt.

"Hallo, mannelijke collega uit Made en vrouwelijke collega uit...", begin ik maar weet even niet waar Joline woont.
"Kijk, nu weet hij niet waar jij vandaan komt", zegt Martin.
"Ik ben begonnen in Zwolle, toen Rijen en...", zegt Joline.
"Wat? Heb jij in Rijen gewoond?", vraag ik aan haar aangezien Rijen sedert 6 november 2007 mijn woonplaats is.
"Ja, daar heb ik twintig jaar van mijn jeugd verpest", zegt Joline.

Voor we het weten zijn we een kwartier in gesprek over Rijen en over haar moeder die er nog steeds woont en die Joline volgende week gaat helpen te verhuizen, binnen Rijen wel te verstaan.

"Wel, misschien zien we elkaar nog bij de Formido!", besluit ik.
"Dat zou zomaar kunnen", zegt Joline.

Martin loopt langs en ziet tot zijn verbazing dat we nog steeds in gesprek zijn.
"Zie je hoe het helpt als je iemand op persoonlijke wijze groet?", zegt hij.

Maar is het nu juist niet de onpersoonlijke opening die tot het onverwachte gesprek leidde?