CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Dinsdag was het zover, de laatste dag van CasasPa en Truus op Curacao. 's Middags haalde ik hen op bij het Plaza Hotel. Het was de bedoeling om even naar de dierentuin te gaan, maar Truus wilde liever de laatste middag bij ons thuis doorbrengen. Zo konden we een laatste partij boerenbridgen, een partij die glorieus door Lucy werd gewonnen.

Yair van Star Lease belde. Mijn Toyota moest nog steeds gerepareerd worden van de schade die door collega E.Z. op de parkeerplaats van UTS veroorzaakt is. Een medewerkster was al op weg met een vervangende auto. Snel mestte ik de mijne uit en kort daarna stond er een grijze Toyota Corona voor ons huis.

De Champions League wedstrijden begonnen. Live op ESPN was Barcelona-Chelsea te zien. Via internet luisterden we naar PSV-Galatasaray. De wedstrijden eindigden om kwart voor zes, precies de tijd dat wij naar Hato International Airport wilden vertrekken.

Maar het was pas iets over vieren, er was nog veel tijd over.

"Shit, &*$*%^! Ik ben vergeten mijn rijbewijs uit de auto te halen en ook de afstandsbediening voor het electrische hek!", riep ik bij het eten geven van de honden. Snel belde ik Yair die mij vertelde dat de auto al naar schadeherstelbedrijf No Limit Body Shop op Heintje Kool was gebracht. Dat is een heel eind weg en Yair legde me uit hoe daar te komen.

Wonder boven wonder reed ik er in één keer naar toe en sloot even later rijbewijs en remote control in de armen. Thuis werd het laatste gedeelte van Barcelona (2-2) en PSV (2-0) meegepikt. Truus zocht nog wat schelpen uit om mee te nemen en CasasPa deed de koffers definitief dicht. Ik bracht ze naar de grijze Toyota Corona en probeerde de achterklep open te doen.

"Shit, &*$*%^! De kofferbak gaat niet open, wat hebben ze me nu weer voor auto gegeven", brulde ik. De straat genoot mee. Ik draaide de sleutel naar links, naar rechts, drukte erop maar de kofferbak gaf geen krimp. In het ergste geval moesten de koffers maar op de achterbank.

CasasPa wilde het ook wel even proberen. Hij drukte op de knop en de kofferbak ging direct open. Er is teveel onrecht in de wereld. Meteen probeerde ik het ook. "Niet doen", zei Lucy nog. "Straks gaat hij weer niet open." Maar ik kan heus ook wel kofferbakken openmaken.

Lucy en Diana (5 maanden) bleven achter, de anderen reden naar Hato. We waren ruim op tijd. CasasPa en Truus hadden via internet ingecheckt en hun instapkaarten bij ons thuis uitgeprint, alleen de bagage moest nog worden afgegeven. Toen dat gebeurd was hadden we nog een beetje tijd. CasasPa vond het beter om maar meteen door de Document Check te stappen. Dat halve uurtje is toch alleen maar uitstel van het onvermijdelijke afscheid.

Luchiano had het moeilijk bij het afscheid nemen. We zwaaiden nog een keer toen CasasPa en Truus op de trap naar boven liepen. Toen gingen we naar de auto. Bij het oversteken zag ik dat Luchiano huilde en probeerde hem te troosten. Het waren twee leuke weken waarin hij veel met zijn opa en oma is opgetrokken.

Na het eten ging ik ietwat grieperig op bed liggen. Luchiano schreef zijn verhaaltje en kwam toen bij mij liggen om te lezen. De titel van zijn verhaal luidt Opa en oma gingen weg waarin hij zijn gevoel over het afscheid mooi beschrijft. Daarom gebruik ik dezelfde titel als Luchiano.

Posted by CasaSpider at 1:28 PM | Permalink | Comments (13)

Casaspa en Truus hebben nog luttele dagen te gaan voor wat betreft hun vakantie op Curacao. Zondag boden ze ons een champagnebrunch aan in het Plaza Hotel waar zij verblijven. Dat aanbod sloegen wij niet af. We hebben goede herinneringen aan de champagnebrunch, daterend van het bezoek van CasasPa en mijn zus Margriet in november 2001.

We hadden om twaalf uur afgesproken maar arriveerden ongeveer 20 minuten te laat omdat de kortste weg naar Punda vlak voor Punda was afgesloten in verband met een Kareda di Garoshi, een soort zeepkistenrace. Dat werd omrijden via de Julianabrug. Ach, als ze maar plezier hebben gehad met hun zeepkisten.

In de penthouse van het Plaza Hotel kregen we een uitstekende plaats toegewezen, achter in de hoek tegen het raam. We hadden een perfect uitzicht op de regeringsgebouwen, wie wil dat nu niet, en op de Pontjes- en Julianabrug. De zalm en de haring smaakten uitstekend, maar de grootste verrassing was Luchiano (9).

Zoals bekend mag worden verondersteld behoort Luchiano tot de allerslechtste en allerlangzaamste eters ter wereld. Nu kwam hij bij de eerste ronde aanzetten met een groot bord vol met taart. Ja, waarom zou men niet met het toetje kunnen beginnen. De taart was in een mum van tijd verdwenen en hierna volgde een bord met ijs.

Na het ijs was daar plotseling brood met bacon en Franse kaas, Lucy en ik wisten niet hoe we het hadden. Luchiano sloot af met twee borden ijs, slagroom en chocoladesaus. "Nu ben ik vol", zei hij ten overvloede.

In alle software zitten fouten, in het Engels bugs genoemd. Als een programma van Microsoft of Oracle weer eens niet doet wat het moet doen is het usance onder automatiseerders om niet van een bug maar van een feature te spreken. Een automatiseerder kan men er wel bij hebben, op een verjaardagsfeestje.

Er was live-muziek. Deze werd verzorgd door twee heren, een met een gitaar en een met blaasinstrumenten. Dezelfde als die maandagavond optrad in het Astrolab Observatory visrestaurant. Het grote verschil met dat optreden is dat dat buiten plaatsvond. En het verschil tussen buiten en binnen met blaasinstrumenten is dat zij binnen veel meer lawaai maken dan binnen.

Wat een klere-herrie! De artiesten stopten bij iedere tafel en sloegen er geen een over. Zelfs de (dode) zalm op mijn bord raakte gestressed. Net toen ik op pad was voor meer eten was onze tafel aan de beurt. Truus wist de muziknten gelukkig af te wimpelen door te zeggen dat Diana (5 maanden) moest huilen van de muziek. Wat overigens geen leugen was.

Ten opzichte van vijf jaar geleden is de kwaliteit van de brunch flink achteruit gegaan. Destijds dronken wij nog vijf glazen champagne per persoon, nu werd strikt de hand gehouden aan één per persoon. Ook om (kraan)water, koffie en zelfs theelepeltjes moest haast gesmeekt worden. Het koude buffet en de toetjes waren in orde, de warme gerechten (vlees, vis, groenten) heb ik grotendeels laten staan.

Maar het was gezellig en het uitzicht vergoedt ook veel. Truus voerde een vogeltje. Tegen half drie waren we klaar en gingen naar kamer 601, de kamer van CasasPa en Truus. De liftdeuren in het Plaza Hotel sluiten erg snel. Luchiano had dat niet in de gaten en voordat hij eruit kon komen gingen ze dicht. "Wat moet ik doen?", hoorden wij nog net terwijl de lift naar beneden raasde. "Terug naar de zesde verdieping!", schreeuwde ik.

Wij dachten terug aan de film met de gelijknamige titel, maar het kwam allemaal goed. Doodgemoedereerd stapte de avonturier even later uit de lift. Nadat CasasPa en Truus zich omgekleed hadden schoten we nog een familieportret op de kamer en vertrokken via ons huis naar het strand van Mambo Beach.

Echte honger hadden we niet na het Happy Hour op Wet&Wild, de champagnebrunch was nog niet verteerd. Een paar boterhammen met gebakken eieren waren voldoende. De avond werd traditioneel afgesloten met twee boerenbridge wedstrijden. Wat vreemd eigenlijk dat de boeren van Boer zoekt vrouw dit leuke kaartspel nooit met hun potentiele huwelijkskandidaten spelen.

Posted by CasaSpider at 9:40 AM | Permalink | Comments (12)

Zaterdag om half negen begon de wekelijkse karateles voor Luchiano (9). De les werd gegeven door de man die Anthony karate heeft geleerd. Hij oefende de Pinan Nidan Kata waarbij de verschillende technieken niet zoals gebruikelijk tegen denkbeeldige tegenstanders werden uitgevoerd maar tegen een medeleerling. Dit noemt men Bunkai.

Waar de kinderen de Kata meestal vrij krachteloos lopen moest er nu hard worden gewerkt. Na afloop van de les was Luchiano moe en hij voelde zijn spieren. Hetgeen ook de bedoeling is.

CasasPa belde. Of de negenjarige het leuk vond om de middag met hem en Truus door te brengen in het Plaza hotel. Daar had hij wel oren naar en om twee uur zette ik hem met zwembroek af bij de lobby.

In de namiddag ontmoetten we elkaar allemaal bij Pleincafé Wilhelmina. Luchiano had zich uitstekend vermaakt in het zwembad van het hotel en stak onmiddellijk over naar de speeltuin in het Wilhelminapark. Zijn vriendje Arwin (4) voegde zich even later bij hem.

Toen ze uitgespeeld waren nam Luchiano Lucy's plaats in bij het dominoën. En thuis verbaasde hij ons door met CasasPa te gaan schaken. Laatstgenoemde had tijd genoeg, want na de problemen met TotalChoice van gisteren heeft hij de handdoek met betrekking tot zijn weblog in de wilgen gegooid. De partij werd niet uitgespeeld want er stond boerenbridge op het programma.

Daaraan doet Luchiano nog niet mee, we gaan het hem binnenkort leren. In plaats daarvan las hij een paar hoofdstukken uit zijn nieuwe boek De brief voor de koning door Tonke Dragt. Een boek van niet minder dan 449 pagina's.

Een sportieve dag met een intellectueel einde.

Posted by CasaSpider at 11:14 AM | Permalink | Comments (7)

Deze dagen staan in het teken van verjaardagen. De allerbelangrijkste verjaardag voor ons is die van Luchiano. Vanaf vandaag staat er een heel jaar lang Luchiano (9). Op de laatste dag van zijn achtste levensjaar was hij ineens in een beschouwelijke bui getuige zijn post Het leven van acht jaar.

Dinsdagmorgen vertrokken we met een grote doos waar niet minder dan 50 zakjes chips, dorito's en andere zoute lekkernijen in zaten alsmede 45 pakjes vruchtensap naar school. Spullen om uit te delen. Ook de juffrouwen van de bovenbouw en zijn favoriete juffrouwen van vroeger worden niet overgeslagen. In ruil geven zij potloden, gummetjes en andere snuisterijen.

CasasPa en Truus gingen om twaalf uur mee naar de Marnix-school om Luchiano op te halen. Tevens maakten zij kennis met meester Peter uit Spijk (Spiek). De middag werd doorgebracht met het maken van heel veel huiswerk en de laatste loodjes van de boekbespreking die hij woensdag moet doen. Een echte verjaardagsmiddag.

Maandagavond gebeurde er iets spannends. Lucy en ik waren uitgenodigd voor een diner in het Astrolab Observatory visrestaurant, onderdeel van Jacob Gelt Dekkers befaamde project Kura Hulanda. Het was de eerste keer sinds de geboorte van Diana dat wij samen alleen weggingen, met achterlating van Diana (5 maanden).

Zonder baby op stap gaan doet men alleen als men ervan overtuigd is dat zij in goede handen achterblijft. Dat is bij CasasPa en Truus zeker het geval en zij vonden het ook geen enkel probleem om een avondje voor oppas te spelen. Zo konden wij aanwezig zijn bij het diner in het Astrolab dat gehouden werd ter ere van het 14-jarig bestaan van SQL Integrator.

General Manager Andre Fruitman gelooft in cyclussen van zeven jaren, het was daarom een speciaal feest. Ook de directeuren van de vestigingen in Brazilie en de USA waren van de partij. Helaas moest Tom Molenwijk, directeur van de vestiging Nederland, verstek laten gaan.

Kees Barneveld is directeur van de Curacaose vestiging. Interessant voor mensen die iets met toeval hebben is dat Kees ten eerste net als SQL Integrator op 23 oktober verjaart en ten tweede dat hij maandag precies zeven jaar directeur is. Wij hebben overigens geen idee wat dit voor de toekomst betekent.

Het diner was zeer geslaagd. Lucy is dol op visgerechten en kwam ruimschoots aan haar trekken. Zelfs de mosselen vond zij erg lekker. Toen ik mijn fotoronde maakte greep Andre Fruitman zijn kans en vermaakte zich met Lucy. Geef hem eens ongelijk.

Live muziek was er in de vorm van een Antilliaanse Frank Sinatra/Barry White imitator die ook nog eens saxofoon speelt. Vaak kan men een dergelijke muzikant een half uur lang goed verdragen. Daarna begint het te irriteren en snakt men naar een cd. In dit geval was dat niet zo, de man entertainde goed en had het ook zelf prima naar zijn zin. Helemaal met The Man from Barber, Richel Albertoe.

Drie foto's tussendoor:

• Kees en Moraima (van Dik!), wat heeft zij toch in haar haar?
• Ryan en Manja, een modelpaar.
• Bente lijkt verrast over de door de Astrolab-zanger opgewekte zangkwaliteiten bij Ino.

Bij ons aan tafel zaten (onder anderen) Rob Kabel en Bente. Terwijl Bente over een weelderige haardos met mooie lange staart beschikt is Rob nagenoeg kaal. Een combinatie waar men iets mee kan.

Om een uur of twaalf zochten we de auto op en reden naar huis. We waren benieuwd hoe het met Diana was. Zij bleek bij Truus op schoot te zitten en keek samen met haar televisie. Om half elf was zij wakker geworden. Het oppassen is uitstekend verlopen, extra jammer dat CasasPa en Truus volgende week dinsdag terugkeren naar Nederland.

Tot slot: Luchiano, Kees en SQL Integrator... gefeliciteerd met jullie verjaardagen!

Posted by CasaSpider at 12:00 AM | Permalink | Comments (19)

Zondagmiddag om vier uur reden wij naar Mambo Beach, precies op het moment dat bij het aanpalende Kontiki Beach de BDO Off Road Triathlon van start ging met het onderdeel 750 meter zwemmen.

Onze strandstoelen stonden bij Mambo en CasasPa en ik liepen door naar Kontiki om foto's te maken. Het zwemmen hadden we dus gemist, nou toch niet helemaal. Toen iedereen al lang en breed op de fiets zat werd ineens omgeroepen dat er nog een zwemmer aankwam, onder begeleiding van een duiker.

Onwillekeurig dacht ik aan onze direkteur Kees Barneveld die traditioneel altijd als een van de laatsten uit het water komt. Maar neen, het was de nummer 44. Niet geheel toevallig wel een SQL Integrator collega, Frank Hogenes is de naam.

Bij het fietsen zag ik Roland Becht langskomen en even later ook Wim Jans. Dat is een verhaal apart, want deze Belgische DBA is pas donderdag op Curacao gearriveerd. Hij heeft de zaterdag doorgebracht met leren mountain-biken en deed zondag al mee met de triathlon. Zijn eindtijd was ongeveer 2 uur en 10 minuten. Langs het parcours stonden veel dames hun idolen in aanbidding te bekijken.

De strijd om de eerste plaats gaat bij triathlons op Curacao tegenwoordig tussen Ivan Jonker en Jean-Paul Driessen. Zondag won J.P. in de uitstekende tijd van 1 uur 17 minuten en 5 seconden. Alles ohne gewähr. Ongeveer drie minuten later kwam Ivan Jonker als tweede binnen. Toen repte ik mij snel naar Lucy, immers het leven bestaat voor een deel uit het voorkomen van problemen.

Liggend dronken we een biertje en keken (onder anderen) naar Diana (5 maanden). Al vrij snel was het tijd om te verkassen naar het Happy Hour van Wet&Wild. Tussen 18:15 en 18:30 gaat daar de zon onder. Het ideale Kodak-moment voor een familieportret. Ook CasasPa en Truus profiteerden van de romantische scene waarin alleen de plastic tas een beetje uit de toon valt.

Even later werd ik op de schouder getikt. "Je weet het niet meer, hè?" Koortsachtig dacht ik na, de man kwam mij namelijk zeker bekend voor. Even later voegde een blondine met krullen zich aan zijn zij. Toen wist ik het weer, Arno en Ilse. In de jaren '96/'97 woonden zij op Curacao. Ilse heeft zelfs nog eens bij mij thuis gekookt voor een man of twaalf.

In 1997 (of 1996?) kregen Arno en Ilse een dochter en niet lang daarna keerden zij terug naar Nederland. "Waar is jullie kleine?", vroeg ik. "Daar staat de lange" of iets in die zin antwoordde Arno. Kleine meisjes worden groot, dat belooft nog wat voor Diana.

Thuis maakte Lucy snel een grote pan spaghetti met salade en we sloten de avond af met een partij boerenbridge. De hele dag had Truus al lopen roepen dat zij die avond het boerenbridgen wel even ging winnen. Ja, ja, bluf. Wel, Truus kan goed bluffen want ze won overtuigend. Zelfs een zogenaamd spontaan glas Beerenburg kon haar niet van haar stuk brengen.

Al met al een zeer sportieve zondag.

Posted by CasaSpider at 7:27 PM | Permalink | Comments (14)

We waren naar goed Curacaos gebruik iets te laat bij Pleincafé Wilhelmina, CasasPa en Truus zaten al aan de grote tafel achter een flesje Amstel Bright. Niet lang daarna stonden er vier borden met eten en een flesje Duvel bij. De winkels waren dicht wegens Antillendag. Hierdoor ontbrak het aan winkelend publiek om door de terrasbezoekers bekeken te worden.

Daarom amuseerden we ons met Diana (5 maanden). CasasPa had de fotografenrol en geheel toevallig sta ik er een aantal malen op. Gelukkig wel samen met Diana. Een impressie van Diana en de Duvel.

• Zo gauw zij een Duvelglas ontwaart duikt Diana erop af.
• Voorlopig vindt zij de koude buitenkant van het glas nog lekkerder dan de inhoud.
• Het glas is leeg, tijd om even recht in de camera te kijken.

CasasPa en Truus is het bezoek aan Pleincafé op de zaterdag namiddag goed bevallen. Omdat Diana toch wat onrustig werd besloten we de koffie bij ons thuis te drinken. Na wat schrijven en uitrusten was het tijd om te boerenbridgen. Deze keer ging de overwinning geheel terecht naar Lucy.

Kan het nog narcistischer? Jazeker!

Vrijdagavond fotografeerde CasasPa Diana en mij op bed. We hadden net het wonderschone lied Hopla, hopla Reiter tweemaal uitgevoerd. Volgens de lyrics is het overigens niet hopla maar hoppa. Persoonlijk geef ik toch de voorkeur aan hopla.

Hoe dan ook, bij het lied zit het kind op de knieën van de artiest die vaak de ouder is. Deze beweegt zijn knieën omhoog en omlaag, een beetje alsof het kind op een paard zit.

Beter kan ik het niet uitleggen. Hoogtepunt is de laatste zin: "fällt er in den Sumpf, macht der Reiter plumps". Op dat moment laat men het kind namelijk (niet te hard!) tussen de knieën zakken.

Dat heeft Diana heel goed in de gaten. Gedurende de gehele song luistert zij ietwat verveeld. Bij de laatste zin kijkt zij mij vol verwachting aan en na het in de Sumpf vallen lacht zij voluit.

Zondagmorgen om half zeven begonnen drie voetbalwedstrijden tegelijkertijd. Op ESPN verwachtte ik Feyenoord-Ajax maar gelukkig koos men voor AZ-PSV. Anders had ik na een kwartier al niet meer hoeven kijken. AZ-PSV was een leuke wedstrijd waarin AZ vrij kansloos met 1-3 verloor.

Nog leuker was het korte gesprek na afloop tussen Andy Houtkamp en Louis van Gaal waarin laatstgenoemde verdrietiger was over het commentaar van Andy (AZ verloor kansloos) dan over de nederlaag. Zo kennen wij Louis weer.

Diana vond het allemaal best. Daarom mag zij in dit narcistische stukje toch één keer meer op de foto dan Narcissus zelf.

Posted by CasaSpider at 11:54 AM | Permalink | Comments (15)

Woensdagavond kwamen CasasPa en Truus bij ons eten. Lucy had twee kippen alsmede een appeltaart in de oven bereid. Jammer genoeg was ik vergeten dat Truus vegetarisch is. Ze mag wel vis eten en snel maakte Lucy wat tonijnsalade klaar.

Na het eten haalde Truus een grote zak tevoorschijn, het leek wel de zak van Sinterklaas. Er kwam een grote stroom kado's uit, de meeste natuurlijk voor Diana (5 maanden). Haar gardarobe is voor het komende jaar wel op peil. Mooi is ook het gouden armbandje met Diana erop gegraveerd, een kado van mijn drie zussen. Allemaal hartelijk bedankt!

De appeltaart was volgens Lucy mislukt, maar wij vonden hem allemaal lekker. Beter vochtig en een beetje ingezakt dan hoog en droog. Neen, met deze slagzin wint men inderdaad niet snel een prijsvraag.

We gingen dominoën en Luchiano (8) moest naar bed. Vanuit de slaapkamer hield hij het spelverloop in de gaten. CasasPa blijkt erg goed te zijn in dominoën, hij won de eerste drie partijen en vond dat nog normaal ook. Toen vroeg Diana om aandacht en verdween Lucy naar haar slaapkamer.

"Met zijn drieën kun je ook dominoën", zei ik tegen CasasPa en Truus. Vanuit de andere slaapkamer vroeg Luchiano of hij in mocht vallen. Vooruit dan maar. "I'm on your tail", voegde hij CasasPa toe na zijn eerste overwinning en "I'm on your back" na de derde.

Behalve dat moesten wij ook nog de hele tijd aanhoren dat Luchiano The Prankster is. Uiteindelijk hebben we hem maar naar bed gestuurd. CasasPa en Truus waren ook tamelijk moe van een nacht nauwelijks slapen en het dominoën. Niet veel later verdwenen zij in hun kobaltblauwe Suzuki Ignis richting het Plaza hotel.

Donderdagavond gaan we boerenbridgen, de Beerenburg staat al koud.

Posted by CasaSpider at 5:47 PM | Permalink | Comments (19)

CasasPa en Truus hadden minder geluk dan wij afgelopen nacht. Waar bij ons de stroom om 20:15 terugkeerde was dat bij hun pas 's morgens vroeg. Een hete nacht dus.

Om tien uur hadden we bij het Plaza hotel afgesproken om vervolgens de huurauto bij Carvahome op te halen. Maar er kwam iets tussen. Om iets over negenen verscheen collega en kamergenoot E.Z. bij mijn buro met een brede glimlach. "Uhm CasaSpider, ik heb zojuist gebotst met jouw auto."

De parkeerplaats bij UTS is best groot. Om ongelukken te voorkomen, een krasje door een openslaand portier is gauw gemaakt, staat de donkerblauwe Toyota zonder moon-/sunroof op een van de verste plaatsen en altijd met de neus naar voren. Collega E.Z. stond met de kont van zijn Toyota Hilux recht voor mij.

Bij het achteruitrijden keek hij niet goed en botste met zijn achterkant op de voorkant van mijn Toyota. Niet hard, want als hij het niet gemeld had was de schade mij in eerste instantie niet eens opgegevallen. De motorkap is ietwat ontzet maar gaat nog zonder problemen open en dicht.

Op Curacao worden alle schades opgenomen door Curacao Road Services (CRS). Dit hebben de verzekeringsmaatschappijen onderling afgesproken. Ik belde 199 en even later kwam een CRS-busje de parkeerplaats oprijden. Eerst maakte de CRS-medewerker vele foto's van beide nauwelijks beschadigde auto's. Zelfs de motorkappen moesten open, voor de typeplaatjes.

Na de fotosessie namen we plaats in het busje. Op een formulier deden we verslag van het gebeuren. Dit was een beetje vreemd voor mij aangezien ik niet ter plaatse was bij de aanrijding. Met een dictafoon werd een mondelinge verklaring van ons beiden afgenomen. Vervolgens gingen alle papieren de computer in: rijbewijs, keuringskaart, verzekeringsbewijs en belastingkaart. Alle formulieren werden gescanned en digitaal gefotografeerd.

Na ongeveer drie kwartier was het klaar en mochten we het busje verlaten. Nu is het zaak de auto te laten repareren, maar dat is voor later. Ik racete naar het Plaza hotel om CasasPa en Truus op te halen. Die waren echter druk bezig bij de balie om hun kamer op de tweede verdieping te upgraden naar een suite op de zesde.

Even later waren we onderweg naar Carvahome aan de Jongbloedweg. Het hekje waar ik altijd door naar binnen ga ging deze keer ondanks veelvuldig bellen niet open. "Moet je niet daar zijn?", zei Truus. "Hier staat namelijk Privé en daar Office." Daar zat wat in.

De geheel vernieuwde office van Marinka is vergroot, heeft dus een andere ingang alsmede kogelvrij glas. Dat weerhield CasasPa er niet van om zijn favoriete zin van deze vakantie uit te spreken: "Er is hier niets veranderd de afgelopen tien jaar". Een kobaltblauwe Suzuki Ignis stond gewassen en gepoetst klaar.

Vanaf Jongbloed heb ik de gasten naar hun hotel geëscorteerd en ben daarna Luchiano (8) van school gaan halen. In de loop van de middag worden CasasPa en Truus bij ons thuis verwacht. Aangezien de weg van Punda naar Marie Pampoen niet is veranderd de afgelopen tien jaar mag dat geen probleem zijn.

O ja, ook CasasPa heeft een weblog: casaspa.casaspider.com.

Posted by CasaSpider at 8:01 PM | Permalink | Comments (21)

Op dinsdag 17 oktober arriveren CasasPa en Truus op Curacao. De KLM-Jumbo moet volgens het schema om 17:25 uur landen. Uiteraard halen Luchiano (8) en CasaSpider de gasten op van Hato International Airport.

Voor het zover is gebeuren er echter een paar minder leuke dingen. Terwijl Lucy en Luchiano die middag aan het schoonmaken zijn is Diana (5 maanden) uit het bed gevallen. Het is een groot bed maar zij legt tegenwoordig ook grote afstanden af. Gelukkig lijkt de schade mee te vallen.

Om ongeveer vier uur valt bij UTS plotseling de stroom uit. Na een minuut of twee neemt de generator de stroomvoorziening over. Een half uur later ga ik naar huis, in de auto valt het me op dat geen enkele radiozender signaal geeft. "Ze zullen toch niet de antenne van mijn dak hebben gejat", denk ik wantrouwig.

Thuis blijken we geen stroom te hebben. Even later gaan Luchiano en ik op weg naar het vliegveld. Niet alleen wij hebben geen stroom, het hele eiland lijdt onder een black-out. Geen enkel verkeerslicht werkt, het is een grote chaos op de weg. Op grote kruispunten als Biesheuvel staan acht agenten het verkeer te regelen.

Wij zitten op een doorgaande route en hoeven bijna alleen rechtsaf te slaan, dat is gemakkelijk. Ruim op tijd arriveren we op Hato. De nieuwe luchthaven is open sinds juli van dit jaar en het is even wennen waar het beste geparkeerd kan worden. De parkeerticket komt automatisch uit het apparaat rollen. Dat is vreemd want ik had al gehoord over de statisch geladen drukknop waar men een flinke schok aan over kan houden.

Als we naar het hek lopen waar men een heel beperkt zicht op de vliegtuigen heeft komt de KL-783 net aan taxiën. Hij is tien minuten te vroeg. De veelbesproken slurf wordt aangekoppeld maar tot verbazing van velen verlaten alle passagiers het toestel via een gammel trapje aan de achterzijde.

Luchiano vermaakt zich bij een fontein. Opgewonden komt hij naar mij toe rennen: "Papa, er ligt allemaal geld in die fontein. Zal ik het eruit halen?" Dat is uiteraard niet de bedoeling, wel maken we een foto alsof.

Dan begint het wachten bij de glazen schuifdeur. Net als wij de moed op beginnen te geven staan daar plotseling CasasPa en Truus. Na de begroeting zoeken we snel de auto op. Bij het wegrijden speur ik naar de uitgang. Even lijkt het of we een andere parkeerplaats oprijden. Ik moet de parkeerticket in de automaat steken en de spoorboom gaat omhoog. Zonder te betalen. Waarschijnlijk is dat een positief neveneffect van de stroomstoring.

CasasPa en Truus logeren in het voormalige Van der Valk Plaza Hotel. Maar eerst rijden we naar ons huis zodat zij Lucy en Diana even kunnen zien. Verder valt er sowieso niet veel te doen zonder electriciteit. Om een uur of zeven rijden we naar het hotel. Als we er vlakbij zijn zien we het al: geen licht.

Ik draag de koffers naar de receptie en zeg tegen de receptioniste dat we komen inchecken, tenminste als dat nog kan. Het is inderdaad een beetje moeilijk. CasasPa houdt de moed erin en zegt tegen Truus dat zij er een gezellige avond van gaan maken. Wij zijn benieuwd.

Thuis eten we in het donker een bord macaroni en liggen voor acht uur al op bed. Het is warm zonder ventilator. Om kwart over acht horen we gezoem. Diverse apparaten springen aan. We hebben weer stroom. Hopelijk geldt dat ook voor het Plaza Hotel.

Posted by CasaSpider at 9:46 PM | Permalink | Comments (27)