Main

Familie Archives

March 31, 2002

Pascale jarig en een BBQ

Paaszondag. En mijn zus Pascale is vandaag 30 jaar geworden, van harte gefeliciteerd meisje. Zometeen gaat de Spider een poging ondernemen om nog een mooie verjaardagsmail te fabriceren. Het thuisfront in Nederland klaagt sowieso wat over mijn mailactiviteiten t.a.v. de familie. Wel, ter gerustststelling kan de CasaSpider melden dat het niet met opzet is, meer een combinatie van factoren zoals daar zijn werk, gezin, strand en luiheid.

Gisteren zijn we naar een barbecue geweest op Daaibooibaai. Georganiseerd ditmaal door Wilbert&Angelique en Mark&Natasja. En het was een van de beste, zo niet de allerbeste bbq's. Wladek had gezorgd voor een bijzonder grote hoeveelheid lomitu (ossenhaas) en dat ging er in als lomitu (ossenhaas). Ik hou niet zo van koek. Verder was er natuurlijk voldoende bier (Polar) en Amstel. Jammer was wel dat mede-organisator Wilbert niet aanwezig kon zijn, die was al sinds vrijdag bezig met een of andere conversie bij Ennia en het einde was nog lang niet in zicht. Niet zo leuk voor Angelique natuurlijk, die notabene haar ouders op bezoek had.

Wie wel aanwezig was, dat was Walter. Hij arriveerde op de fiets (toch zo'n 25 kilometer), samen met Roland en Mark. Vervolgens ging hij zwemmen met beide heren, en keerde als eerste terug. Niet dat hij gewonnen had, neen, midden in de grote zee bevindt zich een rotsje en daar knalde Walter (wie anders) vol tegenop met zijn rechterhand. 's Avonds revancheerde hij zich door in het donker, met verlichting van een paar fakkels gitaar te spelen. Hierdoor konden de karaoke-artiesten nog enigszins wijs houden. Affijn, het was een gezellige middag/avond zo, wij waren om half tien al weer terug. De die-hards zaten toen nog luidkeels te zingen, of een biertje te drinken.

Pascale, nog een fijne dag en hasta luego!

August 3, 2002

Dokter maakt bang

Lucy heeft al geruime tijd last van haar maag. Ze houdt echter niet zo van doktoren (wie wel) en dus duurde het een tijdje voor we hem bezochten. De dokter wist ook niet wat het was, maar liet voor de zekerheid enige bloedonderzoeken doen. Vrijdag in de namiddag belde de dokter en zei tegen Lucy: 'Ik heb de uitslagen binnen, je hebt een ernstige infectie, kom volgende week langs voor medicatie.' Lucy schrok zich een hoedje en vroeg of ze onmiddellijk langs kon komen. Maar de dokter had al opgehangen.

Een uitstekende manier om iemands weekend te verpesten, op vrijdag zeggen dat iemand iets ernstigs onder de leden heeft en maandag terug moet komen. Lucy verkeerde in de veronderstelling dat zij stervende was en voelde zich dus ook overeenkomstig. Thuisgekomen belde ik de dokter en we konden meteen langskomen. Het viel allemaal mee, een antibiotica-kuur van een week en het probleem moet opgelost zijn.

Wederom een bewijs dat men zich er bewust van dient te zijn welke impact sommige uitspraken kunnen hebben.

Kermis in Otrabanda

Lucy bedwingt de stierNa het bezoekje aan de dokter waren we toch wel opgelucht. Nu woont mijn dokter vlakbij Aqualectra Distribution, in Otrabanda. Op het terrein naast Aqualectra staat al sinds enige weken een kermis. Daar hadden we nu echt zin in.

Een van de voordelen van het hebben van een kind is dat je naar zo'n evenement toekunt. En onder het mom van het kind begeleiden mag je ook in de botsauto's, in de rups en in de schommelboot. Dat heb ik dus gedaan.

Lucy wilde eigenlijk dat ik ook nog op de rodeo-stier ging zitten, daar had ik echter niet zoveel zin in. Er viel immers ook geen kind te begeleiden. De zwarte stier had echter een onweerstaanbare aantrekkingskracht op Lucy en dus ging zij er zelf maar opzitten. Niet nadat zij de man aan de joystick had bezworen de stier niet te laten bewegen.

De Amstel-biertjes waren niet duur, bijna happy-hour prijzen en zo vermaakten wij ons wel op het kermisterrein. Plotseling krijg ik ook weer zin in circus...

August 17, 2002

Een zaterdagochtend bij de Spider

Het is zaterdagochtend kwart voor tien en bijzonder gezellig. Er is voldoende koffie, zojuist heb ik twee eieren verorberd en het broodje filet-americain komt eraan. De twee computers staan aan, op de mijne ben ik bezig. Op de andere zijn Lucy en Luchiano het grote Kolderkeuken Muizenspel aan het spelen. Eigenlijk speel ik ook mee, want er zitten verdraaid moeilijke puzzels in. En dat op nivo één! Dan grist Lucy de muis weer uit de handen van Luchiano, dan doet hij weer hetzelfde bij haar. Soms moet ik ertussen komen. Luchiano heeft de eigenschap dat hij alles zelf wil doen, maar ik moet wel helpen. Dan schreeuw ik hem maar toe dat hij het echt zelf moet doen. Het 'Nee, imbecil (Spaans voor stommerik, red.)' is niet van de lucht. Maar als we dan weer een puzzeltje hebben opgelost, of een instrument hebben gevonden hi-fiven we met zijn drieën, knus hè?

September 3, 2002

Datums

Ik ben een tijdmens. Geen plaatsmens. Ik sta vaak van mijzelf te kijken als ik weer eens precies weet hoe laat het is. Ook in datums ben was ik erg goed. Nog steeds ken ik meer verjaardagen uit mijn hoofd dan de gemiddelde vriend/bekende/collega, maar het wordt toch allemaal minder. Ik heb nog wel even stilgestaan bij 26 augustus, toen was ik zeven jaar op Curacao. Ik kan me nog redelijk goed herinneren hoe ik destijds wegging, er waren best veel vrienden op Schiphol. Alles was relaxed, maar op het moment dat ik door de douane ging, dacht ik letterlijk en precies: 'O mijn God, wat heb ik gedaan!'. Gelukkig is het allemaal goedgekomen, maar dat moment vergeet ik nooit meer.

Een andere belangrijke datum is 3 september, vandaag dus. Precies drie jaar geleden kwam Lucy aan uit de Dominicaanse Republiek om met mij op Curacao te gaan wonen. We waren toen al ruim een half jaar getrouwd, maar eindelijk was haar (touristen)visum rond. Het waren turbulente jaren mag ik wel zeggen, maar zeer de moeite waard. Alleen, vandaag vroeg Lucy dus aan mij wat voor dag het was en ik zei '3 september'. Geheel tegen mijn gewoonte in moest ik op deze bijzondere dag attent gemaakt worden. We zijn meteen gaan dominoën, da's logisch, en ondanks dat Lucy (net als ik) niet tegen haar verlies kan, vond zij het ook wel grappig dat ik haar dik heb verslagen. Hollanders kunnen nu eenmaal niet dominoën. Zo heb ik het vergeten van deze belangijke datum toch nog een beetje goed gemaakt...

October 1, 2002

Le Chien

Vroeger was ik een vreemd mannetje. Mijn zus Pascale herinnert me soms nog aan die tijd die werd getekend door Alter-Ego's. Zo ging ik een tijdje als Mr. X door het leven, gevolgd door een periode als De Paus. Met een klein, oranje, plastic keppeltje op mijn hoofd liep ik wat door de tuin. De meest traumatische herineringen heeft Pascale echter aan het Meneer Jamin tijdperk. Als mijn zusje met mij wilde praten, moest zij eerst haar vinger opsteken en zeggen: 'Meneer Jamin, mag ik u wat vragen?'. Met mijn zusje is het later allemaal best goedgekomen.


Le Chien


In die tijd studeerde ik in Utrecht. In de weekenden kwam ik nog wel eens thuis en Pascale had net een schildersuitrusting gekregen. Een ezel en wat waterverf. Hier kon Meneer Jamin zijn artistieke lusten goed op botvieren. Het hele weekend werd noest doorgewerkt en sindsdien was mijn naam Pablo Jamin.

Vijf schilderijen werden gefabriceerd. Ik hing ze aan de muur in de woonkamer. Mijn ouders dachten waarschijnlijk 'ach, maandag is hij weer in Utrecht, dan halen we ze er gauw weer af'. 's Avonds kwamen er wat vrienden op bezoek. Zij bekeken de schilderijen eens en konden niet geloven dat ik ze had gemaakt. Niet omdat ze zo mooi waren, maar omdat ze dachten dat mijn zesjarige zusje Pascale ze had gemaakt. Dat was een klein deukje in Pablo Jamin's zelfvertrouwen. Een dag later kwam echter een vriendin van zus Margriet op bezoek. Deze vriendin had echt kijk op kunst, zij dacht meteen dat ik op de Kunstacademie zat. Ik was zo blij met deze opmerking dat ik haar, met pijn in mijn hart, een schilderij kado heb gedaan.

Nog even over het schilderij. Le Chien is een portret van onze toenmalige hond Sita, ja dat was lang voordat Starmaker of hoe het dan ook moge heten, werd bedacht. Na Le Chien volgde Le Chien 2, op verzoek ook hier te bezichtigen. En er gebeurde iets fascinerends met de schilderijen, het zou mijn schilderskenmerk worden. Hieraan kan een authentieke Pablo Jamin herkend worden. Let op het oog van de hond, de verf is uitgelopen. Het heeft iets weg van een traan. Alle door Pablo Jamin geschilderde hondenogen zien er zo uit, is het niet merkwaardig?

October 6, 2002

De techneut in huis

In ieder huishouden is er een techneut in huis. Dat is degene die het handigst is en die mag dus alle technische klusjes opknappen. Met een man, een vrouw en een kind van vier in huis is het wel duidelijk wie bij ons de techneut in huis is, dat is Lucy. Ooit lag onze afstandsbediening aan gruzelementen. Ik keek er een kwartiertje naar en concludeerde dat die rijp was voor de vuilnisbak. Weer een kwartier later zag de afstandsbediening er dankzij Lucy uit als nieuw.

Vanmorgen, nou ja om half twaalf (gisteren een feestje gehad), wilde ik boterhammetjes met uien en kaas in de oven verhitten. Dat is ontzettend lekker, die gesmolten kaas over de fijngesneden uien. Nu moest ik de oven nog aan zien te krijgen. Ik zag het gat niet zo snel en bedacht dat ik het gas wel open kon draaien, dan zou ik horen waar het vandaan kwam. Nou, ik hoorde niets. Ook de gewone gaspitten gaven geen geluid. Nu hebben wij twee gascylinders buiten staan en ik dacht dat de ene wellicht leeg was. Dus ik sloot de lege cylinder af en de volle aan. Toch gaven de gaspitten nog steeds geen geluid.

Wat te doen? Een nieuwe gascylinder bestellen duurt minimaal drie weken. Het enige wat me nog te binnenschoot was de slaapkamer binnengaan en 'Lucy, we hebben een probleem!' roepen. Rustig kwam Lucy haar bed uit, liep naar het fornuis, draaide het gas open en stak het aan. Wat blijkt? Ons gas is geluidloos! Ja, of ik moet doof aan het worden zijn, dat kan natuurlijk ook. In ieder geval zit ik nu achter vier heerlijke boterhammen met ui en kaas. Dankzij de Techneut in Huis.

November 9, 2002

Testje

Ik heb even geen zin om te mailen. Dan zou ik ook eerst mijn laptop moeten uitpakken en daar heb ik ook al geen zin in. Binnenkort komt echter mijn zus Pascale samen met haar echtgenoot Luc hier op Curacao vakantie vieren.

Vandaar dit testje, even kijken of mijn zus dit weblog wel leest. Pascale, wanneer kom je precies aan? Dan weten we namelijk wanneer we moeten beginnen het huis op te ruimen. Bovendien weet ik dan wanneer ik geacht word op Hato Airport te staan. En tenslotte ben ik dan wellicht nog op tijd om enige dagen vrij te nemen, onder anderen om Curacao's topattractie De Christoffelberg te beklimmen. We praten hier wel over een van de hoogste bergen van ons Koninkrijk, met zijn 370 meter.

O ja, nog een voordeel als ik weet wanneer mijn zus aankomt: zij wist te vertellen dat gedurende haar vakantie Sint Nikolaas de haven van Curacao aandoet. De aankomst van Sinterklaas wil men hier zeker niet missen!

November 14, 2002

Hoe heet deze boom?

Sorry beste lezers, gisteren verscheen er geen nieuwe post van de CasaSpider. De reden hiervan is dat ik het ontzettend druk heb. Dinsdagmiddag kwamen mijn zus Pascale en haar man Luc aan op Hato International Airport. Samen met Luchiano ging ik ze ophalen. We waren niet de enigen, Elly zat er ook al met Kristie en Dan. Toen het Sobelair-vliegtuig geland was, belde zij snel naar Aqualectra en even later kwamen Frank en ook Walter naar Hato.

Watis de naam van deze boom?Luchiano was wat moe en daardoor ook vervelend. Ik moest nogal op het jong letten en natuurlijk ook op de klapdeur waar Pascale en Luc uit zouden komen. Plotseling stond Pascale naast mij, ze waren toch door een zijdeurtje naar buiten gekomen. We reden naar huis, lieten de koffers achter, deden wat boodschappen, aten wat, dronken wat en toen waren de gasten toch wel erg moe. Voor hun was het dan ook al vijf uur later.

Woensdag had ik vrij. 's Morgens bracht ik Luchiano naar school. Hij had een uitstapje, eerst met school naar de tandarts (da's pas een leuk uitstapje!) en daarna naar de Dierentuin. Het leek mij wel een leuk idee om Pascale en Luc mee te nemen naar de Dierentuin en Lucy ging ook mee. Zij is de expert m.b.t. de Curacaose Dierentuin, want ze kent alle dieren daar.

De school was er ook net aangekomen en wij deden de rondleiding samen met hun, onder de bezielende leiding van juffrouw Annemarie, die de klas in een fors tempo door het park heenjoeg. Aan het eind liepen we onder een bijzondere boom door, zie foto. Er hingen lange lianen aan en aan die lianen zaten nog vreemder uitziende vruchten. Niemand wist wat voor vruchten dat waren. Inmiddels heb ik wel een idee, maar in het kader van het Participerend Bloggen leek het me een leuk idee als u met de oplossing komt.

Ik had het dus druk. Na het middageten vertrokken we naar Mambo Beach. Pascale en Luc vonden de zee erg mooi, zeker omdat ik had gezegd dat het Mambo strand eigenlijk het minst mooi is. We dronken wat biertjes, aten wat chips en Lucy heeft twee interessante, jonge Chica's de la Semana gefotografeerd. Thuisgekomen moest ik wederom op pad om boodschappen te doen. Na het eten hebben we Pascale en Luc leren dominoën, volgens mij vonden ze het nog leuk ook.

Inmiddels deden de Polartjes en met name de sigaren hun werk en sloeg de vermoeidheid toe. Gelukkig ben ik morgen vrij, dat is hard nodig met al die drukte. O ja, helaas heeft Feyenoord het niet gered, ondanks een zo te horen en te lezen heroïsche strijd, 2-3 tegen NewCastle United. Nou moet ik zowaar Ajax nog gaan aanmoedigen...

Denkt u aan de naam van de boom?

November 15, 2002

Hallo mensen daarzo!

Hier géén berichtje van CasaSpider himself, maar van niemand minder dan gastredactrice Pascale. Gisteren hadden we het nog over gastlogs en ondanks dat onze conclusie was dat deze meestal minder leuk zijn, heeft m'n grote broer toch vrijwillig en spontaan ingestemd met mijn voorstel wat te schrijven. Daarbij moet ik zeggen dat ik absoluut niet de intentie heb om de CasaSpider te evenaren, maar mijn enige doel is om mijn familie, vriendjes en vriendinnetjes op de hoogte te houden van onze avonturen
op Curacao. Ik probeer mijn best te doen om niet te vervallen in een "en toen en toen" verhaal, maar ik kan niks garanderen...

Even over het weer; het was te verwachten maar hier is het dus echt enorm warm. Op het strand valt het nog mee door de altijd aanwezige wind, maar bij de CasaSpider thuis zweten we ons rot. Uiteraard vinden we dit geweldig, we ondergaan de hete zonnestralen met het grootste plezier en iedere zweetdruppel wordt met luid gejuich ontvangen. En ja, we zijn dus ook al bruin geworden, hoewel nog gematigd, want verstandig als we zijn mijden we de zon rond het middaguur. Ik smeer bovendien goed in met factor 10, Luc uiteraard niet, dus die is wat roder dan ik ben.

Gisteren zijn we voor de 2de keer naar Mambo Beach gegaan, ditmaal met een groen luchtbed wat het drijven op zee zeer bevordert. Luchiano vond het ook bijzonder leuk en heeft een uur in zee gelegen. Na afloop kreeg hij van Lucy een pet op en een handdoek om. Hij vroeg aan ons hoe we heetten, terwijl ie dat natuurlijk best wist, maar ja zo zijn 5-jarigen, dus vroeg ik hoe hij dan heette. 'Jan Hermans' zei hij met diepe stem. Aha, en ik maar denken dat ie Luchiano heette...

Op dit moment is Luchiano net thuis van school en probeert Luc over te halen om mee te gaan voetballen. Hij wil niet, want Luc heeft net een duikhorloge gekregen, een verlaat cadeau voor zijn 33ste verjaardag. We hebben heel wat winkels in Punda gehad, waarbij Lucy haar best deed met onderhandelen. Dit duikhorloge is dan ook meer dan 100,00 Antilliaanse guldens goedkoper dan een ander precies hetzelfde exemplaar! Duidelijk geval van winst dus waardoor ik nu voorstel om ook voor mij iets leuks te kopen. En dat is makkelijk, want ik vind veel leuk!

Vanmiddag gaan we naar de westkant, ofwel Banda abou als ik het goed heb, wat we afsluiten met een bezoek aan een strand daar, de naam ben ik vergeten. En daarna neemt Luc ons mee uit eten, want het is tenslotte zijn verjaardag nu hij zijn cadeau heeft gekregen. Dat kan ook makkelijk met die ANG 100,00 winst!

Nou zo is het wel weer genoeg voor vandaag, ik krijg al commentaar van de Spider dat het een heel boek is, tsss.

Groeten van Luc & Pascale

November 16, 2002

Jeugdtrauma & auto's

Even een reactie van CasaSpiders' zus Pascale, ik heb namelijk weer de gelegenheid gekregen om wat te schrijven en die kans wil ik uiteraard niet onbenut laten. Op m'n vorige berichtje had ik twee reacties gekregen van Bodo en Carin. Bodo zagen we 's avonds nog bij El Canario, waar we trouwens heerlijke Lomitu ku batata i vino tinto uit Chili aten cq dronken.

Bodo vroeg of ik m'n broer met CasaSpider aansprak, nou, nee, zo erg is het nog net niet, hoewel me dat reuze meevalt. Ik had er al rekening mee gehouden dat ik dit wel moest doen hier op Curacao, aangezien hij me in mijn pre-basisschool jaren al geïndoctrineerd heeft in die richting. Ik mocht hem toen niet rechtstreeks aanspreken als ik iets wilde zeggen, maar moest eerst mijn vinger opsteken, hem aanspreken met Meneer Jamin en U zeggen. Voor de duidelijkheid; hij was toen al op een leeftijd dat hij mocht stemmen, dus je zou kunnen denken dat hij verantwoordelijk voor zijn daden was. Nadat hij echter zo door de macht gegrepen was en zijn naam steeds weer veranderde, ben ik in opstand gekomen. Daar kon zelfs CasaSpider niet tegenop en sinds die gedenkwaardige dag mag ik hem met zijn voornaam aanspreken.

Over aanspreken gesproken: Carin vroeg of ik CasaSpider wilde aanspreken op zijn ideeën over vrouwen en parkeren. Helaas Carin, ondanks dat ikzelf een geweldige chauffeur ben geef ik m'n broer helemaal gelijk. Als ik me erger op de weg zit er ook meestal een vrouw achter het stuur. Of een bejaarde. Maar who the hell cares, verder zijn "we" toch best leuk :-)

Voor de familie en vriendjes uit Nederland: alles OK en vanochtend hebben we onze eerste duik gehad YEAH, zie dinsdag www.nijhuis.net voor foto's. Bruiningsgraad: 7 op de schaal van 10, met plaatselijk een 2. Boerenbridge was gisteren zwaar K, maar vandaag komt de revenge of Westerhoven.

November 17, 2002

Diane

Het zijn drukke dagen, maar wat wil je als je zus en haar man op bezoek zijn. Niet dat we last van ze hebben, neen, in het geheel niet. Maar ja, 's avonds moet er wel gedominoot of geboerenbridget worden. Bezoek is ook niet goed voor je lijn, de weegschaal stond vanmorgen op 97, uiteraard geheel te wijten aan Pascale en Luc.

Chica de la Semana: Diane!Diane, Chica de la Semana van deze week kan minimaal tweemaal in die 97 kilo en u zult het met mijn eens zijn dat dat er toch een stuk plezieriger uitziet. Ik heb zo'n vermoeden dat er flink gestemd gaat worden op deze jeugdige schone.

U bent vast zeer benieuwd hoe onze zondag eruit zag/ziet. Wel, om acht uur moest ik al uit de veren, Luchiano en de honden eten geven. Sinds kort wordt er op ESPN weer Eredivisie-voetbal uitgezonden. Vandaag begon om kwart over acht Curacao-time de topper PSV-Feyenoord. Wij van Rotterdam-Zuid hebben met 1-2 gewonnen, er kwam een tikkeltje geluk bij kijken, daar malen wij niet om.

Verder kalm aangedaan, kopje koffie, beetje surfen. Om tien uur kwamen Luc & Pascale uit hun hol tevoorschijn. Normaliter gaan wij op zondag pas om half drie naar het strand. Ons bezoek heeft al sinds hun aankomst een grote mond dat zij zo graag ver lopen. Tevens wilden zij vroeger naar het strand dan half drie.

Deze twee zaken hebben we handig gecombineerd en dus zijn zij om half twaalf gaan lopen naar Mambo Beach. Voor de zekerheid heb ik ze een fles water meegegeven. Verder heb ik beloofd om ze op te rapen als we ze straks uitgeput langs de weg zien liggen. Dat komt wel goed.

Vanavond zullen Luc en Pascale hun eerste Happy Hour op Mambo Beach meemaken. De camera is leeggemaakt en de batterij opgeladen, voor het geval Lucy vanmiddag een nieuwe Chica tegenkomt. We zijn weer helemaal klaar voor een strandmiddag, u ook?

November 22, 2002

Oude Liefde

Gisteren heb ik een oude liefde teruggevonden, dankzij Luc Picard en MP3. Luc is overigens een collega van mij en niet te verwarren met de Luc die de man is van mijn zus Pascale. Wie of wat MP3 is, is genoegzaam bekend dacht ik zo.

Collega Luc houdt ervan om muziek af te spelen gedurende het werk, ik vind dat wel plezierig, vooral omdat het wat oudere muziek betreft. Leeftijdsgrappen liggen voor de hand en zo vragen wij regelmatig aan Luc of hij Johan Sebastian Bach nog persoonlijk heeft gekend.

Gisteren werden wij getracteerd op het volledige dubbel-album Roxy and Elsewhere van wijlen Frank Zappa (1940-1993). Voor mij persoonlijk is Zappa met afstand popmusicus nummer één van de 20e eeuw, dus u begrijpt dat ik aangenaam verrast was. In mijn ouderlijk huis liggen nog 30 Zappa-albums te verstoffen. Ik heb de MP3 onmiddellijk gecopieerd, MP3-support geinstalleerd op mijn RedHat8 installatie en spelen maar. Ook de albums Apostrophe' en Overnite Sensation staan er inmiddels op.

Het klinkt allemaal erg vertrouwd, maar ook verfrissend. En het werkt een stuk plezieriger!

Gisterenavond waren Luc (de andere) en Pascale op bezoek om te Boerenbridgen. Na de eerste (=geluks) ronde stond Luc bovenaan. 'Ik ben in de winning mood', zei Luc met een glimlach. Luttele minuten later stond hij weer op zijn gebruikelijke laatste plek.

Voorts heeft Pascale een update omtrent hun belevenissen geschreven, welke te vinden is in het CasaNews. Eén conclusie die onze touristen hebben getrokken is dat Curacao een grote vuilnisbelt is, nou ja zeg, zeker niets gewend. Zouden ze soms niet in Westerhoven, maar in Staphorst wonen?

November 24, 2002

Pascale & Luc Update

CasaSpider: 'Tot groot genoegen van familie, vrienden en kennissen van Pascale en Luc maak ik mij er even gemakkelijk vanaf en laat deze post aan hun over. Komtie...'

Batido's
Curacao schijnt nogal een snack cultuur te hebben en dat zie je aan de vele eettentjes langs de kant van de weg. Wat ze er precies aan eten verkopen hebben we nog niet ontdekt, maar wat ze voor drinken verkopen wel. Om de kilometer staat er namelijk wel een wit hokje waar ze Batido's verkopen, 100% fruit gegarandeerd. En batido's zijn lekker! Je kunt kiezen welk fruit je wilt, bijvoorbeeld mango, papaya, banaan, ananas, passievrucht enzovoort. De mevrouw in het hokje (we hebben tenminste nog nooit een mannelijke batido maker gezien) doet dan in een mengkom het fruit, wat ijsblokjes, een flinke scheut volle melk en suiker, daarna wordt alles geblend en wordt het in een plastic beker met een rietje geschonken. En daarna drinken wij het op, mmmmm, lekker koud, beetje zoet, lekker fruitig. Ik denk zelfs dat het bijzonder gezond is. Gaan wij dus ook maken in Westerhoven.

Sinterklaas
Vandaag kwam Sinterklaas aan op Curacao. Het was een lange tocht, helemaal vanaf Spanje op een jacht dat vol zit met Pieten en ook nog een paard. Ben blij dat ik er niet bij zat. Gezellige bedoening als Sint aan komt. Helaas hadden we de intocht zelf gemist, want broer Spider had ons gemeld donderdag dat ie om 10 uur zou arriveren. Terwijl wij opstonden en de TV aanzetten, zagen we de Sint al binnen varen. Dat hadden we dus gemist, maar gelukkig zagen we een uur later de rondtocht door Punda wel, inclusief de sambapieten ervoor en de vele acrobaten pieten. Iedereen razend enthousiast en aan het swingen. Maarja, 35 graden of 5 graden; dan kun je het de Nederlanders toch niet kwalijk nemen dat ze wat minder hard dansen op straat.

Kura Hulanda
Verder vandaag Kura Hulanda bezocht, het museum en het hotel/dorp. Het museum was wel indrukwekkend met al die slavernijverhalen en -attributen. Ongelooflijk wat er allemaal gebeurd is door onder andere onze voorvaders. Verder veel foto's van Afrika met Jacob Gelt Dekker en zelfs een bronzen beeld van hem, en in het hotel cafe's die naar hem vernoemd zijn... Best mooi wat ie daar in Otrabanda voor elkaar heeft gekregen, maar dan hoef je die Jacob toch niet de hele tijd tegen te komen? Maar goed, het ziet er heel mooi uit het hele Kura Hulanda gebied; allemaal oude gebouwen die mooi opgeknapt zijn. Dat betekent dat je door kleine straatjes loopt met blauwe, rode en gele huizen. Eigenlijk te mooi...

November 25, 2002

Arme Pascale

Zondagmiddag hadden we, voor de afwisseling, een BBQ op Daaibooibaai. Het aantal BBQ-op-Daaibooibaai verhalen houdt qua aantal ongeveer gelijke tred met Merel's fiets-stories. Wel is BBQ-en naar mijn mening leuker dan fietsen.

Ditmaal was de aanleiding de verjaardag en tevens het afscheid van Wim Jans. Aanstaande zondag klimt Wim in het vliegtuig en gaat terug naar Belgie. Automatiseringstechnisch een zware slag voor Curacao, maar wel begrijpelijk. Immers, indien Wim nog langer op Curacao blijft, loopt Belgie binnenkort hopeloos achter, dus Wim moet echt terug.

Het was een leuke BBQ. Ach, ze verlopen altijd volgens een vast stramien. Eerst een beetje zwemmen, dan een beetje drinken en kletsen, vervolgens eten totdat de lomitu de neus uitkomt en daarbij weer een beetje drinken. Als het donker wordt is daar normaliter Walter met zijn gitaar voor de kampvuurliederen. Walter was er wel, ditmaal zelfs in gezelschap van zijn ouders, maar de gitaar had hij thuisgelaten. Het was ook niet zo'n muzikale groep, van de vaste meezingers was alleen Mark J. aanwezig. Wilbert is terug naar Nederland en Richard V. was er niet.

Om een uur of negen waren we thuis. Eerst hadden we Luc en Pascale afgezet bij hun Caribbean Flowers appartement. Op dat moment zag Pascale er nog goed uit. Vandaag had ik eigenlijk een vrije dag, we zouden de Christoffelberg beklimmen. Om half acht belde Luc echter met slecht nieuws. Pascale had de hele nacht op het toilet doorgebracht. Dit was niet omdat zij ruzie hadden, maar om geriefelijker te kunnen overgeven.

Gevolg was dat we niet zijn gaan klimmen en dat ik naar mijn werk moest. Hopelijk valt het mee met Pascale's acute buikgriepaanval, ik zal straks een kijkje gaan nemen. Beterschap meisje!

November 26, 2002

Dagje vrij

Vandaag had ik een day-off, feitelijk een juistere term dan vrije dag. Om 07:45 moest Luchiano naar school gebracht worden (25 km), om 10:30 hebben we de huurauto van Pascale & Luc ingeleverd (16 km), om 11:30 naar Centrum Mahaai voor wat boodschappen (8 km), 12:00 Luchiano van school halen (25 km) en om 14:30 Pascale & Luc naar Hato International Airport brengen (30 km).

Dat was nog wel grappig, want de incheckbalie was tot mijn verbazing helemaal leeg. Vaak duidt dat op niet veel goeds. De vlucht ging om half vijf en wij waren er om drie uur. Dat was te laat, het inchecken vond plaats van 10 uur 's ochtends tot 1 uur 's middags, waarschijnlijk in verband met het checken van mogelijke bolita-slikkers. De ietwat chagrijnige incheck-medewerkster herhaalde regelmatig dat Pascale & Luc te laat waren. De ervaring leert dat het in zo'n geval het beste is om gewoon 'ja' te zeggen en 'u heeft gelijk', dus dat deden we dan maar.

Toen de bagage eenmaal via de band verdween hadden wij mooi tijd voor een Polartje, om het af te leren. Even later gingen onze gasten door de douane, na twee leuke weken op Curacao, daar ga ik tenminste toch vanuit.

Om het genot van mijn vrije dag compleet te maken, gingen wij vervolgens naar Punda om kleren voor mij te kopen. Ach, het was hoognodig, maar welke man maakt men nu gelukkig met het kopen van kleding...

Als afsluiting van deze day-off mag ik nog naar Paloma's Spaanse les. Kan ik haar vragen wat de bal hooghouden in het Spaans is, dat vraagt Jeronimo zich namelijk vertwijfeld af.

May 17, 2003

Engelhardt

Valentina Engelhardt, zo heet mijn tandarts. Gisteren was het tijd voor een bezoek aan haar. Luchiano en ik waren de slachtoffers, Lucy ging mee om een eventueel bloedbad met de camera vast te leggen. Grappig was dat Valentina vertelde dat zij met een soort stamboomonderzoek bezig is. Een kennis van haar was op zoek gegaan in Google en vond in het CasaNews een gedeelte waarin ik melding maakte van mijn switch naar deze tandarts.

16 Mei 2003: Luchiano's eerste echte tandartsbehandeling!De behandeling kon beginnen. Het goede nieuws was dat ik geen gaatjes had, maar wel een aantal vullingen die aan vervanging toe zijn. Bovendien had zich wederom nieuw tandsteen gevormd, in drie weken dus. Ditmaal was ik slechts het voorprogramma en Luchiano de hoofd-act. Hij is nog nooit door een tandarts behandeld, maar heeft met zijn school wel een praktijk bezocht. Toevallig de praktijk van tandarts Engelhardt.

Op een of andere manier is Luchiano bijzonder bevreesd voor tandartsen. Maar ja, hij had al ruim een jaar een gaatje in zijn kies. Dat gaatje werd nu gevuld. Gelukkig hoefde er maar heel even geboord te worden. Voordat de boor daadwerkelijk zijn werk deed zag ik al een traan langs Luchiano's gezicht glijden. De tandarts kweet zich echter goed van haar taak en legde alles wat zij deed uit, Luchiano mocht ook een spiegel vasthouden en kijken wat er in zijn mond gebeurde.

Er vond nog een kleine discussie plaats tussen Lucy en de tandarts omtrent de kleur van de vulling. Lucy ging voor de esthetische kant en wilde wit. Volgens de tandarts was een amalgaan-vulling (grijs) veel beter voor Luchiano. De witte vullingen zijn minder sterk en bovendien moet het te behandelen oppervlak kurkdroog zijn. En Luchiano kwijlde nogal van angst, dus dat zou een langdurig verhaal worden. Hij heeft nu een grijze vulling.

Ik moest denken aan mijn eerste bezoek aan de tandarts, de heer Muris te Valkenswaard. Net als Luchiano was ik vijf jaar oud. Ik ging samen met mijn moeder en ook bij mij moest er een gaatje gevuld worden. In die tijd waren er nog geen kleine handboortjes, neen, de boor had meer weg van een vergrotingsapparaat voor het belichten van foto's (bestaan denk ik ook al niet meer). Onder aan het gevaarte zat het boortje. Tandarts Muris zei toen: 'Ik heb er speciaal voor jou een scherp boortje ingezet'.

Nu begrijp ik wel dat een scherpe boor beter is dan een botte, maar toen niet. Er gebeurde iets in mijn hersenen (weet niet wat) en toen tandarts Muris zijn hand in mijn mond stak, beet ik zo hard als ik kon in zijn duim. 'Oeioeioeioei... G**ver**mme!!!', brulde tandarts Muris terwijl hij enige rondjes door de behandelruimte aflegde met zijn duim afwisselend in zijn mond en tussen zijn benen.

Mijn moeder heeft ongeveer een half uur moeten onderhandelen voordat tandarts Muris de behandeling voort wilde zetten.

May 31, 2003

Babysit

Lucy en ik hebben geen familie op Curacao. Als we een avondje samen uit willen, zonder Luchiano, moeten we voor de kleine man een babysit regelen. Gisteren wilde Lucy naar het casino van Hotel Holland. Om elf uur begon daar een tombola.

Jeanimee: Babysit de la Semana!Precies om half acht klopte de babysit aan. 'Hé, maar jij bent een Chica de la Semana!', zei Lucy tegen haar. Inderdaad, het was Jeanimeé. Meteen schoot Lucy een paar foto's van haar. Vervolgens werden er wat grappen gemaakt, over hoeveel geluk Luchiano had. En dat sommige mannen ineens een ziekte zouden veinzen om zich vervolgens door de babysit te laten verzorgen.

In casino's draait alles om geld en men geeft maar heel weinig weg. Na een lange rit naar Hotel Holland, vlakbij luchthaven Hato gelegen, vroeg Lucy hoe we aan de tickets voor de tombola konden komen. Dat kon dus niet meer, die werden aan het begin van de maand vergeven en nu waren ze op. Het Hotel Holland casino is niet bijster gezellig, daarom stelde ik voor naar Princess Beach te gaan. Dat is ook lekker dicht bij huis.

We namen plaats achter Lucy's favoriete speelkast. Ik ben eigenlijk helemaal geen gokkastliefhebber, maar had gisteren geluk. Mijn 8 dollar inzet groeide naar 20. Lucy verloor waarna we van kast ruilden. Vervolgens wist ik haar 3 dollar weer naar 20 op te waarderen, terwijl zij met mijn 20 het omgekeerde deed. Even later verhuisde Lucy naar een andere kast. Ik speelde relaxed door, regelmatig een Amsteltje drinkend. De hotdogs waren trouwens bijzonder lekker.

Na een tijdje had ik 130 dollar verzameld. 'Goed, bij 120 of 140 dollar stop ik', sprak ik met mezelf af. Even later cashte ik 120 dollar. Ik ging eens bij Lucy kijken. Zij had zo'n 50 dollar staan. De kast naast haar gaf veel meer aan. Een man zat op een kruk bij die kast, maar vertoonde niet veel activiteit. Wat bleek, Lucy speelde ook op die kast en maakte een mooie winst.

Ja, zo is een avondje casino best leuk. Jammer alleen dat het meestal niet zo gunstig verloopt. Luchiano had zich zoals gewoonlijk goed gedragen en de babysit ook. Jeanimeé had zelfs nog twee verhaaltjes voor hem voorgelezen. Toch heeft Luchiano liever dat ik voorlees, Jeanimeé heeft namelijk een beugel en het jong vond dat ijzer in haar mond een beetje eng. Hij moest er naar blijven kijken.

June 15, 2003

Dia de Padre

Dia de Padre para CasaSpider!

Pa van de Spider, bij deze gefeliciteerd!

June 17, 2003

Al Bundy

Persoonlijk vind ik niet dat ik veel overeenkomsten vertoon met Al Bundy, behalve op één punt. Luchiano wees me daar op toen ik de krant zocht. 'Nee hè, moet je nou alweer poepen?', kreeg ik te horen. 'Hoezo', zei ik, 'ik vraag alleen waar de krant is'.

'Ja, maar jij leest altijd de krant als je poept'. De kleine wijsneus had nog gelijk ook. Lezen op het toilet vind ik heerlijk, ik blijf zolang mogelijk zitten, zeg maar tot de bloedtoevoer naar mijn benen zodanig is gestremd dat ze slapen.

Goed voorbeeld doet goed volgen. Luchiano doet precies hetzelfde, hij zit vrolijk bladerend in zijn Donald Duck op het toilet. Zelfs Lucy kan er tegenwoordig tijden doorbrengen, al lezende. Van lezen is nog nooit iemand slechter geworden.

Gisterenavond is Nijhuis.net ge-update. De nieuwe editie van het CasaNews staat online, met daarin de volgende onderwerpen:

  • Harry's Corner met een verslag van een bruiloft in Baku, Azerbadjan.
  • Luchiano's inenting, met traantjes.
  • De Kragtens op Curacao, John, Ingrid & Marco op doorreis naar Haiti.
  • Vaderdag, op zijn Latijns-Amerikaans.
  • Tot Slot, met Spaanstalige songteksten en een download.

    Wellicht kunt u het CasaNews uitprinten en eens meenemen naar het toilet.
    Enjoy!

  • July 24, 2003

    Pedro Picapiedra

    Zoals u wellicht weet ben ik een overtuigd aanhanger van de mijn Toevalstheorie. In combinatie met Kansberekening.

    Wie weet er wat Pedro Picapiedra betekent? Het is de Spaanstalige variant van Fred Flintstone. Mijn Ex E., wat grappig om dat zo eens op te schrijven, vond dat ik sprekend op Fred Flintstone leek. Nou ja, beter in ieder geval dan op Barney Rubble, dacht ik. Ook al is Barney slimmer dan Fred en Betty knapper dan Wilma.

    Vanmorgen keken we met een half oog naar Pedro Picapiedra en tot mijn niet geringe verbazing zei Lucy: 'Kijk, die Fred Flintstone dat is nou precies jouw evenbeeld!'. Door deze opmerking werd de toevalsfactor met de helft verkleind.

    Ik vroeg Lucy naar het waarom. 'Waarom?'. 'Nou, bijvoorbeeld hier in dit stukje, kijk, Fred en Wilma gaan bowlen en Wilma beklaagt zich erover dat haar bowlingbal kapot is, er zitten gaten in. En Fred wordt dan net zo boos als jij!'.

    En dan te bedenken dat wij nog nooit hebben gebowled. Wie lijkt er nog meer op een stripfiguur, dan wel echte persoon?

    About Familie

    This page contains an archive of all entries posted to blogger in the Familie category. They are listed from oldest to newest.

    Economie is the previous category.

    Film is the next category.

    Many more can be found on the main index page or by looking through the archives.

    Powered by
    Movable Type 3.33