Main

April 1, 2013

1 April

Nee, nee, geen 1-april grap van CasaSpider dit jaar. Diana (6) snapt het concept wel, maar moet nog wat werken aan de uitvoering. Haar grap: "Ik heb een roze pen gezien, die roze schrijft. 1 April!"

Dan had ik Luchiano (15) toch beter te pakken. Om een uur of tien kwam hij naar beneden en ging nog ietwat slaperig op de bank liggen. "H, ik zie op het Magister dat je een 5.2 voor je Wiskunde-toets hebt."
Luchiano: "Nee! Hoe kan dat nou?"
CasaSpider: "1 April!"
Luchiano: "Dat is echt ziek, pap".

January 26, 2013

Duits lijkt net op Nederlands

Net voor het avondeten zap ik wat langs de zenders en blijf hangen bij een Duits programma. Bij het horen van de vreemde klanken spitst Diana (6) de oren: "H papa, Duits lijkt net op Nederlands!"

Nu is er een zekere verwantschap tussen beide talen en met Diana's taalgevoel in mijn achterhoofd doe ik een test. Op de televisie wordt gerept over "schne Bilder" ofwel "mooie foto's".

"Nou, wat betekent dan schne Bilder?", vraag ik nieuwsgierig.
Zonder aarzeling antwoordt Diana: "Schudden met die billen".

We hebben nog best een lange weg te gaan.

September 2, 2012

Zwemmen met je dochter

01.09.2012: CasaSpider mag met Diana (6) meezwemmen bij haar zwemles bij Laco Rijen. Klik voor groter.Sinds januari van dit jaar zit Diana (6) op zwemles bij Laco Tropical te Rijen. We zijn nu negen maanden verder en ze kan nog steeds niet zwemmen. Maar dat schijnt normaal te zijn.

Even terug naar mijn eigen verleden, de exacte data weet ik niet meer, maar waarschijnlijk was ik ook een jaar of zes toen mijn zus Monica en ik een keer per week samen met de bus naar het Sportfondsenbad in Eindhoven gingen om te leren zwemmen.

Het was geen succes. 's Avonds in dat natte water. Elke keer weer drijven enzo. Na een aantal weken dreef ik zo goed dat ik een groep hoger mocht. Daar had ik het helemaal niet naar mijn zin en degradeerde vrijwillig terug naar de beginnersgroep. In de zomer gingen we met mijn moeder op de fiets naar het Eurostrand en daar leerden we in een keer of vier zwemmen. Zo kan het dus ook.

Het kan natuurlijk ook zijn dat al die drijflessen een solide basis hebben gelegd. Hoe dan ook, Diana leert zwemmen in een high-tech floating device. Op zaterdag 1 september mocht n ouder met zijn kind meezwemmen en bij ons viel de keus op mij.

Het water was lekker warm, dat was vroeger wel anders. Maar ja, denk ook eens aan de zwemleraren die de hele dag in zo'n bad staan. Diana's juf heet Ingrid en ze kondigde meteen aan dat ze er twee maanden niet is vanwege een stage op Curacao. Mag ik mee? (nee.)

01.09.2012: Diana (6) en CasaSpider rusten wat uit bij de gezamenlijke zwemles van Laco Rijen. Klik voor groter.De kinderen zwommen op hun rug met pipo-voetjes en daarna op de borst, de ouders er braaf achteraan. Met aansluitend een evaluatie en verder was het gewoon gezellig. Luchiano (14) maakte er foto's van, hij droeg een warm vest want hij had het toen al koud.

Het laatse kwartier mochten we vrij zwemmen en spelen. Diana wilde graag op mijn rug en natuurlijk sprongen alle kinderen van de schouders van hun vader, immers moeders doen dat niet. Wij hebben er zelfs een animated gif van gemaakt.

Toen we thuiskwamen blaften we van de honger. Het was een leuke zwemles en Diana vroeg meteen wanneer we weer samen gingen. We zullen zien.

Luchiano verging het wat minder. De hele dag was hij al verkouden aan n neusgat en had last van zijn hoofd en nek. Meteen na het avondeten ging hij zijn bed in. Om acht uur wilde hij naar beneden komen, maar hij kon niet meer opstaan! Dat was wel even schrikken. Gelukkig zat er wel gevoel in zijn benen, alleen geen kracht in de spieren.

We hielpen hem naar beneden en gelukkig ging het na een uurtje weer iets beter. Inmiddels (zondagochtend) is hij alleen nog verkouden. Nu ja, we houden het even in de gaten.

August 13, 2012

Diana's eerste schooldag: Groep 3

Zo, de vakantie zit er weer op. Tenminste voor Diana (6), immers tot ontzetting van ons en verbazing van hem heeft Luchiano (14) nog een hele week vrij. Daar hadden wij niet op gerekend. Diana werd maandagochtend op haar school, de KBS Sint Jozef te Rijen, verwacht en uiteraard waren wij daarbij.

Natuurlijk was er sprake van enige spanning, maar na wat gesprekken met haar pony Starlight en een rondje op de Skippybal had ze er zin in. We arriveerden vroeg waardoor we gemakkelijk konden parkeren en de laatste tweehonderd meter naar school te voet aflegden. Er was voldoende tijd om een paar foto's te schieten:

13.08.2012: Diana (6, rechts) zit naast vriendin Fanne in Groep 3 op de KBS Sint Jozef, het is de Eerste Schooldag. Klik voor groter.Is het niet schattig? Hoofd van de school Cor Zijlmans nam het woord en verwelkomde iedereen en speciaal de kinderen. Hij hield zijn toespraak kort en overhandigde de microfoon aan de zangjuf die het schoollied inzette.

De bedoeling was dat de aanwezigen luidkeels meezongen, maar zelfs bij het refrein lukte dat helemaal niet helemaal. Toen Cor de microfoon weer overnam zei hij: "Gezien het meezingen van vandaag is er het komende jaar nog een heleboel te doen!"

Gelukkig maar. De kinderen moesten zich bij hun juf(fen) verzamelen en daarna samen de klas opzoeken. Diana zit nu in groep 3. Een enorm belangrijke groep, immers nu begint het echte lezen en schrijven en is de tijd van de voormalige kleuterschool voorbij.

Plotseling herinner ik mij mijn eerste schooldag op de Sint Janschool in Valkenswaard. Ik zat achteraan in de klas en alleen een gang scheidde mijn tafel van die van Jannie de Jong. Nog die eerste middag hadden Jannie en ik een conflictje dat eindigde met staand over en weer tuffen. We mochten meteen nablijven.

Die kans acht ik bij Diana een stuk kleiner. Op het schoolplein vond ze al meteen haar vriendin Fanne en in de klas zitten de twee naast elkaar. De namen van de juffen zijn me even ontschoten. Aangezien Diana in een combinatieklas Groep 3/4 zit, zijn er niet minder dan drie juffen om iedereen in het gareel te houden. De hoofdjuf heet Masha, maar uitgerekend zij is met zwangerschapsverlof en wordt door een andere vervangen.

Nu ja, we namen afscheid van Diana die we om kwart voor drie weer op mogen halen. Ze voelt zich helemaal thuis op school en in de klas en zwaaide ons vriendelijk doch beslist uit. Meisje, maak er wat van dit jaar. Immers, als je dat doet kun je voortaan CasaSpider's verhalen zelf lezen. Is dat niet geweldig?

July 24, 2012

Feyenoord Open Dag 2012

Luchiano (14) weigert met mij Studio Sport te kijken en is haast niet mee te slepen naar een wedstrijd van Rijen 1. Diana (6) gaat wel graag mee naar Rijen 1, maar doet dat vanwege de lekkere frietjes en als ze die op heeft vraagt ze wanneer we naar huis gaan. Lucy (??) kijkt wel naar de wedstrijden van het Nederlands Elftal, maar weet voor de rest wel leukere dingen dan voetbal.

Kortom, wij zijn een echt voetbalgezin. Geen wonder dat iedereen stond te springen en te feesten toen ik het goede nieuws bracht dat we naar de Open Dag van Feyenoord gingen. Luchiano: "O nee h, mag ik alsjeblieft thuis blijven?" Lucy: "Het is zeker gratis".

12.07.2012: Feyenoord Rotterdam, Open Dag 2012 en Lucy en CasaSpider zijn erbij! Klik voor groter.Ooit waren er tijden waarin een roedelleider het gemakkelijker had, dat staat vast. Hoe dan ook, zondagochtend om half elf zaten we in de auto op weg naar Rotterdam, geboortestad van CasaSpider. Nu ja, om precies te zijn reden we naar parkeerplaats Beverwaard in/bij Ridderkerk. Daar kon men gratis parkeren en er reden pendelbussen naar de Heilige Voetbaltempel aka De Kuip.

We liepen wat rond De Kuip, bezochten een toilet, kochten Feyenoord-munten die tegenwoordig waardevaster zijn dan de Euro, wisselden die munten weer in voor een biertje en een ijsje en betraden het stadion. Rijkelijk vroeg vonden we vier mooie kuipstoeltjes in vak KK, vlak naast het Ere-terras. Onder het genot van een biertje en prima muziek als het onovertroffen Hand in Hand zagen we hoet stadion zich langzaam vulde.

Zo nu en dan klonk er luid gejuich vanuit Vak-S waar dan vuurwerk werd afgestoken. Regelmatig kwam de Wave voorbij. "De eerste keer dat ik echt met een Wave heb meegedaan", zei Lucy blij. Vanaf een uur of een begon het programma op het veld. Het Feyenoord-embleem werd op de middenstip gelegd en de A1 werkte een training af.

Het was de beurt aan de spelers. Eerst werden de keepers door speaker Peter Houtman op het podium geroepen, daarna de verdedigers, vervolgens de middenvelders en tot slot de aanvallers. O nee, als allerlaatsten kwam de technische staf met trainer Ronald Koeman tevoorschijn. Mooiste moment was toen Ron Vlaar verklaarde af te zien van een mogelijke transfer naar Aston Villa en het komende seizoen gewoon voor Feyenoord uit te komen.

Eerst zien, dan geloven. Zo leek ook Jean-Paul van Gastel te beseffen: "Het is nog lang geen 1 september". Populairste Feyenoord-speler van het moment is toch wel Jordy Clasie. En terecht. Het stadion juichte bij het horen van zijn naam en beantwoordde die scanderend met: "Messi, Messi, Clasie komt eraan!"

12.07.2012: Feyenoord Rotterdam, Open Dag 2012. Diana (6) is in haar nopjes met de nieuwe aanwinsten die uit de helicopter stappen. Klik voor groter.Toen moest het hoogtepunt nog komen. De helicopter met de nieuwe aanwinsten. Iedereen keek naar de lucht, house-muziek vermengd met helicoptergeluiden zweepte het publiek op en daar verscheen de schaduw van de wieken op de grasmat. Het was een schitterend gezicht de helicopter langzaam in De Kuip te zien landen, met die muziek en al dat volk.

Voor zover ik het goed kon zien tenminste, immers ik was druk aan het filmen. Vroeger had je dat grapje dat iemand een hele dag foto's had lopen maken en achteraf het lensdopje nog op de camera zat. Of dat er geen rolletje in zat. Anno 2012 kan dat niet meer, maar voor die malheur is een andere in de plaats gekomen. Wie kent die reclame met het Monster van Loch Ness? Welnu, dat overkwam mij deze keer.

Terwijl ik dacht dat ik druk aan het filmen was stond de camera op standby. Dat ontdekte ik 's avonds toen ik de beelden eens terug wilde zien, maar alleen een heel kort filmpje vond van mijn knie. Enfin, de nieuwe aanwinsten waaronder Ruud Vormer, Lex Immers en Omar El Abdellaoui waren vet onder de indruk van de ontvangst in Rotterdam. Bij ons genoot Diana met volle teugen van de heli.

Het officiele programma was afgelopen en De Kuip stroomde snel leeg. Buiten was het nog steeds enorm druk. Inmiddels was Luchiano's humeur opgeknapt: "Nee, dit was niet de vreselijkste dag van mijn leven" en zette Diana ons op de foto vanaf rij 1.

Tijd om naar huis te gaan. Wij begaven ons naar de pendelbussen waar reeds een lange rij stond te wachten. Engelse toestanden, in positieve zin wel te verstaan. Iedereen wachtte netjes op zijn beurt en voor we het wisten zaten we lekker vooraan in de bus om tien minuten later afgezet te worden bij parkeerplaats Beverwaard. De onbestemd rode Ford Focus had de hele dag in het zonnetje gestaan en was lekker voorverwarmd.

We sloten de geslaagde dag af met een tussenstop bij de McDrive in Oosterhout. O ja, het allerjammerste van de Open Dag 2012 was dat Lee Towers verstek moest laten gaan wegens een recente operatie. Vervanger Paul de Munnik deed zijn stinkende best, maar het Feyenoord-lied (Niets is sterker dan dat ene woord) en You'll Never Walk Alone kunnen echt niet beter gezongen worden dan door onze favoriete Litouwer.

We hebben twee Feyenoord-munten over.
Dat betekent dat we dit seizoen een keer terugkomen in De Kuip.
Promise!

July 15, 2012

Keek op de Week

Zaterdag was Kees van Kooten op televisie met een toespraak voor Gerrit Komrij (RIP) die het tijdelijke met het eeuwige heeft verwisseld. Vandaar de titel voor dit beperkte uittreksel van onze week. In de ochtend van zaterdag 7 juli brak Lucy haar teen, de voorlaatste van haar linkervoet om precies te zijn. Ze wilde nog snel iets uit de slaapkamer halen en knalde met haar voet tegen de hoek van het bed.

Ik belde de Huisartsenpost Oosterhout en maakte me op voor een half uurtje discussiren. Maar het viel mee en we mochten meteen komen. Een aardige dokter (v) hielp Lucy en spalkte de gebroken teen tegen de middelste aan. Van de tenen wordt alleen de grote gegipst, maar die was nu eenmaal niet gebroken. Met de gespalkte teen deed het meteen een stuk minder pijn. Op de terugweg gingen we langs Scapino om twee paar slippers te kopen: Dag hoge hakken!

Dinsdag 10 juli reed ik met Luchiano (14) naar CasasPa en Truus in Valkenswaard. Voetbalvereniging De Valk (eerste klasse) speelde thuis tegen Vitesse en dat is altijd leuk om te zien. Na een heerlijke lasagne van Truus met ijs toe voegde neef Marnix (16) uit Utrecht zich bij ons en reden we naar het stadionnetje. Over de wedstrijd kunnen wij kort zijn, het werd 0-11 voor Vitesse. Feyenoord heeft het moeilijker tegen amateurclubs. In mijn eentje reed ik terug naar Rijen, Luchiano mocht twee dagen bij zijn opa en oma logeren.

14.07.2012: Juwelier Lucardi in Oosterhout schiet gaten in Diana's (6) oren voor twee schattig roze oorbellen. Klik voor groter.Lucy liep moeilijk met haar gebroken teen en zelf heb ik al een maand last van mijn linker enkel. Het is wat! Elke dag fiets ik naar het station in Rijen om de trein naar Den Bosch te nemen. Nu komt er iets geks. Het perron in Rijen is ongeveer 300 meter lang en ik loop altijd helemaal naar het eind om in het allerlaatste overdekte wachthokje plaats te nemen. Daar zit altijd een vrouw met rossig krulletjeshaar.

In Den Bosch komt de achterkant van de trein ongeveer uit bij de trap. De voorkant van de trein, daar waar ik instap, staat zo'n 150 meter verder. Dat betekent nogmaals een flinke trippel, wat niet erg handig is als men last heeft van zijn enkel. Dussss.... Donderdag kreeg ik ineens een inzicht: "Waarom loop ik eigenlijk altijd helemaal naar het eind van het perron als ik vervolgens in Den Bosch dat hele stuk nogmaals moet lopen?"

Toen zag ik 's ochtends in Rijen de vrouw met de rossige krulletjes zitten, in het eerste of tweede wachthokje vooraan op het perron. Ik groette haar en zei: "Ja, dat is een stuk dichterbij". Haar antwoord verraste me: "Nou, ik moet vandaag ergens anders heen." Zo zout heb ik heb ik het zelden gegeten. Dat is net of je vooraan in het vliegtuig eerder op Curacao bent dan als je achterin zit, toch? Enfin, een dag later zat ik ook aan het begin van het perron. Het is gewoon heerlijk om in Den Bosch uit de trein te stappen en meteen de trap op te kunnen lopen. Had ik jaren eerder moeten doen!

Woensdagavond 11 juli kwam er een FaceTime-oproep binnen van CasasPa. Luchiano gaf hem bijles om zijn iPhone optimaler te gebruiken. FaceTime had hij hem al een keer uitgelegd, maar dat was CasasPa vergeten. Ondertussen kreeg ik via WhatsApp een aantal foto's binnen uit een ver verleden. "Ben jij dat, pap?", vroeg Luchiano verbaasd. "Jazeker", antwoorddde ik. "Dat kapsel!", luidde Luchiano's reactie. Vermoedelijk betreft het een foto uit 1975 toen wij op vakantie waren op een boerderij in Freienhagen. Dat moeten we met Luchiano ook eens doen, dan leert hij wat werken is.

Donderdagmiddag 12 juli was ik vrij, speciaal om Diana (6) naar zwemles te kunnen brengen. Ik vroeg aan Lucy of ze meeging, ze was sinds haar gebroken teen het huis niet meer uit geweest. "Okay, ik ga mee", zei ze en deed haar open schoenen met hoge hakken aan. "Is dat wel verstandig?", vroeg ik. "Aaahhh, dit voelt veel beter. Ja, zo kan ik weer goed lopen". Wat een vrouw!

Zaterdag 14 juli was de grote dag voor Diana. Eindelijk kreeg ze oorbellen, met gaatjes in haar oren. We kozen voor juwelier Lucardi in winkelcentrum Arendshof te Oosterhout. Daar werden we uitstekend geholpen door een aardige dame die de toch ietwat gespannen Diana op haar gemak wist te stellen. Met een stift tekende ze een punt op haar oren en haalde daarna haar pistool tevoorschijn. Na de eerste knal keek Diana een beetje bedremmeld, maar gaf verder geen kik. Na de tweede stond ze op en wandelde resoluut de winkel uit. "Even wachten, we moeten nog betalen", zeiden wij.

Het leed was snel geleden en Diana is verguld met haar oorbellen. Inmiddels suddert het vlees in de pan, straks mag ik het snijden. Zal ik me eerst nog even douchen?

June 28, 2012

Afscheid van de juffen

27.06.2012: De kinderen van de Giraffenklas (groep-1+2) van de KBS Sint Jozef in Rijen nemen afscheid van hun juffen. Hier Diana (6) en juffrouw Monique. Klik voor groter.Plotseling zag ik in mijn agenda dat de ouders van Diana (6) woensdag de 27ste van 11:15 tot 12:15 op de KBS Sint Jozef verwacht werden voor het afscheid van de juffen. De ouders van Diana dat zijn wij en de juffen heten Liesbeth (blond) en Monique (bruin). Diana heeft in de Giraffenklas Groep-1 en Groep-2 doorlopen. Volgend jaar begint het echte werk, met lezen en schrijven en zo: Groep-3!

De kinderen van Groep-1 waren de klas uitgejaagd waardoor er genoeg ruimte was voor de kinderen van Groep-2 en hun ouders. De juffen hadden voor ieder kind een mooie foto met achterop een gedicht en wat persoonlijke noten. Elke foto werd apart behandeld. Bij Diana stond er lief, aardig, grappig, zorgzaam en betrokken op. Daar kan ik mij wel in vinden.

De juffen kregen op hun beurt een kado van de ouders, het was iets van een haardvuur voor op tafel. Je kunt tegenwoordig niet meer zonder. Ook was er voor Liesbeth en Monique een omgekeerd vriendenboek, waarbij de kinderen dingen over de juffen op hadden geschreven of liever gezegd op hadden laten schrijven.

Het laatste onderdeel van de bijeenkomst was een snoepveterwedstrijd tussen de kinderen en een van hun ouders. In het midden van de snoepveter zit een knoop. De ouder steekt de ene kant van de veter in zijn mond, het kind de andere en beiden beginnen met de handen op de rug zo snel mogelijk te eten. Wie het eerst bij de knoop is heeft gewonnnen. Vreemd genoeg won in alle gevallen het kind. Met broccoli of sperciebonen was het vast een ander verhaal geweest.

Tot slot werden de werkmappen als resultaat van een jaar lang tekenen, knutselen, lezen etcetera tevoorschijn gehaald. Die kregen de kinderen mee naar huis. We namen afscheid van de juffen, immers daar was het om begonnen, en reden naar de C1000 om wat ontbrekende dingen in te slaan. Later die dag, tijdens Portugal-Spanje, nam Bert van Marwijk afscheid van het Nederlands Elftal Maar dat is toch anders.

Haar eerste twee jaren op de KBS Sint Jozef heeft Diana met veel plezier doorlopen. De juffen hebben daar een belangrijke rol in gehad en daarom ook namens mij: Juffen, hartelijk dank voor jullie goede zorgen!

June 3, 2012

Met Brabant Water (PV) naar de Efteling 2012

Elk jaar gaan wij naar de Efteling. Tot dusverre gebruikte ik daar mijn Airmiles-punten voor. Sinds de donkerzwarte Volkswagen Jetta lease-machine niet meer in mijn bezit is werd het ineens een stuk lastiger de benodigde Airmiles in de wacht te slepen. Gelukkig is daar de Personeelsvereniging van Brabant Water die een mooie aanbieding had om met het gezin naar de Efteling te gaan.

02.06.2012: Diana (6) en Lucy delen een suikerspin in de Efteling. Klik voor groter.Om iets over tienen meldden wij ons bij de Brabant Water-stand, links voor de ingang, om de entreebewijzen in handen te krijgen. Daarna duurde het nog zeker twintig minuten voordat we het park konden betreden, grote genade wat een drommen mensen stonden daar te dringen. Misschien had het ermee te maken dat het uitgerekend op deze zaterdag 2 juni 2012 zulk mooi weer was? Of misschien had het ermee te maken dat de nieuwe attractie Aquanura voor de tweede dag geopend was? Wie zal het zeggen, in ieder geval was het tamelijk druk.

Lucy had het plan opgevat om die dag "locuras" (gekkigheden) te doen.
"O ja?", vroeg ik belangstellend. "Ga je dan bijvoorbeeld staan in het karretje van Joris en de draak?"
"Nee oen!", antwoordde Lucy. "Ik bedoel gekke gezichten trekken en mijn tong uitsteken, dat soort dingen."
Aha.

Een ander plan was dat we dingen gingen doen die we niet eerder gedaan hadden in de Efteling. Zo hadden we de show van Raveleijn -Waar Raven Ruiters zullen zijn- nog nooit gezien. Onze verwachtingen waren niet zo hoog gespannen, het voordeel daarvan is dat het niet snel tegenvalt. Dat klopte. De muziek, de paarden, de raven, de dames en niet te vergeten de vuurspuwende draak met de vijf koppen, dat alles maakte de show de moeite waard. En wat moet het toch heerlijk zijn een knappe vrouw in een ijzeren kooi op te sluiten, jaaah!

Voor Raveleijn waren we trouwens in de Pagode, dat ding dat een paar honderd meter opstijgt en van waaruit men een mooi overzicht over het park heeft. Ook een attractie waar we nooit eerder met het gezin in waren geweest. Later die dag tilde Lucy in het kader van haar locuras die Pagode eigenhandig op, hetgeen een hele prestatie is.

Toen we in augustus 2011 de Efteling bezochten was Diana (6) 1 meter 11 groot. Diverse attracties waren hierdoor taboe voor haar en vooral de Vogel Rok had een bijzondere aantrekkingskracht. Inmiddels is zij 1 meter 19 lang en die ene centimeter smokkelt zij er wel bij: "Ik doe gewoon mijn schoenen met hakjes aan". Toen we van Raveleijn naar de Vogel Rok liepen was ze ineens niet meer zo heldhaftig. "Nee, straks wil ik pas in de Vogel Rok".

02.06.2012: Diana (6) en Luchiano (14), de Map Meister, in de Efteling. Klik voor groter.Daarom liepen we naar Droomvlucht. De rij was niet zo gek lang. Toen riep een medewerkster om dat er een storing was, de zoveelste keer bij Droomvlucht. Snel baanden wij ons een weg naar buiten en gingen alsnog naar de Vogel Rok. Diana zat naast Lucy en ik naast Luchiano (14). Tijdens de woeste rit checkte ik mijn mail en deed een potje Wordfeud. Des te vreemder dat Luchiano mij een paar keer verzocht op te houden met schreeuwen, hij vond het gnant.

Na afloop had ook Diana commentaar op mijn geschreeuw, maar ik kon mij daar niets van herinneren. Bij het bekijken van de foto's zagen we wel een man met zilverkleurig haar in doodsangst met gesloten ogen die met enige fantasie op mij leek. Nee, dan kijkt Diana een stuk blijer tussen de poten van de gevaarlijke vogel.

Jammer genoeg was de kookpottenattractie met dat prachtige muziekje dicht wegens onderhoud. Gelukkig ging het muziekje gewoon door. De kinderen kregen zin in een suikerspin, een gewone voor Diana en een joekel voor Luchiano. Een van de leukste dingen vinden wij de Piraa omdat het verloop van de vaart enigszins onvoorspelbaar is. Soms wordt men gewoon nat en soms kletsnat, het ligt er maar net aan hoe de banden draaien.

In het kader van Lucy's locuras-project stak zij haar hoofd in de kont van een totempaal. "Wacht maar, jij komt straks aan de beurt", waarschuwde zij mij. Er ontstond enige discussie over het volgende evenement. De jonge, onstuimige Luchiano wilde naar de Vliegende Hollander. Lucy had daar geen greintje zin in en ik hield mij op de vlakte. We besloten het te laten afhangen van de lengte van Diana. Als zij erin mocht gingen we met zijn allen. Warempel, Diana slaagde voor de test met haar 1.19 meter en kreeg een echte Python-stempel op haar hand. Nu moesten we wel.

Gek genoeg was het juist Diana die ineens bang was door de geluiden en de duisternis van de Vliegende Hollander. Een beetje praten en afleiden hielp en toen we eindelijk in de boot mochten had ze er veel zin in. Lucy en ik een stuk minder. Toen de boot helemaal boven was en uit de grot kwam, zag ik alleen een blauwe hemel. "Dit was dus mijn leven, goodbye", ging er door mij heen maar toen doken we naar beneden, hingen half opzij en werden door buitenaardse krachten haast de boot uitgeslingerd. Het laatste heuveltje met de splash in het water was daarentegen een peulenschil.

Ook Luchiano heeft zich ontwikkeld sinds ons vorige bezoek aan de Efteling. Was hij vorig jaar bijna zo groot als zijn moeder, tegenwoordig is hij een halve kop groter. Alleen door haar hoge hakken, mijn complimenten om daar een hele dag op rond te lopen, kan Lucy op gelijke hoogte komen. Belangrijker nog dan zijn lengte is Luchiano's persoonlijke ontwikkeling. Hij gaat meer en meer zijn eigen gang en waar hij ons vorig jaar als Map Meister extra kilometers liet maken, wist hij deze keer verbazingwekkend goed de weg. Aangezien Lucy en ik onze leesbrillen niet bij ons hadden, waren we qua kaartlezen op Luchiano aangewezen en dat beviel zoals gezegd uitstekend.

02.06.2012: De Spiders zien Aquanura in de Efteling op de tweede dag van haar bestaan, heel mooi! Klik voor groter.In de namiddag hadden we allemaal zin in een tweede ritje Piraa, echter was het inmiddels zo druk in het park dat de rij te lang was. We gingen het Sprookjesbos in, dat bos dat geterroriseerd wordt door kinderwagens en geen tussentijdse uitgang kent. Hoe schattig keek Diana uit een raampje en hoe zoet was Lucy's wraak toen zij mij dwong plaats te nemen op een hekje met mijn hoofd tussen de benen van Langnek, die daar overigens niet vrolijker van ging kijken.

Precies als een jaar eerder was Diana met geen duizend paarden over te halen om op de bewegende tegel bij de trol te gaan staan. Die tegel is voor haar wel het engste onderdeel van het hele park. We hebben het echt op alle manieren geprobeerd, maar ze gaf geen krimp. Voor ons is het nu een running-gag: "Diana, we zetten je op een tegel hoor!"

Inmiddels begon Lucy een beetje in de war te raken aangaande haar locuras aangezien ik de twijfelachtige eer had daarin steeds meer de hoofdrol te mogen spelen. CasaSpider op een paddenstoel, embarrassing! Gelukkig was er zo nu en dan wat afleiding in de vorm van levende sprookjesfiguren, zoals de verrukkellijke Roodkapje. Toen ik even op een bankje zat om een appeltje te eten kwamen er twee sprookjesfiguren op mij af: "Oei-oei, een appel. Wat gevaarlijk! Wie heeft die aan u gegeven?"
CasaSpider: "Een oude heks."
Sprookjesfiguren: "Oh, dan kunnen we straks weer een glazen kistje laten maken."
Op dat moment kwam Lucy eraan. CasaSpider: "Kijk, zij heeft mij die appel gegeven!"
Sprookjesfiguren: "Ahum... is dat die oude heks?"

Eindelijk, eindelijk kwamen we bij de Sprookjesboom die een hypnotiserende uitwerking heeft op Diana. De Sprookjesboom is een interactief gebeuren, er staat een apparaat met een microfoon waarin kinderen hun naam en hun leeftijd kunnen inspreken. De boom anticipeert daarop en vraagt ook of ze het verhaal van Assepoester of van de draak willen horen. Diana wist een plekje achter de microfoon te bemachtigen. Waar ze normaal met een duidelijke, luide stem spreekt, verandert dit bij telefoongesprekken vaak in iets van mie-mie-mie (heel zachtjes). Zo ook bij de microfoon van de Sprookjesboom die niet kon ontcijferen hoe ze heette, hoe oud zij was en welk sprookje ze wilde horen. Een verbeterpunt voor volgend jaar.

02.06.2012: Na Aquanura wil de Prinses met de Gouden Bal graag op de foto met Prinses Diana (6). Klik voor groter.Om kwart voor zes waren we bij de ingang van het park waar Aquanura om klokslag zes uur begint. De eerste rijen langs de hele plas waren bezet, toch was het uitzicht redelijk. Aquanura is een mooie show met mooie muziek waarbij de fonteinen ingezet worden als balletdansers. Het gedoe met de gouden bal ging enigszins aan mij voorbij, totdat Lucy na afloop zei: "Kijk, daar is die prinses met de gouden bal. Ga eens gauw een foto met Diana maken!"

Daar had Diana wel oren naar. Tot mijn schrik zag ik een hele rij voor de prinses staan, maar daar trok Diana zich niet veel van aan. Voor ik het wist stond ze al naast de prinses. Net op tijd had ik de camera in de aanslag en zo zijn beide prinsessen voor de eeuwigheid vastgelegd.

Nadeel van Aquanura was dat veel bezoekers nu tot het einde bleven en gelijktijdig naar huis wilden. We hebben zeker twintig minuten vastgestaan op de parkeerplaats en waren om kwart voor acht thuis. Een dag eerder had Lucy al een grote pan soep klaargemaakt, dat was werkelijk de ideale maaltijd op dat moment. Moe en voldaan zagen we hoe het Nederlands Elftal de uitzwaaiwedstrijd tegen Noord-Ierland met 6-0 won. Een dag later, zondag, regende het pijpenstelen. We hebben in alle opzichten geluk gehad.

Wie nog meer foto's wil zien van het jaarlijkse uitstapje van de Spiders naar de Efteling, die kan het album Efteling 02.06.2012 openen. Tip: druk op F11 voor full screen. Enjoy!

May 6, 2012

Diana Ilka 6 jaar

05.05.2012: Diana Ilka wordt zes jaar op Bevrijdingsdag. Klik voor groter.Op 5 mei 2012 ook bekend als Bevrijdingsdag is Diana Ilka ZES JAAR geworden. Meisje, van harte gefeliciteerd. Stonken we vorig jaar naar paard, het project van dit jaar is genaamd De Trampoline. Vrijdag heb ik een dagje vrij. Nu ja, vrij. Er moet van alles gekocht worden en we beginnen met een trampoline, immers dat is het project.

Bij Karwei in Dongen is een aanbieding en daar gaan we op af. De aanbieding bestaat eruit dat men een 20% kortingssticker op een willekeurig artikel, bijvoorbeeld op een trampoline, mag plakken. Die kortingsstickers hebben we echter niet bij ons. Geen probleem, men kan ze bij de informatiebalie ophalen. Toch kijkt de dame achter de balie niet echt blij als ik om een extra velletje vraag.

Een andere dame helpt ons met de trampoline. Die staan op een stelling in het magazijn. "Doe er maar een van 3.05 meter", zeg ik. Even later komt er een flink pakket aan dat behoorlijk wat weegt. Het past allemaal net in de Focus, inclusief alle passagiers. Diana (toen 5) moet voorin bij haar moeder op schoot en Luchiano (14) ligt languit naast het trampolinepakket. Uiteraard leg ik dit vast voor het nageslacht, hetgeen vreemd genoeg niet leidt tot uitzonderlijke blijdschap bij het slachtoffer.

We leveren de trampoline thuis af en doen de andere inkopen. Als we weer thuis zijn kan Lucy zich haast niet bedwingen de trampoline "even" in elkaar te zetten. Gelukkig gaan we eerst eten. 's Avonds zet ze samen met Luchiano de palen van het vangnet in elkaar. Dat gaat vrij gemakkelijk. Ook het winkeltje voor de Albert Heijn mini's is zo in elkaar gezet, zolang ik me er maar niet mee bemoei.

05.05.2012: Na het zingen is er taart op de zesde verjaardag van Diana Ilka. Klik voor groter.We knutselen ook nog een Zes in elkaar om op Diana's kroon te plakken. Lucy heeft de Zes in haar handen en luttele minuten later zegt ze: "H, waar is die Zes?" We speuren de hele woonkamer af, maar kunnen het vermaledijde ornament niet vinden. Hoe kan dat nu? Er zit niets anders op dan een nieuwe te maken. Voor het naar bed gaan blazen we 180.000 ballonnen op.

Zaterdag is de grote dag. Diana is opgewonden en blij met de ballonnen. De trampoline ligt nog steeds in de doos, maar Lucy belooft haar om hem na de zwemles in elkaar te zetten. We zingen de traditionele verjaardagsriedel in het Nederlands, Engels, Spaans en Papiaments en snijden de door Diana uitgekozen taart aan. Hij is heerlijk!

Verder spelen we wat met de ballonnen. Diana is dolblij dat ze zes jaar is en wil zien of ze ook gegroeid is. Ze gaat naast Lucy staan en ziet dat ze boven haar borsten uitkomt. "Ja, ik ben gegroeid want ik ben hoger dan je tieten!", roept ze uit. "Nee, je bent helemaal niet gegroeid. Mama's tieten hangen lager", luidt het sympathieke commentaar van Luchiano.

Ondertussen komt Lucy met mijn sokken van gisteren aanzetten. "Kijk eens naar jouw sokken", zegt ze. Wat blijkt, aan de onderkant plakt een groene Zes. Die is inderdaad moeilijk te vinden als je hem onder je voet hebt zitten. Met zijn allen gaan we naar de zwemles. Diana houdt haar kroon zo lang mogelijk op, alleen niet bij het drogen van haar haar. Thuis hebben we honger. Het regent een beetje, niet echt het moment om aan de trampoline te beginnen en daarom doen we eerst de boodschappen.

05.05.2012: Diana Ilka krijgt een trampoline voor haar zesde verjaardag en springt hier met haar broer Luchiano (14). Klik voor groter.Als we gegeten hebben verdeelt Lucy de taken: "CasaSpider, jij gaat afwassen en Luchiano en ik zetten de trampoline in elkaar". Voor alle partijen is dit het beste. Ik kijk nog een beetje televisie en wil me net opmaken om aan de afwas te beginnen als Luchiano binnenkomt: "Pap, kom eens even helpen!" Ha, toch fijn dat men beseft dat je nog enig nut hebt ook al is het niet voor het intellect maar voor de brute kracht.

Nu volgt een technisch stukje. De ring van de trampoline bestaat uit zes gebogen pijpen. Aan elk van die pijpen moet n T-stuk bevestigd worden waar uiteindelijk een poot in gaat. Voor het bevestigen van de T-stukken moet men aardig wat kracht zetten maar dat is nog niets vergeleken met het aanbrengen van de poten. Wij proberen de poot in het half openstaande T-stuk te draaien, maar dat lukt geen mens. Zelfs ik zie nog dat dat nooit kan en concludeer: "Domme constructiefout!"

Lucy besluit met een gebogen pijp, een T-stuk en een poot bij de buren aan te bellen. Die hebben een gigantische trampoline in hun tuin staan en derhalve ervaring in huis. Buurman Michel is alleen thuis en biedt aan om te helpen. Ook hij kijkt even vreemd op van de constructie, maar ziet ineens het licht: "Aha, die poot moet niet in het T-stuk, maar je moet het T-stuk met de tang samendrukken en de poot er overheen schuiven!"

Inderdaad gaat dit een stuk eenvoudiger en hebben de domoren toch geen constructiefout begaan. Wel is de handleiding van abominabele kwaliteit. De grootste uitdaging is vervolgens het spannen van de springmat. Dit vereist bovenmenselijke krachten maar lukt uiteindelijk ook. In gedachten hoor ik de vrouw van de Karwei nog zeggen: "Oh, het is heel gemakkelijk in elkaar te zetten. Gewoon wat buizen in elkaar schuiven en de veren aan de mat haken." Jaja, komt u dat maar eens even demonstreren mevrouwtje.

05.05.2012: Diana Ilka zes jaar en trots in haar AH mini-winkeltje. Klik voor groter.We vormen een goed team met zijn vieren. Michel bekijkt de zaak en voert het grootste gedeelte uit, Lucy heeft regelmatig een goed idee en corrigeert het een en ander, Luchiano steekt een helpende hand toe vanaf de mat en ik loop lekker in de weg.

Het is gewoon ongelofelijk, maar niet veel later staat de gehele constructie en hebben we geen materiaal over in de doos. Diana staat binnen met haar neus tegen het raam gedrukt en kan haast niet wachten om te springen. Maar eerst hebben we een proefkonijn nodig. "Luchiano, ga springen", roept Lucy.

Gespannen kijken wij toe of de hele zaak niet spontaan in elkaar klapt. Wonder boven wonder gaat alles goed en mag Diana er ook op. Na gedane arbeid is het tijd voor een biertje en blijft Michel gezellig bij ons zitten. Zondagochtend wil Diana meteen weer op de trampoline. Tot nu toe is het een schot in de roos en we hebben een jaar de tijd om een kado voor haar zevende verjaardag te bedenken.