CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Ons romantische nachtje in het hotel was geen doorslaand succes. We aten in een Haitiaans tentje aan de Malecon en het eten smaakte ons beiden niet geweldig. Ik was nogal aan het hoesten en die situatie verergerde snel. In het casino van het Sheraton hotel voelde ik me niet lekker en dat helpt niet bij het spelen. Lucy vermaakte zich met Caribbean Poker, een uitgeklede versie van het echte werk. Om een uur of een sliepen we al in het Señorial hotel. Neen, het was geen succes.

Zaterdag voelde ik me nog beroerder maar we moesten naar Capotillo om Lucy's oom Maximilo te bezoeken. Oom Maximilo is naar schatting 80 jaar oud en homoseksueel. Hij is een belangrijke oom voor Lucy want zij heeft van haar 8e tot haar 16e bij Maximilo gewoond. Hij was erg streng en leerde haar onder andere heel goed strijken. Voor de zekerheid had Lucy haar vader Henrique gevraagd ook te komen.

Oom Maximilo ontving ons met een pan vol gesneden fruit in zijn handen. De man bezit een groot huis dat hij grotendeels verhuurt. Zelf woont hij in een klein kamertje en heeft de beschikking over een klein plaatsje buiten. Hij stak direct van wal over zijn financiën. Hij is een tikkeltje vrekkig en de uitgave van iedere peso doet hem pijn in zijn hart. We konden hem maar moeilijk verstaan, zijn ondergebit bestaat uit drie, vier stompjes en tijdens het praten lepelde hij de pan met fruit leeg. De langzame armgebaren, het vooruitgestoken ondergebit en het sproeiende fruitsap deden me aan Jurassic Park denken.

Toen de pan eindelijk was leeggelepeld stond oom Maximilo op, gooide er uit een blik wat water in, pakte twee lapjes en begon de pan nauwgezet te poetsen. Het schoonmaken van een lepel en een pan nam zeker 15 minuten in beslag. Maximilo heeft last van allerlei kwaaltjes, een daarvan is pijn in de nek. Hierdoor kan hij niet goed bukken. Lucy inspecteerde de keuken en was even later bezig de koelkast uit te mesten en schoon te maken. In de tussentijd werden de nieuwtjes over de bewoners in de directe omgeving uitgewisseld. Bijna niemand verhuist daar, de mensen zelf zeggen dat men niet uit Capotillo weg kan. Het is een van de allerslechtste wijken van Santo Domingo, gelukkig woont Maximilo aan de rand. Taxichauffeurs komen er niet, toen wij Apollo Taxi belden werd tot twee maal toe de verbinding bruusk verbroken.

Lucy vroeg haar vader om in de straat een taxi te zoeken. Even later kwam hij terug, een oude bekende van Lucy is taxichauffeur en bracht ons met plezier weg. Toen we eindelijk thuis waren viel ik als een blok in slaap totdat de hoest me weer wekte. De zondag, de maandag en de dinsdag heb ik afwisselend hoestend en slapend doorgebracht.

Lucy was bijna iedere dag met Leoncia op pad voor haar analysis (onderzoeken). Tevens zocht zij een dokter voor de operatie van Leoncia. Een arts uit het openbare ziekenhuis wilde dat wel doen, maar dan in zijn eigen kliniek. Lucy vroeg hem hoeveel het moest kosten. "Kom dinsdag maar langs, dan praten we." Dinsdag gingen Lucy en Leoncia bij dokter B. langs en moesten meer dan een uur wachten. In plaats van een bedrag te noemen begon B. een hele rits vragen te stellen, dezelfde vragen die hij eerder in het openbare ziekenhuis gesteld had. Het bleek een manier om een duur consult in rekening te kunnen brengen. Ook zijn offerte om te opereren viel erg duur uit. "En dan moeten er geen complicaties optreden."

Leoncia was kwaad. "De medici hier maken een einde aan de menselijkheid" luidde haar oordeel. Het is inderdaad geen mooie zaak dat medici mensen uit de openbare ziekenhuizen (met lange wachtlijsten) weglokken naar hun eigen klinieken om ze daar veel geld uit de zakken te kloppen. Overigens moet de familie voor alle bijkomende kosten opdraaien. Als er bloed nodig is dient dat gekocht te worden, hetzelfde geldt voor eten en soms zelfs lakens.

Neef Jonathan vond donderdag een kliniek in Los Minas waar Leoncia snel geholpen kon worden. Lucy sprak met de ziekenhuisdirecteur en kwam een heel redelijk bedrag overeen. Het enige rare was dat het ziekenhuis helemaal geen patienten had. Een beetje spooky. Vrijdag om 12 uur was het zover. Lucy en een aantal familieleden waren in het ziekenhuis aanwezig, de anderen wachtten met mij thuis in spanning af. Leoncia's eierstokken en baarmoeder werden verwijderd en er was ook nog een spiraaltje dat er meer dan 20 jaar zat. De arts schrok van hoe het eruit zag.

De operatie lijkt goed te zijn verlopen, het gevaar is gezien de eufemistisch gezegd matige hygiene echter de kans op infecties. Vandaag, zaterdag 26 juli, bezochten we Leoncia in de Clinica La Humanitaria. Na de verhalen van Lucy dat de dokter zijn spullen uit een zwarte plastic zak haalde en nog vroeg of er wel een gloeilamp was viel de situatie in het ziekenhuisje mij alleszins mee. Het was nog geen 24 uur na de operatie maar Leoncia kon alweer in een stoel zitten. De bedoeling is dat zij zondag of maandag naar huis mag. Diverse keren bedankte ze ons, zo groot is haar opluchting dat ze eindelijk is geopereerd. Maandag vertrekken we naar Nederland en zonder Lucy had Leoncia er een hard hoofd in dat het ooit zou lukken.

Ja, vakantie is net een zak chips. In het begin denkt men die komt nooit op maar voor men het in de gaten heeft veegt men met een natgelikte vinger de laatste kruimels bij elkaar. En de film? De film gaat gewoon door. Van het leven in Santo Domingo naar de stilte in Rijen. Blijf kijken!

Posted by CasaSpider at 2:21 PM | Permalink | Comments (12)

Een post geinspireerd door de reacties op de vorige, gemakkelijker kan men het mij niet maken. Veel vragen in de reacties die soms gemakkelijk (Pascale, natuurlijk had Lucy tijdens het wachten hoge hakken aan!) en soms minder gemakkelijk zijn te beantwoorden. Zoals bijvoorbeeld wat de film met mij doet, een film waarvan niemand de afloop kent.

Eenvoudiger voor mij is te schilderen hoe ik de dagen hier beleef. En of ik dit allemaal had voorzien. Ja, ik wist precies wat er stond te gebeuren. Lucy heeft vanzelfsprekend veelvuldig telefonisch contact met de familie, ze vragen haar voor alles om raad. Bij wijze van spreken of men roze of wit toiletpapier moet kopen.

Wat ik niet wist is hoe het leven in huis bij de familie zou zijn, immers dit was de eerste keer. Voorheen sliepen Lucy en ik altijd in een hotel en gingen een weekje op stap naar badplaats Sosua of elders. Luchiano (10) lieten we achter bij zijn oma Leoncia. Deze keer verblijven we dus in huis bij de familie. Ik vind het geweldig. Ze zijn allemaal ontzettend aardig en ik moet er elke dag voor vechten om geen voorkeursbehandeling te krijgen qua eten en dergelijke.

Okay, het kopje koffie dat Leoncia me iedere morgen om zeven uur brengt als ik op het stenen muurtje buiten aan het schrijven ben mag natuurlijk wel. Het grote voordeel is dat we elkaar veel beter leren kennen. Elke ochtend gaan we een uurtje zwemmen in de zee die direct achter de snelweg ligt. Mijn vaste bewaker Monchi (23), neef Junior (18), Luchiano, Fernando (9) en Smerlin (6) vormen met mij de vaste zwemploeg, zo nu en dan aangevuld met Nathaly (10) en Lucia (12).

In wisselende bezetting gaan we terwijl Lucy elders haar dingen regelt naar plaatsen als het MegaCentro in Los Mina, El Conde of Plaza Lama in La Duarte. Behalve bij het bepalen wie er mee mag gaat het allemaal heel relaxed en gezellig. Bovendien word ik geen sekonde uit het ook verloren, dit ter geruststelling van Lucy. Zojuist liep ik namelijk wel alleen door El Conde (het kon niet anders) en werd direct aangesproken door een knul die mij naar een discotheek met naakte vrouwen wilde leiden. Het idee zeg!

Het vervoer is een verhaal apart. Onze wijk La Caleta ligt op ongeveer 20 kilometer van Santo Domingo. Heen nemen we altijd de Guagua, een busje waar officieel ongeveer 20 personen in kunnen maar in de praktijk wel het drievoudige. De rit kost 30 pesos per persoon, ongeveer 60 eurocent. Meestal gaan we met een man of vijf, zes dus dat komt neer op 3 euro. De Guagua heeft La Duarte als eindpunt, van daaruit nemen we een taxi naar El Conde. Die komt op 200 pesos (4 euro). Terug hebben we vaak geen zin om eerst met de taxi naar het busstation in La Duarte te gaan en daar nog eens de overvolle Guagua te nemen. Het alternatief is een taxi direct naar La Caleta, dat komt over het algemeen op 500 pesos (10 euro). Over het algemeen, want als men mij de onderhandelingen laat doen is de prijs beduidend hoger.

Toch beschouwen mijn medepassagiers me al als een echte Dominicaan. Als de cobrador, degene die in de bus het geld int en de lege plaatsen in de gaten houdt, langskomt en we zijn met zijn vijven dan zeg ik met luide stem: "Cobra ciento cinquenta!" ofwel je mag 150 pesos innen. De cobrador van vandaag dacht me een poot uit te kunnen trekken. "Jullie zijn met zijn vijven? 5 maal 30 is anders niet 150!" "En of dat 150 pesos is!", blafte ik en keek de man daarbij vuil aan. Achter in de bus lachten Lucy en de anderen. Nu had ik een paars t-shirt aan (neen, dat is niet mal) en paars is dé kleur van Leoncia en tevens de partijkleur van de PLD van president Leonel Fernández. Leoncia kan het ondanks haar leeftijd niet laten om met iedereen ruzie te maken en dus riep Lucy met luide stem "Leoncia!" naar mij.

Ja, dat is lachen. Voor vannacht hebben Lucy en ik een hotelkamer geboekt in het Señorial hotel vlakbij El Malecon, de uitgaansboulevard. Dat was een andere vraag uit de reacties, heeft Lucy wel een beetje vakantie? Neen, tot nu toe is het rennen, discussieren en zwoegen. Maar wie Lucy een beetje kent weet dat dat eigenlijk haar leven is. Vanavond is het tijd om samen te genieten, straks drinken we met Monchi, Lucia (de kleine), Miguelina en Lucy een paar Presidentes bij Paco's in El Conde. Daarna gaan de anderen naar huis en wij naar ons hotel. Het idee is om te gaan eten aan de Malecon en daarna een casino te bezoeken. Het wordt onze eerste nacht zonder Diana (2) maar eens moet de eerste keer zijn.

Ik wil nog even ingaan op het commentaar van Cyberjunk. Ja, het is ten hemelschreiend dat dingen geregeld moeten worden met smeergeld. Het is echter niet het geld alleen, immers geld kunnen we opsturen. Het gaat om de moeite en de energie die erin gestoken moet worden om dingen te regelen. De enige die dat echt goed kan in onze familie is Lucy. Als we voorheen dingen moesten regelen, ik kom al sinds 1998 in de Dominicaanse Republiek, en ik zag de lange rij waar we in moesten plaatsnemen dan zonk de moed me al in de schoenen. Lucy's uitgangspunt is echter dat zij er niet voor geboren is om in de rij te staan. Ik als suffe automatiseerder helaas wel. Lucy passeert de soms 100 meter lange rij gezwind op haar naaldhakken en schuift de bewaker 100 pesos toe. Even later wordt zij binnen gewenkt.

Zo werkt het in de wereld. Een wereld die per definitie onrechtvaardig is. Donderdag ging Lucy voor de derde keer naar het ziekenhuis met haar moeder en het einde is nog niet in zicht. Eerst wilde de bewaker niemand doorlaten, alleen de spoedgevallen. "Buk en doe of je vergaat van de pijn", zei Lucy tegen haar moeder. Als een kreupele oude vrouw met een gigantische bochel mocht Leoncia verder. Achteraf moest ze erom lachen. Terwijl Lucy aan het wachten was zag ze een jonge vrouw die het geld voor de analysis (testen) niet kon betalen. "Alsjeblieft, neem dit. Meer heb ik niet meer", smeekte ze de verpleegster die onverbiddelijk bleef. Lucy kon het niet aanzien en heeft toen de resterende 250 pesos voor haar betaald.

Door ervaringen leert men en ziet men dingen anders dan van op een afstand. Wie de armoede kent in landen als de Dominicaanse Republiek, Guatemala, Bolivia, Haiti en noem ze allemaal maar op... die kijkt anders aan tegen mensen als Fidel Castro en Hugo Chavez. Dan ziet men (hopelijk) in dat arme mensen ook recht op gezondheidszorg en onderwijs hebben. Vrijheid is een mooi woord, ik heb het al vaker gezegd maar zonder geld bestaat er geen vrijheid. Donderdagochtend zaten Sugey (26) en ik te wachten in de Nederlandse Ambassade, Sugey wil een visum om naar Nederland op vakantie te komen. Daarvoor moet ik garant staan en allerlei salarisstroken overleggen. En dan nog is het maar zeer de vraag of ze niet wordt afgewezen. De kosten van 35 euro is men sowieso kwijt. Vrijheid?

Laten we niet somber afsluiten, de vakantie in de Dominicaanse Republiek en het leven bij Lucy's familie in La Caleta is voor mij in een woord een ervaring om nooit te vergeten. Ik voel mij hier gelukkig. Het probleem van Jeroen Jansen van de echtgenoot van de vrouw die alles regelt en zich de vakantie anders voorstelt begrijp ik goed maar speelt bij mij absoluut niet. Behalve wellicht de onmacht die zijn Curacaose vrouw voelt als ze in Nederland is en ver van haar familie.

Hoogste tijd om naar Paco's te gaan voor een grote, groene fles Presidente. Dat is geen sluikreclame voor de film maar gewoon erg lekker. Blijf kijken!

Posted by CasaSpider at 4:54 PM | Permalink | Comments (26)

Op Curacao en in Nederland doet Lucy met alles mee, drinkt een biertje, doet een dansje en wat dies meer zij. In de Dominicaanse Republiek is zij een heel ander mens. Ook daar drinkt zij een biertje, doet een dansje en wat dies meer zij maar hier is zij tevens de spil van de familie. Een familie die voor de ene helft in Sabana Perdida woont (haar vader c.s.) en voor de andere helft in La Caleta (haar moeder c.s.).

Het huis waar haar vader in woont is van Lucy en dat geldt ook voor de acht appartementjes die op hetzelfde terrein staan en die verhuurd worden. Daar moet men zich overigens niet te veel van voorstellen, het zijn kleine kamers waar soms vier of vijf mensen in wonen. Sabana Perdida is een arme wijk. Het huis en de appartementen hebben dringend onderhoud nodig. Lucy praat met haar vader en sommige huurders en bepaalt de prioriteiten. Een aantal zinken dakplaten moest direct vervangen worden, er zaten tamelijk veel gaten in.

We logeren bij Leoncia, Lucy's moeder, dus het is logisch dat er daar meer aan de hand is. Leoncia had geen koelkast en dat is best lastig in een warm land ook als er regelmatig geen stroom is. Het toeval wilde dat Leoncia op donderdag 10 juli jarig was, bij de Plaza Lama in La Duarte hebben we een mooie koelkast voor haar gekocht.

De koelkast moest nog wel naar La Caleta worden vervoerd. Tegenover de uitgang van Plaza Lama staan mannen met bestelwagens die tegen betaling het vervoer voor hun rekening nemen. Sugey had een mooie prijs afgesproken. Toen puntje bij paaltje kwam zeiden de mannen dat er nog twee andere apparaten mee gingen die eerst afgeleverd moesten worden. Daar had Lucy geen trek in. De mannen bleven pushen maar wie Lucy (goed) kent weet dat zij niet te vermurwen is. Boos zei ze: "Neen! En mijn neen is neen!" De sfeer was inmiddels ietwat grimmig maar de mannen zagen in dat er geen zaken meer te doen vielen. De koelkast werd in een andere bestelbus geladen en voor dezelfde prijs waren we nu een stuk eerder thuis.

Het verjaardagsfeest was leuk, helemaal toen de stroom aan ging. "Llegó la luz!", klonk het en iedereen ging naar binnen om de ghetto-blaster aan te zetten en te dansen. Hoe laat het was weet ik niet meer maar plotseling viel het licht uit en daarmee ook de muziek. Niet veel later gingen de meeste gasten, bijna allemaal familieleden uit Sabana Perdida, weg. Wij deden ze uitgeleide bij de Avenida Las Americas.

Bij het teruglopen naar huis stonden er wat mensen bij het hek. Problemen. Miguelito, een broer van Lucy, was zijn beklag gaan doen bij de overburen omdat die volgens hem de stroomkabels hadden losgekoppeld. Hij heeft het huis toen maar met stenen bekogeld. Dat vonden de overburen van hun kant niet leuk dus zij kwamen verhaal halen. Alex, de vriend van Sugey wist een en ander in goede banen te leiden. Wel duurde het twee dagen voordat we weer stroom van de overburen kregen.

Lucy's moeder Leoncia kreeg 's nachts last van bloedingen in het onderlichaam. Daar heeft zij al langer last van en Lucy wil dat zij geopereerd wordt. Het merendeel van de Dominicaanse bevolking is niet verzekerd, deze mensen zijn aangewezen op de openbare ziekenhuizen. Die zijn overbevolkt, ontzettend smerig, toch relatief duur en beschikken over lange wachtlijsten. Zowel maandag- als dinsdagochtend is Lucy met haar moeder om zeven uur op pad gegaan naar het Hospital Publico San Lorenzo in Los Mina. Met wat smeergeld hier en wat smeergeld daar heeft zij de procedure enigszins kunnen versnellen zodat er testen gedaan konden worden bij Leoncia. Beide dagen heeft Lucy zes uren staande moeten wachten. Naar de wc gaan was onmogelijk volgens haar, zo smerig was het er. Donderdagochtend mogen de beide dames weer, deze keer om de uitslag van de analysis (testen) in ontvangst te nemen.

Onze buurman is niet blij met ons. Hij ondervindt nogal wat wateroverlast aangezien al het water dat via de wasmachine en andere kanalen uit ons huis komt bij hem in de tuin verdwijnt. De buurman heeft al eens met politie gedreigd, vandaag discussieerde hij met Lucy. Zij bood hem zelfs geld aan als wij een put in zijn tuin mochten graven om het water weg te laten lopen maar daar wilde de man niets van weten. De enige mogelijkheid is nu een alternatieve waterafvoer aan te leggen.

Dat kost echter behoorlijk wat geld en het is een huurhuis. Bijkomend probleem is dat de eigenaar van het huis de huur met 12% wil verhogen, geld dat Leoncia niet heeft. Ook dit moet Lucy regelen. 's Avonds is ze bekaf en vraagt zich af wanneer zij nou vakantie heeft. Tussendoor regelt zij de achterstallige geboorte-aangiftes van haar halfzus Teresa en Fernando (9) die bij ons in huis woont. Vroeger nam men het niet zo nauw in de Dominicaanse Republiek met het aangifte doen van een geboorte, Lucy heeft zich op 16-jarige leeftijd zelf maar aangegeven. Tegenwoordig is men er erg strikt in, zo mag Fernando zonder geboorte-akte niet naar school dit jaar.

Ja, Lucy is onbetwist de hoofdrolspeelster in onze film. Een film met wellicht onverwachte wendingen. Blijf kijken!

Posted by CasaSpider at 4:52 PM | Permalink | Comments (13)

"CasaSpider, vind je niet dat wij net de Adams Family zijn?", vroeg Sugey donderdag toen we het verjaardagsfeest van Lucy's moeder vierden. Er zit wel iets in al doet het hele gebeuren met veel kinderen, lawaai, drank etcetera ook aan een Italiaanse film denken. Ja, we zitten midden in een film waarvan de afloop niet bekend is. Die film heet gewoon Het Leven en na het introduceren van de karakters (fase-1) en de eerste belevenissen (fase-2) gaan de Spiders nu hun derde fase in.

Het is trouwens de eerste vakantie die we in het huis van de familie doorbrengen, voorheen lieten we Luchiano (10) achter bij zijn oma Leoncia en gingen zelf in een hotel zitten. Het huis Lucy's moeder nu woont is beter geschikt. Het is wel even inschikken want er wonen meer mensen in het huis. Even voorstellen.

Eerst is daar Leoncia, de moeder van Lucy. Sugey is Lucy's nicht die ons op Curacao goed heeft geholpen ten tijde van Diana's (2) geboorte. Sugey heeft een dochter Nataly (9), een zoon Esmerlin (6) en soms blijft haar vriend Alex slapen. Dan is daar Monchi (23), de zoon van Mami, Lucy's zus. Lucy heeft altijd voor Monchi gezorgd en beschouwt hem als haar eigen zoon. Twee dochters van Lucy's broer Miguelito wonen ook bij Leoncia, het zijn Miguelina (15) en Lucia (12). Last but not least is daar Fernando (9) die niemand heeft om voor te zorgen en daarom doet Leoncia dat al vanaf zijn geboorte. Het huis heeft dus acht vaste bewoners.

De grote slaapkamer met twee tweepersoons-bedden is ontruimd voor ons. De andere kinderen slapen nu allemaal op de grond in de woonkamer. Dat klinkt erger dan het is, immers in de slaapkamer is het tamelijk warm. In huis is er vaker geen electriciteit dan wel. Vrijdagavond vroeg Luchiano of hij ook op de grond mocht slapen.

Apagones (stroomuitval) is een groot thema in de Dominicaanse Republiek. Gemiddeld wordt er acht uur stroom per dag geleverd maar dat gemiddelde hebben wij nog niet gehaald. De uitspraken "Llegó la luz" (het licht is gekomen) en "Se fue la luz" (het licht is gegaan) worden veelvuldig gebezigd. De vrouw op de foto wil haar energierekening betalen in Los Mina, een wijk in Santo Domingo. Op haar rug heeft ze een bord met de tekst: "Vengo a pagar los malditos apagones. Coño que impotentia!" ("Ik kom de verdomde stroomuitvallen betalen. Kut wat een impotentie!")

Zij vertolkt het gevoel van veel Dominicanen. De armen waaronder helaas zolang we de Postcode Loterij niet winnen mijn familie in Sabana Perdida en La Caleta geschaard wordt betalen hun energierekening sowieso niet. Zij laten hun huis door Tigeres (letterlijk tijgers, hiermee worden de criminelen van de wijk aangeduid) aansluiten op de hoogspanningskabels. Of men zoekt iemand die officieel stroom afneemt en vraagt of men zijn kabels mag aansluiten. Zoals zo vaak zijn de armen uiteindelijk de dupe, zij betalen vaak meer aan de Tigeres dan aan de energiemaatschappij.

Toch is het leven mooi hier. Maandag werden we opgehaald door Sugey, Alex en Miguelina. Het is ongeveer 3,5 uur rijden van het vliegveld van Punta Cana via Higuey, La Romana en San Pedro de Marcoris naar La Caleta dat op een kilometer of 16 van Santo Domingo ligt. Ik zat voorin naast Alex en had een mooi uitzicht over de weg. De bachata-muziek kraakte enigszins overstuurd uit de speakers, zoals dat hoort. Buiten was het druk, veel verkeer en veel mensen. We stopten om onze eerste grote fles Presidente (bier) te kopen, heerlijk gewoon.

Vrijdag en zaterdag hebben we met de kinderen gezwommen. Dat is een kwestie van de weg oversteken, in totaal ongeveer 400 meter. Die weg is wel de Avenida Las Americas, een driebaans snelweg. Een kwestie van goed uitkijken en rennen voor je leven. CasaSpider moet nog sprinten op zijn oude dag. Het strandje is erg klein en er is eigenlijk nooit iemand. De kinderen vinden het geweldig want de golven zijn er hoog.

Over de kinderen gesproken, Diana en Luchiano vermaken zich uit de kunst, apagones of niet. De anderen zijn net terug van dingen doen, Lucy laat nu beneden (ik zit boven) haar nagels doen. Mijn blaas staat op springen, zo gaat de film verder.

Blijf kijken!

Posted by CasaSpider at 2:49 PM | Permalink | Comments (12)

Twee middagen en een zaterdag vrij, zo vlak voor de vakantie betekent dat het bezoeken van veel winkels in Rijen, Breda en Tilburg. Zaterdag was Tilburg aan de beurt, vraag mij niet precies waar (TomTom) maar het was ergens in Tilburg-Noord. Het eerste doel was Intertoys, Lucy had in hun folder een mooi koffertje gezien met Dora-opdruk voor Diana (2).

In het echt bleek het een heel klein koffertje te zijn en niet iets dat we kunnen gebruiken voor de handbagage in het vliegtuig. Diana was hoe dan ook verguld met haar Dora-koffer en bedankte mij hartelijk. We gingen door naar het aanpalende winkelcentrum, een winkelcentrum in een relatief grote stad (013) waar men nog gratis kan parkeren. Hoe lang nog?

We slenterden door een schoenenwinkel. Diana speurde langs de schappen en zag de Dora-schoenen in één oogopslag. Twee seconden later had ze ze uit het rek gegrist en ging zitten om haar eigen schoenen uit te doen. Het was een koddig gezicht. Jammer genoeg waren de Dora-schoenen een paar maten te groot.

In het winkelcentrum bevindt zich een echte slagerij, men ziet ze steeds minder. Immers, de meeste mensen kopen hun vlees tegenwoordig bij de supermarkt. Het was druk in de slagerij en dat is meestal een goed teken. Ja of de slager huurt elke dag 20 figuranten in om net te doen of de zaak goed loopt. Als dat zo was zijn wij erin getrapt maar waren het ook wel erg goede figuranten.

Het vlees van de slager was goedkoop, voor nog geen acht euro kochten we een pond hete en pikante spare-ribs, twee warme kippenpoten en een bak knoflooksaus. Thuis zetten we de tuinstoelen in de tuin, namen er stokbrood, tomatensalade en een koude Grolsch bij en het was net vakantie.

Vakantie? O ja, maandag gaan we op vakantie. We worden knettergek van de stress Wat leuk toch altijd, die voorpret. Neem nu vanmorgen bijvoorbeeld. Ik checkte even hoe het met onze tickets staat, we vliegen maandag om 10:25 maar het definitieve tijdstip moet nog bevestigd worden. De website van JetAir zag er iets anders uit dan anders. Het ergste was dat ik met mijn code niet kon inloggen. Blinde paniek! Gezellig, voorpret!

Met trillende vingers zocht ik het telefoonnummer op. Gelukkig werken ze bij JetAir op zaterdag en het meisje legde mij met een kalmerende stem uit dat ik niet bij jetair.be maar bij jetairfly.com moest zijn. Dat wist ik eigenlijk ook wel maar ik was het door de stress voorpret gewoon vergeten. Onze boeking bestaat in ieder geval nog, nu het definitieve tijdstip nog.

Het is tijd om de restanten van de Babi Pangang en Tjap Tjoy van gisteren op te peuzelen. Nog even genieten van de rust in Rijen...

Posted by CasaSpider at 6:05 PM | Permalink | Comments (15)

Donderdagmiddag om drie uur sharp neemt groep 7c van de KBS Sint Jozef afscheid van het schooljaar 2007-2008 en de ouders mogen daarbij aanwezig zijn. Dat laat ik me geen drie keer zeggen en neem die middag vrij. Er is precies één parkeerplaats onbezet en we sjokken met zijn drieën naar de school. Luchiano (10) staat ons al bij de ingang op te wachten. Het is acht minuten over drie.

"Kom snel", roept hij. "Ze wachten speciaal op jullie." Iedereen is er natuurlijk al en Luchiano heeft ons van boven zien aankomen. Het is bloedheet in het klasje waar zich nu 45 kinderen en volwassenen in bevinden. Groep 7c brengt een lied ten gehore dat ze woensdag bij het afscheid van de concierge, meneer Kees hebben voorgedragen. Het is het befaamde lied van Dorus met de titel R Zit Een Gat In Mijn Emmer. Een klassiek voorbeeld van een circelredenering.

Ivo heeft de eer meneer Kees te spelen, daarvoor heeft hij een soort van vleeskleurige badmuts over zijn hoofd getrokken. De kinderen beginnen te zingen. Het is allemaal niet echt enerverend, de vakantie ligt ook op de loer en het is zoals gezegd bloedheet. Maar ze kennen hun tekst! En het is geen eenvoudige tekst.

Luchiano en Fabian doen het gedeelte met de hakbijl die nodig is om een takkie te hakken maar bot blijkt te zijn. Die moet geslepen worden. Twee meisjes vertolken het filosofische middengedeelte: "Vlot. Ja, het is geen kwestie van vlot wezen. Daar gaat het helemaal niet om. 't Gaat er hierom: als je moet slijpen, moet er ook geslepen kunnen worden."

Kom er maar eens op. Wel, na een paar uur in de verzengende hitte is het lied eindelijk afgelopen. Het is tijd dat de klassenouders in het zonnetje worden gezet en datzelfde geldt voor juffrouw Joke die een mooie vaas krijgt. In die vaas zet ieder kind een bloem die het zelf heeft gemaakt. Ieder kind, behalve Luchiano want die wist dat te laat. Tsja.

Diana (2) vindt het leuk in Luchiano's klas, ze glimlacht naar iedereen. Dat doet ze later ook bij Hans waar we kleren kopen. Ze loopt de hele zaak door en stopt bij een staande ventilator. De koele lucht bevalt haar wel want ze spreekt haar favoriete zin uit: "Oeh, dat is lekker!"

Een verkoopster vindt het wel leuk en daar is ze niet meer bij weg te slaan. Als wij al wanhopig buiten staan te wachten lokt de vrouw Diana met een smoesje mee naar de deur: "Kom maar mee, dan gaan we kijken of het bij de deur ook zo lekker koel is."

Tot slot een link naar Luchiano's versie van het gat in de emmer en als bonus nog een naar hoe hij deze zeer enerverende dag met het bezoek van zijn ouders aan school heeft beleefd.

Posted by CasaSpider at 6:49 AM | Permalink | Comments (5)

Toen ik woensdagmiddag om vijf uur de sleutel in het slot stak hoorde ik meteen al de stem van Luchiano (10): "We hebben geen stroom!"
- "Dat zullen wij nog wel eens zien", dacht ik en opende de meterkast. De aardlekschakelaar was snel gevonden en die stond naar beneden. Binnen een minuut hadden we weer stroom.

"Internet doet het niet", riep Luchiano even later. Ik resette de apparatuur in de meterkast en wachtte een paar minuten. Geen internet en trouwens ook geen telefoon en televisie, noch digitaal noch analoog. Hmm... dan hebben we een probleem met de kabel.

Informatie sijpelde binnen, het bleek dat er een hevige knal was geweest en toen viel alles uit. Een blikseminslag. Een avond zonder internet, zonder televisie en zonder telefoon, we waren teruggeteleporteerd naar de jaren '50.

Toch niet helemaal, Lucy en Luchiano gingen Wii-en en ik kon dankzij mijn KPN Surf & Mail abonnement via de GSM op mijn laptop internetten. Wel een stuk langzamer dan normaal maar hij deed het tenminste.

Voor de eerste keer belde ik met de Ziggo storingsdienst. Van 19:23 tot 19:32 klonk er een muziekje met zo nu en dan het bericht dat alle medewerkers in gesprek waren. Volgens de postcode-check waren er geen problemen in ons gebied.

De jongeman die ik uiteindelijk aan de lijn kreeg zei dat er wel al meldingen geweest waren. De diagnose blikseminslag was snel gesteld. "Een monteur gaat ermee aan de slag", zei de man. "Dat is mooi en wanneer is het klaar?", vroeg ik. "Dat kan ik niet zeggen", zei de man.

Samen met Luchiano ging ik de straat op om eens bij de buren te informeren. En inderdaad, zelfs de buren van tegenover hadden hetzelfde probleem. Diana (2) keek naar een DVD van Dora the Explorer en ging om half tien naar bed. De lampjes in de meterkast brandden weer allemaal. De televisie ging aan en we keken naar Gillend naar huis met Gordon. Neen, zeg maar niets meer.

Het is nieuws dat in het niets valt bij de bevrijding van Ingrid Betancourt (46) die van 23 februari 2002 tot 2 juli 2008 door het FARC gevangen gehouden is. Ze schijnt het naar omstandigheden redelijk te maken. Maar wellicht komt de klap later nog.

Posted by CasaSpider at 6:32 AM | Permalink | Comments (9)

Vorige week kreeg Luchiano (10) zijn eindrapport van de KBS Sint Jozef. Het is een redelijk rapport. Nu is redelijk niet echt een mooi woord, het doet me iets te veel aan D66 denken. Van de andere kant, die zijn wel populair bij de dames. Het gekke is dat men het met Luchiano nooit weet. Dan weer is hij goed in rekenen, dan scoort hij plotseling een M van matig. Ik vrees dat het te maken heeft met mijn bemoeienis.

Op Curacao gingen hoofdrekenen en daarmee samenhangend de tafels aanvankelijk slecht. Tijdens onze dagelijkse ritjes in de auto naar school liet ik Luchiano vervolgens twee tafels van vermenigvuldiging doen, meestal die van 16, 17 en 18. Oefening baart kunst en hij ging met sprongen vooruit.

Ja, de ritjes naar en van school mis ik wel. Als ik nu 's morgens om iets voor zeven uur naar mijn werk ga ligt Luchiano nog te slapen en ik zie hem pas 's avonds weer. Een ander aspect is dat ik op Curacao al zijn klasgenoten goed kende. Dat krijg je als je ze elke dag twee keer ziet. Bovendien was ik ook nog leesvader.

Dit jaar ben ik voor twee akkefietjes met Luchiano door de school gebeld. Beide gevallen hadden te maken met de vriendjes waar hij nu mee omgaat en zijn positie in die groep. Hij is met zijn tien jaren de jongste en er zit ook een jongen van twaalf in. Drie keer raden in welke richting de gesprekken tegenwoordig gaan. Juffrouw Joke vat het onder het kopje Sociaal Gedrag samen met: "Je bent wat drukker geworden."

Het zijn maar wat bespiegelingen want op zich gaat het uitstekend met Luchiano. Het blijft knap hoe snel hij aansluiting heeft gevonden. Ook aan zijn verhalen op Latios is te zien dat hij goed in zijn vel zit en bovendien oog heeft voor anderen. Dat stemt tot tevredenheid.

Volgend jaar zit Luchiano in groep 8, ja hij is dus over! Laatst zag ik op de website van het Cito dat men daar hulpmiddelen op cd-rom (voorbeeld) verkoopt. Wellicht kan dat helpen om op speelse wijze zijn prestaties in dat belangrijke laatste jaar te verbeteren.

Maar nu is het juli en gaan we eerst van een welverdiende vakantie genieten. Over juli gesproken, waarom is er de laatste dagen toch zoveel te lezen over Reinhard Mey, heb ik iets gemist?

Posted by CasaSpider at 6:20 AM | Permalink | Comments (11)