« Met u gaat het goed, hoe gaat het met mij? | Main | Vakantie Santo Domingo 2008: The Pics »

De laatste kruimels

Ons romantische nachtje in het hotel was geen doorslaand succes. We aten in een Haitiaans tentje aan de Malecon en het eten smaakte ons beiden niet geweldig. Ik was nogal aan het hoesten en die situatie verergerde snel. In het casino van het Sheraton hotel voelde ik me niet lekker en dat helpt niet bij het spelen. Lucy vermaakte zich met Caribbean Poker, een uitgeklede versie van het echte werk. Om een uur of een sliepen we al in het SeŮorial hotel. Neen, het was geen succes.

Zaterdag voelde ik me nog beroerder maar we moesten naar Capotillo om Lucy's oom Maximilo te bezoeken. Oom Maximilo is naar schatting 80 jaar oud en homoseksueel. Hij is een belangrijke oom voor Lucy want zij heeft van haar 8e tot haar 16e bij Maximilo gewoond. Hij was erg streng en leerde haar onder andere heel goed strijken. Voor de zekerheid had Lucy haar vader Henrique gevraagd ook te komen.

Oom Maximilo ontving ons met een pan vol gesneden fruit in zijn handen. De man bezit een groot huis dat hij grotendeels verhuurt. Zelf woont hij in een klein kamertje en heeft de beschikking over een klein plaatsje buiten. Hij stak direct van wal over zijn financiŽn. Hij is een tikkeltje vrekkig en de uitgave van iedere peso doet hem pijn in zijn hart. We konden hem maar moeilijk verstaan, zijn ondergebit bestaat uit drie, vier stompjes en tijdens het praten lepelde hij de pan met fruit leeg. De langzame armgebaren, het vooruitgestoken ondergebit en het sproeiende fruitsap deden me aan Jurassic Park denken.

Toen de pan eindelijk was leeggelepeld stond oom Maximilo op, gooide er uit een blik wat water in, pakte twee lapjes en begon de pan nauwgezet te poetsen. Het schoonmaken van een lepel en een pan nam zeker 15 minuten in beslag. Maximilo heeft last van allerlei kwaaltjes, een daarvan is pijn in de nek. Hierdoor kan hij niet goed bukken. Lucy inspecteerde de keuken en was even later bezig de koelkast uit te mesten en schoon te maken. In de tussentijd werden de nieuwtjes over de bewoners in de directe omgeving uitgewisseld. Bijna niemand verhuist daar, de mensen zelf zeggen dat men niet uit Capotillo weg kan. Het is een van de allerslechtste wijken van Santo Domingo, gelukkig woont Maximilo aan de rand. Taxichauffeurs komen er niet, toen wij Apollo Taxi belden werd tot twee maal toe de verbinding bruusk verbroken.

Lucy vroeg haar vader om in de straat een taxi te zoeken. Even later kwam hij terug, een oude bekende van Lucy is taxichauffeur en bracht ons met plezier weg. Toen we eindelijk thuis waren viel ik als een blok in slaap totdat de hoest me weer wekte. De zondag, de maandag en de dinsdag heb ik afwisselend hoestend en slapend doorgebracht.

Lucy was bijna iedere dag met Leoncia op pad voor haar analysis (onderzoeken). Tevens zocht zij een dokter voor de operatie van Leoncia. Een arts uit het openbare ziekenhuis wilde dat wel doen, maar dan in zijn eigen kliniek. Lucy vroeg hem hoeveel het moest kosten. "Kom dinsdag maar langs, dan praten we." Dinsdag gingen Lucy en Leoncia bij dokter B. langs en moesten meer dan een uur wachten. In plaats van een bedrag te noemen begon B. een hele rits vragen te stellen, dezelfde vragen die hij eerder in het openbare ziekenhuis gesteld had. Het bleek een manier om een duur consult in rekening te kunnen brengen. Ook zijn offerte om te opereren viel erg duur uit. "En dan moeten er geen complicaties optreden."

Leoncia was kwaad. "De medici hier maken een einde aan de menselijkheid" luidde haar oordeel. Het is inderdaad geen mooie zaak dat medici mensen uit de openbare ziekenhuizen (met lange wachtlijsten) weglokken naar hun eigen klinieken om ze daar veel geld uit de zakken te kloppen. Overigens moet de familie voor alle bijkomende kosten opdraaien. Als er bloed nodig is dient dat gekocht te worden, hetzelfde geldt voor eten en soms zelfs lakens.

Neef Jonathan vond donderdag een kliniek in Los Minas waar Leoncia snel geholpen kon worden. Lucy sprak met de ziekenhuisdirecteur en kwam een heel redelijk bedrag overeen. Het enige rare was dat het ziekenhuis helemaal geen patienten had. Een beetje spooky. Vrijdag om 12 uur was het zover. Lucy en een aantal familieleden waren in het ziekenhuis aanwezig, de anderen wachtten met mij thuis in spanning af. Leoncia's eierstokken en baarmoeder werden verwijderd en er was ook nog een spiraaltje dat er meer dan 20 jaar zat. De arts schrok van hoe het eruit zag.

De operatie lijkt goed te zijn verlopen, het gevaar is gezien de eufemistisch gezegd matige hygiene echter de kans op infecties. Vandaag, zaterdag 26 juli, bezochten we Leoncia in de Clinica La Humanitaria. Na de verhalen van Lucy dat de dokter zijn spullen uit een zwarte plastic zak haalde en nog vroeg of er wel een gloeilamp was viel de situatie in het ziekenhuisje mij alleszins mee. Het was nog geen 24 uur na de operatie maar Leoncia kon alweer in een stoel zitten. De bedoeling is dat zij zondag of maandag naar huis mag. Diverse keren bedankte ze ons, zo groot is haar opluchting dat ze eindelijk is geopereerd. Maandag vertrekken we naar Nederland en zonder Lucy had Leoncia er een hard hoofd in dat het ooit zou lukken.

Ja, vakantie is net een zak chips. In het begin denkt men die komt nooit op maar voor men het in de gaten heeft veegt men met een natgelikte vinger de laatste kruimels bij elkaar. En de film? De film gaat gewoon door. Van het leven in Santo Domingo naar de stilte in Rijen. Blijf kijken!

Comments

Wat een verhaal Casa! Blij te horen dat de operatie uiteindelijk heeft plaatsgevonden en is gelukt. Wat een armoede, onbeschrijflijk!
Goede terugreis en sterkte voor Lucy bij het afscheid van haar familie.
Groetjes, Dorien

Vergeleken daarbij zal zelfs het enerverende Rijen een stiltecentrum lijken. Goede reis.

Hoe primitief die doktoren ook werken, ze zijn wel de beste doktoren/chirurgen ter wereld! Niet voor niets gaan zieke Antillianen en Arubanen naar de Dominicaanse Rep. en Colombia.

Het is inderdaad heerlijk dat de operatie is gelukt. Daarbij valt een tegenvallend romantisch nachtje in het niet. Ik ben blij dat ik deze film werkelijk heb kunnen zien en dat de filmbeelden in tekst werden gepresenteerd. Get was een prachtige film die heel veel emoties opriep. Dit, omdat ik NOOIT had kunnen vermoeden dat het daar ZO erg was. Natuurlijk blijf ik in Nederland ook kijken. Ik hoop dat jij je inmiddels weer wat beter voelt.

PS Kan Fernando dit jaar naar school? Is alles goed geregeld met zijn geboorteakte?

Wat een fijn gevoel voor Lucy dat ze nu weet dat de operatie achter de rug is en moeders aan het opknappen is!
Dat maakt het vertrek wat makkelijker, partir c`est mourir un "grande " peu na zo een vakantie...
Gelukkig zijn er ook mooie momenten en ik hoop dat je opgeknapt bent Casa, vliegen met een verkoudheid is nog steeds geen pretje.

Tjonge, en dat dat soort praktijken dan ook nog in zulke arme landen plaatsvindt, dat is al helemaal cru.

Hmm, Rijen; misschien kom ik daar vaker op afzienbare termijn...

Ik denk dat Lucy met een gerust en gelukkig hart vertrokken is. Ze heeft haar moeder kunnen helpen met de dingen die zeer noodzakelijk was. Vooral de operatie.
Je bent ondertussen al aangekomen. Waarschijnlijk last van jetlag. Ik hoop dat je nog een paar dagen hebt om bij te komen voordat je begint met werken.
Luch en Diana hebben zeker wel genoten?

sorry, anonymous was ik :-)

Welkom terug in de werkelijkheid.

Van Sabana Perdida in Rijen Perdida. Het is zo stil en perdida (verloren) hier...

Heftige vakantie, ik hoop dat ze goed hersteld, zelfs in Nederland is dit een zware operatie.