CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Een post geinspireerd door de reacties op de vorige, gemakkelijker kan men het mij niet maken. Veel vragen in de reacties die soms gemakkelijk (Pascale, natuurlijk had Lucy tijdens het wachten hoge hakken aan!) en soms minder gemakkelijk zijn te beantwoorden. Zoals bijvoorbeeld wat de film met mij doet, een film waarvan niemand de afloop kent.

Eenvoudiger voor mij is te schilderen hoe ik de dagen hier beleef. En of ik dit allemaal had voorzien. Ja, ik wist precies wat er stond te gebeuren. Lucy heeft vanzelfsprekend veelvuldig telefonisch contact met de familie, ze vragen haar voor alles om raad. Bij wijze van spreken of men roze of wit toiletpapier moet kopen.

Wat ik niet wist is hoe het leven in huis bij de familie zou zijn, immers dit was de eerste keer. Voorheen sliepen Lucy en ik altijd in een hotel en gingen een weekje op stap naar badplaats Sosua of elders. Luchiano (10) lieten we achter bij zijn oma Leoncia. Deze keer verblijven we dus in huis bij de familie. Ik vind het geweldig. Ze zijn allemaal ontzettend aardig en ik moet er elke dag voor vechten om geen voorkeursbehandeling te krijgen qua eten en dergelijke.

Okay, het kopje koffie dat Leoncia me iedere morgen om zeven uur brengt als ik op het stenen muurtje buiten aan het schrijven ben mag natuurlijk wel. Het grote voordeel is dat we elkaar veel beter leren kennen. Elke ochtend gaan we een uurtje zwemmen in de zee die direct achter de snelweg ligt. Mijn vaste bewaker Monchi (23), neef Junior (18), Luchiano, Fernando (9) en Smerlin (6) vormen met mij de vaste zwemploeg, zo nu en dan aangevuld met Nathaly (10) en Lucia (12).

In wisselende bezetting gaan we terwijl Lucy elders haar dingen regelt naar plaatsen als het MegaCentro in Los Mina, El Conde of Plaza Lama in La Duarte. Behalve bij het bepalen wie er mee mag gaat het allemaal heel relaxed en gezellig. Bovendien word ik geen sekonde uit het ook verloren, dit ter geruststelling van Lucy. Zojuist liep ik namelijk wel alleen door El Conde (het kon niet anders) en werd direct aangesproken door een knul die mij naar een discotheek met naakte vrouwen wilde leiden. Het idee zeg!

Het vervoer is een verhaal apart. Onze wijk La Caleta ligt op ongeveer 20 kilometer van Santo Domingo. Heen nemen we altijd de Guagua, een busje waar officieel ongeveer 20 personen in kunnen maar in de praktijk wel het drievoudige. De rit kost 30 pesos per persoon, ongeveer 60 eurocent. Meestal gaan we met een man of vijf, zes dus dat komt neer op 3 euro. De Guagua heeft La Duarte als eindpunt, van daaruit nemen we een taxi naar El Conde. Die komt op 200 pesos (4 euro). Terug hebben we vaak geen zin om eerst met de taxi naar het busstation in La Duarte te gaan en daar nog eens de overvolle Guagua te nemen. Het alternatief is een taxi direct naar La Caleta, dat komt over het algemeen op 500 pesos (10 euro). Over het algemeen, want als men mij de onderhandelingen laat doen is de prijs beduidend hoger.

Toch beschouwen mijn medepassagiers me al als een echte Dominicaan. Als de cobrador, degene die in de bus het geld int en de lege plaatsen in de gaten houdt, langskomt en we zijn met zijn vijven dan zeg ik met luide stem: "Cobra ciento cinquenta!" ofwel je mag 150 pesos innen. De cobrador van vandaag dacht me een poot uit te kunnen trekken. "Jullie zijn met zijn vijven? 5 maal 30 is anders niet 150!" "En of dat 150 pesos is!", blafte ik en keek de man daarbij vuil aan. Achter in de bus lachten Lucy en de anderen. Nu had ik een paars t-shirt aan (neen, dat is niet mal) en paars is dé kleur van Leoncia en tevens de partijkleur van de PLD van president Leonel Fernández. Leoncia kan het ondanks haar leeftijd niet laten om met iedereen ruzie te maken en dus riep Lucy met luide stem "Leoncia!" naar mij.

Ja, dat is lachen. Voor vannacht hebben Lucy en ik een hotelkamer geboekt in het Señorial hotel vlakbij El Malecon, de uitgaansboulevard. Dat was een andere vraag uit de reacties, heeft Lucy wel een beetje vakantie? Neen, tot nu toe is het rennen, discussieren en zwoegen. Maar wie Lucy een beetje kent weet dat dat eigenlijk haar leven is. Vanavond is het tijd om samen te genieten, straks drinken we met Monchi, Lucia (de kleine), Miguelina en Lucy een paar Presidentes bij Paco's in El Conde. Daarna gaan de anderen naar huis en wij naar ons hotel. Het idee is om te gaan eten aan de Malecon en daarna een casino te bezoeken. Het wordt onze eerste nacht zonder Diana (2) maar eens moet de eerste keer zijn.

Ik wil nog even ingaan op het commentaar van Cyberjunk. Ja, het is ten hemelschreiend dat dingen geregeld moeten worden met smeergeld. Het is echter niet het geld alleen, immers geld kunnen we opsturen. Het gaat om de moeite en de energie die erin gestoken moet worden om dingen te regelen. De enige die dat echt goed kan in onze familie is Lucy. Als we voorheen dingen moesten regelen, ik kom al sinds 1998 in de Dominicaanse Republiek, en ik zag de lange rij waar we in moesten plaatsnemen dan zonk de moed me al in de schoenen. Lucy's uitgangspunt is echter dat zij er niet voor geboren is om in de rij te staan. Ik als suffe automatiseerder helaas wel. Lucy passeert de soms 100 meter lange rij gezwind op haar naaldhakken en schuift de bewaker 100 pesos toe. Even later wordt zij binnen gewenkt.

Zo werkt het in de wereld. Een wereld die per definitie onrechtvaardig is. Donderdag ging Lucy voor de derde keer naar het ziekenhuis met haar moeder en het einde is nog niet in zicht. Eerst wilde de bewaker niemand doorlaten, alleen de spoedgevallen. "Buk en doe of je vergaat van de pijn", zei Lucy tegen haar moeder. Als een kreupele oude vrouw met een gigantische bochel mocht Leoncia verder. Achteraf moest ze erom lachen. Terwijl Lucy aan het wachten was zag ze een jonge vrouw die het geld voor de analysis (testen) niet kon betalen. "Alsjeblieft, neem dit. Meer heb ik niet meer", smeekte ze de verpleegster die onverbiddelijk bleef. Lucy kon het niet aanzien en heeft toen de resterende 250 pesos voor haar betaald.

Door ervaringen leert men en ziet men dingen anders dan van op een afstand. Wie de armoede kent in landen als de Dominicaanse Republiek, Guatemala, Bolivia, Haiti en noem ze allemaal maar op... die kijkt anders aan tegen mensen als Fidel Castro en Hugo Chavez. Dan ziet men (hopelijk) in dat arme mensen ook recht op gezondheidszorg en onderwijs hebben. Vrijheid is een mooi woord, ik heb het al vaker gezegd maar zonder geld bestaat er geen vrijheid. Donderdagochtend zaten Sugey (26) en ik te wachten in de Nederlandse Ambassade, Sugey wil een visum om naar Nederland op vakantie te komen. Daarvoor moet ik garant staan en allerlei salarisstroken overleggen. En dan nog is het maar zeer de vraag of ze niet wordt afgewezen. De kosten van 35 euro is men sowieso kwijt. Vrijheid?

Laten we niet somber afsluiten, de vakantie in de Dominicaanse Republiek en het leven bij Lucy's familie in La Caleta is voor mij in een woord een ervaring om nooit te vergeten. Ik voel mij hier gelukkig. Het probleem van Jeroen Jansen van de echtgenoot van de vrouw die alles regelt en zich de vakantie anders voorstelt begrijp ik goed maar speelt bij mij absoluut niet. Behalve wellicht de onmacht die zijn Curacaose vrouw voelt als ze in Nederland is en ver van haar familie.

Hoogste tijd om naar Paco's te gaan voor een grote, groene fles Presidente. Dat is geen sluikreclame voor de film maar gewoon erg lekker. Blijf kijken!