Verstand van onzekerheid
Slechts weinig mensen vinden dat zij zoveel verstand van voetbal hebben als ik. Eén team stak tijdens de Copa América 2007 met kop en schouders uit boven de rest: het fenomenale Argentinie met Riquelme, Tevez, Zaneti, Cambiasso en niet te vergeten Messi. Tegenstander Brazilie bereikte de finale struikelend en met het nodige geluk, zeker bij de penalty shootout tegen Uruguay.
Het had wel iets weg van de beruchte WK-finale in 1974 tussen Duitsland en Nederland. We weten allemaal hoe dat is afgelopen. Een scene tijdens het kinderfeestje bij Roland & Barbara afgelopen zaterdag met collega Frank van kridan.nl en CasaSpider:
CasaSpider: "Ik denk dat Brazilie nog spijt krijgt dat ze zondag in de finale staan."
Frank: "Dus jij denkt dat Argentinie wint?"
CasaSpider: "Ja, dat kon wel eens 4-0 worden."
Frank: "Oh, dan zet ik mijn geld op Brazilie."
En ik gaf hem nog gelijk ook, immers het lijkt wel of de Voetbalgoden de hele dag bezig zijn met uitvinden wat CasaSpider van iets vindt en er vervolgens voor zorgen dat het omgekeerde gebeurt.
Het had trouwens slechts een haar gescheeld of ik had de hele wedstrijd niet gezien. Tegen de aanwezigen op het kinderfeestje beweerde ik stellig dat de wedstrijd om 20:50 begon. Zondag om 16:50 liep Lucy de kamer van Diana (1) in en zag op de televisie aldaar dat er gevoetbald werd. "Ze zijn al aan het voetballen", zei zij derhalve. "Dat kan niet", antwoordde ik maar ging voor de zekerheid even kijken. De wedstrijd was net een minuut oud.
Drie minuten later was het al 1-0 voor Brazilie. Even leek het een echt spektakel te worden toen Riquelme na een fantastische aanval op de paal schoot. Waar Brazilie opvallend fris oogde was Argentinie geen schim van het team dat tot dusverre alle wedstrijden zo onder controle had. Een typisch geval van onderschatting? Of een bewijs van de stelling dat de bal rond is?
Hoe gaan die dingen, de een heeft de wind mee en alles lukt en de ander zwoegt en ploetert, tevergeefs. Zien we dat in het echte leven ook niet terug? Aan het einde van de eerste helft schoot de Argentijnse aanvoerder Ayala tot overmaat van ramp de bal geheel onnodig maar tenminste wel op fraaie wijze in eigen doel.
De tweede helft was een tegenvaller. Argentinie probeerde wel wat maar Brazilie bleef moeiteloos overeind. De 3-0 door Daniel Alves (niet Afonso) kwam niet eens onverwachts. De wedstrijd was gespeeld en het sterkste team ging naar huis met de troostprijs. De marktwaarde van Alex is zeker gestegen, hij speelde een ijzersterk tournooi. In de finale mocht hij een vrije trap nemen op 20 meter van het doel, een teken van klimmen in de hierarchie.
Iets heel anders even tussendoor. Het schijnt in Nederland ontzettend te bliksemen en nog met dodelijke slachtoffers ook. Waar statistici vroeger zeiden dat de kans op het winnen van de Staatsloterij groter was dan getroffen te worden door de bliksem lijkt dit inmiddels bijgesteld te moeten worden naar een kleine prijs in de Postcodeloterij. Dan heeft mevrouw De Gier ineens geluk dat zij niet meedoet.
Voetbal en loterijen, beiden bezitten een onzekerheidsfactor. Bij voetbal is deze kleiner dan bij een loterij, maar toch is de vraag gerechtvaardigd of men gezien de onzekerheid wel verstand van voetbal kan hebben. Na zondag betwijfel ik het. (Wat precies?)
Tot slot een overzicht van alle wedstrijden van dit Amerikaanse Kampioenschap, voor de statistieken.



Zaterdagavond trad Venezuela aan tegen het sterke Peru dat in zijn eerste wedstrijd Uruguay met 3-0 had verslagen, mede dankzij een goedspelende Jefferson Farfán. De eerste helft ging grotendeels aan ons voorbij want wij waren BH's kopen in Punda. Het stond nog 0-0 en een speler van Peru was uit het veld gestuurd.