Euromast Rotterdam
We zijn nu ruim vier maanden in Nederland en het is tijd om het land te ontdekken. Waar kan men beter beginnen dan bij de geboortegrond, mijn geboortegrond in dit geval. We reden naar Rotterdam, de Euromast was ons doel.
Ik ben regelmatig op de Euromast geweest maar nog nooit op 185 meter hoogte. Bij de kassa was er een kleine teleurstelling. Vanwege de harde wind was de Space Tower gesloten. Dat betekende dat we het met 107 meter moesten doen.
Op het platform aangekomen bleek al snel dat 107 meter bij harde wind eigenlijk meer dan voldoende is. We liepen nog even de trap op naar het platform met de lift naar 185 meter maar waaiden er haast weer af.
Lucy en Diana (1) hielden het al snel voor gezien, Luchiano (10) moest zich stevig vasthouden. Zelf kan ik wel tegen een stootje maar vreesde toch dat de bril van mijn neus afwaaide. In dat geval was de ramp niet te overzien geweest.
Na het korte maar hevige avontuur dronken we in het restaurant een glas cola dan wel een kop koffie. Diana en Luchiano lagen op hun buik en keken naar beneden, eerstgenoemde in de veronderstelling dat ze die speelgoedauto's wel op kon tillen.
We werden een beetje duizelig van de heen en weer bewegende toren en namen de lift waarin heel toepasselijk Lucy in the sky with diamonds uit de luidsprekers klonk naar beneden.
Als bonus nog een tweetal Euromastfoto's.
- Luchiano kijkt door de verrekijker naar de Erasmusbrug.
- Lucy en Diana zijn opgelucht dat ze het avontuur hebben overleefd.
