CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Luchiano heeft een afspraak bij dr. Polderman in het Elisabeth ziekenhuis te Tilburg om naar een knobbeltje op zijn rechter middelvinger te laten kijken. Als ik van thuis weg wil rijden om hem van school te halen, zie ik twee pasjes van het Beatrix College op tafel liggen. "Wat een oen!", denk ik bij mijzelf. "Is hij weer zijn pasjes vergeten."

Ik stop de pasjes in mijn portemonnee en rijd naar het Beatrix College. Luchiano staat al te wachten. Als we bij het St. Elisabeth aankomen zeg ik: "Oen, je hebt je pasjes weer op tafel laten liggen!"

Luchiano: "Oh, dat geeft niks. Ik heb de reservepasjes bij me."
CasaSpider: "Heb je ook reservepasjes?"
Luchiano: "Ja, maar geef die andere ook maar."
CasaSpider: "Huh? Je gaat toch niet zowel de originele als de reservepasjes meenemen?"
Luchiano: "Jawel, dat is handig. Als ik uit de mediatheek kom heb ik nooit zin om de pasjes in mijn portemonnee te doen. Dan doe ik ze in mijn broek. Als ik ze later vergeet in mijn portemonnee te doen, heb ik de reservepasjes nog."

Hij kijkt me aan of hij het buskruit heeft uitgevonden. Met een "ach, zijn het niet juist andersdenkenden als een Leonardo da Vinci en een Michelangelo Buonarroti die de wereld later verbaasd hebben doen staan?" poog ik mijzelf moed in te spreken. Overigens heeft hij mij goed geholpen met een nasty probleempje aangaande het niet opstarten van iTunes. Het is Luchiano gelukt en daardoor kon ik afgelopen zondag de iPhone upgraden naar IOS-5. Het is gewoon heerlijk!

Toevallig (...) zijn we vandaag weer in het Elisabeth ziekenhuis geweest, deze keer voor de eerste behandeling met vloeibare stikstof. Zuster Anja voert de behandeling uit en Luchiano geeft geen kik. "Het voelt of er duizend mieren aan je knagen", luidt zijn commentaar.

Als je zo knap bent als de Spiders is het een uitdaging een programma te vinden dat ons iets meer op normale mensen laat lijken. We hebben een poging gedaan, zie hieronder het resultaat.

Het blijven knapperds, geef maar toe.
Of zijn de Spiders de nieuwe Addams Family?

Diana en ik kijken naar Pokémon.
Hoofdfiguur Ash en zijn drie vrienden komen aanlopen.
CasaSpider: "Weet jij hoe die vrienden van Ash heten?"
Diana: "Die met dat rode jasje en die zwarte broek, die ken ik niet."
CasaSpider: "Oh, en die andere twee?"
Diana: "Ook niet."

Tot besluit een foto van Diana die bij een Tilburgse winkel in de spiegel kijkt.

Posted by CasaSpider at 4:58 PM | Permalink | Comments (7)

De dag begint goed met een stralend zonnetje. Het is bloedheet voor de tijd van het jaar, we tikken de negen graden aan. Boven nul wel te verstaan. Traditioneel start op Carnavalsdinsdag om 13:11 de grote optocht in Rijen aka Wringersgat. Wie buitenmatig geïnteresseerd is in de herkomst van de naam Wringersgat en ook wil weten waarom de Rijense Carnaval Stichting de Hangijzers heet, die mag mooi even terugblikken naar de post Trezeguet, Wringersgat en Jan de Vet.

Het laatste stukje van de Tuinstraat is afgesloten en daarom parkeren we de auto aan het Burgemeester Sweensplein. Ik zeg nog: "Dan hadden we net zo goed het hele stuk kunnen lopen", maar die opmerking valt niet in goede aarde. Bij het Wilhelminaplein is het redelijk druk, al zijn er niet zoveel mensen als vorig jaar. Wel komen we onze buurvrouw Natsasja met haar kinderen Ivar, Jonar en Noria tegen.

Het zonnetje is inmiddels weg, maar gelukkig blijft het droog. De Carnavalsvierders zijn in een goede bui en na vijf kwartier is het alweer voorbij. De vingers beginnen dan al aardig te verkleumen. Wij sluiten af bij de Albert Heijn en warmen ons eerst op met een kopje koffie. Met de boodschappen moeten we een heel eind lopen, immers de auto staat halverwege.

Thuis zet Lucy de net gekochte Dorito's met Guacamole saus op tafel en vieren we feest. Nu ja, eventjes dan. Mijn twee gedwongen vakantiedagen zitten erop, morgen opent Brabant Water haar deuren weer. Carnaval 2012 is afgesloten. In het album Carnaval Wringersgat / Rijen 2012 wachten 48 geselecteerde foto's smachtend om bekeken te worden.

Viel Spass!

Posted by CasaSpider at 5:54 PM | Permalink | Comments (3)

Het is koud 's morgens vroeg, maar niet zo koud als eerder die week. Als ik mijn spullen bij mijn werkplek op de tweede verdieping bij Brabant Water in 's-Hertogenbosch heb gedeponeerd is het tijd voor koffie. Er zijn meer mensen met zin in koffie, bij de automaat staan Martin en Joline.

"Goedemorgen, collega's!", roep ik vrolijk.
"Goedemorgen, maar dat collega's vind ik wel een beetje onpersoonlijk", zegt Martin.
"Goedemorgen, mannelijke en vrouwelijke collega", probeer ik het geheel een persoonlijker tintje te geven.
"Dat vind ik nog steeds onpersoonlijk, hoor", zegt Martin die graag dubbeltjes op laag water zoekt.

"Hallo, mannelijke collega uit Made en vrouwelijke collega uit...", begin ik maar weet even niet waar Joline woont.
"Kijk, nu weet hij niet waar jij vandaan komt", zegt Martin.
"Ik ben begonnen in Zwolle, toen Rijen en...", zegt Joline.
"Wat? Heb jij in Rijen gewoond?", vraag ik aan haar aangezien Rijen sedert 6 november 2007 mijn woonplaats is.
"Ja, daar heb ik twintig jaar van mijn jeugd verpest", zegt Joline.

Voor we het weten zijn we een kwartier in gesprek over Rijen en over haar moeder die er nog steeds woont en die Joline volgende week gaat helpen te verhuizen, binnen Rijen wel te verstaan.

"Wel, misschien zien we elkaar nog bij de Formido!", besluit ik.
"Dat zou zomaar kunnen", zegt Joline.

Martin loopt langs en ziet tot zijn verbazing dat we nog steeds in gesprek zijn.
"Zie je hoe het helpt als je iemand op persoonlijke wijze groet?", zegt hij.

Maar is het nu juist niet de onpersoonlijke opening die tot het onverwachte gesprek leidde?

Posted by CasaSpider at 12:30 PM | Permalink | Comments (7)