CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Ondanks de vermoeidheid en het om 1 uur naar bed gaan kon ik vrijdagnacht de slaap niet onmiddellijk vatten. Ruim zes uur omgeven zijn door grote aantallen herrie makende kinderen is toch anders dan een kabbelend DBA-dagje. Ook denk ik aan Luchiano (11) en hoop dat hij de veldslag met kussens ongeschonden doorkomt.

Zaterdag 9 mei 2009: D-Day

Om half zeven gaat de wekker maar ik voel mij geradbraakt. Geheel tegen mijn gewoonte in zet ik hem een kwartiertje later. Om iets voor half acht arriveer ik in de tent die tegen de kantine is aangezet en waar mijn team, de Hospikken, zijn tafel heeft.

De kinderen zitten er al en zijn ondanks het vroege tijdstip tamelijk wakker. Iedereen heeft het over de kussengevechten waarbij het er tamelijk ruw aan toe ging, met andere woorden de grote jongens sloegen de kleine in elkaar. Dat is een geheel natuurlijk proces, het dunne laagje chroom komt er later nog wel om heen. Als men zich maar realiseert dat het een erg dun laagje is. Luchiano heeft zich kranig geweerd. Hij kon een klein kussentje van iemand anders lenen en heeft daarmee van zich af geslagen. Toch was hij erg blij met het grote kussen dat ik voor hem meegebracht had.

Zaterdag is D-Day, de Langste Dag. We zijn in touw van 's morgens half acht tot 's avonds twaalf uur en het vrijwel voortdurende staan is vermoeiend voor mensen met een zittend beroep. In de ochtend is er een voetbaltoernooi. Voor de teamleiders is dat gemakkelijk, we hoeven alleen de wissels te regelen en kijken verder hoe de jongens erin kletsen. Prima geregeld dus.

Na het voetballen heeft iedereen berehonger. Op het B-veld staat een frietkar, wij Hollanders noemen friet trouwens patat maar het smaakt hetzelfde en is even lekker. Team na team mag zich daar melden en een bak patat met snack in ontvangst nemen. De meesten kiezen voor een frikandel, daarna volgen de kroketten en kaassoufflé's.

Het is werkelijk schitterend weer en de zon brandt op het veld. Sommige kinderen dreigen te verbranden, hun huid dan toch. Liggend in het gras met een patatje en een frikandel is het leven van een teamleider zo slecht nog niet.

Na het eten start een atletiek-circuit op het hoofdveld. De spelletjes lijken een beetje op die van vrijdagavond. Vooral het als stormbaan ingerichte luchtkussengevaarte is populair. Hierna krijgen de kinderen een versnapering en worden de teamleiders bij elkaar geroepen voor de uitleg van het spel dat straks aan de beurt is.

Het betreft het zogenaamde bommenspel. Op het veld staan twee specie-kuipen als doel. De spelers mogen niet met de bal lopen, alleen overgooien. Als de bal de grond raakt is hij voor de partij die hem niet als laatste heeft aangeraakt. Klinkt dit ingewikkeld? In de praktijk levert het veel chaos en discussie op. Normaal wil geen enkel kind reserve zijn maar na twee rondes bommenspel smeken ze me er haast om. Gelukkig spelen we op het laatst vijf tegen vijf, zoveel krijg ik er met moeite nog net op het veld. Wat mij betreft is er volgend jaar geen bommenspel meer.

Het commentaar van Daan: "Dit spel is vast door een heel oud iemand bedacht." Bommenspel of geen bommenspel, de honger slaat toe bij de jonge soldaten. "Wat eten we?", is een veelgestelde vraag. Niels en Stef uit mijn team lusten geen Chinees maar de kok heeft wel Chinees gekookt. Ontzetting op hun gezichten.

Ons kleinste teamlid is Menno die in het hele weekend nog geen seconde ergens over heeft geklaagd. Hij vindt alles prachtig en heeft een aanstekelijk goed humeur. Bij een spel moet Menno een penalty nemen op een doelman van de C-jeugd. Aangezien hij niet verder dan een meter of twee kan schieten helpt de keeper hem een beetje en laat de bal door zijn benen lopen. Menno komt stralend op mij aflopen: "Zag je dat? Hij had zijn benen te ver uit elkaar staan en ik schiet hem er zo tussendoor, goed he?" Niels hoort dat zo eens aan en zegt: "O ja, geweldig. En jij denkt dat die keeper dat per ongeluk deed?" Maar Menno lust wel Chinees en zit even later achter een enorm bord nasi met saté. In een mum van tijd is het leeg.

Na het avondeten lopen we de hei op om het spel Levend Stratego te spelen. Het lijkt mij drie keer niets maar dat valt 100% mee. De teamleider zit op een boomstronk in zijn basiskamp en deelt stratego-kaartjes (generaal, bom, maarschalk etc.) uit aan de kinderen. Die gaan op zoek naar kinderen van andere teams en mogen hun aantikken. Degene met het hoogste kaartje wint en mag dat van de ander meenemen naar het basiskamp. Daar wordt flink bij gerend als bekend is dat de ander een hoger kaartje heeft.

Het avondprogramma wordt besloten met een "Shoot-out" op het hoofdveld. Er zijn tien opstellingen gemaakt met doelen die verdedigd worden door doelmannen uit de C-jeugd. Het is allemaal prima vol te houden. Een onderdeel is een quiz. We zitten met zijn tienen op de tribune. De drie F-jes vooraan, dan de drie E-tjes en bovenin de 4 D-spelers.

Nu hebben wij Ferry in het team, een jongen van zeven jaar. Al snel heb ik interessante gesprekken met hem. Zo is er iemand die zich wat verveelt. Ik vertel die jongen dat verveling eigenlijk een gebrek aan creativiteit is. Ferry beaamt dat onmiddellijk en we diepen het onderwerp verder uit. Ik verbaas me daar een beetje over. Even later test ik de jongens door te vragen wat 40% van 15 euro is. Binnen een paar sekonden weet Ferry het juiste antwoord.

"Goed man!", complimenteer ik hem. "Ach, ik krijg extra lessen op school anders verveel ik me. Ze zeggen dat ik hoogbegaafd ben. Maar eigenlijk interesseer ik me alleen voor voetbal." Wij zijn blij dat we hem erbij hebben, bij die quiz. "Wat is de naam van het stadion van FC Twente?", vraagt de quizmaster aan de D-tjes. Ze hebben geen idee. "De Grolsch Veste", zegt Ferry laconiek. De laatste vraag is voor de teamleider: "Welke ploeg behalve Nederland speelde op het WK van 2006 ook in het oranje?" Ik denk even na en gok op een Afrikaans team, maar hoe heette dat ook alweer. "Senegal", antwoord ik maar het is fout. "Ivoorkust", fluistert Ferry mij toe. Dat is wel goed.

Het is na elven als we aan onze tafel zitten met chips en cola. De jongens verheugen zich op het aanstaande kussengevecht. Om half twaalf begeven ze zich naar hun respectievelijke slaapplaats, eerst de kleintjes naar de Scouting onder luid gejoel van de groten ("De F-jes gaan naar bed, de F-jes gaan naar bed") die vervolgens zelf richting de Schutterij gaan.

Zelf ga ik netjes naar huis waar Lucy nog op is en we nog een uurtje napraten over de belevenissen. Zij is namelijk met Diana (3) naar Circus Bongo geweest, met dank aan Albert Heijn. De show was echter vrijwel identiek aan die van vorig jaar. Diana was het meest onder de indruk van het feit dat haar jasje onder de tribune was gevallen en dat ze een ijsje kreeg.

Zondag, moederdag. De laatste loodjes.

(Wordt vervolgd)