« Ziggo troubles | Main | Een absurde Koninginnedag »

Kritische afstand

Spanningsvelden tussen twee (of meer) personen die elkaar niet hoeven te kennen, wie heeft dat nooit meegemaakt? Sommigen denken nu: "Nou, ik kan me zo geen voorbeeld voor de geest halen." Nou, ik wel.

Elke dag loop ik van Brabant Water naar parkeergarage Paleiskwartier. De deur naar de parkeergarage is beveiligd, men opent hem met een parkeerkaartje of een abonnementsbadge. Eigenlijk doet dat niet ter zake want later komt men nog een deur tegen en die is niet beveiligd.

Dan loop ik een meter of tien, twintig achter iemand anders die ook de parkeergarage in wil. Die persoon is bezig met de deur, opent hem, stapt naar binnen en kijkt achterom. Dan ziet hij mij, op een meter of tien. "Deur openhouden of doorlopen?", hoor ik hem denken.

Wat is nu de afstand of beter gezegd het criterium voor zijn beslissing? Afstand is een belangrijk criterium maar als er een mooie blondine met klikkende hakjes op veertig meter aan komt houdt deze slijmbal de deur gerust een minuutje langer open. Anderszijds is daar het beleefdheidsaspect. Normale mensen voelen op hun klompen aan dat het niet zo netjes is om de deur pal voor de neus van een volgende dicht te laten slaan.

Behalve de kritische afstand is ook het gedrag van degene voor wie de deur wordt opengehouden interessant: versnelt deze persoon zijn pas of gaat hij zelfs rennen? Als dat laatste gebeurt tracht de deuropenhouder hem niet zelden te kalmeren: "Doe maar rustig aan, hoor".

En dan deze. Iemand heeft zojuist de deur voor een onbekende opengehouden en beiden lopen in dezelfde richting. Nooit, okay ik zeg altijd zeg nooit nooit maar toch, zullen deze personen naast elkaar gaan lopen. Neen, zij zoeken een eigen weg of lopen enigszins ongemakkelijk achter elkaar op gepaste afstand.

De vraag is hoe andere levensvormen dit doen. Of zijn wij soms de enigen die parkeren?

Comments

In de Adromeda Nevel bestaan er planeten met automatische sluisdeuren de buitenaardse levensvormen aldaar hebben dit vraagstuk inmiddels opgelost.
Nog eens iets, "old school" parkeren is daar niet meer nodig, men reist via teletransport (Blakes Seven)

net zoiets als wel of niet hallo in de lift zeggen. En het rare zou trouwens wel weer zijn: stel de door jou geschetste situatie speelt zich af in een ander land, zeg Amerika, en 2 elkaar niet kennende nederlanders ontmoeten elkaar op deze manier en horen ook nog es dat ze Nederlanders zijn. Dan zullen ze hoogst waarschijnlijk wel contact zoeken en met elkaar verder lopen. Je hoort tot bepaalde groepen en alleen als er een noodzaak is nieuwe groepsmensen te leren kennen, zoek je contact denk ik. Blijkbaar wil je op dit moment weer geen contact met zomaar een willekeurige ander Brabant Water-der (of hoe heet zo'n BW collega).

@Cerito: Automatische sluisdeuren, dat is de oplossing! Dat ik daar niet aan gedacht heb. Blakes Seven heb ik wel eens gezien maar Raumschiff Enterprise had ze ook al, automatische sluisdeuren...
@Pascale: Scherpe observatie van dat groepsgedrag. De kans op het erachter komen dat twee mensen tot eenzelfde groep horen is in een lift echter aanzienlijk groter dan bij het zeer korte contact gedurende het overnemen van de deur. Een medewerker van Brabant Water kan men aanduiden met Bratweoër.

Elk mens heeft een "aura" om zich heen. Als daar een onbekende in binnenstapt voelt dat voor beiden ongemakkelijk. Bij de één is dat een paar centimeter groot en bij de ander een paar meter. En dan kan dat ook nog per moment verschillen. Met concentratie kun je je auro zelfs vergroten. Probeer dat maar eens op de dansvloer: zonder dat je iets zegt of fysiek doet neemt men meer afstand van je. Errug grappig!

Je maakt gewoon een praatje en wandeld gezamelijk naar je eindpunten toe?
Lijkt mij.

En bij oogcontakt wordt de deur opengehouden, anders niet.
Ik kijk nooit om.

Eens met R.Smurf: ik zou een "onopvallend" praatje maken om er achter te komen of hij / zij wel binnen mag. Een beetje detective spelen.
CasasPa

@Terrebel: Aura of geen aura, de opengehouden deur werkt als een soort magneet tussen beide auradragers. Op het moment dat ik heupzwaaiend en danspasjes makend als een soort Pirate of the Caribbean op de opengehouden deur afloop vermoed ik dat de deuropenhouder gillend wegrent...
@Renesmurf: Nooit omkijken is een gezonde levensvisie maar houd jij dus nooit de deur voor iemand open? (Of heb je ogen in je achterhoofd)
@CasasPa: Ik ga het vanmiddag uitproberen, samen met iemand oplopen, een onopvallend praatje maken, dan demarreren en tenslotte besluiten of ik voor hem/haar de deur open houd. Wel een gedoe zeg!

Ja, mooie herkenbare situatie. Ik hou eigenlijk altijd de deur open, voor de zekerheid. Tenzij die ander natuurlijk écht ver weg is. Maar in twijfelgevallen: ja, gewoon openhouden.

Er zijn verschillende 'kritische afstanden': als je een sleutel of iets van dien aard nodig hebt om de deur te openen, dan ben ik geneigd om de deur langer open te houden voor iemand die achter me aan komt, dan wanneer je de deur zonder iets kunt openen. Wat het omslagpunt is, zou ik eigenlijk niet weten.

@Emma: Zoals jij reageren de meeste mensen. Maar wat is nu precies het proces dat zich in de hoofden afspeelt en wat zijn nu precies de criteria?
@Gerrit: Een hele nuttige toevoeging, de moeite die je ervoor moet doen...