CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Vanuit school had Luchiano (10) de opdracht (mogelijkheid?) gekregen om zich op te geven voor Bekijk een Bedrijf. Via internet maakte hij een keuze uit enkele tientallen bedrijven in de regio en koos voor Installatie- onderhoud of servicemonteur, hoe hij daar nu bij kwam?. We kregen keurige vouchers toegestuurd en werden woensdag 26 maart verwacht bij het Praktijkcentrum aan de Apennijnenweg 5 te Tilburg.

In een grote hal met werktafels, draaibanken en veel gereedschap namen we plaats. Voor koffie en frisdrank was gezorgd en er waren veel kinderen met een vader of moeder als begeleider. Wij zaten aan tafel met een moeder en haar zoon. Luchiano keek de boel eens aan en begon tot mijn onthutsing commentaar te geven: "Sjezes, wat is dit? Moet ik dingen gaan doen met mijn handen? Dat ga ik dus nooit doen. Ik dacht dat dit iets met computers was. Neen, ik ga echt niks met mijn handen doen. Als ik dit had geweten!"

"Ja zeg, kunnen we even onze kop dicht houden?", voegde ik hem toe. "Wacht nu eerst maar eens af wat er gaat gebeuren en je hebt er tenslotte zelf voor gekozen. Ik vond het al zo vreemd." De moeder en de zoon keken ons met licht opgetrokken wenkbrauwen aan maar dat ben ik wel gewend.

Leon Uijtendaal van Sebregts Installatietechniek deed het openingswoord en legde het programma uit. Zijn stelling is dat installatietechniek een vak is met toekomst. Waar producten en diensten steeds meer verdwijnen richting lagelonenlanden geldt dit niet voor het installeren van bijvoorbeeld centrale verwarming. Dit moet nu eenmaal op de plaats zelf gebeuren. Uijtendaal haalde het voorbeeld aan van een kennis uit de USA. Deze wilde iets laten veranderen aan zijn dakgoten en had daarvoor een wachttijd van een jaar bij de loodgieter. Driemaal raden wat voor tarief deze vroeg.

"Er valt een goede boterham in het installatievak te verdienen, nu en in de toekomst", betoogt hij. "Vaak hebben juist de ouders een vooroordeel, dat zij een beetje neerkijken op de beroepsgroep. Maar dat is onterecht. Waarom doen wij zo'n dag als deze? Mijn doel is bereikt als over acht jaar één van deze kinderen aan de poort staat om bij ons te komen werken." Aldus Leon Uijtendaal.

De kinderen werden in drie groepen onderverdeeld. De groep van Luchiano begon met het maken van een zinken fotolijst. Dat betekende eerst meten, dan een krul aan beide kanten maken met een apparaat en vervolgens de plaat dubbelvouwen met een andere machine. Simpel maar leuk, Luchiano was in zijn nopjes met het zelfgemaakte fotolijstje.

We gingen naar buiten waar een promotie-truck geparkeerd stond. In de truck konden de kinderen naar interactieve demonstraties van verwarmingstechnieken kijken of met een computerprogramma een badkamer ontwerpen. Dat laatste deed Luchiano en al snel had hij de smaak te pakken. Uiteindelijk leverde het een 3D-impressie op van zijn design-badkamer die uitgeprint werd. De begeleider vond dat hij het goed had gedaan ook al was het een beetje aparte badkamer: "Dat zie je niet vaak, een schilderijtje en een plant in de badkamer."

Tijd voor de derde praktijkopdracht, het in elkaar solderen van een kandelaar. Luchiano had vanwege zijn gebroken duim wat extra hulp nodig bij het buigen en schuren van de koperen buizen. En helemaal bij het solderen met de gasbrander, immers hij was een beetje bang dat zijn gips vlam vatte.`Maar de kandelaar mag er zijn.

Het volgende onderdeel was een presentatie van Coen Oostelbos van Oostelbos Installatietechniek en hiervoor verkasten we naar het IJssportcentrum Tilburg (website). De presentatie ging voornamelijk over de verwarmings- en filterinstallatie van het Tilburgse Recreatiebad Stappegoor (website) alsmede het stokpaardje van Coen, het bestrijden van de Legionella bacterie. Hij deed zijn verhaal op enthousiaste wijze en ook ik weet nu meer over het automatisch doorspoelen van douches. Interessante shizzle.

Bijna zat het programma erop, er miste nog een rondleiding namelijk die in het tropische zwembad Stappegoor. Dat ligt gelukkig vlakbij de ijsbaan. We kregen blauwe plastic slofjes voor onze schoenen en liepen achter de rondleider aan door het tropische zwembad. Met de jas aan was dat best warm en gaf een beetje voyeuristisch gevoel. Alsof men gekleed over een naaktstrand banjert.

Via een deurtje kwamen we in het machinegedeelte van het zwembad. Een eigenschap van machines is dat ze tamelijk veel herrie maken. In ieder geval meer dan het aantal decibels dat de rondleider producereerde, per saldo heb ik in ieder geval niets verstaan. Maar het zag er indrukwekkend uit, al die buizen, machines en regeleenheden. Neen, een tropisch zwembad begint men niet zomaar.

Na afloop van de rondleiding mochten de kinderen gratis zwemmen, tot half elf 's avonds. Pech voor Luchiano met zijn gips. In plaats daarvan kochten we een ijsje en gingen naar huis. Hij vond het een puike middag en heeft achteraf geen spijt van zijn keuze. Een verslag van onze aanstaande installatiemonteur staat op zijn weblog.