Mi Trabou (2)
Op 3 juli schreef ik het eerste deel van dit verhaal. Een korte samenvatting: Dènchi, de beheerster van de kantine van UTS Vredenberg, had een tijdje flink last van haar knie. Iedere dag moet zij een grote, zware vuilniszak naar een container brengen. Gentleman als ik ben bood ik eens aan om dat voor haar te doen. Sindsdien is het wegbrengen van de vuilniszak mi trabou (mijn werk) geworden. Ook toen Dènchi al lang weer beter was.
De dingen werden van kwaad tot erger. Was Dènchi mij eerst nog dankbaar voor de bewezen diensten, na een tijdje was zij boos als ik niet tegen vieren bij de koffie-automaat stond om de vuilniszak in ontvangst te nemen. Het was min of meer gewoonterecht geworden dat het wegbrengen van de vuilniszak mi trabou was. Laat dit een waarschuwing zijn voor iedereen die ongemerkt en sluipend terechtkomt in een ongewenste situatie. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen!
Als lid van het proletariaat moest ik wat doen tegen mijn uitbuitende werkgeefster. Als Dènchi zich weer eens beklaagde over het verzaken van mijn plicht vroeg ik haar wanneer ik eindelijk mijn eerste salaris tegemoet kon zien. Hierbij werd ik geholpen door de schoonmaakster die het ook een schande vond dat ik zo afgebeuld werd. "Morgen, dinsdag, volgende week" zou ik uitbetaald worden. Het gebeurde nooit.
Ik greep naar een zwaarder middel. Geheel met instemming van de schoonmaakster besloot ik tot een welga (staking). Kort daarop kwam Dènchi weer naar beneden met een zware zak. Cubaanse Yohanna stond bij me en dit was het moment om het ijzer te smeden. Op vrijdag maakt Dènchi altijd een erg lekkere sòpi (soep) klaar. Yohanna onderhandelde er voor mij een gratis kop soep uit voor vrijdag.
Vandaag is het vrijdag, tijd om te oogsten! Voor de zekerheid nam ik Yohanna mee naar de kantine, wie weet wat voor streken Dènchi nog in huis had. Het viel echter mee, zij vulde mijn mok met een overheerlijke sòpi. Ik zit weer barstensvol energie. Die zal ik vanmiddag hard nodig hebben, bij het wegbrengen van de vuilniszak.
Comments
Wat jammer dat je op Curacao woont. Je had zo onze ramen mogen wassen voor een kop soep!
Posted by: Piet | September 17, 2004 2:59 PM
"liefde" gaat door de maag, altijd.
Posted by: Renesmurf | September 17, 2004 4:36 PM
en ik maar steeds tegen bekenden zeggen (met enige trots) dat onze Casa op Curacao zo'n goeie baan heeft als Oracle data base administrator expert. ben diep teleurgesteld, moet binnenkort toch maar weer eens op plaatselijk onderzoek uitgaan. CasasPa
Posted by: CasasPa | September 17, 2004 5:47 PM
Ach ja... zo is het leven nu eenmaal. En sluipen zo dingen door, dat je vergeet hoe het zonder was.
Posted by: Brillie | September 17, 2004 7:09 PM
@Piet: Het moet wel onder werktijd zijn, verder geen probleem.
@Renesmurf: De soep was toch meer als salaris dan als blijk van liefde bedoeld... :-)
@CasasPa: Vertel voortaan maar dat ik per dag een vuilniszak van de deur naar de container breng. Dat moet ook gebeuren!
@Brillie: Dat zijn wijze woorden...
Posted by: CasaSpider | September 17, 2004 9:26 PM
Held op sokken. Ik ga staken roepen en dan een Cubaanse, vrouwelijke, collega een kop soep uit het vuur laten slepen.
Da's grote winst, voor Denchi!
Posted by: Angel | September 19, 2004 11:16 AM