« Disiclin | Main | 't Kofschip: Adios! »

Esperanza

Mensen. Mensen zijn fascinerende wezens. De hele dag zijn we druk met vanalles. We winden ons op over een buurman, een collega, een echtgenoot, een weggebruiker of zomaar een onbekende. Ik tenminste wel. Maar waar gaat het eigenlijk over? Misschien zijn we wel goed in het opblazen van futiliteiten.

Maar soms is er hoop, in het Spaans esperanza. Woensdag 13 oktober 2010 houdt de wereld zijn adem in...

Op 5 augustus 2010 stort een Chileense mijn in en zitten 33 mannen 700 meter onder de grond als ratten in de val. Onwillekeurig denk ik meteen terug aan de Russische onderzeeŽr Koersk die op 12 augustus 2000 in de Barentszzee zonk en waarbij uiteindelijk alle 118 opvarenden het leven lieten. "Die mijnwerkers komen niet meer levend boven", speelt door mijn hoofd.

Alles wordt uit de kast gehaald voor de complexe reddingsoperatie. Gelukkig is er via een pijplijn contact met de mijnwerkers, wellicht het meest essentiele facet om hen op de been te houden. Aanvankelijk is er sprake van een reddingsactie net voor Kerstmis, maar de operatie verloopt voorspoediger dan gedacht.


13.10.2010: De dag van de redding van de Chileense mijnwerkers (05.08.2010-13.10.2010). Klik voor groter.

(Klik voor groter)


Vandaag is het zover. De eerste mijnwerker die in de Fenix-2 capsule naar boven wordt getakeld is Florencio Avalos, 31 jaar en vader van twee kinderen. Om iets na zes uur ben ik getuige van de redding van Mario Sepulveda, 40 jaar. De foto's en de namen van de mannen die gered worden staan in beeld, het is mooi dat de gezichten een naam hebben. De eerste twee mannen ogen opvallend fit, met hun donkere zonnebrillen op.

De reddingsoperatie gaat in totaal bijna twee etmalen duren en is niet zonder risico. Heel veel mensen, overal op Aarde, leven mee. Dat is dan weer het mooie van de mensheid. Deze 33 mensenlevens zijn veel waard, en zo hoort het ook. Dat geeft hoop voor de toekomst, esperanza.

Een van de opgesloten mijnwerkers is tijdens de 70 ondergrondse dagen vader geworden van een dochter. Er was al een naam bedacht, maar is door de moeder op het laatste moment gewijzigd in Esperanza. Toepasselijker kan haast niet.

Comments

Ik kreeg bij mijn vertrek naar CuraÁao van mijn Nederlandse collega's een fotoboek met als titel: Esperanza. Ook heel toepasselijk.

Best mooie naam trouwens voor een kind, beter dan Destiny:-)

heel bijzonder, heb nog geen beelden gezien, zal zo es wat gaan zoeken.
Zou het ook extra romantisch na zo'n lange tijd? anders es overleggen met Luc hoe lang ie in de kelder wil blijven zitten :-) ligt nog n biervoorraadje, moet toch vol te houden zijn

Gelukkig tellen in sommige landen mensenlevens!
En het is ook een prestiegekwestie natuurlijk.

Daar denken Russen heel anders over.

@Door: Dat boek heette zeker Esperanza in de zin van de hoop om ooit terug te keren? Destiny is inderdaad apart, al denk ik (natuurlijk) in eerste instantie aan Destiny's Child.
@Pascale: Zolang er Belgisch bier is, een laptop met internet en voetbal op tv bleef ik lekker in die kelder zitten. Maar Luc houdt niet zo van voetbal, geloof ik. Try it!
@Renesmurf: Zeker is het ook een prestigekwestie. De president van Chili zei dat ook met zoveel woorden. De wereld heeft nu meer respect voor Chili en haar inwoners. In China is een mensenleven nog veel minder waard dan in Rusland.

in somaliŽ is een mensenleven minder waard dan in rusland

@Cerito: Hoeveel doet een mens tegenwoordig in Somalie?