CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Nederland-Brazilie op een wereldkampioenschap is en blijft iets bijzonders. Bij de laatste twee confrontaties vlogen wij eruit, de eerste keer in 1974 wonnen we. Gelukkig was ik daar al bij. Voor vrijdagmiddag heb ik er een hard hoofd in, geef Oranje 10% kans. Om 14:30 is het druk op de weg, heel Nederland is op weg naar een plek met breedbeeld-tv. Met een Westmalle nestel ik me een half uur van tevoren op de bank. Het is bloedheet, buiten lonkt het zwembad vergeefs.

Net voor aanvang is er paniek in het Nederlandse kamp, Joris Mathijssen is geblesseerd en André Ooijer moet erin. Dat is wel een bummer, immers Ooijer heeft nauwelijks speelminuten en is toch al 73? Van de andere kant, als we Mathijsen al niet meer kunnen vervangen... zo goed is die nu ook weer niet. We zullen het ermee moeten doen, het belangrijkste is de mentaliteit waarmee onze jongens het veld op stappen.

Gedurende de eerste minuten blijkt dat Brazilie beter in de gaten heeft wat er op het spel staat, we worden compleet overlopen. Het net-buitenspeldoelpunt in de 8e minuut is een voorbode, twee minuten later wordt onze defensie opengespleten en rondt Robinho koelbloedig af. We staan achter en vanaf de bank schreeuw ik onze jongens stimulerend naar voren, okay ik noem ze allemaal stinkende homo's. Bij deze mijn welgemeende excuses aan de homoseksuele gemeenschap, maar het was voor de zaak van Oranje.

"Als we de rust maar halen met slechts een 0-1 achterstand", spookt door de hoofden van vrijwel iedere Holland-supporter. We halen het, met dank aan Maarten Stekelenburg. In de tweede helft zijn we aanvankelijk even machteloos als in de eerste. Dan komt de gelijkmaker letterlijk uit de lucht vallen. Keeper Júlio César en verdediger Felipe Melo beoordelen een hoge bal van Sneijder helemaal verkeerd en Melo werkt de bal zelf in het doel. "Niet te geloven hoeveel geluk wij hebben!", brul ik hysterisch met overslaande stem. Diana (4) loopt naar buiten en snikt of wij ik niet zo hard wil schreeuwen. Dat gaat niet meer lukken.

De wedstrijd kantelt. De eerst zo fanatieke en gedreven Brazilianen lopen achter de feiten aan. Nederland is feller in de duels en het vertrouwen groeit. In de 68e minuut kopt Kuyt een corner door naar tuinkabouter Wesley Sneijder en de kleinste man van het veld scoort met het hoofd de 2-1. Dat kabouter mag hij inmiddels wel als een geuzennaam beschouwen. Iedereen staat zijn mannetje, wellicht met uitzondering van de ongelukkige Robin van Persie die terecht gewisseld wordt voor Klaas-Jan Huntelaar. Deze keer heeft hij geen commentaar. Ja, of voetballers beseffen dat de liplezers ze in de gaten houden.

Het laatste fluitsignaal klinkt en wij juichen ons de longen uit het lijf. Hadden we eruit gelegen op de manier van de eerste helft, dan was het ondanks alle overwinningen in de WK-kwalificatie en de vier overwinningen op het WK zelf uiteindelijk een roemloze missie geweest. Nu zijn de voetballers, trainer Bert van Marwijk en CasaSpider helden, zo dicht liggen succes en falen kennelijk bij elkaar. De factor geluk speelt een grote rol en dat is tegelijk de grote charme van de sport.

Over dat laatste denken spelers en fans van Ghana heel anders. Van de wedstrijd Ghana-Uruguay heb ik niet bijster veel gezien, de Westmalle van eerder die middag deed zijn werk. Vooral tegen het einde wordt Ghana steeds sterker en Uruguay moet terug. In de laatste seconden van de verlenging is er een spervuur van schoten op het Uruguyaanse doel. Naast de keeper staan er twee spelers op de doellijn. Een daarvan is Luis Suárez die op Stekelenburgachtige wijze de bal met twee handen vanaf de doellijn terug het veld in duwt. Het levert hem een rode kaart en Ghana een penalty op.

Terwijl Suárez huilend het veld af loopt neemt Asamoah Gyan de strafschop die Ghana de halve finales moet binnenloodsen. Zijn schot gaat via de deklat over. Nu is het Gyan die reddeloos in tranen uitbarst en Suárez springt een gat in de lucht. Het is een groot drama en precies wat voetbal zo mooi maakt. Penalties moeten beslissen wie er doorgaat. Uitgerekend Gyan neemt de eerste voor Ghana. "Laat hem alsjeblieft niet missen", prevel ik. Zoiets gun je niemand, Frank de Boer kan erover meepraten. Gyan schiet raak, maar later missen twee teamgenoten. Uruguay beleeft zijn eigen wederopstanding en staat dinsdag in de halve finale tegenover Nederland. Zonder Suárez, dat wel.