CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Zo ben je een gedetacheerde ICT-er met lease-auto, zo ontwikkel je je tot een Openbaar Vervoertijger die alleen nog maar over Sprinters en NS-claims praat. Maar het kan altijd erger. De korte ritjes (1.9 kilometer) naar en van station Gilze-Rijen maken de Ford Focus bepaald niet zuinig. De één op acht is niet haalbaar en bovendien zijn korte ritjes sowieso niet goed voor een auto.

Het moet dan maar, CasaSpider gaat overstag en we kopen een fiets. Na op internet enkele mooie aanbiedingen te hebben gezien, kies ik uiteindelijk op grond van negatieve verhalen in diverse fora voor zekerheid en bestel een Van Speijk Berkel stadsfiets bij Wehkamp. Ooit sprak Jan van Speijk toen hij bij Antwerpen door woedende arbeiders werd belaagd de woorden: "...en een infame Brabander worden? Dan liever de lucht in". (Wikipedia)

Nu heb ik niets tegen Brabant, maar fietsen... neen, daar is een mens toch niet voor gemaakt? Woensdag arriveert de fiets. Lucy monteert hem, een kwestie van de trappers en het stuur bevestigen.

Als ik thuiskom loop ik meteen door naar de achtertuin en wil de fiets verplaatsen. Potverdorie, de voorrem zit strak op het wiel. Tijd om even aan wat bouten en schroeven te draaien. Had ik dat maar nooit gedaan!

Even later hangt de voorrem er tamelijk lusteloos bij. Ik heb al helemaal geen zin meer in die fiets en bedenk hoe ik hem terug kan sturen. Het doet me terugdenken aan "Het Kastje", ook van Wehkamp, dat ik begin jaren '90 eens in elkaar wilde zetten.

Donderdag rijd ik daarom gewoon met de auto naar het station. Lucy zegt dat zij de fiets wel in orde maakt. Tot mijn verbazing staat de fiets 's avonds daadwerkelijk in de tuin te blinken. De remmen werken uit de kunst. Ja, wij zijn best een goed team.

Vrijdagochtend is het grote moment. Voor de zekerheid vertrek ik iets eerder dan gebruikelijk, om 06:40 AM. Behoedzaam spring ik op de fiets en ga steeds harder. Opschakelen van één via twee naar drie gaat als een zonnetje. Terwijl de snelheid stijgt is er geen kraakje of rammeltje te horen, alleen het zoeven van de banden. Het is koud en ik heb geen handschoenen aan. "Pas op, CasaSpider. Niet zelden komt men na één kilometer de Man met de Hamer tegen", spreek ik mijzelf toe.

Op het tandvlees leg ik de laatste tweehonderd meter af. Velen zullen zeggen: "Het is niet verstandig om meteen al 1.9 kilometer af te leggen, zonder pauzes". Maar ja, zo ben ik. Een bijtertje.

Hé, wat is dat nu? Bij de voorlaatste bocht blijkt het stuur los te zitten! Met kunst en vliegwerk weet ik het vehikel veilig bij de stalling te krijgen. Op het station heb ik sinds een week de beschikking over een heuse fietskluis waar ik nu voor het eerst gebruik van maak. Het werkt als een tiet.

Als ik koud op het werk ben, belt Lucy die vraagt hoe de fietsreis is verlopen. Ik vertel haar over het stuur. "Oh, bel me maar als je bijna weer in Rijen bent. Dan kom ik wel met wat gereedschap." Dat is nog eens aardig.

Het vastdraaien en -schroeven van dingen is een van de weinige klussen waar ik goed in ben. Samen fietsen we door de kou naar huis. Zowel de fiets als zijn berijder hebben zich kranig geweerd. Ook voel ik me fitter, mannelijker en vitaler. Graaaaaauuuwww!

Luchiano (013) en Diana (4) azen al twee dagen op de doos waar de fiets mee geleverd is. Die kinderen zijn gek op karton. Vier jaar geleden schreef Luchiano er een mooi verhaal over. Nu de Van Speijk Berkel definitief is goedgekeurd mogen ze de doos hebben. Waar normaliter lange tanden en eetproblemen de avondmaaltijd domineren, hebben ze nu in een wip hun bordje leeg. Luchiano begint zelfstandig aan de afwas, ook dat is niet eerder vertoond. Even later mogen ze in de kartonnen doos.

Iedereen blij.