Toevallig ben ik de laatste dagen een paar maal geconfronteerd met hetzelfde verschijnsel. Bijvoorbeeld bij het programma Een jaar gratis uit Belgie, waarbij kandidaten week in week uit allerlei vragen moeten beantwoorden. Een van de vragen ging over Halle Berry. Een mannelijke kandidaat had goed gegokt, maar kende Halle Berry niet. 'Nee, ik hou helemaal niet van James Bond films', sprak hij. 'Welke heeft u dan gezien?', vroeg de quiz-master. 'Nee, ik heb er nog nooit een gezien!', luidde het antwoord.
Dat verbaasde mij zeer. Zojuist las ik in de Nieuwe Revu een interview met acteur Pierre Bokma. Een citaat:
"Films als Costa!: dat is sex, dat is quasi-geestige situaties en dan komt er weer sex om de hoek en dan is er een zin en dan weer een kwartier sex en dan zegt Daan Schuurmans: 'Godfucking damn.' En dan is er weer sex."
Nieuwe Revu: "Je hebt de film gezien!"
Bokma: "Helemaal niet. Maar je hoeft mij niet wijs te maken dat het allemaal anders is."
Wederom verbazing. De vraag kwam bij mij op in hoeverre men nu een mening kan geven over iets waar men geen ervaring mee heeft. Op hoog nivo is daar de Paus, die zijn mening geeft over het gebruik van voorbehoedsmiddelen en het al dan niet toegestaan zijn van diverse soorten relaties. Zonder enige praktijkervaring.
Van de andere kant, ik heb ook overal een mening over en toch (gelukkig) niet alles meegemaakt. Neem bijvoorbeeld drugsgebruik. Toch ligt dat in mijn ogen iets anders dan bijvoorbeeld zeggen dat een boek een flutboek is, terwijl men het niet heeft gelezen.