Ik woonde tegen de school, dus mijn wereld was erg klein: school, kerk, speeltuin. Verder kwam ik niet. O ja, soms een boodschap doen in de Willibrorduslaan. In de buurt woonde vooral de jongens van de klas en die vond ik maar vervelend. Meestal was Carlijn, mijn nichtje, ook mijn vriendin.
Ik was ook erg verlegen. Meester Jonkers was altijd lief en had nog hoge verwachtingen van me. Volgens hem zou ik de Havo wel aan kunnen maar ik haalde de toelating niet. “Dat kwam natuurlijk door het nieuwe ‘niveau-systeem’. Ik had met de voorbereiding in de Mavo-groep gezeten.”
De vormseldagen in Well heb ik het allerleukst gevonden. Het kasteel, het ganzebord-spel, de bosspelen in de warme zon : dat is me nog het meest bijgebleven.
Mijn levensloop
Dus ging ik naar de Maria Goretti Mavo. Een meisjesschool. Ik heb altijd gevonden dat we door het ontbreken van de jongens in ontwikkeling te kort zijn gekomen. Liever had ik naar de huishoudschool gegaan, daar was het veel leuker.
Na 4 jaar alles van buiten leren, ben ik na het behalen van mijn diploma alles vergeten en ben gaan werken op kantoor:
1 jaar in de sigarenrook van een houthandel en daarna 11 jaar bij de Valkenswaardse muziekschool.
Met mijn 21ste ben ik getrouwd maar deze relatie hield niet lang stand. Intussen ben ik 20 jaar gelukkig getrouwd met Jan en we hebben twee dochters : Daniëlle van19 en Nicole van 17 jaar.
Ik werk nu als administratief medewerkster bij Studio Bloemex in Valkenswaard bij Henny Bloemendaal. Zijn zus Marjolijn is mijn collega. Behalve met haar en Carlijn heb ik met klasgenoten van toen geen vast contact. Wout, Ingrid en Wilma spreek ik nog wel eens.