CasaLog v2 | CasaSpider, El Hombre de tu Vida...

Groep 8 van de KBS Sint Jozef gaat op kamp, om precies te zijn naar kampeerboerderij De Roerdomp in Westelbeers. De kinderen gaan er op de fiets naar toe en dat is een tocht van ongeveer 35 kilometer. Zondag pakten we de tassen als voorgeschreven op de checklist. 's Avonds bedacht ik nog één klein dingetje. "Luchiano, controleer even of er genoeg lucht in de banden van mama's fiets zit". Al snel is hij terug. "Ze zijn allebei slap."

De Confederations Cup wedstrijd tussen Brazilie, Italie en Vuvuzela is dan al begonnen. Luchiano (11) kan niet met zijn eigen fiets naar Westelbeers aangezien die op zijn laastse tandvlees loopt of liever gezegd de ketting loopt er juist steeds vanaf. Lucy's fiets is een Franse Peugeot. Peugeot maakt redelijke auto's maar waardeloze fietsen. Zoveel is er niet mee gefietst maar we hebben al diverse reparaties moeten laten verrichten en de banden zijn ook al eens vervangen.

Het irritantste van een Peugeot fiets zijn echter de ventielen waar geen normale fietspomp op past. Nu hebben we bij Bart Ketelaars weleens een setje verloopnippels (heet dat zo?) gekocht maar die kunnen we op zondagavond natuurlijk nergens meer vinden.

Maandagochtend breng ik eerst Diana (3) naar 't Hummeltje en loop naar huis. De sporttas van Luchiano alsmede zijn slaapzak zitten al in de auto. Mijn mobieltje gaat over, het is mijn zoon: "Papa, kom je nog met die tassen? Waar blijf je nou? Om kwart over negen moeten ze er zijn!" Volgens mij ben ik ruim op tijd en dat blijkt want de bestelbus waar de bagage in moet is nog leeg. "En heb jij al gevraagd of ze je banden op kunnen pompen?", vraag ik. Maar neen, daar heeft hij niet meer aan gedacht.

Even later zie ik een leerkracht van de Sint Jozef samen met Luchiano in de weer om de banden op te pompen. De achterband lukt goed, maar de voorband blijft een beetje slap. Volgens de man is hij lek maar er valt goed mee te fietsen. Eerst maken we nog een klassenfoto van de 12 leerlingen van Groep 8C.

Langzaam maar zeker vult de Tuinstraat zich met leerlingen van de lagere klassen die de fietsers uitgeleide doen. Het is een vrolijke boel. "Wat zal ik doen, foto's maken of een filmpje", overleg ik met mijzelf. Zoals zo vaak in het leven kies ik voor een compromis. Op de camera zit een zogenaamde Speed Burst Mode waarmee men met één druk op de knop een serie van zeven foto's kan maken. Erg handig bij snelle acties zoals een aanstormend peloton. Als ik de Speed Burst Mode uittest valt mij op dat de camera na het schieten van de zeven foto's wel flink wat tijd nodig heeft om de opnames op te slaan.

Daar gaan de fietsers van start en vooraan fietst juf Joke. Ik besluit er een Speed Burst tegenaan te gooien, immers Luchiano zit toch bijna achteraan in de groep. Tegen de tijd dat hij langskomt is de camera wel klaar met opslaan. Juf Joke is nog maar net voorbij of ik zie Luchiano er al aankomen. Shit, de camera zegt nog steeds: "Recording". Als hij net voorbij komt kan ik weer een serie maken, vooral van de achterkant. O ja, soms denk ik: "Was ik nog maar twaalf..." Luchiano's eigen juffrouw Wendy is helaas niet aanwezig, zij heeft een begrafenis in Zeeland en zal later die avond op eigen gelegenheid naar Westelbeers vertrekken.

In de auto bedenk ik dat de groep waarschijnlijk over industrieterrein De Haansberg rijdt om daarna linksaf richting Tilburg af te buigen. Snel rijd ik die kant op en warempel, daar rijdt de sliert. Bij het Shell benzinestation parkeer ik de auto en loop naar het fietspad. Deze keer heb ik Luchiano vol in het vizier. "Hey, hoe kom jij hier?", vraagt hij verbaasd. "Met de auto", antwoord ik. De fiets lijkt het goed te houden en Luchiano ziet er nog fris uit, maar dat mag ook wel na slechts drie kilometer.

Thuis ben ik toch wat gespannen en calculeer dat de kinderen er ongeveer drie uur over doen, inclusief pauze. Om half een gaat de telefoon, het is de concierge van de Sint Jozefschool. Of Luchiano een reservefiets heeft, want hij heeft een lekke band die niet meer gerepareerd kan worden. Neen, er is geen reservefiets. Na wat heen en weer bellen spreken we af dat de fiets terug naar school gaat waar wij hem op kunnen halen. Dinsdag laten we hem repareren en woensdagochtend breng ik hem naar school en gaat hij daarna door naar Westelbeers. Zo kan Luchiano mooi mee terugfietsen.

Als we de fiets ophalen blijkt dat nu de achterband het heeft begeven. Natuurlijk past de fiets niet in de kofferbak van de donkerzwarte Volkswagen Jetta, zelfs niet met opgeklapte achterbank. Het vermaledijde stuur is te groot. Lucy loopt met de fiets aan de hand naar huis. Dinsdag mag ik naar Bart Ketelaars lopen. Alle volgende fietsen hebben normale banden met binnenband, normale ventielen, normale sturen, heten geen Peugeot en komen niet uit Frankrijk.

Voor vanavond staat er iets met spoken op het programma in Westelbeers. Wij vermaken ons in Rijen met andere dingen.