Waarin Ab het verzoek van France Telecom weigert om naar huis te gaan om daar France Telecom te bellen en uiteindelijk toch naar huis moet om de goed werkende oplader te halen die bij de defecte Livebox hoort...

Het is een ruimte van 2 bij 1,5 meter en er staat een groot kopieerapparaat te ronken. De sfeer is direct wat mij betreft ongewenst intiem maar niet voor de zwetende winkeldame. 'Zo, ik zal eens kijken wat er mis is met uw Livebox' ,zegt ze vastberaden alsof ze niet van plan is om mij een nieuwe Livebox te geven. Ze sluit het apparaat aan op een stekkertje en start een diagnose systeem op een PC. Binnen 1 minuut zegt ze 'Nou, hij is goed hoor, het ligt niet aan uw Livebox.' Oh help, een technisch adviserende vrouw die haar oordeelt laat afhangen van een Orange pruts programmaatje. Ik haal maar weer eens diep adem en leg nog een keer uit dat ik noodgedwongen twee Calimero Internet verbindingen heb omdat Orange of France Telecom mij geen fatsoenlijke verbinding kan leveren en dus twee actieve Liveboxen bezit en dat deze Livebox het écht niet doet en ik dat heel zeker weet omdat ik ze heb omgeruild en deze dus defect is. 'Dus lieve mevrouw, ik ben hier nu al de halve dag mee bezig dankzij France Telecom en ik wil deze Livebox niet meer, ik eis NU een nieuwe!' De jongen uit de winkel steekt zijn hoofd om het hoekje van ons peeshokje omdat het er toch wel rumoerig aan toe gaat. 'Nou goed, wat u wilt.' zegt de dame met een venijnige blik, trekt de stekker er bruusk uit en vraagt mijn telefoonnummer. Dat typt ze in het systeem, vervolgens het codenummer van de oude Livebox en ze doet demonstratief en zwaar zuchtend nog een paar handelingen om het extra ingewikkeld te maken. Daarna gaat ze naar het magazijn en komt naar buiten met de Livebox. Ook deze wordt met codenummers en al in het systeem ingevoerd en blijkbaar gekoppeld aan mijn telefoonnummer. Mijn hemel, het is een ordinaire router en niet eens een hele goede. Maar goed, ik heb 'm! 'Hartelijk dank mevrouw voor de service. U bent erg vriendelijk...' zeg ik niet gemeend en stap jubelend op mijn motor richting huis. Fab zal wel trots op mij zijn dat ik in mijn steenkolen Frans dit toch redelijk adequaat heb opgelost. Eenmaal thuis sluit ik alles direct aan en zie dan dat het lampje voor de verbinding blijft knipperen. Dat is raar, want dat werkte net nog goed. Weer de oude Livebox er op aangesloten, maar ook die knippert nu. Er is nu dus iets mis met de lijn. Zou die ouwe heks mij er gewoon vanaf gegooid hebben? Ik bel met 3000 en met 3017 en met 3027 en 3099 en leg de situatie steeds moedelozer uit. Over de Livebox, het omruilen, het opnieuw aansluiten en dat ik nu ineens geen verbinding meer heb. 'Tsja, dan moeten we uw lijn doormeten en dat kunnen we pas over 3 dagen'. Ik bijt uit frustratie met een soort oerkreet mijn USB kabel door en hou mijn mond. Na drie dagen zonder Internet is het knipperende lampje op de Livebox nog steeds hyperactief en bellen we maar weer. 'Nou, we hebben goed nieuws; uw lijn is prima in orde!' Maar waarom doet het Internet het dan niet? 'Ja, u moet even uw persoonlijke wachtwoord opnieuw invoeren, dat is blijkbaar door iemand gereset...' Door iemand? Ik weet wel door wie ja. En zo krijg je nog een ferme schop na vanuit de winkel waar ze mij voorlopig niet meer zien. Ach ja, Frankrijk. De zon schijnt er veel, de zee is mooi, er ligt sneeuw op de Alpen, de wijn smaakt heerlijk, dit verhaal opschrijven in vier delen doet mij goed en zo zakt de irritatie weer tot een aanvaardbaar niveau. Maar ik kan - en met mij vele anderen - nog wel een paar verhalen oprakelen over hoe omslachtig en tergend langzaam Frankrijk intern functioneert waarbij het werkelijk een godswonder is dat het de vijfde economische macht in de wereld is. Ik heb medelijden met iedereen die daar zaken mee moet doen.