Waarin Ab met een opgeblazen Livebox voor een gesloten France Telecom winkeldeur staat omdat er teveel vechtpartijen zouden zijn geweest tussen het personeel en woedende klanten.

Binnen CAP 3000 was het opvallend rustig. Vorig jaar was de hele maand december een compleet gekkenhuis en kon je amper parkeren; nu is er parkeerplek genoeg en kan je er een kanon afschieten. Behalve dan in de winkel van Orange die er gek genoeg net zo uit ziet als de winkel van France Telecom. Lekker handig met verf inkopen moeten ze hebben gedacht bij het inrichten. Ik sta geduldig in de winkel met mijn router in de hand achter een, naar later bleek Russische blonde dame die in rap Frans tegen een verkoper tekeer gaat. Haar mobieltje werkt niet meer, ze heeft wel garantie, maar krijgt geen vervangend toestel mee omdat ze destijds geen reparatie garantie heeft afgesloten. De verkoper haalt zijn schouders op en zegt 'zo zijn de regels' en sloft uiteindelijk op aandringen van de dame naar zijn chef. De blondine in zilveren gymschoentjes, een lage heup design spijkerbroek en een bont vestje verzucht: 'Aaaah, ik word gek in dit land van de mensen. De zee is prachtig, de zon is heerlijk, maar de service is zo enorm Nuulle (nul betekent niks, waardeloos)'. Ik antwoord haar in mijn beste Frans dat de regio daarom Nuulle Six heet en daar kan ze gelukkig om lachen. Maar ik val met mijn accent direct door de mand. 'Ah, jij bent niet van ier. Waar kom je vandaan? 'Oh Amsterdam, daar zijn de mensen zo lief en aardig, ben je hier al lang?' En zo chatten we 10 minuten met elkaar waarna de verkoper eindelijk terugkomt. We kijken allebei verwachtingsvol naar de verlossende woorden van de verkoper maar nee, daarvoor moet je niet bij France Telecom zijn. "U moet uw telefoon achterlaten en u wij bellen u wanneer hij klaar is'. Voordat er weer een Russisch/Franse discussie op gang wordt gezet (en ik nog meer tijd verdoe) adviseer ik Leya om de SIM kaart eruit te halen en thuis een oude telefoon op te zoeken. Ze vindt het geniaal, werpt mij een kushandje toe en gunt de verkoper geen blik meer. Nu ben ik dan eindelijk aan de beurt. De verkoper zit nog net niet in zijn neus te boren terwijl hij zogenaamd eerst iets bekijkt op zijn computerscherm. Ik haal diep adem en steek van wal: 'Bonjour, k wil graag mijn Livebox omruilen, die is stuk gegaan door de bliksem en ik betaal 3 euro per maand huur voor dat ding, dus ik wil even een andere'. De jongen kijkt mij meewarig aan, kijkt vervolgens naar de Livebox die hij allang had gezien en zegt dan: 'Oh, maar dan moet u naar de France telecom winkel toe; wij zijn de Orange winkel...'. 'Wacht eens even, er staat hier op de muur toch France Telecom?' 'Ja, daar werken we mee samen, we zijn eigenlijk allemaal Orange geworden, maar u moet voor de LiveBox naar de andere winkel toe, van France Telecom.' De logica ontgaat mij volledig al zit er helaas niets anders op dan te zoeken naar de France telecom winkel die er precies zo uitziet als een Orange winkel. Na 5 minuten heb ik 'm gevonden; het lijkt wel een uitverkoop, maar nee, er staan lange rijen met booskijkende mensen. Dat belooft niet veel goeds. Ik zet optimistisch mijn vriendelijke gezicht op (ja, dat kan ik) en ga geduldig in de rij staan. Binnen 3 minuten is mijn stemming echter geheel omgeslagen....